Της τρελλης

Τουτο δω το μπλογκ, ξεκίνησε την πορεία του στη μπλογκοσφαιρα τρια χρονια πριν, μαζι με τη Μαρια την Ασχημη:  Η Μαρια η Ασχημη, ηρθε και γινηκε ομορφη, παντρευτηκε και τον πλενω-τα-δοντια-μου-με-χαρπικ- κοντο και τουρλοκώλη, κι εκαμε το χαπι εντ.  Τουτο δω το μπλογκ ακομα εχει τα νευρα του και ψαχνει τα χαπια του.  Κι ενα ταξι να φυγει.  Οχι, αστο το ταξι.  Δεν εχω λεφτα να το πληρωσω. 

Πολλα πραματα αλλαξανε αυτα τα χρονια.  Ο Κωστακης γινηκε Γιωργακης.  Η Ευρωπη απο καλη νοσοκόμα που μας εδινε βιταμινες, εγινε κακος γιατρος που βαζει το γαντι του για να εξετάσει το αποστημα.  Ναι, αυτο που μας γαργαλαει το λαιμο τωρα τελευταια δεν ειναι η εποχικη φαρυγγιτιδα... Καλα καταλαβατε.

Και στη μπλογκοσφαιρα αλλαξανε πολλα...  Δεν καταφεραν να μας βαλουνε ταμπελες και θεματα συγκεκριμένα οπωςθα θελανε, μας αφησανε ομως να βγαλουμε τα ματια μας μοναχοι μας ως γνησιοι Ελληνες.  Και σε τουτη δω τη γειτονια ειχαμε αλλαγες.  Καφενεδες κλεισανε και μπλογκς δοθήκανε αντιπαροχή στο facebook για να μετατραπούν σε φυτείες γλυκοπατάτας.  Καποιοι φιλοι μετακομισανε σε αλλες γειτονιες.  Καποιοι απο αλλες γειτονιές αρχισανε να περνανε απο τη δικιά μας.  Καποιοι μπλογκερ πηγανε στην αλλη ακρη της γης, κι ομως ποτε δε φυγανε απο διπλα μας.  Καποιοι αλλοι, φυγανε απο διπλα μας, χωρις να κουνηθούνε ουτε μισο εκατοστό. ..

Και, τρια χρονια μετα, μια τρελλη εξακολουθει να παρατηρει τα μεσα και τα εξω της και να παραμιλάει.  Να βλεπει τον κοσμο να μενει απελπιστικα ο ιδιος, οσο τα παντα αλλαζουνε με τρελλους ρυθμους.  Και γιατι να μου κανει εντυπωση που αλλαξανε τοσα μεσα σε τρια χρονια;  Εδω μεσα σε δυο βδομαδες ανατραπηκαν τα παντα -χωρισε η ατζελινα, χωρισε η μενεγακη, και γω δε βρισκω το δικηγορο μου στο τηλέφωνο γαμωτο.....

Τρια χρονια της τρελλης.

Νομιζω πως τωρα πια, οφειλω να σοβαρευτω και να νοικοκυρευτω.

Αλλα για την ωρα, λεω να παω να φτιαξω τη θρακα να τσικνισω..

Οι αγροτες κρατάνε ακόμα κλειστούς τους δρομους.

Ζητανε τα λεφτά που τους τάξανε. 

Οι γιωταχηδες ειναι ακομα στους δρομους.

Εκει που λεγανε, θα παρω την επιδοτηση, θα αποσυρω το σαραβαλο, να παρω ενα κουβαδακι οικονομικό, τους αφησανε με το σαραβαλο και τους βαλανε να το πληρωσουνε και χρυσο.

Οι γιωταχηδες δεν κατεβηκαν να κλεισουνε τη Μεσογειων, ουτε το Συνταγμα.  Να παρατησουνε τα σαραβαλάκια τους εκει εξω απο τα υπουργεία, δωρο στους υπουργούς.  Κανεις δε βρεθηκε να οργανωσει τους γιωταχηδες.

Αλλα ετσι κι αλλιως οι δρομοι ειναι κλειστοι.

Οι δημοσιοι απεργουν και κλεινουν τις δημοσιες υπηρεσιες.  Οι οδοκαθαριστες απεργουν και κλεινουνε τους δρομους τα σκουπιδια.  Οι λεωφοριατζήδες απεργουν κι ο κοσμάκης κρεμεται σα τα τσαμπιά απο τις στάσεις...

