Της τρελλης

...μη του μιλατε το πρωί, λεει το ασμα, αλλά κακού μην βρεθειτε στο δρόμο του καθόλου.  Ειδικα αμα ειστε και αλλοδαποι...

Η γειτονιά μου σημερα ως γνωστόν πανηγυριζει.  Στου καραγκιόζη το γαμο, διοτι η εκκλησια μας ειναι Κοιμηση, αλλα πανηγυριζει.  Επισης εμας πανηγυριζουνε τα αντερά μας, και ως εκ τουτου ειμαστε σπιτι μας με αδεια γιατρου.  Και τρωμε λαπα και σουπες.  Οταν λοιπον η γειτονιά μας πανηγυρίζει, ο δρόμος μπροστα στο σπιτι μας γινεται κατι μεταξύ παρκινγκ και έκθεση χαλιών Μιραράκη.  Αν κανεις το λαθος και στριψεις την πατησες, διοτι κοβεται καθετα απο το πανηγυρι, και μενεις και συ εκει μαζι με τα χαλιά και τα κιλίμια, ή κανεις οπισθεν και πας απο αλλου.  Και τοσα χρονια κανεις δεν εχει βαλει ενα σημα στην ακρη του δρομου να μην στριβει ο κοσμος στη γκαλερι Μιραρακη.  Τελως παντων.

Και κει λοιπον που εχουμε επιδοθει στη λαπαδοσουποφαγία, ακουμε φωνες.  Οχι το "ιελα παρε παρε", αλλες φωνες.  Καυγαδοφωνες.  Στην αρχή δε δινουμε σημασία, αλλα λίγο που ο λαπας ειναι λαπάς κι η σουπα σουπα, και δεν εχουνε και πολυ ενδιαφερον, βγαινουμε στο μπαλκονι να δουμε τι γινεται. 

Το ΙΧ ειναι σταματημενο μπροστα στο φορτηγάκι που κλεινει το δρόμο.  Πισω απο το φορτηγάκι, χαλιά, κιλίμια και αλλα σχετικά, και μετα οι παγκοι του παζαριού.  Ο ευσωμος οδηγος του ΙΧ βριζει θεους και δαιμονες και απαιτει να ανοιξει ο δρομος.  Λεει οτι εχει δουλειες, οτι εχει ανθρωπους με εγκεφαλικα και καρδιοπαθειες, εγω αυτον και μια κοπέλα βλέπω, οι μελαψοι χαλαδες μαζευουνε τα χαλια τους οπως οπως, για να παρουνε το φορτηγακι απο τη μεση.  Εχουνε ερθει κι οι Δημοτικοι μπατσοι, σωστα μεχρι εδω, διοτι αδειες δινουνε μονο για το δρομο του παζαριού, απο κει παιρνουνε τα φραγκα, και κακως κλεισανε το δρομο, τα εμπορευματα επρεπε να τα κουβαλησουνε στην πλατη.  Ο κυριος ομως βιαζεται.  Πολυ. Βουταει ενα νεαρο απο το γιακα, κι αρχιζει να τον βριζει χυδαια, επειδη αργει να μαζεψει τα χαλια.  Ο νεαρος του λεει "εκει δικιο φιλε, συγγνωμη, κανε αμαξι σου λιγο πισω" αφου το χει κατσικωσει μπροστα στο φορτηγο"φυγω ανοιξει ντρομος".  Ο κυριος βρονταει εκνευρισμένος τη γροθιά του σε παρακείμενο αυτοκίνητο, του κανει μια ωραιοτατη γουβα, δεν ητανε το δικο μας γιατι το καμαρι μου θα τον εχεζε απο πανω μεχρι κατω, εχει και τη γαστρεντεριτιδα προχειρη, και κανει πισω, σαρωνοντας τα παντα στο περασμά του.  Και κεινη τη στιγμή, για κακη του τυχη, στριβει φορτηγάκι με δυο μικροσκοπικους μελαψους μεσα, που παειγια το παζάρι.  Κι ο κυριος γινεται τουρκος.  Και τους κανει νοημα να φυγουν.  Οι ανθρωποι βαζουνε οπως οπως το φορτηγακι στο κενο μπροστα απο το αμαξι του μπαμπα μου.  Οχι.  Να βαλουνε το αμαξι καλα.  Ανοιγει την πορτα, βγαζει εξω το συνοδηγό και τον πλακωνει στις μπουνιες. Η γυναικα πουναι μαζι του παει να τον εμποδισει, τρωει μια και παει να κανει παρεα με τα καγκελα της αυλης της γειτονισσας...  Εμεις οι μπαλκονάτοι καλουμε την αστυνομια.  Την κανονική, οχι τη Δημοτική, γιατι αυτη με το που ειδε τον αγριεμενο κυριο λακισε.  Ο μελαψουλης οδηγος δε ξερει τι να κανει, παει μπροστα, κολλαει κι αυτος στο φορτηγο με τα χαλια.  Ο αγριεμενος κυριος ορμαει, του πιανει το κεφαλι και το κοπαναει με μανια στο παρπριζ.  Οποιος ιθαγενης πλησιαζε του ελεγε "φυγε φιλαρακο γιατι αποψε θα παω φυλακη" (αμην).  Οποιος αλλοδαπος πλησιαζε μαζευε μπουφλες και βρισιδι.  Τοσο καλα.

