Η απολογία ενος καπνιστή. (42)
Ιστοριες με ασπρες μπλουζες και αλλα τρομακτικά.... (36)
Αφιερωμενο στον αγνωστο εξωσυζυγικο εραστη.... (32)
Εγω ποτε να απεργησω; (30)
Κοβοντας το τσιγάρο: βδομάδα πρώτη. (29)
Happy Deathday to me! (27)
Μεταφορές, παρομοιώσεις, και τα εφτά κακά της... (27)
Του κομμενου λαιμου... (27)
Οι απαραιτητοι αντρες στη ζωη μιας γυναικας: (27)
Μη-κανονικοί... (27)

princessofthedawn princess

Ποια ειμαι εγω;

Συνήθως μιλούσα μόνη μου και με περνούσαν για τρελλή... Τώρα που τα γράφω απλά σιγουρεύτηκαν...

GreekBloggers.com

SYNC ME @ SYNC
hit counter

Ιστοριες


Δεκέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
       

Ενας μικρος εκβιασμός..
Dimitris: Το ύποπτο είναι το μονοπρόσωπη επε. Ένωση κ μονοπρόσωπη?

Ενας μικρος εκβιασμός..
Theo: Τις κάρτες αυτές τις γνωρίζω καλά. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή έκανε...

Ενας μικρος εκβιασμός..
Ανδρέας: Συμφωνω με τον-την elly. Αυτος ο φακελος μου ερχεται τα...

Ενας μικρος εκβιασμός..
Σάββας: Αναγκάζει αυτός που σου έχει βάλει το πιστόλι στον κρόταφο...

Η απολογία ενος καπνιστή.
marios ...marios: ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ https://www.neobux.com/m...

eXTReMe Tracker

  Σάββατο, 9 Ιουλίου 2016 

Το ευχαριστω του λαθρεπιβάτη....

Λοιπόν ζούμε σε έναν άδικο κοσμο....

Κι επειδη ζουμε σε εναν αδικο κοσμο και το ξέρουμε, μαθαινουμε να θεωρουμε το αδικο δεδομένο και να πηγαινουμε παρακατω...

Εδωσα πρωτη φορά σε γραπτό διαγωνισμό για το δημόσιο, κάπου μεταξύ 86-89, ουτε που θυμάμαι, ακομα δεν υπηρχε το ΑΣΕΠ, κι ητανε ο Εβερτ που τον εκανε, θεος σχωρέστον διοτι ήταν και φιλοζωος και γω στους φιλοζωους ποτε δεν κρατάω κακία... Εγραψα καλά, πολύ καλά, μπράβο και ζήτω μου, και πέρασε ο ... πισινός μου που δεν ειχε μπει στον κόπο ναρθει να γράψει καν.... Το θυμάμαι γιατι ο παραπισινός μου με ρωτησε το ονομα που ηταν γραμμένο στο θρανίο, και μου ειπε "να δεις αυτος που θα περασει, να τονε θυμάσαι".... Δίκιο είχε, ήτανε και πιο μεγάλος απο μενα, πολλά είχε δει και κάτι ήξερε...

Αλλά είπαμε, ζούμε σε εναν αδικο κοσμο, μαθαινουμε να ζουμε με το αδικο και παμε παρακατω.

Και γω πηγα παρακατω.  Βρηκα μια δουλειά, κακοπληρωμενη δε την ελεγες ακομα και τοτε που δεναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα που λεει κι η θειά μου, δούλευα, είχα τη σιγουριά μου, κι όλα καλά...

Μετά ήρθε το 1998.

Πανελλήνιος διαγωνισμός ΑΣΕΠ.  Να πας να γράψεις ειπε η μανα μου -που με ειχε στειλει να γράψω και το 80τοσο.  Ασε μας ρε μανα που θα παω να γραψω για να περασει ο πισινος μου.  Οχι να πας.  Μπιρι μπιρι.  Κι ο συζυγος που ειχα προσφάτως αποκτήσει απο κοντα.  Μπιρι μπιρι.  Αει σιχτιρι, καλα θα παω.

Ζητησα δυο μερες αδεια απο τον διευθυντη μου να διαβάσω κι αυτος μου ειπε -καλη του ωρα- εγω άδεια για μαλακιες δε σου δινω, να σου δώσω δυο μέρες άδεια να ξεκουραστείς που σου χει φυγει ο απαυτος, να σου τη δωσω ευχαριστως- και μου την έδωσε...

Και πηγα κι εγραψα.  Ενα ολοκληρο Σαββατοκυριακο.  Και μαθηματικά, και περιληψη-αποδοση κειμένου, και Αρχες Δημοκρατικού πολιτεύματος και τα εφτά κακά της μοίρας μου (ιστορία ήτανε το τελευταιο νομιζω). 2,5 δις στοιχισε ολο το πανηγύρι... ισως γιαυτο νατανε και το τελευταιο... Και βγήκανε τα αποτελεσματα.  Και μπραβο μου και ζήτω μου, και τι καλά που γράψατε, συγγνώμη αλλά δε διοριζεστε. Λες και δε το ξερα.  Αλλα σταμάτησε το μπιρι μπιρι κι ολα καλά.

Ητανε ομως κατι αλλα παιδια -τοτε- που αυτό το αδικο δε το πηρανε σα δεδομενο.  Και καμανε και σύλλογο, και  βγηκανε στους δρομους,  Και στησανε σκηνες.  Και πεταξαν και γιαουρτια, τσανάκας λαρισέικα όπως έμαθα τωρα στα στερνά.  Ειναι θυσια να πετάξεις λαρισέικο γιαουρτι... δεν πετας αγελαδιτσα, πως να το κανουμε....


και φτάσαμε αισίως στο έτος 2005 όπου οι επιτυχόντες του 1998 μετά από ρύθμιση του "εμεινα Παυλόπουλος", κλήθηκαν να κάνουν νέα δήλωση για κάλυψη θέσεων... 

Το 2005 μέτραγα αισίως 16 χρόνια υπηρεσίας στην εταιρία που δουλευα -και τα αντιστοιχα δικαιωματα που είχαμε τότε- και έκανα την αίτηση για το γαμωτο (και για να σταματησει το μπιρι μπιρι).  Οι επιλογές μου εξαιρετικά περιορισμένες, μια και στην Αττική η πλειοψηφία των θέσεων ήταν για δημοτικούς αστυνομικούς (που έπρεπε ναχαν ύψος 1,68 οι θηλυκοί, οποτε μου λείπανε και κάτι πόντοι), κι ακόμα θυμάμαι που γελάγαμε με το συζυγο -μπαγιάτικο πια, στα δεκα χρόνια γαμου- για τα Κουνουπιδιανά Χανίων (δεν ηξερες μαρη ηλίθια δε ρωταγες;) και φυσικά δε διορίστηκα πουθενά πράγμα που δε μου έκανε καμμιά εντύπωση....

