Μεχρι τωρα ειμασταν δυο δίποδοι, δυο τετράποδοι, και ενας φτερωτος... Απο σημερα έχουμε νεά μελη στην οικογενεια,
δυο καταπληκτικες χελωνες νερου που εχουν απιστευτη πλακα! Δυστυχως δεν καταφερα να τις βγαλω φωτογραφια και τωρα που νυχτωσε δεν θελω να τις ανησυχησω!!! Από το απογευμα που τις φεραμε, ψαχναμε να βρουμε πετρες για να ανεβαινουν επανω, σπιτι μεγαλυτερο απο αυτο που μας εδωσε η οικογενεια που της ειχε ως τωρα θα παρουμε αυριο, επιτελους βρηκα τι θα κανω το σιχαμενο αγαλμα με το Γκολουμ που μου εμεινε απο την προσφορα του dvd του Lord of The Rings, (ναι,θα το βαλω μεσα στο σπιτι των χελωνων, να τρωει το ψαρι του και να κανει μπουρμπουληθρες!), τις ταισαμε και τις χαζευαμε ατελειωτες ωρες (σχεδον ολη η οικογενεια, γιατι το πουλι δεν εδειξε να ενδιαφερετε ιδιαιτερα). Το καυκαλο και το δερμα τους ειναι πραγματικα εργα τεχνης! Η μια έχει και δυο κοκκινες βουλες πάνω απο τα μάτια, αριστούργημα!
Το πρόβλημά μου είναι πως θα τις βαφτίσω! Ελεγα να τις βγάλω Μαρία και Νικόλα γιατι σκεφτόμουν ότι θα είναι ασχημες, αλλα τωρα δε μου φαίνεται καθόλου καλή ιδεα! Ακουω προτασεις λοιπόν! Και πολύ γρηγορα ελπιζω να τις εχω και σε φωτογραφία!!
Η παντα αγαπημένη μου και γλυκιά Φρανσίν μπήκε στο
southpark κι ειχε την ευγένεια να ασχοληθεί με μερικούς
απο μας! Είδα λοιπόν τι έφτιαξε κι έμεινα άφωνη (ως συνήθως,
μια με τα τεστάκια της, μια με κάτι τέτοια, έχει βαλθεί να ανακυρρηχτεί
αγία από τους γύρω μου που απαλλάσονται, έστω προσωρινά
απο τη γνωστή μου λογοδιάρροια!).
Καταρχήν το μαλλί! Παιδί μου φωτογραφία είδες; Σα να με βλέπω μετά από
ατελείωτες ώρες με το ψαλίδι, με καμμένα σβέρκο και μέτωπο, και το απο-
τέλεσμα ακριβώς έτσι, κατι στο "πήγα να τα ισιώσω αλλά δεν μου έκατσε ακριβώς"
ένα πράγμα...
Η δε έκφραση.... ακριβώς όπως νιώθω αυτές τις μέρες. Κατάσταση απολύτου
πανικού... Τι κάνω εγω εδώ τώρα κι απο που θα φύγουμε... Μάλλον είναι και η
ανάλυση της απάντησης μου στο τεστάκι της με το δάσος ... δεν ξέρω...
Για το ντύσιμο δε θα το σχολιάσω.. Φυσικα πρόκειται για συνολάκι ειδικά σχεδιασμένο για μένα... Αν ειχα τα χέρια ελέυθερα
μάλλον θα τραβούσα τα μαλλια μου! Οσο για τους λεκέδες... Δε θέλω να το θεωρησω ως αναφορά στη νοικοκυροσύνη μου,
απο την αλλη αναρρωτιέμαι, αν είναι λεκεδες απο αίμα πόσους προλαβα να σκοτώσω πριν μου φορέσουν το συγκεκριμένο συνολάκι;
Και ποιούς; Αν, και βλέποντας καλύτερα τη φάτσα μου, μάλλον δε τους σκότωσα... τους δάγκωσα!
Νασαι καλα Φρανσίν μου, κι όλα να σου πηγαίνουν καλά, -κι όσα δεν σου πάνε, να πάνε σύντομα καλύτερα τουλάχιστον... Με
έκανες και γέλασα σε μια μέρα που το χρειαζόμουν πολύ! Μακάρι κοπέλα μου να βρίσκονται και για σένα πάντα άνθρωποι να
σου φτιάχνουν το κέφι όταν το χρειάζεσαι!