Ειναι κι αυτοι του ΠΑΜΕ που ολο απεργουν και κανουνε πορειες, δεν ξερω ποτε πανε στη δουλεια τους αυτοι... 

Κι οι μονοι που δεν απεργουν, ειναι οι υπαλληλοι, σα τους γιωταχηδες κι αυτοι, και κεραταδες και δαρμενοι, γιατι αμα απεργησουνε θα χασουνε το μεροκάματο, και μπορει να περασουνε κι απο το λογιστηριο, και καλλιο πεντε και στο χερι, παρα η τραπεζα χαμπέρι να σου φερει. 

Κι ο κοσμος στο δρομο παραμιλαει.  Παει στο σουπερμαρκετ, κοιταει τις τιμές και παραμιλάει.  Οχι γιατι ειναι ακριβες. Γιαυτο παραμιλουσε πριν.  Τωρα παραμιλάει γιατι οι τιμες εχουνε πεσει, ολα ειναι πιο φτηνα, αλλα τιποτα δε μπορει πια να παρει, γιατι ειναι η τσεπη του τελειως αδεια.  Κι ειναι χειροτερο να παραμιλας στη φτηνια,παρα στην ακριβεια:  εκει ειναι που νιωθεις οτι εισαι πραγματικα φτωχος. 

Η Ευρωπη σκληραινει τη σταση της και μας κουναει απειλητικα το δαχτυλο.

Εμεις σκληραινουμε τη σταση μας και κλεινουμε τους δρομους.

Τους δικους μας δρομους.

Οσοι τουλαχιστον μπορουμε.

Ειχαμε ενα ατυχημα.

Όχι τιποτα τρομερό, ενα πέσιμο κι ενα χτύπημα στο κεφάλι, που με μια δυο σταυροβελονιές θα γινοτανε καλά.

Μόνο που ο ασθενης ειναι ηλικιωμένος.  Και με Αλτζχάιμερ.... Και συνοδεύεται απο επισης ηλικιωμένο.  Που δε φημιζεται για την ψυχραιμία του.  Δυο παπούδια στη γενική εφημερια του Ερυθρού.  Μια ομορφιά.

Φτασαμε στο νοσοκομείο μέσα σε ενα γενικο πανικό.... Και που να τους βρουμε;  Ρωταω στην εισοδο.  Θα πας μου λεει ενας κυριουλης εκει, που τρεχουνε τα γραμματα στην πινακιδα, εκει πανε τα ασθενοφορα.  Ο αντρας μου ψαχνει να παρκαρει.  Παω.  Γραφειο υποδοχης λεει.  Ειναι μια κυρια που μιλάει στο τηλέφωνο και λεει κατι για το γιο της και το σχολείο του.  Δεν κρυφακουσα.  Αυτη φωναζε.  Στηνομαι πολυ ευγενικα, το χερι ακουμπισμένο στο τζάμι, και την κοιτάω καλα καλα.  Το κλεινει.  Της λεω τι συμβαινει.  Με στελνει στο χειρουργικο.  Ωραια.  Η πορτα ειναι κλειστη κι αποξω -περα απο τις επιγραφες σε ελληνικα, αλβανικα, και μια αλλη μη κατανοητη γλώσσα, παντως οχι αγγλικα- αμα βηχετε να βαλετε μασκα, κι αλλη μια, μονο στα ελληνικα,οτι επιτρεπεται η εισοδος μονο σε ασθενεις και οι συνοδοι να μενουνε απεξω.  Ο δικος μου ο συνοδος δεν ειναι απέξω.  Αυτο ελειπε.  Αλλα δεν λεει οτι επιτρεπεται η εισοδος σε ασχετους.  Και γω τι να κανω τωρα;

Χτυπαω την πορτα.  Συγγνωμη ρε παιδια, αυτο κι αυτο.  Ονομα, μου λενε.  Το δινω.  Δεν ηρθε.  Πως δεν ηρθε ρε παιδια, πλακα μας εκανε ο ασθενοφορος;  Τους λεω το μικρο.  Ειναι πολυ ιδιαιτερο.  Αυτο κατι τους θυμιζει. Το βρισκουνε.  Εχουνε παει στο ακτινολογικο.  Αλληλουια.  Ο συζυγος ακομα παρκαρει.

