Τα e-books, τα γνωρισα οταν ψαχνοντας για ελληνικα audio-books για καποια φιλη, επεσα πανω τους στις γνωστες παρανομες και πειρατικες σελιδες που συνηθιζα να τριγυρνάω... Ηταν τοσο πολλα, που προς στιγμήν ξεχασα την αποστολη μου κι αρχισα να επιλεγω τιτλους για τον εαυτο μου... Βιβλια σπανια, βιβλια που καποτε ειχα διαβασει και θαθελα να ξαναδιαβασω, βιβλια, βιβλια, που ηθελα ενα μισθο για να τα αγορασω κι ενα δωματιο για να τα αποθηκευσω...
Μεγαλη παρενθεση: Ελληνικα audio books βρηκα ελαχιστα, κατι ελληνες πεζογραφους που με βαζανε να διαβαζω με το ζορι οταν ημουνα μικρή, κανενα συγχρονο βιβλιο, τιποτα πραγματικα ενδιαφερον, σαν οι ανθρωποι με προβληματα ορασης ναναι καταδικασμένοι σε ενα ειδος τυφλωσης χειροτερο απο αυτο που ηδη εχουν, ή τους απειλει: την πνευματικη τους τυφλωση, και την αδυναμια να απολαυσουν μια καλη αναγνωση ενος ελληνικου βιβλιου. Τελως παντων.
Τρισευτυχισμένη εγω που ειχα μια τοσο μεγαλη βιβλιοθηκη πια στο πισι μου, που δεν ηξερα τι να πρωτοδιαλεξω δηλαδη, μεχρι που προσφερθηκα να ηχογραφησω την αναγνωση βιβλιων για τη φιλη μου. Δε το δεχτηκε, μη σας πω οτι τρομαξε κι ολας. Προτιμουσε να το ακουσει στα αγγλικα, τα γαλλικα, ακομα και τα κινεζικα, παρα να της το διαβασω εγω. Κριμα. Κι ανοιξα το πρωτο βιβλιο κι αρχισα να διαβαζω.
Λοιπον, το να διαβαζεις στην οθονη ενος υπολογιστη ειναι εντελως σπαστικο. Οσο ενδιαφερον και ναχει αυτο που διαβαζεις, στη δευτερη σελιδα εχεις βαρεθει, εχει πιαστει το σβερκο σου, ο κωλος σου, ολα σου, και θες να πας να κουλουριαστεις στον καναπε και να παρεις αγκαλια ενα συμβατικο βιβλίο. Ή να το ριξεις στα παιχνιδια του fb: ακομα χειροτερα. Κι ετσι, ολη αυτη η βιβλιοθηκη που κατεβασα, καθησε μεσα στο σκληρο δισκο, κι ευτυχως που τανε ψηφιακη γιατι θα με τρωγανε οι αραχνες....
Υστερα, επεσε το ματι μου στο ebook του πλαισιου... Πανακριβο μου φανηκε. Δε μου φανηκε δηλαδη, ειναι, 250 εβραιους κανει. Αλλα επειδη 250 εβραιοι ειναι μολις 10 βιβλια, χωρια τα εξοδα για εξτρα ραφια στη βιβλιοθηκη, αρχισε να μου καλοφαινεται. Πηγα σε ενα καταστημα να το δω κι απο κοντα. Παιζει και Mp3 μου ειπε ο πωλητης. Αυτο που δε μου ειπε, ειναι πως ειναι αποκλειστικα ασπρομαυρο. Που θα πει οτι ακομα κι αν του φορεσεις μεσα ενα pdf με εγχρωμες εικονες -ενα αλμπουμ του Αρκα ας πουμε, ή το συλλεκτικο τευχος του Κοκομπιλ που βρηκα στα γνωστα παρανομα στεκια- παλι ασπρομαυρο θα το δεις. Τελως παντων.