Σήμερα λοιπόν έκανα το ξεκίνημά μου.... Το πρώτο βήμα που ίσως με οδηγήσει στην αλλαγή, την αλλαγή στα επαγγελματικά, στα οικονομικά και στα κοινωνικά... (στα στυλιστικά η αλλαγή ακόμα ειναι σε πειραματικό στάδιο, αλλά την παλεύω). Σήμερα λοιπόν έκανα το πρώτο μου συμβόλαιο... Με πολλές ευχές για καλορίζικα και καλή σταδιοδρομία κι ενα σωρό τέτοια... Όμως εγω... Γιατί νιώθω τέτοια ανασφάλεια;
Χιλλιάδες "αν" χοροπηδάνε στο μυαλό μου; Κι αν η καλή μου τύχη σταματήσει εδώ; Κι αν οι άνθρωποι αποφασίσουν ότι δεν τους αρέσω και δε με εμπιστεύονται πιά; Αν τίποτα δεν πάει καλά απο δώ και περα;
Η εταιρεία μου ζητάει επαγγελματική εμφάνιση.. Και γω ντύθηκα με το επαγγελματικό μου ταγιεράκι, κι οι άνθρωποι γύρω μου με κοίταξαν παράξενα. Που πήγε η καλή, δικιά μας τρελλή, αυτή που ξέρουμε και αγαπάμε, αυτή που μας αγαπάει αρκετά ώστε να μας τα χώνει όταν κάνουμε χαζομάρες και να μας αγκαλιάζει σε κάθε επιτυχία; Κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Ποιόν κοροιδεύω; Ποιά ειναι αυτή η κυρία που με κοιτάει με το σφιχτό της κότσο και το μεσάτο σακάκι; Αυτή η κυρία με το χαρτοφύλακα και το σοβαρό ύφος με τρομάζει... Τι κάνει μέσα στον καθρέφτη μου; Ξου καλέ κυρία.. Δε σε θέλω, όσα κι αν μου τάζεις.. Ξου καλέ κυρία σου λέω... μου θυμίζεις μια ξινή φιλόλογο που είχα στο Λύκειο... ξου, ξου!
Έλυσα τα μαλλιά μου κι έβαλα το τζηνακι μου... Όπως είμαι πάντα, όπως με ξέρουν πάντα... Εχω κι ενα τατουάζ στο χέρι, τι θέλετε να αφήσω το χέρι μου σπίτι όταν πηγαίνω για πώληση; Λυπάμαι αλλά κλαίει μόνο του, άσε που χω συνηθίσει να το έχω πάντα μαζί μου.. Έκλεισα το ραντεβού σε μια καφετέρια.. Τα μεγάλα κεφάλια της εταιρείας θα είχαν πάθει απανωτά εγκεφαλικά συνοδευόμενα απο πολλά μικρά εμφράγματα... Και πήγα εγώ, και τα ειπα χύμα όπως τα λέω πάντα, και -κοίτα έκανα το πρώτο μου συμβόλαιο! Μέσα σε γέλια και χαβαλέ... Καθόλου επαγγελματικό... Νατην πάλι! Ξου καλέ κυρία λέμε! Αγριεύομαι!
Η κυρία κουναει αυστηρά το κεφάλι της και με προειδοποιεί οτι δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι... Ότι δεν ειναι επαγγελματική τακτική αυτή... Ότι αυτό θα είναι το μοναδικό μου συμβόλαιο αν δεν της μοιάσω...
Αλλά εγω πάλι λεω, αυτό το κοριτσάκι με τα μαλλιά μεσα στα μούτρα του, το τζηνάκι και την κοφτερή γλώσσα, ήταν απο πάντα του γεμάτο ανασφάλειες... Απο πάντα του φοβόταν, και γιαυτό αγρίευε και πάλευε με τα πάντα μέχρι να τα βάλει κάτω... σαν κουτάβι ένα πράγμα.... και καθε φορά που τα έβαζε κάτω κι έβγαινε νικήτρια, φοβόταν μήπως στην επόμενη πίστα τα πράγματα δυσκόλευαν περισσότερο...
Σήμερα έκανα το πρώτο μου συμβόλαιο. Εγώ κι όχι η ξινή κυρία -ξού λέμε- που ζήτησε η εταιρεία... Και φοβάμαι...
Όταν είσαι έξω απο τη μελαγχολία, στο κενό. Όταν δεν είσαι πουθενά κι όταν τίποτα δεν έχει πια καμμιά σημασία.
King is gone, but he΄s not forgotten..