Τα παιδιά ακόμα παλεύανε... Το μάθαινα, ήμουν μαζί τους με ένα -πολύ μακρινό- τρόπο, έλεγα μπράβο που δε το βάζουνε κάτω, αλλά είπαμε, ζούμε σε ένα αδικο κόσμο και μαθαίνουμε ναναι το άδικο το δεδομένο...

Οι κυβερνήσεις πηγαίνανε κι ερχόντουσαν, κι όπως συνηθίζουνε, πρίν γίνουνε κυβερνήσεις τάζανε και οταν γινοντουσαν κυβερνήσεις τις επιανε πονοκοιλος....  Και γω είχα τη δουλίτσα μου, τη σιγουριά μου -κλάδος τροφίμων, εγγυηση- κι έβλεπα τις σκηνές εξω απο το υπουργείο για την κοροΪδία του 2005, κι έλεγα μπράβο παιδιά που το παλεύετε, αλλά ήξερα πως ζω σε ένα κόσμο άδικο και τ΄αδικο ητανε δεδομένο...

Κι ήρθε το 2012, κι η κρίση, και η επιχείρηση που τόσο αγαπήσαμε μας πέταξε σα την τρίχα απο το ζυμάρι γιατί είχαμε την εξωφρενική απαίτηση να πληρωθούμε, και βρεθήκαμε άνεργοι και γω κι ο -καραμπαγιάτικος πλέον- σύζυγος....

Και μέσα στο απόλυτο τίποτα του πενηντάρη άνεργου, φάνηκε ξαφνικά ένα φως που φέρανε τούτα τα -οχι πια και τόσο παιδιά- που δώσαμε εξετάσεις κάποτε μαζί... Και ξαφνικα βρεθήκαμε ξανά με ελπιδα.  Να ξανακάνουμε αιτήσεις.  Εμεις κι αυτο που τότε γράψαμε.... Χωρίς χρώματα, χωρίς προσαυξήσεις, χωρίς τίποτα.  

Σήμερα, έχοντας κριθεί ως διοριστέα πλέον, δεν ξέρω πως να νιώσω....

Θαθελα να νιώσω δικαιωμένη.

Μα για να νιώσω δικαιωμένη θαπρεπε να χω παλαίψει.  Και δε τοκανα.

Θαπρεπε ίσως να νιώσω τυχερή... Μα την τύχη μου, την φτιάξαν κάποιοι άλλοι, που ξεχειμωνιάσαν στις σκηνές για το δικό μου δίκιο....

Θαπρεπε ναμαι ευτυχισμένη... Αλλά μάλλον ντροπιασμένη είμαι, γιατί όλα αυτά τα χρόνια ήμουνα απούσα...

Κι έτσι νιώθω απλα λαθρεπιβάτης... Σ'αυτο το ταξίδι δικαίωσης που έκαναν κάποιοι άλλοι για μένα....  Στην ηρεμία της κρυψώνας μου όσο κάποιοι πάλευαν με τα κύματα για να με φέρουνε σε τούτο το λιμάνι....

Κι έτσι, απο ντροπή κι ευγνωμοσύνη γιαυτούς που φέρανε σε πέρας τούτο το ταξίδι, δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω απο το να σταθώ μαζί τους μέχρι να δικαιωθούνε όλοι.

Γιατί είναι άδικο να φτάσει στην ακτή ο λαθρεπιβάτης, και να αφήσει να πνιγούνε οι ναύτες....

Και γιατί τελικά, ζούμε σε μια άδικη κοινωνία, αλλά κάποιοι αποδείξανε πως το άδικο δεν είναι δεδομενο....


Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Σάββατο, 9 Ιουλίου 2016 3:37 πμ  4 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016 

Για τη γιορτη σου.....

Κάθε δεύτερη Κυριακή του Μάη....

Θυμάσαι, τότε που πήγαινα στο νήπιο, κι ήμουνα τόσο δα σκατό με δυό χέρια ζερβά, που σούφερνα εκείνες τις στραβοκομμένες χαρτονένιες καρτούλες, που χα ζωγραφίσει με καρδούλες και καραγιοζάκια να σου γράψω τα χρόνια μου πολλά; Τις βρήκα παραχωμένες σε ένα συρτάρι σου προχτές, μαζί με κάτι παλιά μου σχολικά τετράδια και έναν άσπρο γιακά απο κείνους που ραβες με δαντέλα με το μέτρο γιατί δεν ήξερες να πλέξεις.... 

Θυμάσαι;

Θυμάσαι κείνη τη ζαβή τριανταφυλλιά στον παλιό μας κήπο, ένα τσουρούτικο τριαντάφυλλο κατάφερνε να δέσει κάθε χρόνο, κι έτρεχα να σου το κόψω, και καμμιά φορά άνθιζε νωρίς, κι είχε τσουρομαδήσει το καημένο μέχρι τη γιορτή της μητέρας, αλλά εγω εκεί, στόφερνα έτσι τσουρομαδημένο που ήτανε, μέχρι που την ξεπατώσαμε την τριανταφυλλιά, και τον κήπο μαζί για να "φτιάξουμε σπίτι".  

Θυμάσαι;

Κι ύστερα μεγάλωσα, κι έγινα κοτζάμ γαιδούρα, κι όλο τσακωνόμαστε κι όλο είμαστε στην κόντρα, και ξαφνικά μου λεγες "ελα δω" και με έπαιρνες στα γόνατά σου, κι απο παντού περίσσευα, και μούκανες αγκαλιές και με χόρευες γιατί ήμουν το παιδάκι σου....

Θυμάσαι;

Κάθε χρόνο σου φερνα το δωράκι σου, σε ηλικία να γίνω μάνα εγω πιά, καρδούλες ξύλινες "μαμά μου σε αγαπώ και ας με πρήζεις", και "η μαμά μου είναι γκρινιάρα αλλά τη λατρεύω", και σούφρωνες τη μύτη σου -τι βλακείες είναι αυτές κοτζάμ γυναίκα δεν κοιτάς να κάνεις κανα παιδί που κάθεσαι και παιδιαρίζεις....

Θυμάσαι;

Ούτε που ξέρω άμα θυμάσαι.  Θυμάμαι όμως εγώ.  Και τις αγκαλιές σου, και τις φωνές σου, και τη μουρμούρα σου και κείνη την τρυφερότητα που βγαινε απο μέσα σου ξαφνικά κι έψαχνε τρόπο να εκφραστεί.  Όλα τα θυμάμαι.  Θυμάμαι το πρόσωπό σου κάθε φορά που κοιτάζω στον καθρέφτη, κι ακούω τη φωνή σου κάθε φορά που με διαολίζουνε να βγαίνει απο μέσα μου....  Κάνω τις γκριμάτσες σου, και μιλάω το ίδιο δυνατά με σένα.. Όλα τα θυμάμαι... Οι φράσεις μου αρχίζουνε με το "η μάνα μου έλεγε" και τελειώνουνε με το "οπως θαλεγε κι η μάνα μου".... Όλα τα θυμάμαι, γιατί τίποτα δε χάθηκε, είναι όλα εδώ, κι είσαι και συ εδώ -κάπου μέσα μου, και σε ακούω να σχολιάζεις, να μουρμουρίζεις και να νευριάζεις.  Καμμιά φορά νευριάζεις πολυ κι ακούγεσαι μέχρι έξω δηλαδή: με τη δική μου πιά τη φωνή.