Οταν ανοιξε ο δρομος, μπηκε στο αμαξι του, γκαζωσε, πατησε χαλια, εφαγε καθρεφτες, παλι καλα που δε μαζεψε και κανενα ανθρωπο, και τελικα παρκαρε πεντακόσα μετρα πιο περα.  Εκει μενει.  Γιαυτο ειχε την κωλοφουρια να περασει, που τοση ωρα που μας ζαλιζε θαχε φτασει και θαχε πιει και καφε αν εκανε μια ρημαδοοπισθεν.  Εκτος αν ειχε κι αυτος γαστρεντεριτιδα κι ηθελε να παει στην τουαλετα.  Μαλλον δεν ειχε.  Η γειτονισσα με το βουλιαγμένο αμάξι εχει κρατήσει τον αριθμο του για να του κανει μυνηση.  Οι αλλοδαποι ζητάνε ευγενικά τον αριθμό του απο τη γειτονισσα, για τον ιδιο λογο... Καποιοι μετακινουν τα ΙΧ τους για να παρκαρουνε τα φορτηγα οι μικροπωλητες.  Κοιμουνται παιδια μεσα σε αυτα τα φορτηγά για δυο μερες.  Ολοι το ξερουμε.  Ολοι τοχουμε δει.  Τα δικα μας τα αμαξια δε θα παθουνε τιποτα να παρκαρουνε στον παρακατω δρομο...

Ο αντρας ο πολλα βαρυς πηγε στο σπιτι του.  Που να πεσει το ταβανι να τονε πλακωσει, κρυωσε κι η σουπα μου κι ητανε πιο χαλια μετα.  Ο χτυπημενος μελαψος κυριουλης δεχτηκε οτι μπορουσαν να του προσφερουν απο πρωτες βοηθειες και γυρισε στον παγκο του. 

Εγω αρχισα να ντρεπομαι για τους γειτονους μου.

Και η αστυνομία, η κανονικη καλε που φωναξαμε, ακομα να φανει....

Απαπα το κεφαλι μου με επιασε...

Τρωγονται γιατροι, ερευνητες, πρωινατζουδες και μεσημεριανατζουδες, ολημερις με το εμβολιο της γριππης.   Της καινουργιας.  Γιατι αυτο, της παλιας, τοκαμε φετος κι η κουτση Μαρια, μην ερθει κι αποκουτσαθεί.  Να εμβολιαστειτε λενε οι μισοι.  Να μην εμβολιαστειτε, λενε οι αλλοι μισοι.  Το εμβολιο ειναι ασφαλες, και σε προστατευει απο τα χειροτερα λενε οι μεν.  Το εμβολιο ειναι ο οξαποδως μαζι με το 666, και θα βγαλετε κερατα και τραγοποδαρα λενε οι δε.  Και αντε τωρα εγω στη μεση να αποφασισω.

Που ακομα δεν εχουνε αποφασισει, αμα εχεις αλλεργια στο αυγο να το κανεις το ρημαδι ή να μη το κανεις;  Μηπως τελικα σου κανει καμμια αναφυλαξία και γινεις κοτα;  Και γυρνας στα πρωιναδικα με το παιδι σου παραμασχαλα να ωρυεσαι "εγω το παιδι μου δε το κανω πειραματοζωο;".  Να εμβολιαστω ή να μην εμβολιαστω;  Ιδου η απορια.

Για ολα τα αλλα εμβολια που μου χουνε κανει, δε με ρωτησανε ποτε.  Ημουνα και πιτσιρικι, δεν ειχα αποψη, με τραβαγε η μανα μου στο πικπα, μπλαβιαζα στο κλαμα, ζε σελω, ζε σελω, σιγα που θα σε ρωτησουμε σκασμένο, αρπα τη και σκασε.  Μετα μου δινανε γλυφιτζουρι και καραμελες τσαρλεστον, να μη φαει αυγο και ψαρι, παλι καλα γιατι απο τοτε το σιχαινομουνα το ψαρι, κι οξω απο την πορτα.  Κι ητανε ενα εμβολιο του δαμαλισμου το λεγανε, μαλλον για να μη γινουμε δαμάλια μεγαλωνοντας, που βγηκε επικινδυνο και το αποσυρανε οταν ητανε η σειρα του να το κανω, και μεχρι να βγει το καινουργιο η μανα μου το ξεχασε, και δε τοκαμα ποτε, μαλλον γιαυτο γινηκα μοσχαρα μεγαλωνοντας, αλλα κανεις δε μας ειπε τι απογινανε τα παιδακια που χανε προλαβει να το κανουνε.

Δε θελουμε λεει να γινουμε πειραματοζωα. 

Δε θελω να γινω πειραματοζωο, ειπε το ποντικι και ξαπλωσε ευτυχισμένο στη γυαλα του.  Εμεις που φαγαμε λαχανικα με το αρωμα του Τσερνομπιλ, τρελλες αγελαδες και πυροβολημένα χοιρινα, μουσκεμενα σε ορυκτέλαιο και γαρνιρισμενα με αυγα με διοξινες.  Το στατιστικο δειγμα εδειξε τι ειναι επικυνδινο και τι οχι, και τα επικυνδινα αποσυρθηκαν.  Δε θελω να γινω πειραματοζωο, ειπε το στατιστικό δειγμα...

Αλλα το στατιστικο δειγμα δε το ρωτανε αν θελει να ειναι δειγμα.  Μια φορα το ρωτησανε, και κοιτα να δεις τι εγινε.  Που αρχιζω δηλαδη να αναρρωτιεμαι, γιατι το ρωτησανε αυτη τη φορα.  Οχι γιατι ενδιαφερθηκανε για την υγεια του.  Κοβω το καλωδιωμενο μου κεφαλι γιαυτο. 

Να εμβολιαστει κανεις ή να μην εμβολιαστει;  Και μεθαυριο που θα ψοφαμε απο τη γριπη, θα μας λενε εκανες εμβολιο; οχι δεν εκανα, καλα να παθεις, να πας αλλου να ψοφησεις αφου δε μας ακουσες.  Εχουμε να φροντισουμε αυτους που μας ακουσαν.  Που μπορει και να μη ψοφησουμε δηλαδη, και να την περασουμε στο ποδαρι αποτι λενε, αλλα φυλαγε λεει τα ρουχα σου να σου μεινουν οι κρεμαστρες, καλυτερα να μας εμβολιασουνε ολους ναχουνε το κεφαλι τους σιγουρο.  Να μην πηξουνε κι οι ΜΕΘ πουναι οι μισες κλειστες, να μην κρεβατωθει το συμπαν και παρει το καροτσακι της παραλυτης οικονομίας μας τον κατηφορο απο τις σκαλες, σαν τρελλη γρια σε θριλερ... 