Αυτή είναι η πολύ απλή μας ιστορία. Γεράσαμε, χαθήκαμε, αλλοτριωθήκαμε, και δεν καταλάβαμε ούτε πως έγινε όλο αυτο..
Hey hey, my my
Θυμασαι εκείνο το κορίτσι με τη μακριά φράτζα που καθότανε στο γρασίδι; Κοίταζε τον κόσμο στα μάτια και δεν άφηνε κανένα να δει τα δικά της. Θυμασαι εκείνο το κορίτσι που γελούσε κατεβαίνοντας απο την πλατεία ξημερώματα, εκείνο το κορίτσι Κυριακές πρωί στο Μοναστηράκι, ένα στραβό Winston στο στόμα κι ένα στραβό χαμόγελο στα χείλη, έψαχνε για μεταχειρισμένους δίσκους και βιβλία, μια στρατιωτική τσάντα με τους στίχους του Morrison στον ώμο της, το τριμμένο τζην ποτισμένο απο την υγρασία του γρασιδιού που φιλοξενούσε τους έρωτές της, το φρεσκοχτυπημένο τατουάζ στο αριστερό της χέρι, η ζωή όλη μπροστά της κι ο θάνατος μόνιμα πίσω της και φωλιασμένος στο μυαλό της.
Θυμάσαι που αρκούσε ένα βρώμικο τζάκετ εκστρατείας για να γίνει το πιο μαλακό κρεββάτι για τα αγκαλιάσματα σου; Ένα τραγούδι σε έκανε να κλαίς κι ένας φίλος μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο όλο για χάρη σου. Το καλοκαίρι ήτανε ένα ταξίδι στα χρώματα ακόμα κι αν δεν πήγαινες πουθενά ιδιαίτερα, το καλοκαίρι ήτανε στην καρδιά σου κι απο κει τραγουδούσε...
Η πρώτη φθινοπωρινή βροχή που βρήκε όλη την παρέα καθισμένη στο μπαρ, η μουσική αυτή που πάντα μας συντρόφευε και μας παρηγορούσε, μια μελαγχολία και μια μουγκαμάρα που δεν ξέραμε τι ήτανε γιατί δεν ξέραμε τότε τι σημαίνει η μοναξιά..
Η παρέα που ποτέ δεν χώριζε, η παρέα που ήτανε το σημείο αναφοράς και το μέρος που κουβαλάγαμε τις ανησυχίες μας για το αύριο και για τη μοναξιά που φοβόμαστε τόσο πολύ, αυτή τη μοναξιά που τελικά διαλέξαμε να μας συντροφεύει στην υπόλοιπη ζωή μας.. Τι απόγιναν όλα αυτά τα παιδιά; Τα παιδιά με τα μαύρα ρούχα που είμασταν εμείς, τα παιδιά με τα μαύρα ρούχα που γύριζαν στους δρόμους τραγουδώντας με ξεκούρδιστες κιθάρες, έτσι για το κέφι τους, έτσι για τη μαγεία της στιγμής, τα παιδιά που χάνονταν και ξαναβρίσκονταν πάλι μέσα απο στίχους και ουρλιαχτά, αυτά τα παιδιά που ήτανε τα παιδιά που ονειρευτήκαμε να κάνουμε, αυτά τα παιδιά που είμασταν εμείς, τι έγιναν αυτά τα παιδιά;
Πως διάολο τα καταφέραμε έτσι;
Συναντιόμαστε στο δρόμο και δε μιλάμε πια, ίσως γιατί φοβόμαστε να παραδεχτούμε πως κάτι άλλαξε, δεν είμαστε οι ίδιοι πια, πως είμαστε πολύ πιο μεγάλοι και πιο σοβαροί για να αγκαλιαστούμε δημοσίως και να χαιρετηθούμε όπως παλιά. Που πήγε εκείνη η παρέα που έκανε ωτοστόπ στη λεωφόρο για να πάει σινεμά, που είναι εκείνη η παρέα που σκαρφάλωνε στις ταράτσες για να δει μια ακόμα φορά το Easy Rider, ατέλειωτα κουτάκια μπύρες κι άδεια πακέτα απο τσιγάρα, ολονύχτιες συζητήσεις που δεν τελειώσανε ποτέ, ποιοί είμαστε και που πάμε, γιατι να ζούμε έτσι κι όχι αλλιώς, κι αν ζούμε και καθόλου δηλαδή...