Λοιπόν, θα βάλω μια ρακή κι ένα μεζέ μερακλίδικο απο κείνους που σαρέσαν, και θα σε κεράσω σήμερα.  Γιορτή της μητέρας βλέπεις και πάλι, κι είμαι πιά πολύ μεγάλη.  Τόσο μεγάλη ώστε να χωρέσεις μέσα μου και να μη φύγεις ποτέ.....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016 1:04 πμ  7 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Τρίτη, 26 Απριλίου 2016 

Δεν είμαι ρομπότ....

... αλλά είμαι κλέφτης και μάλιστα ασύστολος.  Και ακόμα δεν καλοπάτησα το ποδάρι μου, άρχισα να βουτάω, και καλά να βουτάμε από τους δικούς μας, αλλά από τους ξένους; Ντροπή πιά.  (Ευχαριστώ Αλλοπαρμένη, αμα το χω και σωστά, για την πάσα -είπε η κλέφτρα κίσσα και συνέχισε την εγγραφή με τον κλεμμένο τίτλο).

Κι αφού ξεμπερδεψα με τον κλεμμένο τίτλο, πάμε παρακάτω.

Περνάω συχνά-πυκνά από τον Παθ, από τότε που έφυγα-φύγαμε εμείς της παλιάς γειτονιάς.  Δηλαδή, περνάω κάθε μέρα, για να τσεκάρω τι έχει αφήσει η Μανιούσκα μου στο χαρτοκούτι της.  Τις τελευταίες μέρες λοιπόν, μου ζητάει να πατήσω εκείνο το κουμπάκι κάτω από τη φάτσα μου που δηλώνει ότι δεν είμαι ρομπότ.... Και κάθε φορά το πατάω.  

Δεν είμαι ρομπότ, ξυπνάω το πρωί στις έξι, πίνω καφέ, παίρνω το λεωφορείο και πάω για οχτώ ώρες στη δουλειά μου όπως όλος ο κόσμος....

Δεν είμαι ρομπότ, ανοίγω την τηλεόραση και παρακολουθώ το πρόγραμμα, σχολιάζω τα τεκταινόμενα με τον εαυτό μου, την κλείνω και πάω για ύπνο....

Δεν είμαι ρομπότ, έχω σκέψη και άποψη, δέχομαι πληροφορίες που επεξεργάζομαι και εξάγω συμπεράσματα...

Δεν είμαι ρομπότ, η ζωή μου είναι στο σωστό καλούπι και ακολουθεί τη σωστή πορεία.

Δεν είμαι ρομπότ, είπε το ρομπότ και πάτησε μηχανικά με το ποντίκι το σωστό σημείο στην οθόνη για να το αποδείξει.....

Δεν είμαι ρομπότ....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τρίτη, 26 Απριλίου 2016 1:27 πμ  12 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016 

Νόστος, δρόμος, καρδιά (blogame)

Α ρε Μανια με τη σκουφια σου...  την οποία κατάφερα μεν να προσπεράσω επιτυχώς, αλλά μετά πέταξε τη δικιά του ο Γιάννης, να και της Γιώτας, να και του αλλουνού του Γιάννη, ήρθε και γέμισε σκούφιες ο δρόμος μου, και τελικά σήκωσα μιά και ναμαι....

Νόστος, δρόμος και καρδιά λέει....

Νόστος.... Δε νομίζω πως τον ένιωσα ποτέ.... Για να νιώσεις νοσταλγία, για νάχεις κείνη την επιθυμία να ξαναγυρίσεις σε κείνο που άφησες πίσω σου, κάτι πρέπει ναχεις χάσει κι απο κάπου να χεις φύγει.  Και γω απο πουθενά δεν έφυγα ποτέ.  Κι ούτε έφυγε κανείς για να μου λείψει.  Κάθε φορά που κάποιος έφευγε, κρατούσα μέσα μου ενα κομματάκι, το πιο όμορφο, και τον είχα παντοτε μαζί μου.  Και κάθε φορά που έφευγα, άφηνα πίσω μου ένα κομματάκι απο μένα, κι έτσι ποτέ δεν έφυγα στ αλήθεια από πουθενά....

Δρόμος....  Μ'αρέσουνε οι δρόμοι που δεν ξέρεις ποτέ αν είναι κοντινοί ή μακρινοί, ούτε αμα έχουνε στροφές κι ανηφόρες (καμμιά φορά και σκούφιες απο μπλογκοπαιχνιδα σπαρμενες), γιατί δεν ξέρεις που σκοπεύουν να σε πάνε... Κι αμα νομίζεις οτι κάπου έφτασες, να χει κι άλλον ακόμα δρόμο για να φτάσεις και πιο κάτω.  Μ'αρέσουνε αυτοί οι δρόμοι, όλο εκπλήξεις, να περπατάς χωρίς να ξέρεις αν η διαδρομή τελειώνει στην επόμενη στροφή ή μετά απο χιλιόμετρα, κι αν έφτασες εκεί που ήθελες να πας ή ίσως έπρεπε να προχωρήσεις ακόμα λίγο παραπέρα... Μ'αρέσουνε οι δρόμοι όταν μοιάζουνε με τη ζωή....

Και Καρδιά... η δικιά μου η καρδιά είναι στο δρόμο...την έχω αφήσει σε μικρά κομματάκια σε κάθε σημείο της διαδρομής που θάθελα να μείνω, αλλά δεν έμεινα γιατί είχε δρόμο ακόμα μπροστά μου... κι ήθελα να τονε περπατήσω.  Και μπορεί ναναι κι ο δρόμος η καρδιά μου, ή κι ανάποδα, μικρά κομμάτια που μαζεύω και μικρά κομμάτια που αφήνω πίσω μου, ενας μπερδεμένος κοντορεβυθούλης που χαράζει ένα καινούργιο, δικό του μονοπάτι...