Το πηρα, το φορτισα, το φορτωσα, και κουλουριαστηκα στον καναπε. Περιεργη αισθηση. Σα να καθεσαι στον καναπέ κρατώντας ενα πινακα στο χερι, ολο εψαχνα το στυλο για να γραψω κατι... Το πρωτο βιβλιο που ανοιξα, ηταν ασχημα σκαναρισμενο, η λειτουργια μεγαλωματος της γραμματοσειρας δεν λειτουργουσε γιατι οι σελιδες ειχανε περαστει σαν εικονες στο pdf, γινηκανε τα ματια μου σαν τα πιατακια του καφε, το παρατησα. Το δευτερο ομως ήτανε πολυ καλυτερο. Η πινακοθηκη των ηλιθιων του Τσιφορου. Μου πηρε γυρω στη μιση ωρα. Καποια pdf δεν διαβαζοντουσαν καθολου, χωρις να φταιει το μηχανημα γιαυτο, καποια αλλα ητανε πραγματικη απολαυση, καποια σε ταλαιπωρουσανε λιγο αλλα διαβαζοντουσαν. Το κυριοτερο ειναι οτι η οθονη του ειναι τετοια, που ακομα και σε ενα κακο σκαναρισμα, με μικρα γραμματα, να διαβαζεις ανετα. Κι οταν αυτο που διαβαζεις ειναι ενδιαφερον, ξεχνας πολυ γρηγορα οτι δεν κρατας πραγματικο βιβλιο: η αλλαγη των σελιδων με το πατημα του κουμπιου γινεται μηχανικά, οπως μηχανικά κανουμε και την αλλαγη της σελιδας σε ενα κανονικο βιβλιο, και το μονο που σε προσγειωνει αποτομα, ειναι οταν πας να το κλεισεις: Δε βρισκεις το εξωφυλλο, και σουρχεται μια συγχιση. Και πρεπει να θυμηθεις να πατησεις και το σελιδοδεικτη, για να μην ψαχνεις να βρεις μετα που εμεινες -ευτυχως, δεν τσακιζει τις σελιδες στη γωνια, πραγμα που μου τη σπαει αφανταστα, και θυμαται τουλαχιστον πιο ρημαδοβιβλιο διαβαζες τελευταιο.
Ο αντρας μου λεει οτι βιαστηκα να το παρω, και μαλλον εχει δικιο. Οι επομενες εκδοσεις του σιγουρα θαναι πιο προηγμενες, θα υπαρχει δυνατοτητα εγχρωμης απεικονισης, και πολυ πιο γρηγορα φορτωμα λογισμικου οταν το ανοιγεις -ενα τσιγαρο δρομο κανει μεχρι να ανοιξει παναθεμά το... Λες και πας να παρεις το βιβλιο απο την βιβλιοθηκη του γειτονα στον τριτο ενα πραμα. Αλλα εγω πρεπει να σας πω οτι το ερωτευτηκα!
Παω τωρα να αρχισω να διαβαζω το πρωτο απο τα εξη βιβλια του Λαβκραφτ που εχω κατεβασει...
Τυχαια τηλεφωνηματα. Τυχαιες συναντησεις. Εκεινο το μαγαζι που μουλεγες, το λενε ετσι; Ναι. Ειμαι εδω, αμα θες ελα.
Τυχαια.
Κακο timing. Κακη μερα. Κακη τυχη.
Και ξαφνικα, να σε γεμιζει το συναισθημα πως εχεις αργησει. Πως ο χρονος σου τελειωσε, και συ δε το χες καταλαβει. Ποτε δε τα πηγαινα καλα με τον αφεντη χρονομετρη, μια ωρα, μια μερα, ενας χρονος... Ποτε μου δεν καταλαβα πως εφευγαν, ουτε και που πηγαίναν...
Αμα δεις τα παιδια, να τους πεις ενα γεια.
Κι αν εκανα καινουργιους φιλους, νιωθω ξαφνικα πως εκεινους, τους παλιους, τους αληθινους, τους παντα εκει, τους εχω χασει. Δε τους εχω χασει. Το ξερω. Αλλα νιωθω ξαφνικα πως τελειωνει ο χρονος μου.
Πως ισως να μην προλαβω.
Ετσι χαζα, χωρις κατι συγκεκριμενο, νιωθω πως πρεπει να βιαστω. Πως με περιμενουν, μα σε λιγο θαναι αργα. Δεν ξερω για ποιον. Ή για τι. Απλα ξερω πως θαναι αργα.
Παρακαλω οποιος δεν εχει κατεβασει ποτε του απο το ιντερνετ τραγουδια, ταινιες, βιβλια ή τηλεοπτικες σειρες να σηκωσει το χερι του.
Ευχαριστω.
Οσοι σηκωσατε το χερι σας να περασετε εξω, για να μεινουνε οι υπολοιποι. Εσεις να πατε να κοιταξετε τα μεηλ σας με την 24αρα σας συνδεση.