Κι ακόμα δεν ξέραμε τι σημαινε να μη ζεις, ακόμα δεν ξέραμε τι είναι να σηκώνεσαι το πρωί και να έχεις να αντιμετωπίσεις το ίδιο πρόγραμμα, ένα πρόγραμμα που δε διάλεξες και δεν είναι δικό σου, ένα πρόγραμμα που σε καταδικάζει να είσαι μόνος σου μέσα στον κόσμο, μόνος σου μέσα στον εαυτό σου, στο δικό σου πολυτελές κλουβί, αυτό το κλουβί που σιχαινόμασταν τόσο και λυπόμασταν αυτούς που ήταν αναγκασμένοι να ζουν εκεί..
Νύχτες στη Δεκατρία, τότε που το γεια στην πόρτα δεν πήγαινε σε κανένα συγκεκριμενα, και σε όλους μαζί, στη Δεκατρία που αφιερώσαμε τα καλυτερα μας χρόνια και μας χάρισε τις καλύτερές μας αναμνήσεις..
Τώρα σερνόμαστε και ζούμε μόνο με την αναπόληση εκείνων των χρόνων, θέλουμε να λέμε ότι τίποτα δεν άλλαξε, κι ότι είμαστε οι ίδιοι ακόμα, κοίτα με όμως που βάφω τα μάτια μου για να βγώ το βράδυ, και περνάω ώρες στον καθρέφτη να βρω τι μου πάει, κοιτα με που οδηγώ το δικό μου αυτοκίνητο και σχολιάζω το βρώμικο τζην του πιτσιρίκου απέναντι που έχει ακόμα τα κότσια να κάθεται στο γρασίδι της πλατείας, κοίτα με αλλοτριωμένη να νομίζω οτι είμαι ακόμα η ίδια, ενώ τα μάτια μου έχουν χάσει τη λάμψη τους κάτω απο στρώσεις μάσκαρα και τα μαλλιά μου έχουν τραβηχτεί για να φανεί το θαμπό μου βλέμμα... Κοίτα με πως έγινα κυρία, δεν καπνίζω πια στο δρόμο, και δε βρίζω δυνατά αμα νευριάσω, τροποποίησα και το λεξιλόγιό μου, έγινε πιο κόσμιο, και δεν κλαίω πια τα βράδυα πίνοντας μπύρες, τώρα κοιμάμαι νωρίς και ήσυχα γιατί πρέπει να πάω στη δουλειά αύριο..
Τώρα πια δεν βγάζω την ψυχή μου να την κολλήσω στο χαρτι, δεν υπάρχει καν χαρτί παρά μια κενή οθόνη...
Και κει δεν την κολλάς την ψυχή σου, εκεί στη ρουφάνε, και αλήθεια, έχει πια τίποτα η ψυχή μου για να βγάλει;
'Οταν έγραφα για τα παιδιά με τα μαύρα ρούχα ήμουν εκεί, ήμουν κομμάτια κάτω απο το φεγγάρι, ένα χαμόγελο με έστελνε στον ουρανό και μια ματιά μπορούσε να με σκοτώσει, ένιωθα και καταλάβαινα, μπορούσα να πεθάνω και να αναστηθώ εκατό φορές, είχα όλη τη δύναμη και μπορούσα να προσφέρω τα πάντα...
Τώρα, τα παιδιά με τα μαυρα ρούχα γίνανε αντικείμενο για ανάλυση, και γω παρατηρήτρια των γεγονότων, κάπου πέρα απο το χρόνο
Κάπου πέρα απο τον εαυτό μου
Out of the blue
And into the black
Τι να σου κάνει κι ο Neil Young άμα έχεις σταλήθεια μεγαλώσει...
Η αγαπημενη μου Φρανσιν, εβαλε ενα ψυχολογικο τεστακι στο Blog της, οπως πολυ συχνα κανει και πολυ καλα κανει και πολυ μας αρεσει... Αλλα με προβληματισε το τεστακι κι ακρη δεν εβγαλα, κι ειπα να μην καταναλωσω το χωρο των σχολιων της, απλα να το αναδημοσιεύσω εδώ, μπας και βγαλουμε ολοι μαζι μια ακρη....
Εγραψε λοιπον η Φρανσιν:
Για το ακόλουθο τεστ, θα χρειαστείτε ένα κομμάτι χαρτί και ένα μολύβι. Αυτό θα σας βοηθήσει να καταγράψετε όλες τις λεπτομέρειες που σας περνάνε αυθόρμητα από το μυαλό και να τις θυμάστε όταν πια φτάσετε στην ερμηνεία των αποτελεσμάτων σας. Το εννέα ξεχωριστά κομμάτια αυτού του τεστ, ζητούν αρκετές λεπτομέρειες, και είναι φύσει αδύνατο να τις ανακαλέσετε χωρίς την καταγραφή τους.