Φτανω στο ακτινολογικο, και βρισκω το συνοδο στα προθυρα του εγκεφαλικου, και τον ασθενη μεσα στην τρελλη χαρα.  Μεχρι να μου πει τι εγινε, ερχεται ενας κακος να με διωξει.  Κατσε ρε ανθρωπε εδω εχουμε δυο ασθενεις δε τους βλεπεις;  Ερχεται κι ο συζυγος.  Φευγω, να παω να φερω νερο για το συνοδο που ειναι ετοιμος να τα κορδώσει απο τη συγχυση.  Το κυλικείο παιδιά, στην αλλη ακρη της γης.  Μεσα δε, παιζει το hands up, hands up, στη διαπασων, συννενοουμαι με νοηματα λες και μιλάω στο μπαρμαν του κλάμπ, παιρνω το ρημαδι το νερό, και πισω το δρόμο.  Στο μεταξυ εχουνε βγει οι ακτινες και παμε για τα ραμματα.  Και κει αρχιζει το γλεντι.

Διοτι ο ασθενης, ενας γλυκυτατος γενικά ανθρωπος, εχει αποφασισει οτι δεν εχει τιποτα και θελει να παει σπιτι του.  Και δεν καθεται με τιποτα να του πειραξουνε το κεφάλι.  Και επισης πρεπει ναχει μονο ενα συνοδο.  Αρχιζω το μπλα μπλα και το καραγκιοζιλικι, πανω που μαστε ετοιμοι για τα ραμματα, αντε να βρουμε το γιατρο.(Γιατροι δεν ειναι αυτοι με τις πρασινες ρομπες;Γιατι με ασπρη μονο μια ειδα.)  Ο οποιος παρατησε οτι εκανε, κι ηρθε, αλλα με πεντε λεπτα καθυστερηση δυστυχως, κι η μανεστρα ειχε ηδη χαλάσει... Μπαινουμε, βγαινουμε.  Ο γιατρος με την πρασινη ρομπα μας λεει να μην ανησυχουμε και ζηταει βοηθεια απο καπου στο τηλεφωνο.  Σε δυο λεπτα ερχεται μια κυρια με ασπρη ρομπα αυτη, κερδιζει την εμπιστοσυνη του πεισματάρη σε χρονο μηδεν, αλλα και παλι δεν καταφέρνει να τον πεισει να του πειραξουνε το κεφάλι... Στο μεταξυ γυρω μας ο χαμος.  Φορεια πανε κι ερχονται, μια γιαγια προσπαθουνε να την μετακομισουνε απο το ενα φορειο στο αλλο και τσιριζει, βγηκανε τρια παιδια να την μετακομισουνε σιγα σιγα, και τα καταφερανε, ενα παλικαρι με το μηρο του να αιμοραγει,αυτο που μπαινεις καλα και βγαινεις αρρωστος δηλαδη... 

Κι ομως, βρηκανε το χρονο να ασχοληθούνε με τον δικο μας ξεροκεφαλο ασθενη.  Και με εξαιρεση,ενα, μοναδικό γαιδουρι, που θεωρησε οτι ο ασθενης μας δε χρειαζεται συνοδο, και εκνευριστηκε κι ολας που δεν ήτανε συνεργασιμος, ολοι οι υπολοιποι, μεσα στον γενικό πανικό, φροντισαν και τα δυο μας τα  παππουδια... Να ηρεμησουνε το ενα, να κανουνε καλα το αλλο.. Ασχετο που τελικα δε του κανανε τα ραμματα και φυγαμε μονο με αντιβίωση. 

Για πρωτη φορα σε εφημερια, δεν ενιωσα περιστατικο - ενιωσα ανθρωπος, αναμεσα σε ανθρωπους, που εκαναν το καλυτερο δυνατο στον ελαχιστο χρονο που μπορουσαν να διαθεσουνε για τον καθενα.  Γιαυτο νομιζω οτι πρεπει να τους ευχαριστησω.  Γιαυτο νομιζω οτι δεν πρεπει να αφησω το ενα και μοναδικο γαιδουρι να θαμπωσει την ευγένεια και την υπομονή τους...  (Και ναι, αυτη ειναι μια εγγραφη  που δεν γκρινιαζω... λες να πρεπει να παω στο γιατρο;)

Τιποτα δε θα αλλαξει ποτε.