Ειμαι στο ιντερνετ απο την εποχη του Ναπστερ. Ειμαι ενοχη πειρατείας εδω και πολλα χρονια, και μην κοιτατε που το Πειρατικο το καπετανευει η Γιωτα, ειναι που εμενανε με πιανει κομματι η θαλασσα. (Και δεν ξερω και κολυμπι). Εχω κατεβασει απειρα μουσικα κομματια, εχω ανακαλυψει δεκαδες συγκροτηματα που δεν ηξερα, δισκους που δεν ηξερα, εχω κανει ερευνα αγορας και εχω αγορασει αυθεντικα ολα αυτα που αξιζανε τον κοπο. Διοτι αν ολα αυτα τα αγοραζα για να δω αν πραγματικα αξιζουνε, τωρα θα σας καθαριζα το παρμπριζ στα φαναρια, δε θα καθομουνα να σας γραφω εδω.
Και ναι ζουμε στη χωρα της πειρατειας. Δεν ειναι αναγκη να κοιταξεις στο ιντερνετ για να το δεις αυτο. Καφε πας να πιεις κι ερχονται δεκα φουρνιες εγχρωμοι να σου πουλησουνε σιντι και ταινιες. Και δεν κανουνε κι ενα διαχωρισμο ανα ειδος να ξερεις τι σου γινεται. Να περασει ο θριλερας, ο δραμας, ο κωμωδιας, να ξερεις και συ ποιον να προτιμησεις. Τελως παντων.
Επισης, ως λαος ειμαστε πειρατες εκ φυσεως, διοτι εχουμε εκεινο το "καλα διαβασα ενα βιβλιο φοβερο, θα στο φερω αυριο να το διαβασεις", ή "ακουσες τον καινουργιο δισκο των ταδε, καταπληκτικος, θα στον φερω να τον ακουσεις". Αυτο ειναι παρανομο. Κανονικα πρεπει να πεις "διαβασα ενα φοβερο βιβλιο, αυτο, να πας να το αγορασεις" διοτι αλλιως το κρατος χανει ενα σωρο φορους, και χανονται χιλλιαδες θεσεις εργασιας. Αληθεια. Τοπανε και στις ειδησεις.
Αλλα, επειδη ειμαστε και λιγο χυμα λαος, ποτε κανεις δεν ασχοληθηκε με αυτο. Ασχολιοντουσαν με αλλα πραγματα, τη ζημενς και το βατοπεδι, και το πως θα κανουνε καλυτερη μπαζα καθε φορα που ερχοντουσαν στην εξουσια, και ποιος χεστηκε τωρα που καποιοι τρελλοι μοιραζονται αρχεια αναμεταξυ τους. Εδω καλε δε νοιαστηκαν μεγαθηρια σα τη sony και τη microsoft, γκρινιαζανε μεν, μετα λεγανε, σιγα τους ψωριαρηδες τους ελληνες, μιας χουφτας αγορα, και μας παραταγανε στην ησυχια μας.
Και μετα ηρθε η τσοντα.
Και τα χαμενα χρηματα απο την προικα της πρωταγωνιστριας, και τα πνευματικα δικαιωματα του δημιουργου.
Και χρειαστηκε μια τσοντα, για να χαθουνε με μιας απο το διαδικτυο ολα τα ελληνικα τορρεντς.
Χρειαστηκε μια τσοντα μονο, για να χαθουνε σπανιες σειρες που δεν προβαλλονται πια, σπανιες ταινιες ελληνικες και ξενες παμπαλαιες, σπανιοι δισκοι που καποιοι ειχανε το μερακι να μετατρεψουνε σε ψηφιακα αρχεια και να τα μοιραστουνε με τους γυρω τους. Χρειαστηκε μια τσοντα μονο, για να χασουνε οι ελληνες του εξωτερικου τους ελληνικους αγωνες ποδοσφαιρου και τα ελληνικα σηριαλ, ακομα και τα ελληνικα δελτια ειδησεων που καποιοι ανεβαζαν για να τους ευχαριστησουν...
Δε χρειαστηκε καμμια πολυεθνικη.
Μονο μια τσοντα.
Και τωρα, ολοι θα τρεχουμε να αγοραζουμε καθε νεα κυκλοφορια, καθε νεο dvd, καθε νεο cd, και θα το κρυβουμε καλα στο ντουλαπι μας, και θα λεμε στο φιλο μας να παει να το αγορασει αμα θελει να το ακουσει, τι μας περασε εμας, πειρατες να του το δανεισουμε;
Ο νομος σε τουτη τη χωρα, με μια τσοντα εφαρμοζεται.