Πρέπει να περιγράψετε τα παρακάτω - (Σημείωση: Δεν συνδέονται μεταξύ τους)
1. Βλέπετε μια σκάλα. Πως ειναι; Την ανεβαίνετε, την κατεβαίνετε ή διστάζετε;
2. Βλέπετε ένα σπίτι. Περιγράψτε το (π.χ. παλιό/καινούργιο). Θα μπείτε μέσα;
3. Βλέπετε μια αρκούδα. Πως την αντιμετωπίζετε;
4. Βλέπετε έναν δρόμο. Περιγράψτε τον.
5. Βρίσκετε κάπου κλειδιά. Τα παίρνετε μαζί σας;
6. Βλέπετε ένα κηροπήγιο. Από τι υλικό είναι φτιαγμένο;
7. Βλέπετε ένα άλογο. Τι κάνετε με αυτό ή τι κάνετε σε αυτό;
8. Έχετε έναν κύβο. Περιγράψτε υλικό, μέγεθος και ό,τι άλλο θέλετε
9. Ζωγραφίστε σε ένα χαρτί, με όποια σειρά θέλετε, και γενικά όπως θέλετε
τη σκάλα, το άλογο και το κηροπήγιο, δημιουργώντας μια ενιαία εικόνα - ιστορία. Παρατηρείστε την εικόνα σας.
Αρχίζω τωρα εγώ.
1. Η σκάλα ειναι λευκή και μαρμάρινη, όχι πολύ φαρδιά αλλά δυο άνθρωποι ανεβαίνουν ανετα διπλα διπλα. Την κοιταζω απο κατω προς τα πανω αλλα δεν νιωθω δισταγμο, μαλλον μαζευω ανασα για να την ανεβω -το ξερω οτι πρεπει να κόψω το τσιγαρο γαμωτο...
2. Βλεπω ενα σπιτι με κηπο, τωρα η χορταριασμενο ειναι η απλα εχει πυκνη βλαστηση γυρω του, ξυλινο, παραμυθενιο, αν και σκοτεινο στο εσωτερικο του.. γενικα εχει πολλες σκιες.. Αν μπαινω μεσα; Το κοιταζω καθως ανοιγω την αυλοπορτα ετοιμη να μπω να ανοιξω τα παραθυρα να μπει φως, και να χωθω στη ζεστη κουζινα του -που το ξερω οτι ειναι ζεστη;
3.Κρυβομαι πισω απο ενα δεντρο και την παρακολουθω με ενδιαφερον, κατι σε national geografic με κρυφη καμερα...
4.Βλεπω εναν ισιο δρομο που χανεται στο βαθος, δεξια κι αριστερα εχει πυκνα δεντρα και ειναι σκιερος... Αν ειχα ενα ποδηλατο θα πηγαινα ευχαριστως βολτα.
5.Οχι δεν τα παιρνω γιατι παντα θεωρω οτι αυτος που τα εχασε θα τα αναζητησει στα μερη που εχει περασει.
6. Το κηροπηγιο ειναι φυσικα ασημενιο -εχω τεραστιο ψωνιο με δαυτα- μονοθεσιο και ψηλο.
7.Πλησιαζω το αλογο απο μπροστα -παντα φοβαμαι μην φαω καμμια κλωτσια απο τα ψηλα τετραποδα, του χαιδευω το μουσουδι και του δινω ενα κυβο ζαχαρη! Παντα μου ηθελα να το κανω αυτο σε ενα αλογο, αλλα η αλογο δεν θα ειχα η ζαχαρη.
8.Ο κυβος ειναι απο μαυρο γυαλιστερο υλικο, στερεος και σε μεγεθος που να χωραει αναμεσα στις χουφτες μου.
9.Λοιπον εδω δεν ζωγραφισα διοτι βαριομουν, αλλα φανταστηκα. Το κηροπηγιο αριστερα της σκαλας, το αλογο δεξια της σκαλας. Αν με βαλω στο πλανο ανεβαινω τη σκαλα με το κηροπηγιο στο χερι -το αλογο στη θεση του. Πως να ανεβει καλε το αλογο τη μαρμαρινη σκαλα; Ασε που θα την κανει χαλια -το ειπα; Δεν το ειπα; Ειναι πεντακαθαρη και καταλευκη, σα διαφημιση της κλινεξ.