Θα εμβολιαστω για να χω το κεφαλι μου ησυχο, ειπε το πειραματοζωο στη γυαλα.

Δε θα εμβολιαστω, ειπε το πειραματοζωο στη γυαλα.

Το στατιστικό δειγμα ητανε ετοιμο.  Τα αποτελεσματα θα εβγαιναν μετα απο χρονια παρατηρησης και επεξεργασιας.

Παω να παρω ντεπον, με επιασε το κεφαλι μου.

Δε τους καταλαβαινεις αμεσως.  Οι γκριζοι ανθρωποι κρυβονται καλα, και συνήθως αργεις να τους παρεις χαμπάρι.  Ακομα κι οταν τους μιλησεις, δεν καταλαβαινεις τι πραγματικα συμβαίνει.  Μεχρι που το γκριζο τους αρχιζει σιγα σιγα να σε τυλιγει, και κει, αν δε προλαβεις να την κοπανησεις, καηκες.  Θα σε παρασυρουν μαζι τους πριν παρεις μυρωδια, και θα γινεις ενας γκριζος ανθρωπος και συ...

Οι γκριζοι ανθρωποι δεν ειναι ποτε ευχαριστημενοι.  Δεν ειναι ποτε ευτυχισμένοι και τιποτα δεν μπορει να τους ικανοποιήσει...  Τιποτα δεν ειναι αρκετά καλό για αυτους, γιατι παντα υπάρχει κατι καλύτερο.  Και παντα θα νιωθουνε δυστυχισμένοι γιατι το καλυτερο δε τους ετυχε ακομα.  Οι γκριζοι ανθρωποι θα παρουνε τη χαρά σου και θα την κανουνε μικρή, τοση δα, θα την εξαφανισουνε, και θα σε αφησουνε με μια αισθηση απογοητευσης.. Πως τελικα δεν αξιζε και τοσο τον κοπο που χαρηκες.  Τα πραγματα θα μπορουσαν να ητανε πολυ καλυτερα, τι κριμα..

Οι γκριζοι ανθρωποι θα πιαστουν απο τη λυπη σου, και θα την αναμασουν συνέχεια, απαγορευοντάς σου να την ξεπεράσεις.  Θα σου θυμιζουν παντα τις αποτυχιες σου, και καμμια επιτυχια σου δε θα ναι αρκετη, γιατι θα μπορουσες παντα να εχεις πετυχει κατι καλυτερο.  Οι γκριζοι ανθρωποι ειναι ευτυχισμένοι μονο οταν τρεφονται απο τη δυστυχια των αλλων.  Αλλα και παλι δεν ειναι αρκετο. Γιατι θα μπορουσε παντα να ήταν μεγαλύτερη...

Οι γκριζοι ανθρωποι ειναι ανικανοι να ευχαριστηθούν, κι ανικανοι να ευτυχησουν.

Παρακαλω γκριζοι ανθρωποι, βγαλτε επιτελους το σκασμό, κι αφηστε εμας που μπορουμε να χαρουμε, να ευχαριστηθούμε τη ζωη μας...

Πανε λοιπον εικοσι χρονια απο τοτε που επεσε το τειχος.. 

Ο Bowie δε θα ξανατραγουδησει το Heroes ακουμπισμένος πανω του, οι ματιες δε θα το αγκαλιασουνε ξανα με δεος, με προσμονή, με φόβο, τα τουβλα του δε θα βαφτούν ξανα με αιμα, και αλλη μια ευκαιρια χαθηκε για τους ηρωες -εστω και της μιας μερας...

Πανε εικοσι χρονια απο τοτε που επεσε το τειχος.

Αυτο το τειχος που χωριζε τους τυχερους απο τους ατυχους.  Τους πλουσιους απο τους φτωχους.  Το τειχος που το περασμα του σημαινε για καποιους ελπιδα για το αυριο, το τειχος που για καποιους αλλους σημαινε πως ήταν πολυ τυχεροι που ζουσαν στη "σωστη" πλευρα... Πανε εικοσι χρονια που επεσε το τειχος, για να φανει πως τελικα δεν υπηρχανε ατυχοι και τυχεροι, και πως ολοι φτωχοί ήτανε, κι ολοι στη λαθος πλευρα τοσα χρονια... Το τειχος επεσε, για να δειξει πως ο μονος λογος που υπηρχε, ητανε να καλλιεργει ελπιδα, προσμονη, και εφησυχασμό πανω στα ανυδρα, γκριζα του τουβλα... Το τειχος επεσε, κι ο κοσμος μας δεν εγινε καλυτερος.

Γιατι οσα τειχη και να πεσουνε, ποτε δε θα γινει καλυτερος... Για καθενα που πεφτει, χτιζεται ενα αλλο, σαφεις διαχωριστικές γραμμές, εσεις εκει, εμεις εδω... Τα τειχη που βλεπουμε εξω μας, τα τειχη που χτιζουμε μεσα μας... Τα τειχη που χτιζουμε γυρω απο τους αλλους, τους διαφορετικους, για να μην εισβαλλουν στην ησυχια μας και μας ταραξουν.  Τα τειχη που χτιζουμε γυρω απο μας, τα τειχη που χτιζονται γυρω απο μας.... Και τα χειροτερα τειχη δε χτιζονται στο χωμα.  Χτιζονται στο μυαλο.  Χωρις τουβλα.

Τουλαχιστον εναν τοιχο απο τουβλα τον βλεπεις, τον νιωθεις, και, στην αναγκη, μπορεις να κοπανησεις και το κεφάλι σου απανω...

Για την ψυχιατρικη ειναι ασθένεια...