Με μπέρδεψε τούτη η σκουφια και δεν ξέρω και απο ποιόν τη σήκωσα... Ας έρθει κάποιος να την παρει....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016 0:13 πμ  9 Σχόλια
Tags: bloggame


  Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016 

Το πρώτο μου βιβλίο (blogame)

Άρχισε λοιπόν τούτο το μπλογκοπαίχνιδο απο τον Βαγγέλη, που δεν τονε ξέρω τον Βαγγέλη -κι ούτε αυτός με ξέρει δηλαδή- αλλά θα τονε μάθω, όπως κι έμαθα κι άλλους μέσα απο τα μπλογκοπαίχνιδα που ξεκινάει η Μάνια.  Η Μάνια ως γνωστόν πετάει τη σκούφια της για μπλογκοπαίχνιδα, και την αφήνει και πεταμένη, περνάς εσύ και τη μαζεύεις και τσούπ -έχεις βρεθεί σε μπλογκοπαίχνιδο! Τι λεω Παναγίτσα μου, που έρχομαι πια εδώ μέσα μονάχα άμα πατήσω την πεταμένη της σκούφια για παιχνίδι, κι έχει γεμίσει κι αράχνες τούτο το έρμο το μπλογκάκι... 

Αράχνες.  Μάλιστα.  Αυτό ήθελα να πω.  Τούτο λοιπόν το μπλογκοπαίχνιδο πουχει να κάνει με αράχνες, διότι σε στέλνει πίσω στις αραχνιασμένες σου αναμνήσεις και σε βάζει να θυμηθείς το πρώτο βιβλίο που διάβασες, πολύ μου άρεσε, γιαυτό μάζεψα την πεταμένη σκούφια που λέγαμε και νάμαι.... Ποιό ήτανε λοιπόν το πρώτο βιβλίο που διάβασα;

Θα απαντήσω ειλικρινά κατ΄αρχήν.  Δεν έχω ιδέα.  Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα βιβλία, είχα το Σεραφίνο και τον Τιραμόλα κι έμαθα να διαβάζω νωρίς μονάχα κεφαλαία, και μετά πήγα σχολείο κι έμαθα και τα μπαστούνια πουχαμε μικρά και κεφαλαία και ψιλές και δασείες και περισπωμένες και τα εφτά κακά της μοίρας μας, ναι είμαι τόσο αρχαία, οι παλιοί μάλλον το ξέρουν τώρα θα το μάθουνε και οι καινούργιοι.  Κι αφού δεν έχω ιδέα τι μπήκα να γράψω;

Μπήκα να γράψω, γιατί αγαπώ τα βιβλία.  Γιατί μπορεί να μη θυμάμαι πιο ήτανε το πρώτο που διάβασα, αν ήταν ο Φάντομ Ντακ απο τη Βιβλιοθήκη της Ντίσνευ, ή τα 101 σκυλιά της Δαλματίας απο την Πράσινη Βιβλιοθήκη, δεν ήταν μάλλον η σειρά του Σαιν Κλαιρ απο την Εντιτ Μπλάιτον -που ήθελα μετά να πάω σε κολλέγιο το σκασμένο και τραβάγανε τα μαλλιά τους οι γονείς μου που κάνανε παιδί παλαβό- και σίγουρα δεν ήταν το Πράσινο Σύννεφο του Α.Σ. Νηλ που ρθα και γέρασα κι ακόμα το αγαπημένο μου βιβλίο είναι...  αλλά ξέρω ότι σαν παιδάκι μου αγόραζαν βιβλία του Ιουλίου Βερν διότι για κάποιο λόγο ο Ιούλιος Βερν φοριότανε πολύ στα παιδάκια... Κι είδα την εγγραφή του Βαγγέλη, και κείνη της Αθηνάς, και του Γιάννη μας, κι άλλων που τώρα δε θυμάμαι, κι είδα τον Ιούλιο -όχι το μήνα, τον άλλο- να φιγουράρει πρώτη μούρη, κι έπαθα ένα πανικό.  Διότι εγώ τον Βέρν τον βαριόμουνα.  Πολύ.  Και τα Παιδιά του Πλοιάρχου βαριόμουνα, και ο πάτος της θάλασσας μου ήτανε αδιάφορος, και ο πλοίαρχος και όλα.  Τα ξέρω όμως γιατί μου τα κουβαλάγανε όλα, και γω τα παράταγα μετά τις δέκα είκοσι πρώτες σελίδες... Εκτός απο ένα.

Υπήρξε ένα βιβλίο του Βερν που λάτρεψα.  Θυμάμαι μικρή να το διαβάζω ξανά και ξανά (ειδικά κάθε φορά που κάποιος μου χάριζε καποιο άλλο βιβλίο του Βερν που βαριόμουν και ξεμενα χωρίς ναχω τι να διαβάσω).  Υπήρξε ένα βιβλίο του Βερν που κανείς μάλλον δε θυμάται, που ίσως δεν έγινε ποτέ τόσο γνωστό όσο ο πάτος της θάλασσας και τα παιδιά του Γκράντ κι ο γύρος του κόσμου με τα πόδια..... 

Ήτανε λοιπόν η Σφίγγα των Πάγων...

-1-638.jpg

Μια περιπέτεια στην παγωμένη Ανταρκτική, ένα πτώμα, ένα μυστήριο.... Ένα βιβλίο που με είχε μαγέψει.  Το μόνο βιβλίο του Βερν που όχι μόνο τέλειωσα, αλλά ξαναδιάβασα πολλές φορές... Και πιο μεγάλη πιά, συνάντησα κάπου την Αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ, και το όνομα χτύπησε μέσα μου όλες τις καμπάνες της μητρόπολης.  Ο συγγραφέας πάλι όχι, το οτι είχα αποκτήσει άλλο ένα βιβλίο του Ποε, το κατάλαβα πολύ αργότερα -αφού το είχα διαβάσει κανα δυο φορές δηλαδή.

Η Μάνια ρωτάει αν κυκλοφορούν ακόμα τέτοια βιβλία... Φαντάζομαι πως ναι, γιατί τα βιβλια είναι πάντα κάπου εκεί έξω... Τα βιβλία είναι πάντα οι πιο υπομονετικοί μας φίλοι, πάντα κάπου εκει γύρω έτοιμοι να ανοίξουν μια πόρτα για να δραπετεύσουμε... 

Αυτό που δεν ξέρω είναι αν οι γονείς σήμερα αγοράζουνε τέτοια βιβλία στα παιδιά τους.  Αυτό που δεν ξέρω είναι αν τα παιδιά σήμερα θα διάβαζαν τέτοια βιβλία.  Τι μαγεία ταχα νάχει να προσφέρει σήμερα σε ένα πιτσιρίκι ο γύρος του κόσμου, όταν ξέρει ότι μπορεί να γίνει σε ογδόντα ώρες κι όχι σε ογδόντα ημέρες; Τι να του πει η Σφίγγα των Πάγων, άσε που λιώνουνε κι όλας, στην εποχή που η Ανταρκτική έχει ραντάρ και πετρελαιοπηγές που μπορεί να δει κάθε στιγμή στην τηλεόραση;  Η Τζεην Ευρ της Μάνιας, όσα και νάχει να πει, τα λέει σε μια άλλη εποχή, κι ίσως μονάχα οι Αθλιοι κι ο Ολιβερ Τουίστ να έχουν κάτι σημερινό να πούνε στα  παιδιά... κάτι που να μπορούν να καταλάβουν και κάτι που να μπορεί να τα αγγίξει.  

Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν με διαφορετικά μυστήρια και διαφορετική μαγεία... Τα βιβλια είναι εκεί, πάντα ήτανε εκεί, αλλά δεν είναι πια τόσο μαγικά όσο ήταν τότε που είμασταν παιδιά... Ο Βερν που ταξίδευε τα δεκάχρονα κάποτε, σήμερα μάλλον θα τα κάνει να γελάσουν.  Τα παιδιά σήμερα δεν διαβάζουν τέτοια βιβλία.  Και καλά κάνουν.  Γιατί τα παιδιά πρέπει να ονειρεύονται το αύριο μέσα απο τις σελίδες, όχι να κοιτάνε προς τα πίσω.....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016 2:38 πμ  17 Σχόλια
Tags: bloggame


  Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015 

The sound of silence(blogame)

Τον George R. δεν τονε ξέρω, και προφανώς ούτε αυτός με ξέρει, που να με ξέρει ο άνθρωπος, τουρίστας πια εγώ στον Παθ, κάνω μοναχά τη βόλτα μου και βλέπω τα αξιοθέατα και φεύγω.  Κι ευτυχώς έχουνε απομείνει αξιοθέατα, και προστίθενται κι άλλα -αυτό καλό μοναχά το λες, φύγαμε όσοι δεν είχαμε τίποτα να πούμε, μα να που ναι κι άλλοι πίσω, που χουνε ακόμα να πουν, και κυρίως έχουνε την όρεξη για να τα πουν.... Είναι που μου άρεσε το παιχνίδι να πω την αλήθεια, που τοδα απο τη Μάνια και το Γιάννη μας του Cinefil, κι ήθελα πολύ να παίξω, γιαυτο αυτοκαλέστηκα και νάμαι, μισό να διώξω μια αράχνη απο τη γωνία, ναι, νάμαι λοιπόν και γω να σας παρουσιάσω τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια όπως χρησιμοποιήθηκαν σε ταινίες (ελπίζω να το κατάλαβα καλά το κονσεπτ).  

Για αρχή, να βάλω λοιπόν τη Μισιρλού, όπως παρουσιάστηκε στη γνωστή σκηνή του Pulp Fiction -με είχε φτιάξει τόσο αυτή η σκηνή που κάθισα να δω όλη την ταινία ευχαρίστως και δεν είμαι και φαν του Ταραντίνο γενικά....

Και σα δεύτερο, Louis Armstrong, Τι υπέροχος κόσμος, με την εντυπωσιακή εισαγωγή απο το Williams στο Καλημέρα Βιετνάμ....

Το τρίτο, και πιο αγαπημένο απ'ολα, παίζει στην τελευταία σκηνή της ταινίας Φράουλες και Αίμα, και είναι το Give peace a change του Lennon.... 

Δεν υπάρχει πιο μαγικό πράγμα απο το πάντρεμα της μουσικής με την εικόνα: ένας συνδυασμός που μπορεί να σε ταξιδέψει, να σε κάνει να δακρύσεις ή να γελάσεις μέχρι δακρύων.... καλή ωρα

και καμμιά φορά αυτό που χρειάζεται είναι -ακριβώς- ο ήχος της σιωπής

Αχ, πολύ σας ευχαριστώ για τούτο το μπλογκοπαίχνιδο... πάω να θυμηθώ κι άλλα τώρα.... γιατί η μουσική δεν τελειώνει ποτέ -ούτε κι η σιωπή.....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015 3:56 πμ  8 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015 

Το ναι, το οχι και το ισως....

Εγω που λέτε, στο ζώδιο είμαι κατα πλειοψηφία ζυγός.... (απο τα ζαβά που γεννηθηκανε πάνω στην αλλαγη).  Κατα μειοψηφία είμαι παρθένος.  Το χειρότερότερο του ζυγού, για να θυμηθούμε την νέαν ελληνικήν, είναι να τονε βάλεις να διαλέξει ανάμεσα σε δυο πράματα: διότι ως ζυγός θα τα βάλει στη ζυγαριά, θα πει τουτο έχει τουτα τα καλά, τούτα τα στραβά, το άλλο έχει τα άλλα, και θα ψάξει να βρεί που ισορροπεί η ζυγαριά -θα βγάλει απο δω, θα βάλει απο κει, θα πετάξει και τη φύρα αμα χρειαστεί, να βρει τη μέση λυση.  Στρίμωξε ενα ζυγό ανάμεσα στο εκει και στο εδω, και θα το βάλει στα πόδια. Απλά πράματα.  

Τωρα μου λένε λοιπόν, εμένα της ζυγού -κατα πλειοψηφία- να ψηφίσω ναι ή οχι. Οχι που μου εξηγήσανε ακριβώς σε τι, βέβαια, αλλα ναι ή οχι.  Εχω μια ασαφή -και μάλλον υποκειμενική- εικόνα και για τα δύο.  Και σαν -κατα πλειοψηφία- ζυγός, αρχίζω τη γνωστή διαδικασία του πήγαινε έλα να ισορροπήσω τη ρημάδα τη ζυγαριά.  Και τι είναι το ναι;  

Λοιπόν το ναι, απ'οσο καταλαβαίνω, είναι να δεχτώ αυτά που μου λέει ο άλλος -ναι, αλλά δε διαφέρουνε και πολυ απο αυτά που είπα εγώ.  Απο την άλλη πάλι, εγω τα είπα στην ανάκριση, κι ως γνωστόν για πορτοφόλι σε πιάνουν και φόνο ομολογείς.   Χμμμ, ζορίζουνε τα πράματα με το ναι.  

Το οχι πάλι, σημαίνει οτι θα σας σκάσω δυο φάσκελα και θα πάω μοναχή μου.  Κι όπου με βγάλει.  Ως κατα πλειοψηφία ζυγός -κι ως Ελληνίς- πολύ το γουστάρω. Απο την άλλη πάλι, τι σημαίνει θα πάω μοναχή μου; Κατα που θα πάω; Κατα κει που πήγαινα τόσα χρόνια;  Το θέλω αυτό; Οχι δε το θέλω.  Τόσα χρόνια πήγαινα κατα κει που κάποιοι δούλευαν και κάποιοι όχι γιατι "είχαν μπαρμπα στην Κορώνη" ανεξαρτήτως τομέα.  Πήγαινα κατακεί που κάποιοι ήταν στο απυρόβλητο και κάποιοι πληρώναν στο τέλος το λογαριασμό.  Όχι δε θέλω να συνεχίσω να πηγαίνω κατα κεί.

Πίσω πάλι.