Αυτα λοιπον ειπα εγω... Και μετα πατησα το κρυμμενο κειμενο για την ερμηνεια, και αρχισα να ανησυχω:
1. Η σκάλα δείχνει την επαγγελματική μας πορεία. Το υλικό της και τα συναισθήματα που νιώθετε κατά τη διάρκεια της ανόδου ή καθόδου της, φανερώνουν το πως νιώθετε για την καριέρα σας. Όσοι είπαν ότι την κατεβαίνουν, ας αναρωτηθούν τι πάει στραβά και ας αναλάβουν τα κατάλληλα μέτρα. Όσοι είπαν ότι διστάζουν, καλό θα ήταν να ανασυγκροτηθούν και να αποκτήσουν λίγο περισσότερο δυναμισμό. Τέλος, μπράβο λοιπόν σε όσους είπαν ότι την ανεβαίνουν.
2. Το σπίτι είναι ο θάνατος. Το ότι μπαίνεις στο σπίτι σημαίνει ή ότι είσαι συμφιλιωμένος μαζί του, ή ότι ένα τέτοιο γεγονός έχει "αγγίξει" την ζωή σου πολύ έντονα, ή ότι παραείσαι ριψοκίνδυνος και ψάχνεις περιπέτειες. Τα παρουσιαστικό του σπιτιού, αντανακλά την εικόνα που έχετε για τον θάνατο αλλά και τα συναισθήματα που σας προκαλεί.
3. Ο δρόμος είναι η ζωή μας. Μήπως σας φάνηκε μακρύς, δύσβατος και κουραστικός; Ή μήπως είπατε ότι απολαμβάνετε να τον περπατάτε; Όλοι οι χαρακτηρισμοί που δώσατε, περιγράφουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπετε και νιώθετε την ζωή σας.
4. Η αρκούδα είναι το σεξ και κατά προέκταση η σεξουαλική συμπεριφορά που έχουμε προς τον σύντροφό μας. Οι αντιδράσεις σας φανερώνουν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζετε τον ερωτικό σας σύντροφο και τις επιθυμίες του. Μήπως περιμένατε να δείτε τις διαθέσεις της αρκούδας προτού ενεργήσετε; Αυτό σημαίνει ότι λαμβάνετε πολύ λίγες πρωτοβουλίες πάνω στο σεξ ή ότι διστάζετε να ζητήσετε αυτό που θέλετε από το σύντροφό σας. Μήπως παγώσατε ή το βάλατε στα πόδια; Αν ναι, τότε ας αναρωτηθείτε στα σοβαρά τί φταίει...
5. Τα κλειδιά είναι οι φίλοι μας. Από το κατά πόσο παλιά ή καινούργια είναι και από το κατά πόσο τα παίρνουμε μαζί μας, φανερώνει το πόσο κοντά μας νιώθουμε τους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας και τι θέση έχουν στην ζωή μας.
6. Το κηροπήγιο είναι η αγάπη που λαμβάνουμε από τους άλλους. Το γυαλί είναι κάτι εύθραυστο. Το ίδιο και το κρύσταλλο απλά είναι λίγο πιο βαρύ, πιο ακριβό και πιο πολύτιμο. Το μέταλλο είναι κάτι στερεό που δεν σπάει. οξειδώνεται όμως-σκουριάζει. θέλει συχνό καθάρισμα και συντήρηση (ο κασσίτερος οξειδώνεται πιο δύσκολα. Ακολουθεί ο σίδηρος και τέλος, ο χαλκός που οξειδώνεται πιο εύκολα).
7. Το άλογο είναι ο σύντροφός μας. Η συμπεριφορά μας προς αυτό, φανερώνει το πως τον αντιμετωπίζουμε (ή πως αντιμετωπίζουμε την ιδέα του συντρόφου) και το πως του συμπεριφερόμαστε.
8. Ο κύβος είναι η προσωπικότητα μας. Το πλαστικό δείχνει κάποιον που είναι δυνατός, με σταθερές απόψεις που δεν αλλάζουν εύκολα. Το γυαλί είναι κάτι εύθραυστο. όσοι έγραψαν γυαλί, καλό θα ήταν να βρουν τρόπους να οχυρώσουν τον εαυτό τους. Το μαλακό υλικό δείχνει ανθρώπους πολύ ευαίσθητους Το ξύλο έχει την ιδιότητα ότι μπορεί να είναι και ζεστό και ψυχρό. (αν ακουμπήσεις το χέρι σου στον κορμό ενός δέντρου, θα είναι παγωμένος. από την άλλη, ένα σπίτι φτιαγμένο από ξύλο είναι πολύ ζεστό...)