Τουτος ο κοσμος θα μεινει παντα ο ιδιος, μιζερος και γκριζος, γκρινιαρης κι ανικανοποιητος. 

Τιποτα δε θα αλλαξει ποτε.

Δε θα βασιλεψει ποτε η δικαιοσύνη, η αγαπη και η ειρηνη σε τουτον δω τον κοσμο.

Γιατι εγω θελω να περναω καλα.

Ναχω το πιατο μου γεμάτο, κι ας ειναι αδειανο του διπλανου.

Να χω τη δουλιτσα μου, κι ας μαστιζει τους αλλους η ανεργια.

Να παρω το αυτοκινητάκι μου για βολτα, και μετά να διαδηλώσω για τη μολυνση του περιβάλλοντος.

Τιποτα δε θα αλλαξει ποτε.

Γιατι εγω δε θα αλλαξω ποτε.

Γιατι δε θελω να αλλαξω εγω, θελω μονάχα να αλλαξει ο κοσμος.

Τιποτα δε θα φωτιστει ποτε.

Γιατι δε θελω να καω, δε θελεις να καεις, θελουμε μονο να γινει το σκοταδι φως, αρκει να καει παντα καποιος αλλος.

Σαν σημερα, πριν εξηντα δυο χρονια δολοφονηθηκε ο Γκαντι.

Γιατι κανεις δε θελει να αλλαξουμε το μυαλο μας.

Ολοι θελουνε να αλλαξουνε τον κοσμο.

Λοιπον, καταρχήν να σας πω, οτι εγω κράνος ειχα.  Πηγαινε δωρο με το πρωτο μηχανάκι του συζύγου, το χα τρια χρονια κι ημουνα μια χαρα.  Εγω.  Γιατι το καμαρι μου τρωγοτανε με τα ρουχα του.  "Πρεπει να παρεις κρανος".  Αφου εχω. "Τουτο δω το χεις γκρεμισει απο ντουλαπες, γραφεια, τιμονια, εχει κατρακυλησει τη μιση λεωφορο με την κουλαμαρα σου, πρεπει να το αλλαξεις".  Το κοιταω.  Καλο δειχνει, δε φαινεται να χει σπασει πουθενα.  Οχι, πρεπει να παρεις κρανος. 

Να πω την αμαρτια μου, ηθελα ενα κρανος που να βγαινουνε τα μεσα του και να πλενονται.  Διοτι τουτο δω που ειχα, δεν ειχε αφαιρουμενο εσωτερικο, και το πλενα μπλουμ στην μπανιερα, σαν κατσαρολα, μαζι με τη Βιλαριμπα και το Βιλαμπαχο, κι εκανε και εξη μηνες να στεγνωσει.  Και δεν ημουνα και σιγουρη ποτε οτι καπου αναμεσα στην επενδυση και στο απεξω δεν ειχανε φυτρωσει τιποτα μανιταρια... Οποτε στο τελος, υπεκυψα και πηγαμε για κρανος.

Ο νεαρος στο καταστημα ευγενεστατος.  Τι κρανος θα ηθελες; μου λεει.  Ενα που να πλενεται, του λεω.  Καλα, ολα πλενονται.  Εσυ τι κρανος θα ηθελες;  Κρανος.  Μαλιστα.  Τονε φωτισα τον ανθρωπο.  Μουρχεται με μια μεζουρα.  Τι διαολο θα μου παρει τα μετρα;  Θα μου παρει τα μετρα.  Μετραει την κεφαλα μου γυρω γυρω, μεσαιο προς μικρο αποφασιζει.  Να σου πω παλικαρι, να φησεις και λιγο χωρο για την περουκα, μη μου βγαινει μαζι με το κρανος ε;  Δε το σχολιαζει.  Μου δινει ενα να το φορεσω.  Το φοραω.  Ζουλαω τα αυτια μου, χωνω τελικα το κεφαλι μου μεσα, παθαινω ντουβρουτζα. Το τραβαω και δεν βγαινει.  Καλε, βοηθεια, σφηνωσα!

Το παιδι με κοιταει καλα καλα.  Ο αντρας μου καταφερνει να ξεσφηνωσει την κεφαλη μου μεσα απο το διαολο.  "Μα γιατι δε το ανοιγετε πριν το φορεσετε" με ρωταει το παιδι, απο που να το ανοιξω καλε, εχει φερμουαρ;  Μου δειχνει πως πρεπει να το κρατησω και να το τραβηξω για να μην κανω τα αυτια μου πλισε.  Αει στο διαολο.  Κοιτα να δεις κολπα!