Και ετσι, καθαρισαμε σε μια νυχτα απο ολους αυτους τους κλεφτες που βουταγαν τα χρηματα του κρατους...
Ναναι το μυαλο σου ζωντανο, να μην στεκεται πουθενα.
Ναναι η ψυχη σου επαναστάτης, απο τα χρονια σου τα παιδικα, μεχρι τα γεράματά σου.
Ναναι τα ματια σου μεγάλα, και να χωρανε ολο τον κοσμο.
Να σαι μαγκας αληθινος, απο κεινους που αξιζουν να φορανε παντελονια.
Νασαι γυναικα, με το Γ κεφαλαιο, εκει που χρειαζεται να εισαι.
Νασαι αγωνιστρια, να μη το βαζεις κατω, και να χεις ενα γελιο δυνατο και καθαρο που ξεσηκωνει.
Νασαι η Μελινα του κοσμου, του λαου και των σαλονιων, η Μελινα που δεν ειχε ουτε χρωμα ουτε κομμα, μοναχα την Ελλαδα στην ψυχή της -κι αυτη η Ελλαδα τηνε λατρεψε.
Νασαι η Μελινα, που χει φυγει εδω και δεκαξη χρονια.
Και στα καναλια, να δειχνουνε τη Τζουλια και το Dvd...
Σαραντα χρονια τουτη η χωρα δεν κανει τιποτα αλλο. Δεν ειναι χωρα τουτη, η γαλερα των Πειρατων ειναι, κι ολο πανω στον Οβελιξ παει και πεφτει...
Το καραβι εχει τρυπα στον πατο, κι εμεις αδειαζουμε τα νερα με τους κουβαδες για να το βασταμε στον αφρο..
Και ποτε δε λες τιποτα για την τρυπα.
Μονο τωρα, λες πηγες και της πηρες τα μετρα.
Κι εκοψες λεει τοσο τοις εκατο απο τις αμοιβες των δημοσιων υπαλληλων, και τοσο απο τα επιδοματα, και τοσο απο δω και τοσο απο κει. Μια χουφτα ανθρωποι εχουμε δυο χουφτες δημοσιους υπαλληλους να μας εξυπηρετουνε, και μενουμε χωρις εξυπηρετηση. Και λεω και γω, ναι, να κοψεις.
Αλλα να μην κοψεις απο το κουτσο χιλιάρικο του σκουπιδιάρη τα τριαντα ευρω... Να μην κοψεις απο το χαμηλομισθο μπατσονι. Να μην κοψεις απο το δασκαλο.
Γιατι ο σκουπιδιαρης θα σου φερει τα σκουπιδια σου στα μουτρα.
Και το χαμηλομισθο μπατσονι θα παει να συμπληρωσει απο αλλου.
Κι ο δασκαλάκος, θα γινει ενας μιζερος γκρινιαρης, χωρις οραμα και φιλοδοξιες, και αυτή θαναι η παιδεία που θα δωσει στα παιδιά σου.
Να κοψεις απο αυτον τον κυριο εκει, που καθεται σε ενα γραφειο και ειναι προισταμενος των προισταμένων που επιβλέπουνε αυτους που δουλευουνε... Να σταματησουνε δεκα ανθρωποι να κανουνε τη δουλεια μισου, να στρωσει τον κωλο του ενας να δουλεψει, κι οι αλλοι να πανε να βοηθησουνε εκει που χρειαζεται. Στα νοσοκομεια, στους δρομους, στα σχολεια, στις ουρες που περιμένουνε οι πολιτες για ενα χαρτι. Αμα δεν ξερουνε να βοηθησουνε σε τιποτα απο αυτα, να πανε σπιτι τους.
Να μαθεις τι θα πει ερευνα αγορας, και να μην αγοραζεις γουρουνι στο σακι οτι σου πασαρουνε, κι οτι θα σου δωσει μεγαλυτερη μιζα... Να μαθεις να κανεις μια δουλεια και να τελειωνει, κι οχι να την ξανακανεις εκατο φορες και να την πληρωνεις αλλες τοσες μεχρι να τελειωσει τελικα... Πληρωνεις μωρε το μπογιατζή στο σπιτι σου αμα δεν στο τελειωσει για να μπεις μεσα; Δεν τονε πληρωνεις. Εκτος δηλαδη αμα εισαι κοπανος. Αλλα αμα εισαι κοπανος εσυ, ποιος σουπε οτι εμεις ειμαστε μπουγαδα;
Κι αμα τα κανεις ολα αυτα, κι αλλα τοσα ακομα, και η τρυπα ακομα βαζει νερα, τοτε ναρθεις σε μενα, στο σκουπιδιαρη, στο δασκαλακο, σε ολους μας, και να μας πεις να σου τσονταρουμε. Και θα το κανουμε. Γιατι ο Ελληνας εχει φιλοτιμο. Τοσο, που καμμια φορα τονε περνανε για μαλακα.