Μερες σε κοκκινο ή μαυρο.  Γκριζες μερες ισορροπιας.  Η ισορροπία ειναι πάντα γκρίζα, δεν είναι ποτέ ροζ.  Και μετά παλι, μέρες σε κόκκινο ή μαύρο.  Παλι.  Και παλι.  Για παντα.

Μερες σε κόκκινο, ο κόσμος ολος ειναι ενα παιχνίδι που σε προκαλεί να παίξεις.  Μέρες σε κόκκινο, το μυαλό σου γεννάει ασταμάτητα, ιδέες, σκέψεις, εγγραφές, τα χέρια σου δημιουργούν, πράγματα, γεύσεις, ζωγραφιές... Μέρες σε κόκκινο, πολύ μικρές για να χωρέσουνε ολα τούτα που θες να κάνεις, πολυ λιγες για να προλάβεις να πεις οσα θες να πεις, μερες που τρεχουνε ξεφρενα, και συ τις ξεπερνάς και τιποτα δε φαινεται να σε κουραζει...

Μερες σε μαυρο, ο κόσμος ειναι μια απειλή και συ θέλεις να κρυφτεις... Μερες σε μαυρο, πολυ μεγάλες για να τις γεμίσεις, μερες ατελειωτες, που τιποτα δε δειχνει αρκετα σημαντικό, μερες που εισαι πολυ κουρασμένος για οτιδηποτε, μερες που ελπίζεις απλά να μην ξυπνήσεις το επόμενο πρωί για να τις αντιμετωπίσεις ξανα...

Για την ψυχιατρική ειναι ασθενεια...

Μερες σε κοκκινο, ο κόσμος ολος ειναι δικος σου με ενα βημα, μερες σε μαυρο, που το να ανεβεις εστω κι ενα σκαλοπάτι μοιαζει με αθλο που δεν εχεις τη δυναμη να κανεις...

Μερες σε γκρι, που ολα δειχνουνε να ισορροπούνε περιεργα πανω στο σκοινί, τιποτα δεν ειναι αρκετά καλό ή κακό, όλα ειναι ανεκτά, μπορεις να ανεβεις το σκαλοπάτι, και δε σκεφτεσαι οτι πισω του ακολουθει μια ολοκληρη σκαλα που περιμένει... Μερες σε γκρι, ζωή σε γκρι που δε γινεται ποτε ροζ, γιατι ξερεις πως αυριο, θαναι παλι μια μαυρη μερα ή μια κόκκινη, και συ θα περιμένεις ξανα ποτε ο κοσμος σου θα ξαναγινει γκρι....

Διπολικη διαταραχή.

Για την ψυχιατρική ειναι ασθενεια.

Για ολους τους αλλους ισως ναναι απλα ζωη.  Ζωη σε κοκκινο και μαυρο.

Παρακολουθω εδω και μερες τον δικτυακό τρόπο της ανοιχτης διακυβέρνησης.  Διοτι ο νεος μας πρωθυπουργος ειναι και ιντερνετάκιας πως να το κάνουμε, κι απο τις πρωτες του δουλειές ήτανε να ξεσκονίσει κατι τέτοιες σελίδες που πηρανε το σκασμό τα λεφτά απο την Κοινωνια της Πληροφορίας, αλλα στην πορεια καταντήσανε σαν μπλογκ που ο δημιουργός τους φυτεύει ραδίκια στο Facebook.

Η σελιδα της ανοιχτης διακυβέρνησης λοιπον, ειναι κατι σαν εικονικη πραγματικοτητα που ζωντανεύει ξανα την Εκκλησια του Δημου της Αρχαιας Αθηνας, μονο που τωρα δεν εχει Σκυθες να μας στιγματιζουνε, ντροπη σου βρε δεν πηγες στην συνελευση, να τσακιστείς να πας -ίσως αργότερα, αμα ανοιγουμε το πισι μας και δεν μπαινουμε πρωτα εκει να μη μας αφηνει να παμε πουθενα αλλου, πρωτα στην ανοιχτη διακυβερνηση και μετα στο τσαταρισμα ρεμάλι- αλλα ακομα ειναι αρχή και δεν μπορουμε να τα κανουμε ολα μαζι... Δημοσιευονται εκει τα σχέδια των νομων που θα κατατεθουνε προς ψήφιση στη Βουλή, κι οι πολιτες τα σχολιάζουν.  Οπως Αρκαια Ατηνα σας λεω.  Ακριβως. 

Το πρωτο νομοσχέδιο ήτανε για τα κρατικά αυτοκινητα. Μολις 81 σχολια..  Ο Ελληνας δεν ενδιαφερεται για το κρατικο αυτοκινητο κυριε, χεστηκε, το δικο του τονε νοιαζει.  Αντε και του γειτονα αμα ειναι πιο μουράτο απο το δικο του. Αλλα πες, νωρις ήτανε ακομα, ο κοσμος δεν ειχε μαθει ακομα το δικτυακό τοπο, λειπανε κι οι Σκυθες που λεγαμε.. Παμε παρακατω....

Το δευτερο νομοσχέδιο, ητανε αυτο το περιβοητο "χαριζω δανεια, χαριζω καρτες, ολα τα σφαζω ολα τα μαχαιρώνω".  1302 σχολια μεχρι στιγμής, κι η διαβουλευση τελειωνει αυριο, οποτε εχουμε δρομο ακομα.  Και στα σχολια αυτης της συζήτησης, ειδα τον Ελληνα, τον συγχρονο κι οχι τον Αρχαιο, ειδα τον τροπο που σκεφτεται, και τον τροπο που -κατ'επεκταση- ψηφιζει.... Τα σχολια ειναι βασικά τριών ειδων:

Τα "αμα ημουνα πρωθυπουργός".  Κρυφο μεράκι τουτου του λαού να γινει μια μερα πρωθυπουργός.  Οχι ολος μαζί, ο καθενας μοναχός του.  Κι εχει λυσεις για ολα.  Ο καθενας τις δικες του.  Τις οποιες προτεινει σε τουτη τη δημοσια διαβουλευση.  Εγω θακανα αυτο.  Και γω θακανα εκεινο.  Η ομαδα θελει δεξι μπακ, η ομαδα θελει ενισχυση στο κεντρο.  Οχι αυτο ειναι για προπονητές.  Γιατι και προπονητές θελουμε να γινουμε.  Ολοι.