Βλεπω ενα που μου γυαλιζει, ητανε δυο χρησεων διοτι αμα ηθελες το ανοιγες απο κατω, κι αφηνε ελευθερο το σαγονι σου -να πεις καμμια κουβεντα, να φας καμμια σοκοφρετα, τετοια πραματα- βεβαια εδειχνες λιγακι σαν τα γκορμιτι αμα το εκανες αυτο, αλλα τελως παντων...Αυτο θελω του λεω, μου το δινει το παιδι, το βαζω στην κεφαλή μου, και την κραταω με το ζορι να μην πεσει στο πατωμα.  Καλε, ποσα κιλα ζυγιζει τουτο; Απαπα δε το θελω, αλλο, αλλο....

Εχω δοκιμασει τα μισα κρανη του μαγαζιου, εχω ζουπηξει εκατο φορες τα αυτια μου, εχω αρχισει να βαριεμαι και να νευριαζω, το παιδι εχει αρχισει να εχει τασεις αυτοκτονιας, οποτε τουρχεται η ιδεα: για να δω ρε κοπελια αυτο που εχεις και σε βολευει, να βρουμε κατι παρομοιο...

Του το δινω.  Το κοιταει.  Μου ζηταει να το φορεσω.  Το φοραω.  Τσακ, με τη μια. Κοιταει τον αντρα μου.  Αυτος για καποιο λογο κατεβαζει τη μουρη σα να λεει "δε φταιω εγω".  Κοιταει το νουμερο.  XL.  Ανεση παιδι μου. 

"Αυτο το κρανος" μου λεει το παιδι "σε προστατευει οσο μια χρησιμοποιημενη κατσαρολα".  Ρε αει στο διαολο απο δω χαμω που θα πεις το κρανος μου κατσαρολα.  Μονο εγω το λεω.  Ακολουθει συμβουλιο του νεαρου με το συζυγο, στο οποιο δε μου δινουνε καμμια σημασία, εγω σκυλοβαριεμαι, και τελικα με θυμουνται και μου φορανε στο κεφαλι ενα πραμα που αποφασιζουνε μονοι τους οτι αυτο ειναι, παει και τελειωσε.  Μωρε παμε σπιτι μας να φαμε, και φορεστε μου και χυτρα ταχυτητος...

Κι ετσι εχω καινουργιο κρανος. Μεγεια μου.  Η αληθεια ειναι οτι τωρα δεν παγωνει το σαγονι μου, και δε χρειαζεται να σηκωνω το τζαμακι στα φαναρια για να ξεθολωσει, γιατι ξεθολωνει μοναχο του.  Επισης δε μαγκωνει το κουμπωμα να ψαχνω να βρω συνεχεια καποιον να μου το βγαλει, και δεν ακουω τιποτα ντιπ, αμα μας ξαναχτυπησει αυτοκινητο (ντουκ ντουκ χτυπα ξυλο) θα το καταλαβω γιατι θα δω την ασφαλτο ναναι πολυ κοντα...

Και το κεφαλι μου αρχιζει να παθαινει κλειστοφοβια....

(Η τυχη του πωλητη αγνοειται...  Ελπιζω να μην επαθε τιποτα σοβαρο...)

Τουτος ο δημαρχος της Αθηνας, πολυ προκομμένος ειναι.  Ολο με κατι καταπιανεται, κι ολο καινουργιες ιδεες εχει. Κατα προτίμηση ιδεες που χουνε να κανουνε με πλακες, οχι εκεινες που γελάμε, τις αλλες, που στρωνουμε οπου βρουμε.  Στις πλατειες, στους δρομους, στα πεζοδρόμια.  Να δεις που θαχει κανα μπατζανάκη που ναι πλακας. 