Μου ειπανε τη Δευτερα, πως εξω στον πεζοδρόμο πεφτανε πιστολιές, πως δεν εφυγε καμμια ξωφαλτση να φαει καμμια γιαγιά ή καμμια κοπελίτσα απο τα ταμεία, θαυμα ητανε... Η αστυνομια ηρθε λιγο αργοτερα, γιατι δεν μπαινει η αστυνομια στον πεζοδρομο οταν γινεται συμπλοκή, ειναι λεει επικινδυνο. Δεν καταλαβα για ποιον.
Πυροβολιοντουσαν λοιπον οι αλβανοι της περιοχης, με τους πακιστανους, ιρακινους, δεν ξερω ποιους, που εχουνε πολλαπλασιαστει ξαφνικα -καποια καραβιά πρέπει ναρθε- και τους χαλανε την περιοχη. Διοτι η περιοχή ανηκει στους αλβανους. Ειναι πλειοψηφια, και κανουνε κουμαντο. Αμε.
Και σημερα, μπαινω και γω στο αμαξάκι μου να γυρισω σπιτάκι μου το μεσημέρι. Και κατεβαινω την Αγαθουπολεως, χαλαρα, δεν ειναι και να τρεχεις εκει, και βλεπω απο μακρια την αναμπουμπουλα.... Φωνες. Ενα περιπολικο βγαινει απο τη Μιχαήλ Βοδα και κατεβαινει το δρομο μπροστα μου, με ολα του τα μπλιμπλικια αναμμενα. Κοβω κι αλλο ταχυτητα μη μου πεταχτει και δευτερο. Και ξαφνικα βλεπω μπροστα μου ενα καδο. Απο τους μπλε. Της ανακυκλωσης.
Τον καδο τον κραταει ενας μπατσος. Ετερος μπατσος μου κανει νοημα να φυγω. Και πισω απο τους μπατσους, ξαπλωμενος εκει, στη μεση της ασφαλτου, ο ανθρωπος. Το περιπολικο δεν τον καλυπτει ολοκληρο. Και δεν ειναι πια ανθρωπος. Ειναι ενα πτωμα. Ειναι ενας ανθρωπος πυροβολημενος -δεν ξερω ποσες φορες.
Ο μπατσος λυσσαει να φυγω. Και γω θελω να φυγω. Αλλα εκει που εχει βαλει τον καδο, δε μπορω να στριψω αριστερα. Με παρκαρισμενα αυτοκινητα και στις δυο πλευρες και τον καδο καταμεσης της διασταυρωσης, που να στριψω; Ο μπατσος δεν καταλαβαινει. Ο μπατσος ειναι δεν ειναι εικοσπεντε χρονων.... Τραβαει τον καδο με μανια, κοντευει να τον ανεβασει πανω στο καπω του αυτοκινητου. Κοιταω το μπατσο. Και τα ποδια. Αυτου που πριν λιγο ητανε ανθρωπος. Πριν γινει πτωμα, ξαπλωμενο στην ασφαλτο καταμεσημερο.
Πισω μου μαζευονται αυτοκινητα. Γυρω μου μαζευεται κοσμος. Επιτελους, καποιος βρισκεται να μετακινησει τον καδο σε ενα λογικο σημειο. Στριβω. Δεν υπαρχει χρονος για καθυστερησεις, πισω μου εχουν μαζευτει αυτοκινητα που κορναρουν ανυπομονα. Μονο μια τελευταια ματια δεξια. Σε κεινα τα ποδια. Που καποτε ητανε ανθρωπος...
Αφροδιτες μου δειχνουν κωλοδαχτυλα, πολιτικοι επιχειρουν να μου τα φορεσουν, καποιος ηρθε να μου κλεψει την πασχαλιατικη λαμπαδα μου, και να με στειλει στην εκκλησια μερα Αναστασης με το χρησιμοποιημένο κεράκι του επιταφίου....
Βομβαρδιζομαι.