Τα "εγω κυρα Λουκα μου, προχτες που πηγα στην τραπεζα...", και δωστου το κουβεντολόι στο σκαλι, αυτοι στην εκκλησια του Δημου που λεγαμε θα πηγαινανε ή με το πλεκτό τους ή με τον καφέ και το κομπολόι τους, τσιγαρο οχι, προλαβε και νομοθέτησε ο Αβραμο γιαυτο, και θα μενανε εκει μεχρι το βραδυ....

Τα "κυριε πρωθυπουργέ, η περίπτωσή μου", τα οποια αναλυουν την περιπτωσή του, και συνηθως υπογραφονται φαρδιά πλατιά με ονοματεπώνυμο, σα τη Lila pause τη γκοφρετα.  Διοτι τωρα που μπορούμε να μιλήσουμε στον πρωθυπουργό να μη του ζητησουμε μια τοση δα εκδουλευση;  Με τα τσαρουχια τονε βγαλαμε τον κερατα! 

Κι ολα εχουνε ενα κοινο παρονομαστη: το εγω.  Ακομα κι αυτοι που διαφωνούνε, ξεκινάνε λεγοντας: κι εγω που δε δανειστηκα δηλαδή, τι θα κερδίσω;  Διοτι ο Ελλην ενδιαφέρεται για την τσέπη του.  Τη δική του.  Και μονο.  Αντε και του γειτονα, μην τυχον κι ειναι πιο γεμάτη και του θιξει τον εγωισμο και την αξιοπρέπεια.  Εψαξα ενα ενα τα σχολια, να βρω αυτα που βλεπουνε το νομοσχέδιο μεσα στο πρισμα της εθνικής οικονομιας:  Λιγα.  Πολυ λιγα.  Στα δαχτυλα του ενος χεριου τα μέτρησα, κι ισα ισα φτάνανε για να φτιάξουνε ενα φάσκελο. 

Ειμαστε μια χωρα που αποτελειται απο μοναδες.  Κι η καθε μονάδα εχει μαθει να σκεφτεται μοναχά την παρτη της. 

Να μειωθει η σπατάλη στο Δημοσιο, αλλα οχι να απολυσεις το δικο μου το παιδι... Να προστατέψουμε το περιβάλλον, αλλα οχι να καθομαι να ξεχωριζω και τα σκουπιδια...  Να μειωθει η φοροδιαφυγή, αλλα εμενα τον κακομοιρη ηρθες να πιασεις, εδω κλεβουνε περιουσιες οι μεγαλοκαρχαρίες. Εγω  σε ψηφισα για να με βολεψεις, δε σε ψηφισα για να με κανεις ανω κατω... Αει σιχτιρι πια!

Εχουμε τα δικα μας προβληματα να σκεφτουμε, και τουτη τη χωρα δεν περισσευει πια κανεις να τη σκεφτεί...

(Στη συζητηση για την προστασια των Δασων, τα σχολια ειναι 310... ακομα κι οι κατοικοι των πληγεντων περιοχων, εχουν σοβαροτερα πραγματα να σκεφτούν....)

Πα πα.. η Βιβή... που φτασε βρεμένη, μεχρι το βρακί..

Τελικα η υγρασία ευνοεί την ποίηση: θαναι που φουντώνουνε οι μολόχες. 

Εμεις που λετε το πρωι φυγαμε με μια χαρα καιρο.  Μετα, ξαφνικα, τουρθε να νυχτώσει.  Ε καλα λεω, νωρις ειναι ακόμα, μεχρι το μεσημέρι που θα φύγω, θα χει ριξει οτι ναι να ριξει (ολοκληρη την Ενωμενη Επιπλοποιία ας πουμε), και θα χει ανοιξει.  Αμ δε.  Αυτο κυριε κρατιοτανε, κρατιοτανε, του φεύγανε κατι ψιλές, αλλα την Ενωμενη Επιπλοποιία περίμενε να σχολάσω για να τηνε ριξει.  Κι ειμαστε με το μηχανάκι.

Οταν εισαι σε δυο ροδες με τετοια βροχή, βλέπεις τον κόσμο αλλιως.  Καταρχην καταλαβαινεις ποσο εφημερος ειναι, διοτι τωρα εισαι, τωρα δεν εισαι γιατι δε σε ειδε ο λεωφοριατζής, ο γιωταχής, ο θεος ο  ιδιος, κι εχεις γινει βαρκουλα του ψαρα στα απονερα...  Αλλα επειδη εμεις ειμαστε αισιοδοξοι -και δεν ειχαμε κι αλλο τροπο να γυρισουμε δηλαδη- ζωθηκαμε εκεινα τα κιτρινα βρακιά, σα τον Αυλωνιτη ειμαι με αυτο που μου πηρες αγαπη μου, να του βαλω δυο ραντακια να το καμω φορμα- καβαλησαμε το διαολο με τις δυο ροδες, και δωστου τον ανηφορο.  "Καλε αυτοι γιατι φοράνε σακουλες στα ποδια;" ρωτησα το καμάρι μου.  Σηκωσε τους ωμους. Εμεις ειμαστε ασφαλεις με τα κιτρινα βρακια μας.  "Να σου πω, εγω δε βλέπω την τυφλα μου, εσενα δε σε ενοχλεί το νερο πάνω στο κρανος;".  "Φυσικα και με ενοχλεί" μου λεει.  Μαλιστα.  Βγαζω το σκασμό, αρχίζω τα πατερημά απο μέσα μου, να θυμηθω να ψάξω για κράνος με υαλοκαθαριστήρες... Τοσες μαλακιες βγαζουνε, δε μπορει αυτο να μη το σκεφτηκε κανεις εκει στα telemarketing.