Εσχατως ταβαλε με τα πεζοδρόμια... Αναπλαση λεει των πεζοδρομίων στην περιοχη Κυψελης-Πλατειας Αμερικης.... Μαλλον διαμαρτυρηθηκαν αυτοι που παρκάρουνε τα αυτοκίνητά τους πανω, χαλια το πεζοδρόμιο κυρ Δημαρχε, μας χαλάει τα λάστιχα, εχει και κατι δεντρα μες στη μεση ολο βουλιαζουμε τους προφυλακτηρες μας.  Εβαλε και χαρτακια, παρακαλώ μη παρκάρετε, θα γινουνε εργα.  Και που θα παρκάρουμε καλέ;  Την πρωτη μερα των εργασιών, βγηκανε εκεινοι οι κυριοι με τα κιτρινα καθικια στο κεφαλι, "οκι εδω κυρια, σκάψει", περιμένανε απο τους περιοικους να φιλοτιμηθούν να παρουν τα σαραβαλά τους, κανεις δε φιλοτιμηθηκε γιατι δεν ειχε που να το βαλει, ηρθε μετα ενας γερανος και αρχισε να τα μαζευει, και επιασε τους περιοικους το φιλοτιμο ομαδικως.

Και οι εργασιες ξεκινησαν.

Ηρθε ενα μηχανημα με ενα τρυπητηρι στην ακρη, σβιν, σβιν, σβιν, εκανε τα πεζοδρομια λαμπογυαλο.Αμα συναντουσε κανα δεντρακι που δε του αρεσε, το ξεπατωνε κι αυτο.  Απο τη μια πλευρα του δρόμου.

Την αλλη μερα ξαναρθε, σβιν, σβιν, σβιν, λαμπογυαλο κι η αλλη πλευρα.

Μετα ητανε σαββατοκυριακο.

Τη Δευτερα, το μηχανημα συνέχισε προς τα πανω.  Σβιν, σβιν.  Κανενας δεν πηγε στο κομματι του δρομου που ειχανε ηδη διαλυσει τα πεζοδρομια.  Την Τριτη το ιδιο.  Την Τεταρτη ειχε λαικη, και δεν δουλεψε το συνεργειο.  Την Πεμπτη εβρεξε.  Και σημερα επισης.  Και το συνεργειο δε δουλεψε.

Και συ, που εχεις την ευτυχια να μένεις σε μια πολυκατοικία εκει, βγαινεις απο την πορτα σου κι εχεις δυο επιλογες:  Να παραστησεις το 4Χ4 πανω στα μπαζα μεχρι την κοντινοτερη γωνία (γιατι εχουνε βαλει κι εκεινα τα κοκκινα πλαστικά, μη τους παρκάρει παλι κανεις επάνω και τους καθυστερησει τις εργασιες) ή να κανεις σαλτο μορτάλε και να βρεθεις καταμεσης του δρομου.  Και τωρα με τη βροχή, εχουνε κανει τα μπαζα μια λασπη μουρλια, πατας τη σπασμένη πλακα και βρισκεσαι κατευθειαν στο ΚΑΤ.  Λεμε τωρα.  Γιατι δε μπορει να περασει το ασθενοφορο απο το δρομο, ειναι κλειστος για εργασιες ειπαμε...

Αλλα αυτο που εχει σημασια ειναι η αναπλαση... Να μπουνε καινουργιες καθαρες πλακες παντου (του μπατζανακη που λεγαμε).  Εξαλλου ποιος ενδιαφερεται για τους κατοικους;  Κατι αλλοδαποι και κατι παππουδια μενουνε εκει μοναχά...

Χαλια ειναι τα πραματα.  Οι καινουργιοι λεει, ειναι ιδιοι με τους παλιους, κι οι πρωτες εκατο μερες σου αφηνουνε μια γευση απο εκατο χρονια.  Μοναξιας.  Μοναχος σου χορευε κι οσο θελεις πηδα.  Και αμα θες πηδα και τους διπλανους σου.  Που κι αυτοι μοναχοι τους χορευουνε.  Και πηδανε τους διπλανους τους.  Πηδα για να μη σε πηδηξουν, σοφο ρητο του λαου μας, βγαλμενο μεσα απο τη μακροχρονη εμπειρια του. 

Δεν υπαρχουνε λεφτα.  Ολοι αυτο λενε.  Ασχημοι καιροι.  Ενα χρονο εχω να αλλαξω κινητο.  Και τα βραδια βλεπουμε τηλεοραση και μετα παμε για υπνο.

Καποιοι πηγανε για υπνο και την αλλη μερα ο κοσμος ειχε γυρισει τουμπα.  Ο ηλιος δεν εμπαινε απο το παραθυρο, αλλα απο μια χαραμαδα αναμεσα στα μπαζα.  Καποιοι πηγανε για υπνο και δεν ξυπνησανε ποτε.  Για καποιους η ζωη αλλαξε εντελως μεσα σε μερικα δευτερολεπτα.