Απο το εντελως κακογουστο βιντεο που δημοσιευσε εδω η Γιωτα, και που δε θα του κανω την τιμή να το δημοσιευσω και γω στο μπλογκ, μη του δωσουμε και μεγαλη αξια.. Γιατι η κακη σατιρα, ειναι παντου η ιδια. Και μιλαει παντου την ιδια γλωσσα: αυτην της χυδαιοτητας.
Τη σατιρα του Αριστοφάνη, ακομα την κοιταμε απο μακρια.
Απο το γραμμα σε ενα Γερμανο που μου εστειλε ενας φιλος, απο τουτο δω το Blog, κι αυτο αξιζει αναδημοσιευσης, αλλα αξιζει και πολλα πολλα κλικ, και να πατε να το διαβάσετε απο την πηγή του, γιατι αξίζει τον κόπο.
Γιατι τελικα, και γω λαος, και συ λαος.
Και συ ΜΜΕ, και γω ΜΜΕ.
Και συ και γω, στον ιδιο βοθρο κολυμπάμε.
Αν ο δικος σου ειναι πιο οργανωμενος, και καταληγει σε βιολογικο καθαρισμο, κι ο δικος μου ειναι χυμα και παει ντουγρού στη θαλασσα, δεν εχει και πολυ σημασια.
Κλεινουνε τους δρομους οι αγροτες, κατεβαινουνε στους δρομους οι συνταξιουχοι, απεργουνε οι Δημοσιοι. Μεγαλος πονοκεφαλος για τις κυβερνησεις, τους λες κανε αυτο, οχι δε το κανω θα απεργησω, τους λες παρε αυτα, οχι δε τα θελω, θα βγω στο δρομο να μου δωσεις κι αλλα...
Και για τους αγροτες δε μπορουν να κανουν και πολλα, εκτος απο το να περιμένουν να παρατησουνε ολοι τα χωραφια και να κατεβουνε στις πολεις, να βολευτουνε σε κανενα ωρομισθιο εδω κι εκει και να μην τολμανε να μιλησουνε, μη χασουνε το πεντακοσάρικο μηνιαίως. Για τους συνταξιουχους, παλι τιποτα δεν μπορει να κανουν, παρα να αφεθουν στην καλοσυνη του Μεγαλοδυναμου, να τους παρει κοντα του και να φυγουνε επιτελους απο τα ποδια τους (και τα ταμεια τους). Για το Δημοσιο ομως κατι μπορουν να κανουν. Κι οχι μοναχα να το κανουν, αλλα να ακουσουνε και μπραβο απο πανω.
Διοτι, οταν ενενηντα χρονια πριν ο Βενιζελος -οχι καλε αυτος που ξερετε, ο αλλος, ο αδυνατος- ειπε να κανουνε τους δημοσιους υπαλληλους μονίμους, δε το κανε για να σωσει την Κλαυθμωνος απο την υγρασια. Τοκανε ο ανθρωπος για να μπορει να κανει τη δουλεια του. Ή τελως παντων αυτο ειπε. Γιατι αν το καλοσκεφτεις, εδιωξε κι αυτος τους προηγουμενους, εβαλε τους δικους του, και μετα τους εκαμε και μονιμους για να "λειτουργησει ευρρυθμα το κρατος". Στο κατω κατω Ελληνας πολιτικος ήτανε κι αυτος. Δεν ητανε και κανενας αγιος....
Αλλα αυτο το ερμο το κρατος, αντι να λειτουργησει, ηρθε και αποδιαλυθηκε. Αυτα τα ενενηντα χρονια, η καθε κυβερνηση εξακολουθουσε να βαζει τους δικους της, χωρις να μπορει να διωξει τους προηγουμενους. Κι ηρθε κι εγινε η μιση Ελλαδα δημοσιοι υπαλληλοι. Αληθεια. Κι αμα δε με πιστευετε, να βγειτε πρωι στο δρομο μερα που απεργουνε, να δειτε ερημια.
Κι αυτοι οι αχαριστοι, με το που δενανε το γαιδαρο με τη μονιμοτητα, ξεχναγανε ποιος τους εβαλε και γιατι, κι αρχιζανε να ζητανε. Αυξησεις, επιδοματα, συνταξεις και εφαπαξ, τα κερατα τους θελανε καθε φορα. Κι αμα δε τους τα δινες, κανανε απεργια. Και σου απαυτωνανε το κρατος με το συμπαθειο.