Κι ενω εχουμε φτασει σωοι και στεγνοί στην τελική ευθεία, συναντάμε το Βιαστικό.  Ο Βιαστικός βιαζότανε.  Γιαυτο προσπερασε ολους τους αλλους απο δεξιά, τους ηλιθιους, περασε μέσα απο την τοπική λιμνούλα, και σηκωσε τσουνάμι.  Το οποιο μας ελουσε κανονικότατα.  Τι να σου κάνει το κιτρινο βρακι  αμα σου ρθει το νερό με τον κουβα;  Βρακι ειναι, δεν ειναι slipad.  Που και slipad να ητανε, παλι διαρροη θα ειχε δηλαδη..

Η υπολοιπη διαδρομή ητανε απολαυστική.  Τα ποδια μου κανανε πλατς πλουτς μεσα στα μποτάκια, νερό ετρεχε απο τα ανοικονομητα πατζάκια των κιτρινων βρακιών μας, νερό ετρεχε μέσα απο τα κράνη, νερό ετρεχε απο την τσάντα μου, γενικώς μας ετρεχε νερο απο παντου...  Κι η σακουλα που κραταγα με τα ψωνια, ειχε γινει μπουγέλο κανονικό ετοιμο προς εκτόξευση... Κι ελεγα κι εγω πως βαρυνε ετσι ξαφνικα... 

Φτασαμε στο σπιτι κι οπου στεκομασταν δημιουργουσαμε μια μικρή λιμνουλα.. Τα σκυλια μας κοιταζαν με επιτιμητικό υφος, ντροπη, δεν κανουμε τετοια πραματα μεσα στο σπιτι...

"Να αναψουμε τη σομπα" λεει το καμαρι μου.  Να σας πω οτι περσι πηραμε μια σομπα απο αυτες που καινε κηροζινη οπως οι πυραυλοι.  Κι ολο το καλοκαιρι βαρεθηκαμε να την παμε στο παταρι, και την ειχαμε κατω απο τη σκαλα.  Αυτη αγαπη μου ειναι γεμάτη τριχες.  Αμα την αναψεις, θα φουντωσει και θαρθει η πυροσβεστική να μας ξαναμπουγελώσει!   Φυσικα και την αναψε, διοτι το καμαρι μου ειναι ξεροκεφαλο σαν και μενα, τι περιμένατε... Ευτυχως τουκοψε να την αναψει αρχικα στο μπαλκόνι, οποτε γλιτώσαμε τα χειροτερα....

Και τωρα, μαζεμενοι γυρω απο τη σομπίτσα, σκυλοι κι ανθρωποι να στεγνωνουμε μαζι, νομιζω πως πρεπει να ευχαριστήσω τον κυριο Βιαστικό, για τη ζεστή χειμωνιάτικη βραδιά που μας χάρισε....

.. η Βασιλω πρωτη!  Κι η Βιβή απο κοντά.  Κι ετσι χτες ειχαμε το γαμήλιο Ασμπετα, οπου η "κολλητη" μου Μαιρη, με τον αγαπητο Lorthill, μας μαζεψαν ολους μαζι τους σκορπιους, να γιορτασουμε μαζι τους το ευτυχες γεγονός του γάμου τους.  Να ζήσουνε τα παιδια, να ευτυχησουνε, και να γελανε πολυ.  Και μας πηγανε στο Hard Rock Cafe στο Συνταγμα, βρε που θα παρκαρουμε, βρε που θα παρκάρουμε, αμεσως παρκάραμε, περίπτερο δε ρημαδοβρίσκαμε πουθενά, κι ήρθα κι εγινα κασάτο που ακομα δεν εχω κατεβάσει χειμωνιατικα η σουρτούκω, και πηγα με τη μπλουζα που της ελειπε ενα μανικι (κι ολοκληρο το αντιστοιχο κομματι της πλατης επισης). 

Στην Αμαλιας φτάσαμε να το βρουμε το ρημαδοπερίπτερο, και ξανακατεβηκαμε παλι κατω, και με το που μπαινουμε στο μαγαζί, τρακαρω πανω σε μια πινακιδα, "το καπνισμα απαγορευεται σε ολους τους οροφους", τζαμπα το περπάτημα και η βαθεια κατάψυξη να βρουμε το περιπτερο, δε βαριέσαι θα βγαινουμε εξω... Πραγμα σχετικό, διοτι το καταστημα διαθετει ασανσερ για τους οροφους, απο κεινα τα γυαλινα που βλεπεις τα αντερά τους, και σιγα που θα μπω εγω εκει μεσα να με τραβηξει πανω το συρματοσκοινο λες κι ειμαι ο κουβας απ το πηγαδι.. Και δηλαδη, καλα να βγαινω εξω για να κανω τσιγάρο, αλλα θα πρέπει καθε φορα να μπαινω εκει μεσα;  Δεν κανει να πηδάω απο το παραθυρο;

Για την ιστορια, το καπνισμα απαγορευεται σε ολους τους οροφους μονο στην εισοδο, γιατι αμα μπεις μεσα επιτρεπεται, τουλαχιστον εκει που ειμασταν εμεις, και γλιτωσα το να πηδάω απο το μπαλκόνι καθε τόσο, γιατι στο πηγαδι δεν εμπαινα ξανα που να με κρεμαγες αναποδα (που δεν εχει και πολυ διαφορα).  Και βρηκαμε τα παιδια, λαμπερα κι ευτυχισμένα, κι ευχομαι παντα να ναι ετσι, και ναναι η ζωή τους λαμπερη και γελαστή παντα, τους πηγαμε και το δωρο τους πουτανε τσουρουτικο γιατι διαλεξα τεραστια σακουλα, αλλα ητανε για να χωρεσουνε κι οι ευχες μας μεσα. και μας κερασανε και τουρτα, που ομολογω πως ως ζευγος την κοψανε αψογα, οχι σαν και μας τα μοσχάρια πουχαμε γινει χαλια απο τις σαντιγές, αλλα αυτοι ειχανε κανει προβα πριν στην κανονική, εμεις την παθαμε σαν πρωτάρηδες...