Δεν υπαρχουνε λεφτα.  Εκατο εκατομυρια βρηκαμε μονο, για να δωσουμε σε αυτους που χασανε τον κοσμο κατω απο τα ποδαρια τους.  Σε αυτους που θαβουνε τους νεκρους τους ομαδικα, οσους δεν ειναι ηδη θαμμενοι δηλαδη κατω απο τα συντριμμια.  Δεν υπαρχουνε λεφτα.  Δωσαμε μερικα δις περσι τετοιο καιρο να σωσουμε τις αυτοκινητοβιομηχανιες.  Αυτοι που ανασαινουνε ακομα μεσα στα χαλασματα, ας ειχανε ροδες.  Τοσα μας περισσεψανε.

Χαλια ειναι τα πραγματα.  Ο καφες μου κρυωσε, κι η τηλεοραση δεν εχει τιποτα να δω.  Δεν εχει τιποτα να δω, οπου και να κοιταξω πια......

Το Ασμπετα γεννηθηκε πριν απο δυο περιπου χρονια -αν θυμαμαι καλα. 

Ητανε τοτε, που καποιοι ιστολογοι του Παθ, αποφασισαν to know us better, ή κατα την Γιουλακη Ασμπετα, ανοιξανε ενα τσουκάλι και μπηκανε ολοι μεσα.  Ανθρωποι διαφορετικών ηλικιών, και επιπέδων γενικώς, αγνωστοι μεταξύ τους, και χωρις καμμια πιθανοτητα να γνωριστούν, εκτος απο κεινο το τσουκαλι.  Και το τσουκάλι μπηκε στη φωτιά.

Τα πρωτα ασμπετα ητανε πληθωρικά, κοσμος ερχοτανε απο παντου, ολοι θελαμε να μιλήσουμε με ολους, και το βραδυ δεν ήτανε ποτέ αρκετο για να πεις οσα θα ήθελες να πεις, και να ακουσεις οσα θα ήθελες να ακουσεις.  Τα πρωτα ασμπετα κυλουσανε μεσα σε βαβουρα, γελια και συζητησεις,πολλες ταυτοχρονα, σχολια απο τη μια συζητηση στην αλλη, σα να βγαλε φωνη η μπλογκοσφαιρα και ναγινε μια παρεα που οι φωνες της σκεπαζαν τα παντα: απο τη διαφορετικοτητα των μελών της, μεχρι τη φωνη εκεινου του ερμου που ηθελε να τραγουδησει σε ενα μεζεδοπωλείο στου Ψυρρη..

Σε καθε συναντηση, αγκαλιαζαμε τους καινουργιους, και ξαναβρισκαμε τους παλιους, και τα ασμπετα πληθυναν και γινανε δυο, τρια, πολλα. 

Καθε φορα, ητανε λιγάκι πιο ησυχα.  Καθε φορα ητανε η υπεροχη αισθηση του να ξαναβρισκεις παλιους φιλους, και να συναντας καινουργιους.

Η μυρωδια της σαλτσας που βραζει.

Και την περασμένη βδομαδα εγινε αλλο ενα.

Ενα ησυχο ασμπετα. 

Με νεα και παλια προσωπα, με απουσιες και νεες παρουσιες, και με το πνευμα αυτης της παρεας να δειχνει πως η μονη αποσταση που δεν την επηρρεαζει ειναι η χιλιομετρικη:  Μεχρι και την Ξανθιά Θεά με το παλιο της το Παλτό φέραμε στο τραπέζι μας, γελασαμε και τσουγκρισαμε μαζι τους τα ποτηρια μας, μεζε δεν καταφεραμε να τους φιλέψουμε, χαλια θα το καναμε το νετμπουκ του Νικου και θα μας κυνηγουσε...

Το ασμπετα ωριμασε.  Εγινε μια συναντηση φιλων, χωρις φωνες και φασαρια, φιλων που βρισκονται γυρω απο το ιδιο τραπεζι να πουνε τα νεα τους, να γελάσουνε, και ναρθουνε λιγάκι πιο κοντα.  Οσα χιλιομετρα κι αμα τους χωριζουν.  Οτι κι αν τους χωριζει.