9. Η εικόνα, όπως την σχεδιάσατε, είναι οι προτεραιότητες σας και κατά μία άποψη, η στάση ζωής σας. Π.χ. Στην εικόνα ζωγράφισα μία σκάλα ανοδική, πάνω στην οποία ανεβαίνω τα σκαλιά, καβάλα στο άλογο, κρατώντας το κηροπήγιο στο χέρι. Η εικόνα αυτή, είναι πολύ συνειδητοποιημένη και πλήρως ισορροπημένη. Είναι αδιανόητο να φανταστείς εκπληρωμένους επαγγελματικούς στόχους χωρίς την συμμετοχή, βοήθεια και παρουσία του συντρόφου σου.
Παρακαλω ψυχαναλυστε με.. Αρχιζω να μη νιωθω καλα.. (Ειδικα με τη ζεστη κουζινα του σπιτιου και τον καταμαυρο κυβο, συγχυση μου ηρθε!)
Περίμενα σήμερα να ξαναδώ τους κολλητούς μου.. Εικοσιτρία χρόνια ιστορία, τα παιδιά που μεγαλώσαμε μαζί, τα παιδια που είναι τα νιάτα και η εφηβεία μου, τα παιδιά που ήταν πάντα μαζί μου... Δεν ήξερα οτι το παλιό στέκι υπήρχε ακόμα.... Εχω χάσει την αίσθηση του χρόνου, δεν καταλαβαινω πως περναει πιά, ήταν μια τυχαία συναντηση που μου θυμισε πόσα χρόνια πέρασαν απο την τελευταία φορά...
Που μου έδειξε οτι η παρεα υπάρχει ακόμα και με περιμένει... οτι ολοι ειναι ακομα εκει... αλλαγμενοι.. μεγαλωμενοι.. αλλα εκει... και λειπω εγω... και με περιμενουν...
Ηξερες οτι δε θα πηγαινα μονη μου. Οχι πια, και οχι εκει... Το να βρω αυτη την παρεα σημαινει οτι θα μιλησω, θα γελασω, θα πιω... και πια δεν οδηγω οταν εχω πιει.. Μου ειπες οτι θα παμε...
Αλλα οταν ηρθε η ωρα απλα δεν ειχες ορεξη... κεφι... κατι... Απλα δεν ηθελες να ερθεις....
Και γω απλα δεν πηγα...
Και τωρα νιωθω τοσο χαλια, τοσο προδομενη, και τοσο προδοτρια μαζι....
Εκεινοι χαρηκαν που με ξαναβρηκαν...
Εγω απλα τους προδωσα...
Εμεινα εδω.. οπως παντα.. στο δικο μου κλουβι...
Γιατι μου το εκανες αυτο;
Γιατι το αφησα να γινει;
Γιατι αφησα τα εικοσιτρια χρονια να νικησουν τα δεκαεξη;
Γιατι δεν ειχα τη δυναμη;
Γιατι μεγαλωσα τοσο πολυ;
Θα εχω την ευκαιρια ξανα;
Αυτη η παρεα ειναι η ζωη μου, ειναι η ιστορια μου, ειμαι εγω....
γιατι την προδωσα τοσο ευκολα;
Παιδια, περιμενετε με.... Θα ερθω... Οτι κι αν μου στοιχισει αυτο...
Σαββατο βραδυ. Τηλεφωνο. Φιλος. Να βγουμε. Δε θελω να βγω. Κυρηγμα. Που κλειστηκα μεσα. Που δε μου κανει καλο. Που εγω δεν ημουν ετσι χαιρω πολυ, θα μου συστησεις τον εαυτο μου; Που πρεπει να δω κοσμο. Που το ενα, που το αλλο.. Ο Δουκας νευριασε τοση ωρα που ειχα το τηλεφωνο στο αυτι μου κι αρχισε να γαυγιζει. Συννενοηση αδυνατη. Μυνημα στο κινητο. Με περιμενει στο Enzzo στις δεκα. Να ξεσκονισω τα ισπανικα μου λεει... πονηρος....