Σκεφτηκανε στην αρχη, να κρατησουνε μερικους ομηρους. Συμβασιουχους τους λεγανε, κι ητανε σιγουροι ψηφοφοροι αυτουνου που τους εκανε τη συμβαση καθε φορα. Αλλα μετα, αρχισανε να φωναζουνε κι αυτοι, και τους ακουσε η μαμα Ευρωπη κι ηρθε και τραβηξε το αυτι της Κυβερνησης. Τι κανεις καλε στα παιδια; Ντροπη. Και γινανε κι αυτοι μονιμοι, ή πηγανε σπιτια τους αναλογα τι φεγγαρι ειχε το βραδι εκεινο, και αρχισανε να ζοριζουνε τα πραματα γενικως....
Τωρα λεει, οι Δημοσιοι υπαλληλοι θα παψουνε ναναι μονιμοι. Κι αμα παψουνε ναναι μονιμοι, θαθελα να δω ποσο συχνά θα απεργούνε. Γιατι εκει το χασανε το παιχνιδι με τον κοσμο, και δεν ειναι πουμαστε λαος "να ψοφησει ο γαιδαρος του γειτονα". Ειναι που μαστε λαος του "αει σιχτιρι απο το σβερκο μου", και τοσα χρονια να φωναζουνε για το λυκο, τωρα πουρθε ο λυκος να τους φαει, δε βλεπω κανενα ναναι προθυμος να τους συμπαρασταθεί....
Να καταργηθει η μονιμοτητα στο Δημοσιο, να φορολογηθει η Εκκλησια...
Η τσεπη ειναι τσεπη. Ενιοτε και κωλοτσεπη. Του κωλου δηλαδη. Και διακρινεται σε γεματη και αδεια.
Η γεματη τσέπη παει στο σουπερμάρκετ και κοιτάζει τη διατροφική αξια των τροφίμων. Απαπα, πολλα λιπαρα, πολλη ζαχαρη, θα παρω το αλλο, το light, λεει.
Η αδεια τσεπη, παει στο σουπερμαρκετ και κοιταζει το ταμπελάκι της τιμής. Απαπα, αμα το παρω αυτο, δε θα μου φτανουνε να παρω το αλλο, ποιος τα χεζει τα λιπαρα και τη ζαχαρη, εχεις δει νηστικο να σε ρωταει για τις θερμιδες του ξεροκοματου που του δινεις; (Αμα τον δεις να τονε βαρεσεις, γιατι σε δουλευει!)
Η γεματη τσέπη, βγαινει βιτρινοτσαρκα και το λεει "ερευνα αγορας". Ειδα ενα παντελονι στην Ερμου, μουρλια, θα παω αυριο το απογευμα να το παρω, λεει.
Η αδεια τσεπη, δε βγαινει βιτρινοτσαρκα γιατι παθαινει καταθλιψη. Ειδα ενα παντελονι στα κινεζικα, ιδιο με αυτο που τρυπησε προχτες, αραγε θα τοχουνε μεχρι να παρω το δωρο του Πασχα;
Την γεματη τσεπη, την παιρνουνε τηλεφωνο οι φιλοι να βγουνε το βραδυ, και σκεφτεται τι θα φορεσει: Γαμωτο, σημερα που τοχω απλυτο εκεινο το συνολακι βρηκατε;
Την αδεια τσεπη την παιρνουνε τηλεφωνο οι φιλοι να βγουνε το βραδυ, και σκεφτεται πως να το αποφυγει. Δεν ερχεστε να καθησουμε εδω να δουμε και κανα dvd? Και φερτε και το φαι σας οπως ερχεστε, ναι;
Η γεματη τσεπη κανει σχεδια. Το Σαββατο θα παμε εκει, το καλοκαιρι εκει, και το πασχα θα βαψουμε το σπιτι.
Η αδεια τσεπη κανει σχεδιασμους: Αν δωσω τοσα εδω, και τοσα εκει, θα μου μεινουνε τοσα και θα παω να κρεμαστω, αν βρω κανενα να μου δανεισει το σκοινι.
Η γεματη τσεπη, συνανταει το ζητιάνο της γωνιάς, ψαχνεται, αλλα δεν εχει ψιλά και προσπερνάει.
Η αδεια τσεπη, συνανταει τον ζητιανο της γωνιάς, ψαχνεται κι εχει μονο ψιλά, και του δινει παντα κατι. Κι ετσι αδεια, κι αλλιως αδεια, και που ξερεις αμα αυριο δεν καθεται στην διπλανη γωνιά;
Μια τσεπη καθοριζει τον τροπο που βλεπουμε τον κοσμο τελικα. Καποτε εχει μεσα ασσους, και καποτε μπαστουνια. Αλλα τελικα, το σημαντικο ίσως δεν ειναι να χεις τσεπες. Ειναι ναχεις χερια για να τα βαζεις μεσα....