Θέλω να πάω κατα κεί που μου λένε, που πάλι κάποιοι θα πληρώσουν το λογαριασμό, άσχετα αν οι μισοί φάγαμε σαλάτα κι οι μισοί αστακούς;  Θέλω να πάω κατα κεί που ο λογαριασμός θαρχεται κάθε χρόνο πιο φουσκωμένος, και θα χρεώσω τα παιδιά μου φαγωμένους αστακούς των προηγούμενων;  Θέλω να πλένω πιάτα και γω και τα παιδιά μου μέχρι να τονε ξοφλήσω το λογαριασμό;  Και να μην είμαι σίγουρη αμα θα τονε ξοφλήσω και ποτέ; Μπα, ούτε αυτό μου αρέσει.....

Σκατά.  Δεν καταλήγω πουθενά όμως.  

Ως ζυγός κατα πλειοψηφία, καταλήγω στο ίσως.  Αν μου εγγυηθεί κάποιος ότι ο λογαριασμός θαρθει στο τραπέζι και ο καθένας θα πληρώνει αυτό που έφαγε.  Αν μου εγγυηθεί κάποιος οτι ο καθένας θα αμοίβεται ανάλογα με το τι προσφέρει.  Αν κάποιος μου πει πως πηγαίνοντας κατα δω ή κατα κεί, τα παιδιά μου μεθαύριο δε θα με βλαστημάνε, ακόμα κι αν εγω υποφέρω σήμερα..... το πρόβλημα είναι πως κανείς δε μου λέει τίποτα.... και γω καταλήγω στο ίσως, που δε το βλέπω πουθενά μέσα στις επιλογές μου....

Ως Ελληνίς πάλι, έχω ένα βίτσιο να μη μου λες τι θα κάνω.  Κι αυτό απο μόνο του θα μπορούσε ναναι ενα οχι.  Ακόμα κι εν μέρει ναναι σωστό αυτό που μου λες, εγω δε γουστάρω να μου το επιβάλλεις.  Είναι στο DNA μου ρε φίλε, πως να το κάνουμε.  Είμαι αντιδραστική ως Ελληνίδα, κι αν με πιέσεις να σου πω ναι, τοτε θα σου πω όχι, κι άμα με ζορίσεις να πω όχι, θα σου πω ναι, έτσι μόνο και μόνο για να σκάσεις.....

Η Κυριακή είναι κοντά, και οι επιλογές μου είναι δύο: ξερες κι αμετάκλητες -ναι ή όχι.  Και το ίσως πουθενά.  Και δεν ξέρω πια ως τι να ψηφίσω -ως κατα πλειοψηφία ζυγός, ή ως Ελληνίς που χώνει δεκα φάσκελα σε όποιον πάει να τη ζορίσει;  

Η μόνη μου ελπίδα είναι να μη χρειαστεί να αποφασίσω.... Να αφήσω, όπως πάντα, να αποφασίσουν για μένα κάποιοι άλλοι, ώστε να μπορέσω μετά να τους ασκήσω κριτική για τις αποφάσεις τους........

Δύσκολοι καιροί για -κατα πλειοψηφία- ζυγούς τελικά.....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015 4:05 πμ  5 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015 

Εγκυρη -ολίγον άκαιρη- δημοσκόπηση (Cinefil)

Επειδή εδω μέσα χοροπηδάνε οι νυχτερίδες και χορεύουνε οι άραχνες όπως έχετε προσέξει (ή και το ανάποδο δεν ξέρω ακριβώς τα γούστα τους και δε θέλω και να τα μάθω), είδα με κάμποση καθυστέρηση την ανάρτηση του Γιάννη απο το Cinefil για τα δέκα -ελληνικά απ'οσο καταλαβα- κινηματογραφικά τραγούδια που με σημάδεψαν.  Κι επειδή αγαπώ τα μπλογκοπαίχνιδα -ακόμα- είπα να φτιάξω τη λιστα μου, με τα δικά μου τραγούδια που με σημάδεψαν -οκ δε μου άφησαν και μελανιές, αλλά τη δουλειά τους την κάνανε- απο τον ελληνικό κινηματογράφο....

Για πάμε λοιπόν....

έχουμε τη μαρινέλλα στην παριζιάνα... ζωγραφισμένα στο χαρτί.... ποτέ δεν κατάλαβα τι μουμεινε απο αυτό το κομμάτι... το κομμάτι, οι ατάκες του Εξαρχάκου που λατρεύω, η δίμετρη κοπελάρα που μου διαφεύγει το όνομά της τώρα και ντροπή μου, που σηκωνόμουνα να χορέψω και γώ... δεν ξέρω τι μούμεινε, αλλά ξερω ότι μουμεινε...

Μετά τι έχουμε; Φυσικά Βλαχοπούλου! Το άτιμο το πετεινάρι, που δε με αφήνει να το βάλω κι απο την ταινία δηλαδή... 

και μετά πάλι Βλαχοπούλου έχουμε: ωραία, όχι απλώς μου άφησε μελανιές τούτο το κομμάτι, ολόκληρη κοσμοθεωρια μου έφτιαξε!

Για τη συνέχεια έχουμε Χατζιδάκι... ναι, και Βουγιουκλάκη, αλλά κατα βάση Χατζιδάκι έχουμε....

γιατί ποιός -και κυρίως ποιά- δεν τραγούδησε και δεν τραγουδάει ακόμα ότι

και δεν κλείνει τα μάτια του νοσταλγικά όταν ακούει 

Να που φτάσαμε στη μέση...

Που πάμε χωρίς αγάπη.... που θαβρεις άκρη να σταθείς, και που φωτιά να ζεσταθείς.... μεγάλος Γιωργος Ζαμπέτας

Αλλά, παντα, ελπίζω ότι ... κάπου υπάρχει η αγάπη μου.....

και θα τη βρώ.... έστω και για να της δώσω μύγδαλα...

και μετά... ας είναι καλά το γινάτι της....

τελευταίο άφησα ένα κομμάτι που κάθε φορά που το ακούω ψιλοδακρύζω να πω την αλήθεια... θες που στο Μακρή έβλεπα πάντα τον παππού μου, θές που είναι το κομμάτι μελαγχολικό, θες που οι δραχμούλες δεν υπάρχουν πια, ούτε τα γιασεμιά μη σου πώ......


Αει στο καλό σου JOHNPIT, μελαγχόλησα και βοηθάει κι η ώρα....

Κανέναν δεν καλώ στο παιχνίδι, εξάλλου ποιος διαβάζει τούτο δω το μπλόγκ πια, όποιος το διαβάσει κι έχει όρεξη ας κανει το δικό του top ten... ξεκίνησα χορεύοντας και κατέληξα μεσα στη μαυρίλα, αμ με ξέρω, δε με ξέρω;

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015 4:31 πμ  3 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014 

Το δικό μου Cinefil...