Ενδιδω. Ντυνομαι. Δουκας και Ρηγας συμμαχουν και χρειαζεται να αλλαξω τρεις φορες καλσον για να καταφερω να περασω την πορτα χωρις απωλειες. Μπουρναζι.
Ενα ατελειωτο τρελλοκομειο στους δρομους, και ατελειωτα γυρω γυρω για να παρκαρω. Στην Κυψελη ειναι λιγο καλυτερα που παω καθε πρωι. Το ρημαδοστριμωχνω επιτελους καπου. Στο δρομο πολυκοσμια, προσπαθω να εντοπισω το Enzzo. Χαμογελαστος νεαρος στην πορτα. Σε μενα. Στους πισω μου, μια παρεα νεαρους δεν χαμογελασε. Ουτε την πορτα τους ανοιξε νομιζω.
Φωτα βαβουρα, η μουσικη στη διαπασων.... Αν ειναι εδω θα τον σκοτωσω... α οχι, εχει και παρα μεσα για να δουμε.
Σκηνικο κουβανεζικης πολης. Μουσικη δυνατα. Πολυ δυνατα. Τα ξεσκονισμενα Ισπανικα μου δεν μπορουν να χρησιμεψουν σε κατι, να μιλαω μαθαινα τοσο καιρο, οχι να ουρλιαζω. Χαμογελα. Αντε ντε να σε δουμε. Συστασεις. Ο Ταδε κι η Ταδε κι ο ετσι.. Χαμογελαστες φατσες, αδυνατω να ακουσω εστω κι ενα ονομα, ποτο. Να χορεψουμε. Ε, στα κομματια, αφου δεν μπορουμε να μιλησουμε, να χορεψουμε τουλαχιστον. Δε χορευεται χρυσο μου σαλσα σε μισο τετραγωνικο μετρο.. ουτε σαμπα, ουτε ο χορος του Ζαλογγου... Ζεστη. Να παραγγειλω ποτο. Προσεχε, εχει τεσσερα μπλοκα οπως γυριζεις. Σωστα. Νερο. Τουαλετα. Θα κατουρηθω η θα αδειασει καμμια τουαλετα; Σαν τον Πητερ Σελλερς στο Παρτυ νιωθω... Εξω παλι... Σε τι χρησιμευει η ηχομονωση στην τουαλετα; Για να μπορεις να πεις καμμια κουβεντα ολοκληρη ισως. Και για να αλλαξεις τηλεφωνα αμα κανεις κανενα νταλαβερι με ενημερωνει ο φιλος. Θαυμα.
La vida es un carnival τραγουδαει η Celia Cruz& το αγαπαω αυτο το κομματι αλλα εδω μεσα ενα καρναβαλι ειναι τα παντα... κι αυτος που εχει στηριχτει στην πλατη μου επειδη προφανως δεν συνανταει μπλοκα για αλκοτεστ στο δρομο του, ειναι ο Βασιλιας Καρναβαλος. Μετακινουμαι αποτομα. Παραπαταει. Μισο ποτηρι mojito κι ενα ποτηρι νερο με λουζουν. Συγγνωμη. Τιποτα. Νασαι καλα. Ε, να πηγαινω μωρε, κοιτα πως εγινα...
Ξεπαρκαρω με τα χιλια ζορια αναμεσα απο διαφορα μηχανακια που εχουν στρατοπεδευσει γυρω απο το ηδη στριμωγμενο αυτοκινητακι μου.
Σπιτι. Κλειδι στην πορτα. Ο Ρηγας κι ο Δουκας ειναι πισω της και με περιμενουν... Παει το τεταρτο καλσον για αποψε, δε βαριεσαι, μουλια στo ρουμι ητανε ετσι κι αλλιως.
Παω στην κουζινα και φτιαχνω mojito. Το φτιαχνω χαλια αλλα δεν πειραζει. Ανοιγω το στερεοφωνικο. La vida es un carnival. Ο Ρηγας κι ο Δουκας ξαπλωνουν στα ποδια μου, ακουμπανε τα κεφαλακια τους και με κοιταζουν... Dos gardenias para ti& Αγαπες μου αποψε ειναι Σαββατοβραδο και θα περασουμε μια Λατιν βραδυα. Οι τρεις μας. Οπως τη θελουμε εμεις. Μονο που καποιος απο τους δυο σας πρεπει να μαθει να φτιαχνει mojito γιατι εγω ειμαι αχρηστη...
Τί είδαν οι πολλοί...
Η παντα αγαπημένη μου και γλυκιά