Και η συναντηση, κυλησε οπως ολες μας οι συναντησεις, με γελια και κουβεντες, με απουσιες και παρουσιες, εμεις οι σκορπισμένοι ξαναβρεθήκαμε μαζί, πειράξαμε τον Πετρο -μα τι μπορει να βγει απο αυτην την τουρτα; ουτε ο πετρος δε χωράει να βγει- θαυμασαμε το νεο βελτιωμένο Μανώλη, ξαναδα την Ελενα που χα καιρό πολυ να δω,ειδα το Μαλινακι με το Νικο και συγγνωμη για προχτες, γνωρισα καινουργιους ανθρωπους -γιατρους, μακρια απο μας- κι αν λιγη απο τη ζεστασιά ειχε χαθεί, πρεπει να φταιγε εκεινο το παραθουρι πισω μου που μπαζε τον ψοφο, κι εκανε την πλατη μου -εκει που λειπε το μανικι- παγωτο..... 

Και να ευχαριστησω το Θοδωρη που του χρωστάω τα τσιγάρα και πολυ ντρέπομαι, διοτι αλλο να χρωστάς της Μιχαλούς, κι αλλο του Θοδωρή, τελος παντων ενα ειδικό βαρος παραπάνω τοχει...

Και να ευχαριστήσω το Μανώλη, που για αλλη μια φορά μας έφερε αναμνησεις κονσέρβα απο το προηγούμενο Ασμπέτα, ενα χρονο και πριν, και που παντα φροντιζει να κραταει στο μπουκάλι τις ομορφες στιγμές ολων, για να μπορουμε να χαμογελάμε οταν τα πράγματα γκριζάρουν...  Οι δυσκολιες ειναι για να μας κανουνε δυνατότερους, τωρα ξερω οτι το ξερεις...

Και φυσικα, να ευχαριστήσω τη Μαιρη και το Δημητρη, καλε χρονια σου πολλα κι ολας που ταχω τα μυαλα μου, κι εκτος απο τις ευχες να τους πω και δυο συμβουλες σαν βετερανα (αυτη η καταληξη σε -ανα πολυ μαρεσει).  Να ειστε παντα ο εαυτος σας, να περνατε καλα οπως εσεις ξερετε, κι ο γαμος δεν ειναι παρα μια ευκαιρια να γελασετε πολυ και να πατε γαμήλιο ταξίδι.  Μετα, ειναι αληθινή ζωή, κι ειναι μοναχα ΔΙΚΗ σας! 

Πιάνομαι απο ενα σχόλιο του Πετρου, πανω στην κουβεντα για το καινουργιο του τραινάκι, και σκέφτομαι πια να ήτανε αραγε τα αγαπημένα μου παιδικά παιχνίδια... Κι αληθεια, ποια να ήταν;

Σαν παιδάκι, ποτε μου δε χωνευα τις εποχιακές -καθιερωμένες- εξορμήσεις στο Μινιον: Το Σεπτεμβρη για σχολικά, τα Χριστουγεννα για δωρα, το Πασχα για ρουχα.  Παπουτσια παιρναμε απο το Μουγερ.  Αλλο δράμα αυτο.  Καθε φορά ενιωθα οτι πηγαίναμε εκδρομή στο δάσος με τα πόδια, ποδια και ποδαρες, κι ενας αηβασιλης που βρωμουσε πλαστικο γενι ήθελε να με παρει αγκαλια και γω δεν ήθελα, και καθε φορα είχαμε δράματα, κι έλεγε η μαμα μου οτι το παιδι της ήτανε χαζό.  Που δεν ήτανε χαζο.  Τρελλο ήτανε και δε τοχανε καταλαβει ακομα....

Σαν παιδάκι επισης, ζήταγα παιχνιδια, οτι εβλεπα στη νεογεννητη τηλεοραση, την κουκλα τον Τολη που εκλαιγε κι ειχε πιπιλα, πιο μεγάλος απο το μποι μου ο Τολης, τον εσουρνα ξωπισω μου καμμια δεκαριά μερες, τον εκανα ελλεεινο, του βγαλα κι ενα ματι και μετά τρομαζα καθε φορα που τον έβλεπα, παει ο Τολης, σιγά που θα μου ξαναπαιρνανε κουκλα...  Τωρα που το σκεφτομαι, μια κουκλα ειχα μοναχά, τη Σαμάνθα, που τη βρηκα στην κουνια μου απο τοτε που γεννηθηκα, και την εσουρνα μαζι μου για παρα πολλα χρονια... Γερο πραμα, δωρο της Αμερικάνικης Πρεσβείας παρακαλώ, αντεξε καπου δεκα χρονια να τηνε σουρνω απο την προβοσκιδα, Πλατεια Αμερικης-Πετρουπολη μεσα στα λεωφορεια, την κοπάνησα σε αμετρητα κεφάλια συνεπιβατών μας, και καποια στιγμή, απλά εξαφανιστηκε απο τη ζωή μου μαζί με την παιδική μου ηλικία.

Ειχα ομως παντα πολλα βιβλία.. Βιβλία, Μικυ Μαους, τιραμολα(ξυπνηστε με σε μια βδομαδα), μια ολοκληρη χαρτινη λιμνουπολη πανω στην παιδικη μου βιβλιοθήκη, μπογιες και χαρτονια.  Ακομα και με τη Σαμανθα μαζι, να την τραβαω απο τη ροζ της προβοσκιδα, τη μουρη μου ολο χωμένη σε ενα βιβλιο την ειχα.  Μαλλον γιαυτο χαζεψα.  Σιγουρα γιαυτο.