Δεν ειμαι υπερ των κόκκινων καρδουλών, και ιδιως σε μπαλόνια, καρδιες παραφουσκωμένες με αέρα, ετοιμες να σκάσουν και να αφήσουν πισω τους αθλια πλαστικά κουρέλια να κρέμονται, δεν ειμαι υπερ των νεκρών λουλουδιών, να προσφέρω το θάνατο της ομορφιάς στον έρωτα μου, προιδεάζοντάς τον ίσως για το πως θα μοιάζει τούτος ο έρωτας σε κάποιο καιρό -χρόνια ή μηνες ή μέρες, κανεις ποτε δεν ξέρει- δεν ειμαι υπερ των σοκολατακίων, τα οποια γενικώς λατρεύω, αλλα προτιμάω ενα γλυκό βλέμμα και μια γλυκιά κουβέντα, παρα τα σοκολατάκια που θα γλυκάνουν ενα πικρό καυγά, δεν ειμαι υπερ της ΑγιοΒαλεντινίασης γενικώς... Δε γουστάρω καρτούλες με χαζοχαρούμενα αρκουδάκια, που ξέρω πως κάποια στιγμή θα γινούν αρκούδες και θαρχίσουνε να με κυνηγάνε φορτωμένες αναμνήσεις.. Δε θελω γλυκανάλατα τραγούδια, που θα με κυνηγούν σε ολη μου τη ζωή, θα στοιχειώνουν τις στιγμές μου, θα με γυριζουν παντα πισω, πισω, τοτε που ολα ητανε ροζ, κι υστερα επιασε εκεινο το ροζ να σκουραίνει, να σκουραίνει, κι ήρθε κι έγινε κόκκινο σκοτωμένο του αίματος του ξεραμένου, κι ύστερα μαυρο, μαυρο, και σκέπασε την ψυχή και το μυαλό μου.. Τιποτα δε θελω απο δαυτα, πιστεψέ με, κι αν μου τα δώσεις θα θυμώσω, κεινα τα μαύρα τριαντάφυλλα τα υφασμάτινα απο το μοναστηράκι που τόσο αγαπώ, μη μου τα φέρεις τουτη τη μέρα, δε θέλω να τα βλέπω και να πονάω μεθαύριο, θέλω μονάχα να μπορώ να συνεχίσω να τα αγαπώ οπως τώρα.. Απλα. Σκετα. Μου αρέσουν οι έρωτες που παθιάζονται, ουρλιάζουν, ξεχνάνε ημερομηνίες και γιορτές, ματώνουν κι απελπιζονται, κι ύστερα απλα αυτοκτονούν και χάνονται αφήνοντας ζωηρές κοκκινες κηλιδες πισω απο τα ματια μας... Μου αρεσουν οι ερωτες οι απελπισμένοι, αυτοι που φτιάχνουν ηρωες και δολοφόνους, δε μπορώ αυτο το χαζοχαρουμενο φτερωτό αγγελάκι, θελω ενα διαβολο με πυρινα ματια και βλέμμα πονηρό, να βαζει τους ανθρώπους να καίγονται στη φωτιά του πάθους τους και να ουρλιάζουν το όνομα της αγάπης τους καθώς μετατρέπονται σε στάχτη....
Εσύ... εσυ δεν εχεις τιποτα απο αυτά... Εισαι απλά η παρουσια που με ηρεμει, αυτος που κρατάει την πορτα ανοιχτή, αυτος που ειναι εκει.. Εισαι το ζεστό κορμί που με σκεπάζει τα βράδια, το γέλιο που συντροφεύει το δικό μου και το κάνει να ακούγεται λιγότερο παρανοικό... Εσυ, δεν εισαι ερωτας... Ποτέ δεν ήσουν.. Ο ερωτας ειναι φωτιά, εσυ εισαι ζεστασιά, ειναι ουρλιαχτό, και συ εισαι ψίθυρος, ειναι μπουνιά στο σίδερο, και συ εισαι μονάχα χάδι... Ισως ξερεις τελικά, γιαυτο να σε αγαπάω....
(Συγχωρεστε μου το ξαναζεσταμένο φαί, αλλά το μυαλο μου ειναι σουπα, κι η σουπα ευκολα ξαναζεσταινεται, ναι;)
Τί είδαν οι πολλοί...