Η σαλτσα αρχισε να δενει, κι η φωτιά χαμηλωσε.  Υπαρχει παντα χωρος για νεα υλικά, μα σταματήσανε πια οι μπουρμπουληθρες.

(*)Για το 8 δεν παιρνω κι ορκο.  Αλλα το ποσα ειναι δεν εχει σημασια, σημασια εχει η αισθηση που σου αφηνουν.

Ξεστολισαμε.

Διοτι με το καμάρι μου στο σπίτι, ή που θα ξεστολιζαμε ή που θα γινόμασταν η χαρά της ΔΕΗ και ο περιγελος της γειτονιάς (χεστηκαμε για το δευτερο, αλλα το πρωτο τσουζει, κι ειναι κι αντιοικολογικο). 

Εγω με τα λαμπιονια των Χριστουγεννων εχω ενα θεμα.  Εχω ενα θεμα γενικότερο με το ρευμα δηλαδή, απο τοτε πουφαγα κατι βολτ κατακουτελο, και το φοβάμαι.  Το βραδυ τα φωτάκια βγαίνουνε απο την πριζα.  Ειδικα αυτα που ειναι οξω.  Διοτι, χειμώνας καιρος, βροχες, καταιγιδες, δε μπορω να σκεφτομαι τα καλώδια να κολυμπάνε στα νερά.  Ασχετα πουναι καλοκαιρι.  Κανονικά θαπρεπε να κολυμπάνε.  Και γω λεμε, φοβαμαι. 

Το καμαρι μου εχει επισης ενα θεμα με τα λαμπιονια.  Τα χαζευει.  Τα λατρευει.  Θελει να αναβουνε συνέχεια και να τα βλέπει.  Την παραμονή της πρωτοχρονιας δε τα σβησε καθολου.  Αντε λεω, να μας βρει ο καινουργιος χρονος φωτισμενους -ελπιζω οχι και βραχυκυκλωμένους- να στην κανουμε τη χαρη.. Την παραμονή των Φωτων επισης.  Σημερα ειναι η τιμητική τους, μου λεει, δε μπορουμε να τα σβησουμε.  Αναβανε λοιπον, ολο το βραδυ, κι ολη τη μερα των Φωτων, φωτιστήκαμε για τα καλά, μεσα κι οξω, περασανε τα Φωτα, πηγαμε και για δουλειά.  Μουρχεται το επομενο βραδυ ολο τσατιλα.  Γιατι το μπαλκονι ειναι σκοτεινό;  Γιατι ειναι νυχτα.  Γιατι δεν αναβουνε τα φωτάκια;  Γιατι περασανε τα Χριστουγεννα.  Ναι, αλλα οι γειτονες τα χουνε αναμμενα βγες να δεις.  Οι γειτονες μπορει να κρεμαστουνε απο το μπαλκονι αγαπη μου, εμενα δε με βολευει, προτιμώ το πολυφωτο.  Γκριν, γκριν, γκρινια, αναβει τα φωτάκια. Αναβει και το δεντρο.  Μεσα στο Χριστουγεννο ξανα.

Την αλλη μερα βγαινω και τσεκαρω τη γειτονια.  Κατασκοτεινη.  Ωραια λεω, δεν αναβω φωτάκια. Πυραυλος το καμάρι μου.  Ολοι οι Δημοι εχουνε ακομα τα φωτακια αναμμενα.  Οι Δημοι πληρωνουνε το ρευμα απο την τσεπη των δημοτων τους.  Ασε που τωρα σφιξανε τα ζωνάρια, και δεν εχουνε εξτρα υπαλληλους να τους βαλουνε στο ξεστολισμα.  Οι Δημοι αγαπη μου μπορει να αφησουνε τα φωτάκια μεχρι το Πασχα.  Οχι, θα τα αναψουμε.  Μεσα εξω.  Αντε παλι το σπιτι μεσα στο Χριστουγεννο.

Το ιδιο και την αλλη μερα.  Αγαπη μου, μεθαυριο εχουμε Αποκριες, αει σιχτιρι με τα φωτάκια σου επιτέλους.  Ε και; Θα ντυθούμε Χριστουγεννα, μου λεει.  Αυτο ητανε.  Ξεστολισα.  Γιατι δεν ειναι να του μπει η ιδεα, θα μου αναψει τα φωτάκια για να φωτίσει την περιφορά του επιτάφιου.  Κι οπως παμε, τοτε σιγουρα θα χιονίζει...