Και ειχα και το αυτοκινητάκι μου.  Κοτζάμ γαιδάρα έγινα, περισσευα απολες του τις μεριές, αλλα το αυτοκινητάκι μου δε το αλλαζα.  Κοκκινο.  Ισως γιαυτο μεγαλώνοντας δεν αλλαζω το κόκκινο σταρλετάκι μου.  Κατι μου θυμίζει.

Σπανια εβγαινα να παιξω με τα αλλα παιδια.  Δηλαδη, εγω εβγαινα, αυτα δε με παιζανε, δεν αντεχα να τρεξω πολυ, ανοιγε η μυτη μου μολις με ακουμπουσε η μπάλα στα μηλα, κατέληγα αγκαλια με τον αστεριξ μου πανω στο μεγάλο κλαδί της ελιάς, να διαβάζω και να ριχνω κλεφτές ματιές στο  παιχνίδι τους... Στο τελος σταμάτησα και να θέλω να παιξω.  Ο Αστεριξ μου ειχε περισσοτερη πλάκα.

Τα χειμωνιάτικα βράδια ομως, που μαζευομασταν στις αυλες και στα σπιτια, παιζαμε ολοι μαζι επιτραπέζια, Μονοπολη που δε με παίζανε -εισαι μικρη εσυ δεν ξερεις- γκρινιάρη, και φωτεινο παντογνωστη, που δεν ητανε πια φωτεινός, γιατι τουχα βγαλει τα ματια προσπαθωντας να δω πως αναβε το λαμπάκι του.  Και φωναζαμε, και τσακωνομαστε, και γελουσαμε, ετσι ακριβως οπως κανουμε μεγαλοι, κι ειναι σα να μη μεγαλωσαμε ποτε..

Ειμαι ενα παιδι που τελικα δεν ειχε και πολλα παιχνιδια, αν και τα παιχνιδια ποτε δε του ελειψαν.. Ειμαι ενα παιδι που επαιζε με το μυαλο του, γιαυτο γινηκα μια τρελλη και παραμιλάω..

 update: Ξεχασα τη γραφομηχανή μου.  Εφτα χρονων ημουνα οταν μου την πηρανε.  Εμαθα τυφλο συστημα την ιδια εποχή που μαθαινα να γραφω... Και σε τουτο δω το μπλογκ, θατανε τουλάχιστον ντροπή να μη θυμηθώ τη γραφομηχανή μου....

Σταματάει λέει η διάθεση των κλασσικών φωτογραφικών φιλμ..  Τα αγαπημένα μου ασπρόμαυρα καρούλια, έχουνε απο καιρό περάσει στην ιστορία, και τώρα σιγά σιγά θα χαθούνε και τα έγχρωμα.  Μεγάλο κόστος, πολλά χημικά...  Ίσως ναναι και σωστό.  Μαλλον είναι...

Και γω, εραστής μιας τεχνης που δε σπούδασα ποτέ, κοιτάζω ξανά την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή... Μια kodak instamatic, που έπαιρνε φλας σε κύβο, τέσσερεις φωτογραφιες ο κύβος αν ήσουνα τυχερός και δε σου καιγότανε στον καραγκιόζη το γάμο μαζί με τη φωτογραφία.  Επαιρνε φιλμ σε κασσέτα, χρόνια εξαφανισμένο, μα εγω την κρατάω ακόμα, εκει στη θήκη της, σε πείσμα ολων οσων χτυπιούνται να την πουλήσω σαν αντίκα.  Δεν πουλιούνται οι αναμνήσεις.  Και μια φωτογραφία, πάνω απολα είναι μια ανάμνηση.  Ή μάλλον ήτανε.

Ήτανε ιδιαίτερες οι στιγμές που αποτυπώναμε στο χαρτί.  Και είχανε μια ιδιαίτερη αξία.  Τα οικογενειακά άλμπουμ που ευλαβικά κρατάνε οι μαμάδες μας -μερικές οχι τοσο ευλαβικά, η μάνα μου εξακολουθεί να κρατάει φωτογραφίες απο το εξήντα μέσα σε ναυλον σακούλες- οι παιδικές μας φωτογραφίες, οι φωτογραφίες απο τα πάρτι και τις σχολικές εκδρομές... Το να τραβάς στα τυφλά μια εικόνα, χωρίς να ξέρεις τι τελικά θα βγει, αν εβγαινε κι ολας, η αναμονή, το χαρούμενο κούνημα του φακέλου στην παρέα, "βγήκανε οι φωτογραφίες", το γρήγορο μέτρημα, και η έκπληξη μπροστά σε κάθε εικόνα που ζωντάνευε στο μυαλό μας την σκηνή....

Τωρα δεν υπάρχουνε πια αυτά. Τώρα η φωτογραφία ειναι ευκολη, μια κάθε στιγμή, με το κινητό, την ψηφιακή, χωρίς την αγωνία αν θα πετύχεις τη σωστή σκηνή, σβήσε-γράψε, δεν υπάρχει αναμονή, δεν υπάρχει μαγεία.  Όλα τα λάθη διορθωνονται με λίγο photoshop, και δεν υπάρχει πια λόγος να ξεροσταλιάζεις για τη σωστή γωνία, το σωστό φωτισμό, την τέλεια λήψη.  Τιποτα δεν ειναι πια μοναδικό, και τίποτα δεν εχει πια την ιδια αξία...

Η απλη μου kodak, η βαρια κι ατζούμπαλη zenit μου, πέρασαν πια στην ιστορία. 

Μαζι με τις στιγμές που κράτησαν ζωντανές στο χρόνο, μαζί με μια εποχή που τα πράγματα ήταν διαφορετικά, κι υπήρχαν ακόμα πράγματα σπάνια και πολυτιμα τόσο ωστε να αξίζουνε μια θέση στις αναμνήσεις μας...