Για δες ρε που ηρθα μεσα στη σκονη και την εγκατάλειψη να παίξω μπλογκοπαίχνιδο!  Αλλά, επιταγές θεάς είναι αυτές, γενέθλια του μπλόγκ CINEFIL ειναι, ανθρωποι δικοί μας απο τα πρώτα βήματα του pathfinder, πως να τους πεις όχι; Δε τους λες διότι φτού σου αμα τους πεις και πρώτα απο σενα, και δυσκολεύομαι και να με φτύσω δηλαδή....  Το δικό μου cinefil λοιπον: Εδω κι αρκετά χρόνια για να πάω σινεμά πρέπει να με δέσουν, κι ενδεχομένως να με ναρκώσουν, διότι έχουνε κόψει τα διαλλείματα, και γω να κάτσω βιδωμένη τόση ώρα σε μια καρέκλα χωρίς να μπορώ να καπνίσω, να πάω προς νερού μου, να απλωθώ (να ξεδιπλώσω το ενα εξήντα κάτι μου εννοω), κι όλα τα συναφή δαιμονίζομαι.... Αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν αγαπώ τις ταινίες.  Τους κινηματογράφους δεν αγαπώ, τις ταινίες τις λατρεύω!  Και τόση ώρα λέω άσχετα, και τούτο δω το παιχνίδι έχει ερωτήσεις, και κάτσε να αρχίσω να κοιτάω και τι ρωτάει γιατί ξέχασα να το κάνω....

Λοιπον...

Αγαπημένος άντρας, ξένος ηθοποιός:

Ωραια.  Δεν εχω ιδεα. Οι ηθοποιοί συνήθως μου αρέσουν για το ποσο καλα δένουνε με το ρόλο τους.  Σκεφτομαι πολλους: τον χοφμανν, τον πατσινο, τον τζονι ντεπ...

κι επιλεγω φυσικά τον Τζακ Νικολσον, γιατι τα εχει ολα -τη γοητεια, το υφος, και κεινη τη λάμψη στο βλέμμα που ανάλογα με το ρόλο γίνεται παράνοια ή ειρωνία.....

Αγαπημένος άντρας, ελληνας ηθοποιός.

Εδω θα διαλέξω, λόγω παιδικών βιωμάτων, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο. Γιατι πέρα απο ηθοποιό, τον γνώρισα και σαν άνθρωπο, και γιατί ανάμεσα σε όλα τα διαμάντια του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, για μένα λάμπει πάντα λίγο περισσοτερο.

Αγαπημένη Γυναίκα Ξένη ηθοποιός.

Και δω χωρις πολύ σκέψη θα διαλέξω τη Μέριλ Στριπ.  Τη γυναίκα που είτε παίζει τη Θάτσερ, είτε την αλκοολική (στο αγαπημένο μου ironweed), είτε τη σκύλα (στο ο διαβολος φορούσε πράντα), είτε στο οτιδήποτε, είναι απλα αυτό που παίζει!

Αγαπημένη Γυναίκα Ελληνίδα ηθοποιός.

Ναι οκ, αυτο δεν ειναι τοσο εύκολο.  Αλλα στο γνωστό δίλημμα Καρέζη - βουγιουκλάκη, θα επιλέξω Καρέζη.  

 Αγαπημένος Ξένος σκηνοθέτης

Αυτο είναι δύσκολο.... Μουρχονται στο μυαλο ενα σωρό, απο Βισκόντι μέχρι Ντάριο Αρτζέντο, κι απο το Βιμ Βεντερς μέχρι τον Γου... χμμμ...

Θα διαλέξω τελικά το Νιλ Τζόρνταν....

Για το ονειρικό company of wolves, και το υπεροχο interview with a vampire.  Αν και νομιζω οτι οφείλει πολλα στο φωτογράφο του....

Αγαπημένος Έλληνας σκηνοθέτης

χμμμμ... λάτρης των παλιών ελληνικών ταινιών, θα πρεπε να πω ή το Τζαβέλλα ή το Γεωργιάδη....

αλλά θα πω το Νίκο Ζερβό: οι ταινίες-δηλητήριο που φτιάχνει με τρελλαίνουν!

Αν ήμουν ηθοποιός ποιον ρόλο θα ήθελα να υποδυθώ από ποια ταινία

Τον Φορεστ Γκαμπ φυσικα....


Ποια ταινία (ελληνική ή ξένη) επιθυμώ πολύ να δω και δεν τα έχω καταφέρει

Δυσκολο να θελω να δω ταινία και να μη καταφέρω να τη δώ...Θαθελα να καταφέρω να ξαναδώ το Σουβλίστε τους του Ζερβού, και το The hunger.... γιατί δυσκολα τις ξαναβρίσκει κανείς!

Βγάλτε το παιδί από μέσα σας: Ποια ταινία κινουμένων σχεδίων θέλω να δω.

Ωραια ερώτηση! που θέλω να δω ή που θέλω να ξαναδώ; (γιατι νομίζω οτι τις εχω δει ολες).  

Θελω να δω το heavy metal, γιατι δε θυμάμαι να τοχω δει ποτε ολοκληρο... θελω να ξαναδω το when the wind blows, γιατι εχω πολλά χρονια να το δω.... παιδικά δε τα λες, αλλα τα παιδικά τα χω ηδη εξαντλήσει!


 Ποια ταινία έχετε λιώσει να βλέπετε και γιατί.

Πολύ ειλικρινά και χωρίς καμμιά διάθεση εντυπωσιασμού: Το μπακαλόγατο με το Χατζηχρήστο, και δε νομιζω οτι θα με ρωτήσετε γιατι....


Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014 3:14 πμ  14 Σχόλια
Tags: cinefil


  Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014 

παμε σαν αλλοτε... Ευριπιδου 14

Βρεθηκα σημερα σε ενα καινουργιο μαγαζι στη γειτονια, στοκατζίδικο έλεγε αποξω, και μια και σε κανενα περσινο μου δε χωράω, μονο σε κατι αντιπροπέρσινα που χουνε λιωσει κι αθλια εχουνε γινει, ειπα να μπω με την κολλητη να ριξω μια ματια.

Ριξαμε μια ματια στις τιμες, γιατι βλεπεις καμμια φορα στοκατζίδικο, κι ευκαιρια, κι ο κακός μου ο καιρος ενα πράμα, κι οι τιμές μιλάνε με το θεό και συ με τον ψυχίατρο γιατι ο τραπεζίτης σου χει κόψει ήδη την καλημέρα (δε λεω για το δόντι, τον αλλο τραπεζίτη λέω καλέ), ωραίες, τι ωραίες, ερωτεύσιμες μη σου πω, αρχίζουμε το ψαξιμο.  Στοχευμένα διότι κι οι δυο ξεβράκωτες έχουμε απομείνει.  Παντελόνι.  Οκ.  Βρίσκω ενα συμπαθητικό, με τιμή ακρως ερωτεύσιμη που λέγαμε -μεταξύ μας, με 7 εβραίους παντελόνι ουτε στους κινέζους- τα αγκαζάρουμε, τα πάμε στο δοκιμαστήριο.  Αρχίζω εγω τη κόρη της μοδίστρας, να τσεκάρω ύφασμα, να τεντώνω, να ξύνω, να τρίβω, τζάμπα κόπος θα μου πεις για εφτά εβραίους, αλλά οκ, μη με αφήκει και στο δρόμο καμμιά ωρα να αερίζεται ο πωπος μου.... Περνάει το τσεκ.  Οκ.  Δοκιμάζω αν χωράω, θαυμα θαυμα, μπηκα, κι ειναι και γάντι -οκ λιγο μακρύ, αλλά ελλείψει κυραποπης μαθαμε το κόλπο και το σουρώνουμε κομμάτι στη γάμπα να μη φαίνεται.  Βγαινω ενθουσιασμένη με τα δυο μου παντελόνια, ψάχνω και τρίτο η ξεβράκωτη, αλλά το μόνο που έχει στο ίδιο νούμερο ειναι ενα ροζ της μπάρμπι, βγαζει ματι απο χιλιόμετρο, αστο αγάπη μου που γινηκε ο πισινός μου σαν την κλαυθμωνος, να τονε ντυσουμε και ροζ να απογινει... Η κολλητη εχει βρει παντελονι, και συνεχιζει το χαζεμα, χαζεύω και γω μαζί της, ψάχνει μπουφάν, με φωνάζει και... βλέπω τα γουνιά!

Γουνες συνθετικές, εγώ κι ο Φλωρινιώτης ενα πράμα, βλέπω ενα μαύρο γουνί όνειρο, ψιλοχαλβαδιάζω και το διπλανό του.... χμμμ εχει ενα ελλατωματάκι εκει στην πατιλέτα που μου μοιαζει με λεκεδάκι.... Η κολλητή απο δω, εγω απο κει, χώνομαι σε κατι γωνίες, φόρμα ολόσωμη φλις για πιζάμα, κατσε ρε φίλε εμενα αυτο κατι μου θυμίζει... Οχι, μεσα δε μπαίνω που να διπλωθω στα τέσσερα, αλλα εμενα κατι μου θυμίζει.... Εγω ενα τετοιο ειχα για πυζαμα... και το ειχα παρει.... απο τη Γέμπα!

Ευριπιδου 14 δε θυμάμαι πια τον όροφο.  Ρουχα μεταχειρισμένα Αμερικής.  Αμερικανικη αγορα που μαθαμε να λέμε.  Απο τις πρώτες.  Πρωτοπήγα πιτσιρίκι με τη μαμα μου εκει.  Χωνόμουνα στα καλαθια και χαζευα τα θαυματα που εβγαζα απο μεσα.  Η μαμα μου διαλεγε, ψωνιζε, μετά τα εφερνε στο σπιτι και τα μετετρεπε σε κατι εντελώς διαφορετικό απο αυτο που είχαμε αγοράσει.  Μεγαλώνοντας, αρχισα να διαλέγω και γω.  Μαμα θελω αυτο το μπλουζάκι.  Η αρχή της συλλογης μου απο μπλουζάκια με εξυπνες στάμπες ξεκίνησε κάπου εκεί, στα καλάθια της Γέμπα.  Η μπλουζα με τη στάμπα "I am his because he deserves the finest".  Το μπλουζάκι που έγραφε "I want your body" και πισω τα στοιχεία ενος αμερικάνικου οργανισμού δωρητών οργάνων.  Το t-shirt με το Neil Young, που ελιωσε πανω μου, γεμισε τρύπες και γινηκε σαν την γραβιέρα μέχρι που η κυραποπη εκοψε τη στάμπα και μου την έραψε πισω απο ενα κόκκινο μπουφάν....

Μεγάλωσα, γαιδούρεψα, εφτασα εικοσι και χρονών, και καθε φορά που μαζευα πεντε φράγκα, αντι να πάω σαν ανθρωπος σε μια μπουτικ πηγαινα στη  Γεμπα.  Τη μέρα που γύρισα πισω με το καστόρινο μαυρο μπουφαν με τα κρόσια, και το δερμάτινο επισης με κρόσια, το καμάρι μου ερωτευτηκε κι αυτο τη Γεμπα εξ αποστάσεως.  Δυστυχως πολύ αργα για κείνον, οι εποχες άλλαζαν, οι επιλογές του λιγόστευαν, και στο δερμάτινο με τα κρόσια δε χώραγε με τίποτα ο ερμος ακόμα και τότε....  

Ξαναγυρίζω πισω στις γουνες.... Ειχε παρει η κυραποπη μια γουνα λεοπαρδαλί απο κει, παλτο κανονικό, ήμουνα τόσο μικρή που δεν εφτανα ουτε τα καλάθια.... Αυτο το παλτό, όσο περναγαν τα χρόνια, τοχανε κανει τα χέρια της ημίπαλτο, ζακέτα, στο τέλος πια δε μπορούσε να το κανει τιποτα που να της χωράει... και κει γυρω στα 80 τοκανε μπουφανάκι για μένα!

 Η πωλητρια με ακολουθεί διακριτικά μηπως χρειαστώ βοήθεια.   Της χαμογελάω. "Δε μου λες αγαπη μου" της λεω "τι πιθανότητες εχουνε τουττα δω να ναι μεταχειρισμένα;".  Δαγκώνεται, αλλα εγω χαμογελάω ακόμα.  Μου λέει οτι υπάρχουν αρκετες.  Καποια ρουχα ειναι απο στοκ (σα τα παντελονια ας πουμε), καποια απο επιστροφές, καποια μεταχειρισμένα.  Απο Βόρεια Ευρώπη με ενημερώνει.  Ετσι είναι.  Κάποτε είχαμε τα αποφόρια της Αμερικής, τώρα έχουμε της Βόρειας Ευρωπης.  Το λες κι εξέλιξη...

Καινούργια παραλαβή καθε Παρασκευή. Η Γέμπα είχε καθε Τετάρτη, κι ήτανε δυσκολο να σαι στην Ευριπιδου καθημερινή. Τουτο δω μέσα στα ποδάρια μου είναι. Κι αν κι η κυρα ποπη δεν ειναι πια εδω με τα μαγικά της, εγω στο μαγαζι θα ξαναπαω.  Και δε θαναι για τις τιμές.... Θαναι για τη μυρωδιά, για την ανάμνηση, και γιαυτο το κατι, το μοναδικό, που μπορει να το θυμάσαι χρόνια πολλά...

Ακόμα κι αν ήτανε μια ολοσωμη ροζ πυζάμα.....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014 2:32 πμ  2 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι