Της τρελλης

Αγαπητή μου κυρία.. απευθύνομαι σε σας διότι καταλαβαίνω οτι είστε η κυρία του σπιτιού και ως εκ τούτου και των πορτών και παραθύρων αυτού... Κατανοώ ότι ειναι καλοκαίρι, κάνει τη ζέστη του, το a/c που έχετε αφ'ενος στοιχίζει αφ'ετέρου είναι και αντιοικολογικό, έχετε τα προβλήματά σας, μεγαλώνετε δύο παιδιά.... αλλά...

Έλεος κυρία μου... Κουράστηκα. Και ξαγρυπνησα.. Θα πρέπει να σας πω οτι καθόλου δεν ενδιαφέρομαι για τα οικογενειακά σας, για το γιό σας που βρίσκεται στην εφηβεία και για το αν ο σύζυγός σας ξεπορτίζει. Παρ'ολα αυτά έχω ενημερωθεί για όλα... Ακόμα χειρότερα, τα έχω εμπεδώσει σε επίπεδο υπνοπαιδείας, διότι την ώρα που εγω προσπαθώ να ξεραθώ -και δεν κοιμάμαι νωρίς να ξέρετε- επιστρεφει ο σύζυγός σας και του κάνετε σκηνη, διανθισμένη με οτι έχει συμβει μέσα στη μέρα σας, κι αν ο συζυγος το συγκεκριμένο βραδυ δεν έχει βγει, τότε επιστρέφει ο νεαρός, και του κάνει σκηνή ο πατέρας... Έμαθα οτι ο γιός σας έμεινε στην ίδια τάξη, κι ότι η κόρη σας πήρε εννιά στο ενδεικτικό της, πριν μάθω τι έκανε ο ανιψιός μου... Έμαθα οτι πηρατε το δίπλωμα για να μην υστερείτε απο τις υπόλοιπες κυρίες της γειτονιας, και ότι αγοράσατε αυτοκίνητο για λόγους image, πολύ πριν πάρετε το δίπλωμα και το αυτοκίνητο... (και μετά μας το κατσικώσατε κάτω απο το μπαλκόνι να το βλεπετε, και δεν βρίσκουμε οι υπολοιποι να παρκάρουμε, άσε που κάθε φορά που αποφασίζετε να το κουνήσετε βγαίνουμε όλοι στα μπαλκόνια και καλά να πάρουμε τον αέρα μας, τρέμοντας ποιός θαναι ο τυχερός....). Τα παντα έμαθα κυρία μου... Δε θέλω άλλα... Ακόμα και τι προγράμματα προτιμάτε στην τηλεόραση, διότι πλέον τα παρακολουθώ αναγκαστικά κι εγώ -οφείλω να πω επίσης οτι μάλλον βλέπετε το Παραπέντε μέσω αποκωδικοποιητή διότι παρατηρώ μια καθυστέρηση στον ήχο.. Έχω ακούσει όλες σας τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις -και του συζύγου σας επίσης.. Ότι ιδιωτικός ντετέκτιβ να ήμουν...

Ανακάλυψα προσφάτως ότι το μόνο που με σώνει -εκτός απο τα ακουστικα του υπολογιστή τα οποια δεν αντεχονται με τη ζεστη- ειναι να αναβω το a/c. Το δικό μου. Να σας έρχεται όλη η κάψα μέσα στο σπίτι, να κλείνετε τις ρημάδες τις μπαλκονόπορτες....

Υπόσχομαι μόλις κερδίσω το τζόκερ -γιατί η προσφορά του μηχανικού με άφησε άφωνη, σε βαθμό να σκεφτώ να τον στείλω να την κάνει και σε σας- να κάνω ηχομόνωση στο σπίτι... Αλλά ως τότε, σας παρακαλώ κυρία μου... Η χαμηλώστε την ένταση της φωνής σας, η κλείστε τις ρημάδες τις μπαλκονόπορτες... Βαρέθηκα να το βλεπω αυτο το σηριαλ, και δεν εχει και διακοπη για διαφημίσεις...

Την Πέμπτη κατάφερα επιτέλους να κλείσω ραντεβού με τη δερματολόγο μου, και να της πάω το μπαμπά μου τσουβαλάτο..  Ο οποίος μπαμπάς μου, μετά απο πενήντα χρόνια δουλειάς σε κλειστούς χώρους συνταξιοδοτήθηκε και το έριξε στις βόλτες... Άσπρος άσπρος και γαλακτερός, έκανε τις βόλτες του στο Πεδίο του Άρεως, και κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι ο μπαμπάς μου έχει γεμίσει ελιές που καθόλου δε μου άρεσαν...  Ούτε και κείνου του άρεσαν, αλλά ουτε οι γιατροί του αρέσουν, ένα μήνα τρωγόμαστε, τελικά τον τσουβάλιασα και τον πήγα... (του είπα ότι δείχνει μπαμπόγερος με τις ελιές).  Τίποτα ανησυχητικό, είπε η κυρία γιατρίνα, αλλά θα πρέπει να φοράει "ψαθάκι", -τούρκος ο πατέρας, ψαθάκια φοράνε οι γέροι, καλά χρυσέ μου πάρε ενα τζόκευ... τελικά του χάρισα το συλλεκτικό της Ρενώ που είχα-  και να βάζει αντιηλιακό... Και του γράφει ενα αντιηλιακό της Frenzyderm, που το δίνουν λέει σε άντρες, και πάω και το παίρνω απο το φαρμακείο, και του κάνω και κύρηγμα τι θα πρέπει να κάνει το πρωί... και χτες το βράδυ που γύρισα κόντεψε να με φάει!  Που τι τον περάσαμε, που όλο το καφενείο γελαγε, που έφτασε εβδομήντα χρονών για να βάλει στα γεράματα makeup λες κι ειναι αδερφη...  Εδώ που τα λέμε τα δίκια του τα είχε... Διότι το συγκεκριμένο αντιηλιακό, κάτι σε στόκο χρώματος γκρι-μπεζ φέρνει, κατι σαν μακιγιάζ για κηδεία ήταν, ένα χάλι γενικώς...  Αλλά πάλι με τον ελαιώνα στη μούρη χωρίς αντιηλιακό δεν γίνεται...  Του έδωσα λοιπον ένα απο τα δείγματα που έχω παντα στις τσαντες μου -διοτι ως γνησια κορη του πατερα μου, ξεχναω παντα να βαλω αντιηλιακο στη μουρη μου, και ζηταω δειγματα απο τα φαρμακεια αφου αρχισω να ροδιζω, και σημερα το πρωι ξεκινησαμε να πάμε στο Χοντο, αφου τα φαρμακεια ηταν κλειστα, να του παρω το αντιηλιακο της avenne που ειναι και οil free και τελος παντων θα θιγει λιγοτερο τον ανδρισμό του! 

Καβαλαμε το μηχανακι με το συζυγο, ναμαστε στο Χοντο Περιστερίου... Εγω συνηθισμενη τραβαω κατα το υπογειο... εχετε προσεξει πως ολα τα καλλυντικάδικα, έχουν τα φτηνιάρικα καλλυντικά στο υπόγειο;  Ρωτάω μια κοπελίτσα -την οποία τρόμαξα να βρω- και με ενημερωνει οτι τα ειδικα δερμοκαλλυντικα -του φαρμακειου δηλαδη- ειναι στο ισογειο.  Στο οποιο ισογειο ειναι και διαφοροι αλλοι εκλεκτοι συγκάτοικοι, με ονόματα οπως Dior, Guerlain, YSL κλπ...  Με το που ανεβαινω τη σκαλα μου ορμαει μια κοπελιτσα και με ψεκαζει με κατι... φυγε χρυση μου δεν ειμαι κατσαριδα!  θελετε να δοκιμάσετε το νεο αρωμα του δε θυμαμαι ποιανου;  Ναι, και να μην ηθελα...  Η δεξια μου πλευρα μυριζει κατι γλυκερο που μου φερνει ζαλαδα....  Μεχρι να φτασω εγω στα φαρμακευτικα, μια αλλη κοπελιτσα εχει ψεκασει τον συζυγο μου... με το αρωμα των σειρηνων υποθετω, διοτι μετα απο αυτο τον χανω, και τον ξαναβρισκω στον παγκο του dior να περιεργαζεται μπουκαλάκια...  Με το που με βλεπει μου χωνει το χερι μεσα στα μουτρα μου... πως σου φαινεται αυτο;  Δεν καλοκαταλαβαινω μυρωδια, γιατι η κοπελιτσα με το αρωμα των σειρηνων μου ορμαει και με ψεκαζει...  αυτο ειναι το Miss dior μου λεει!  Το οποίο βρωμάει κατι σαν φρουι ζελε κεράσι, βαλε και το προηγούμενο που μου ρίξανε, βάλε και όλα εκεινα που έχει λουστεί ο καλος μου, η μυτη μου βρισκει εσχατη αμυνα την αλλεργικη αγαπημενη της αντιδραση, και βουλώνει...  Εγω αναπνεοντας απο τη μυτη σαν τη Ντορι του Νεμο, και το καμάρι μου να προσπαθει να αποφασισει αν ειναι καλυτερο το κατω μερος του δεξιου του χεριου, το πανω μερος του ιδιου χεριου, η ο καρπος του αριστερου...  Ψεκαζεται με κατι αλλο και μου δινει παλι το χερι να το μυρισω...  "Αυτο ειναι το καινουργιο Φαρενάιτ που σου αρεσε...", αυτο δεν ειναι τιποτα ευτυχως διοτι η μυτη μου απεργει, αλλα αρχιζω να νιωθω τελειως Ντορι, και συμφωνω οτι ειναι παρα πολυ ωραιο, ας παρει οτι νομιζει επιτελους και να φευγουμε, με την τρελλη να με ψεκαζει με διαφορους διαβολους με περιεργα ονοματα,,, Η κοπελιτσα ειναι πολυ ευγενικη και θελει να μου δωσει ενα δειγμα απο ενα αρωματικο αφρολουτρο να το δοκιμασω λεει... Το καμάρι μου, γεννημένος βλάχος απο τη στρουγκα, επεμβαινει:  "οχι, ειναι αλλεργικη, δώστε μας καλυτερα ενα δειγμα απο το αφρολουτρο Φαρεναιτ....".  Αγαπη μου, ποσο μαρεσει που με φροντιζεις...

Παμε για το ταμειο, το καμαρι μου ακομα χαζευει..  Με ρωταει αν η ταδε μαρκα καλλυντικων ειναι καλη... που να ξερω χρυσε μου, που παιρνω καλλυντικα απο το φαρμακειο η γυναικα;  Τον βλεπω οτι τρωγεται... Τι θες καλε μου, πες μας το να ρημαδοτελειωνουμε...  Που εχει τους μαυρους κυκλους κατω απο τα ματια κι ειναι σα ζομπι... αν θα βρισκαμε κατι εδω, αν μπορουσαν να μας συστησουν κατι....  Δεν το πιστευω, θελει κρεμα για τα ματια!  Και γιατι να μη θελει θα μου πεις;  Επειδη εσυ εισαι αχρηστη και δε μπορεις να βαλεις ουτε σκια, πρεπει να κυκλοφορει εκεινος σα ζομπι;  Και στο κατω κατω, σε καθε σπιτι καποιος αγοραζει καλλυντικα  ετσι δεν ειναι;  Ε, στην περιπτωση μας ας τα αγοραζει εκεινος αφου εγω δεν μπορω!  Ναμαστε λοιπον να ψωνιζουμε κρεμα ματιων Lymola -μην πεις οτι ειναι για μενα, για σενα να πεις οτι ειναι... ναι αγαπη μου, θα με δει το κοριτσι στο κακο μου το χαλι και θα πει οι μαυροι κυκλοι την πειραξανε την κακομοιρα, δεν κοιταει τη μουρη της που ειναι σα κακοψημενο κοτοπουλο; 
Παιρνουμε και τη ρημαδοκρεμα, παιρνουμε κι ενα σκασμο δειγματα τα οποια θα πεταχτουν με το που θα βγουμε απο δω μεσα, για να μην μπω λεει στον πειρασμο να τα χρησιμοποιησω, μας ψεκαζουν με μερικα ακομα αρωματα μεχρι το ταμειο, επιτελους τελος!

Και πανω στο παπί, με τη μυτη μου να λειτουργει ξανα στον καθαρο αερα, μου ερχονται ολα τα αρωματα μαζι και μια ζαλαδα...  Αγαπη μου ποσα αρωματα δοκιμασες πριν παρεις αυτο που πηρες;  Και μετα σου λενε οτι οι αντρες σιχαινονται τα ψωνια, κι εκνευριζονται με τις γυναικες που αγοραζουν καλλυντικα..  Τουλαχιστον οταν φτασει στην ηλικια του πατερα μου πρωτα ο θεος δε θα χρειαζεται γραπτές διαβεβαιωσεις οτι το αντιηλιακο δε θιγει τον ανδρισμο του... κατι ειναι κι αυτο!

Λοιπόν εγω για να πάω στο γραφείο το απόγευμα πρέπει να περάσω απέναντι την Ποσειδώνος... Τίποτα δε με είχε τρομάξει τόσο στο ξεκίνημα τούτης της δουλειάς όσο κείνη η Ποσειδώνος πέρα δώθε.... Κάτι ο αστιγματισμός που δε με βοηθάει να διακρίνω τη σαφή απόσταση των αντικειμένων, κάτι οι ταχύτητες των αυτοκινήτων και τα διάφορα που ακούμε κατα καιρούς, απο φόβο την έχω πάρει...

Συνήθως περπατούσα μέχρι το φανάρι της Γλυφαδας και περνούσα απο κει, παρόλο που παρκάρω ακριβώς απέναντι απο τη διάβαση των πεζών -που όμως δεν έχει φανάρι... Τώρα που η κίνηση αυξήθηκε, περιμένω διακριτικά μέχρι να εμφανιστεί κάποιος άλλος πεζός, κι απλά τον ακολουθώ όταν κατεβαίνει στο δρόμο...

Σήμερα πάντως κανείς χριστιανός ή αλλόθρησκος δεν φαίνονταν, κι έτσι περίμενα υπομονετικά μέχρι να αραιώσει το ρεύμα των αυτοκινήτων, ένα σκούρο αυτοκίνητο έβλεπα μόνο στο βάθος να έρχεται με ταχύτητα, λίγο η αντάρα στην ατμόσφαιρα, λίγο η στραβομάρα μου, λέω κάτσε να περάσει και τούτος.. έκανα ένα βήμα προς την άσφαλτο με το μάτι κολλημένο πάνω στο αυτοκίνητο -μη τουρθει να πιάσει και δεξιά και με φάει λάχανο- και συνειδητοποιώ ότι κόβει ταχύτητα.... Κάνω κι άλλο βήμα... κόβει κι άλλο, κι άλλο.. όσο περπατάω κόβει, και τελικα ακινητοποιείται ακριβώς πριν τη γραμμή της διάβασης -που ξαναλέω, δεν έχει φανάρι. Κοιτάζω έκπληκτη! Οι πινακίδες του είναι ξένες -δεν ξέρω απο που- και δεν ξεκινάει παρα μόνο όταν έχω φτάσει απέναντι (και ορδές αγριεμένων αυτοκινήτων έρχονται απο το βάθος). Πω πω, Ευρωπη... στην Ολλανδία μόνο το έχω δει αυτό... Αρχίζω να νιώθω πολύ περήφανη που επιτέλους γινομαστε Ευρωπαίοι, έστω κι αν χρειάζεται επιμιξία για να το πετύχουμε... Διασχίζω και τη δεύτερη λωρίδα κυκλοφοριας, πιο άνετα γιατί προς Πειραιά δεν έχει κίνηση τούτη την ώρα...

Και κατά τις εννιά φεύγω απο το γραφείο... Και καθώς στριβω στο ρεύμα προς Πειραιά , στη διάβαση πριν τον Αγιο Κωνσταντίνο, βλέπω γηραιό κύριο να κατεβαίνει στο οδόστρωμα κοιτάζοντας προς το μέρος μου... κι αποφασίζω να φερθώ ως ευρωπαία... και κόβω... Με δεδομένη την ηλικία του κυρίου, κόβω αρκετά ώστε να του δώσω χρόνο να περάσει.. ξεκινάει, με κοιτάει έντρομος και ξαναγυρίζει στο πεζοδρόμιο κακήν κακώς... Ταρίφας με προσπερνάει απο δεξια ξυστά, με ιλιγγιώδη ταχύτητα, προλαβαίνω παρολα αυτά να δώ οτι κρατάει το τιμονι με το ένα χέρι διότι με το άλλο μου σκάει ενα μεγαλοπρεπές και διόλου ευρωπαικό φάσκελο!!! Ευτυχώς ο μαλακομαγνήτης που έχουν κολλήσει στο αυτοκινητάκι μου έχει λιώσει μαλλον απο την ζέστη και δεν τον τράβηξε πάνω στις προσφάτως ανακαινισμένες -απο τον προηγούμενο που κόλλησε πάνω τους- λαμαρίνες μου! Καταλαβαίνω οτι τελικά αντι να τον βοηθήσω παρολίγο να τον πάρω στο λαιμό μου τον παππούλη... Τρομάρα μου η Ευρωπαία, ευτυχώς ο ανθρωπος ήταν Ελλην και μάλιστα με καλά για την ηλικία του ανακλαστικά...

Και γυρνάω στο σπιτι και κοιτάω το φυλλάδιο που μας μοιρασαν προσφάτως:

Αυτο με το Ζήση και τη Ζωή, που λέει στη σελιδα 16: Στις διαβάσεις πεζών χωρίς φανάρι, ελλατώνουμε ταχύτητα, κι αν χρειαστεί σταματάμε ώστε να περάσουν οι πεζοί με ασφάλεια.... Καλά τα λένε ο Ζήσης κι η Ζωή... μόνο που ξεχνάνε ότι τα λενε σε Ζώα, τα οποία ενδέχεται να κολλήσουν πίσω σου, να σε φιλοδωρήσουν με μούτζα μεγαλοπρεπέστατη, και στη χειρότερη, να φάνε και λάχανο τον πεζό που αποφασισες να διευκολυνεις, ειδικα αν εχει κανει το σφάλμα να τους διαβάσει και να τους πιστέψει, οτι εδώ είμαστε Ευρώπη, και στις διαβάσεις έχουν προτεραιότητα οι πεζοί...

Λίγο κράτησε η αίσθηση της ευρώπης μωρέ παιδιά... πολύ λίγο...

Τα κόκκινα ελάφια απαντώνται στην Πάρνηθα και σε κάποιες περιοχές της Ροδόπης....

Η καταγραφή του πληθυσμού του Κόκκινου Ελαφιού (Cervus elaphus) πραγματοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος «Γνωρίζω, Συμμετέχω, Προστατεύω - Εθνικός Δρυμός Πάρνηθας» που υλοποιείται σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς για τη διαχείριση του Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας και την υποστήριξη της Eurobank-EFG.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πληθυσμός των Κόκκινων Ελαφιών της Πάρνηθας είναι ένας από τους ελάχιστους της χώρας, αν και ο πιο ακμαίος. Η προστασία και διατήρησή του οφείλεται σίγουρα στην έγκαιρη δημιουργία του Εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας (1961) και στην αποτελεσματική διαχείριση του Δασαρχείου τόσο σήμερα όσο και σε παλαιότερα χρόνια, οπότε και το λαθραίο κυνήγι οδήγησε σε αφανισμό πληθυσμούς ελαφιών σε άλλες περιοχές της χώρας. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι τα ελάφια της Σιθωνίας Χαλκιδικής που επιβίωναν μέχρι την δεκαετία του '90 και τα οποία φαίνεται να έχουν πλέον εξαφανιστεί μετά την ανεξέλεγκτη διάνοιξη δρόμων στο ορεινό τοπίο της περιοχής.

Χάρμα ιδέσθαι είναι τα Κόκκινα Ελάφια που ζουν στην καρδιά του Εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας, όπου φιλοξενείται ο πιο πολυάριθμος πληθυσμός ελαφιών της Ελλάδας και σήμερα εκτιμάται ότι αριθμείπάνω από 500 άτομα. Πρόσφατα ο Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας ανέθεσε στο WWF την εκπόνηση μελέτης, προκειμένου να καταγραφεί επακριβώς ο πληθυσμός των ελαφιών. Επίσης από τα συμπεράσματα της μελέτης θα διαπιστωθεί εάν τίθεται ζήτημα υπερπληθυσμού των Κόκκινων ελαφιών στην Πάρνηθα και ενδεχομένως ανάγκη μεταφοράς ομάδας του είδους σε άλλον δρυμό απολύτου προστασίας της χώρας.

Τα κόκκινα ελάφια τούτη τη στιγμή τρέχουν να σωθούν απο την κόκκινη ανθρώπινη βλακεία.... Εξακολουθώ να έχω σημα σε όλα τα ηλίθια τηλεοπτικά κανάλια (λόγω θέσης παίρνω εικονα απο Πάρνηθα), καθώς και στο κινητό μου.... καμμιά κεραία δεν κάηκε... δεν ξέρω πόσα ελάφια σώθηκαν όμως.... ούτε ποσα απο τα υπολοιπα ζωακια που παλευουμε να εξαφανισουμε....

Από τα ζώα που ζουν στην Πάρνηθα, 23 είδη πουλιών, 17 είδη θηλαστικών (κυρίως χειρόπτερα) και 13 είδη ερπετών και αμφιβίων περιλαμβάνονται στα «Αυστηρά προστατευόμενα» είδη πανίδας της Σύμβασης της Βέρνης. Επίσης, σύμφωνα με το «Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Σπονδυλόζωων της Ελλάδας» (Καρανδεινός, 1992) υπάρχουν 15 Απειλούμενα και 9 Τρωτά είδη, ενώ για τα πτηνά, έχουν παρατηρηθεί 10 είδη με σχετικά μικρή εξάπλωση στον κόσμο, που παρουσιάζουν όμως σημαντικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη και 1 είδος που απειλείται. Σύμφωνα τέλος με την Οδηγία 92/43, πέντε είδη ερπετών και 7 είδη θηλαστικών της Πάρνηθας περιλαμβάνονται στο Παράρτημα ΙΙ αυτής.

Επίσης δεν ξέρω ποσες λευκές παιωνιες απομειναν (στο τελος θα μας μεινει μονο η οδος Παιωνιου), ποσες κόκκινες τουλίπεςκαι κόκκινοι κρίνοι (πολυ κόκκινο ειχε τουτη η Παρνηθα, τα θελε ο ποπος της), και ποσοι έβενοι του Sibthorp... γενικά δεν ξέρω τι μας εχει απομείνει....

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=5348&subid=2&pubid=99891

http://www.wwf.gr/index.php?option=com_content&task
http://www.parnitha-np.gr/spania_apeiloumena_eidi.htm=view&id=524&Itemid=71

Γκρινιάζω γκρινιάζω οτι καιγομαστε τόσες μέρες, να που καήκαμε και στ αλήθεια!  Η Πάρνηθα καίγεται πάνω απο το κεφάλι μας, και χάζευα η ηλίθια το ωραίο άσπροροζ σύννεφο το απόγευμα..  Η φωτιά δείχνει διαθέσεις να κατέβει προς τα κάτω, σε μερικά σημεία έχει περάσει την κορυφογραμμή που βλέπω εγώ απο το μπαλκόνι μου....  και γω μένω στο Ιλιον, σύνορα με Πετρούπολη... 

Πάει κι η Πάρνηθα...  τελευταιος πνεύμονας της Αττικης λεει... τουτη η πόλη θα παει απο ολοκληρωτικό καρκίνο του πνεύμονα όσο προσπαθεί να θεσπίσει νόμους για να απαγορευτεί το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους...  Να σώσουμε τους δικούς μας τους πνεύμονες και οι πνεύμονες της πόλης, στάχτη να γίνουν...  Το χειμώνα θα πνιγούμε εμείς οι αποκάτω, όπως πνίγηκαν οι γύρω της Πεντέλης μετά τη φωτιά, όπως πνίγηκαν οι γύρω της χαλκιδικής, κι όλοι οι υπόλοιποι... Καλά να πάθουμε... να πνιγούμε διότι για πνίξιμο είμαστε -όσοι δεν καούμε να πνιγούμε μπας και γλιτώσει τούτος ο ερμος ο τόπος... 

Σκέφτομαι εντελώς χαζά οτι η Παρνηθα ήταν βιότοπος... Σκέφτομαι τρομαγμενα πουλιά και ζωά να προσπαθούν να σωθούν... πιθανόν καταλήγοντας σε λεωφόρους όπου θα καταπατηθούν απο αυτοκίνητα κατοίκων που προσπαθούν να απομακρυνθούν, πυροσβεστικά και άλλα οχήματα...  σκέφτομαι τις ωραίες διαδρομές που κάναμε στα μονοπάτια πεζοποριας, σκέφτομαι τι σημαίνει αυτή η ροζ λάμψη που βγήκε τόσο φτωχή στη φωτογραφία μου...  το τέλος του τελευταίου αθηναικου δάσους... το τέλος της τελευταίας ανάσας των αθηναίων... 

Ελπίζω οτι του χρόνου δε θα έχουν πολλαπλασιαστει οι ταβερνες εκει πανω... μέσα σε αυτό που ήταν δάσος... γιατί θα ανέβω με μολότοφ να κάψω τα αποκαϊδια, αλήθεια!

Αιρκοντίσιον έχουμε... και ρεύμα έχουμε... (σήμερα ειναι σειρά άλλων να γίνουν ρομαντικοί, εμείς τη δόση μας την πήραμε χτες)... τάση δεν έχουμε τώρα... Που θα πει, έχουμε τηλεόραση -γιατί έχει σταθεροποιητή- έχουμε φως με ελαφρές διακυμάνσεις, έχουμε δίκτυο κατά διαστήματα... τώρα σερφάρεις, τώρα βούλιαξες ένα πράγμα... αλλά μόλις ανάψουμε το αιρκοντίσιον δουλεύει για κανα δίλεπτο και μετα βήχει και σβήνει... διοτι πως να δουλέψει το θηρίο με τις διαρκείς βυθισεις της ρημαδας της τασης; Πάνω που παίρνει μπρος του έρχεται μια ανακοπή και πάει... Κι έτσι βράζουμε και πάλι στο ζουμί μας, ευτυχώς το ψυγείο την παλεύει ακόμα και μας τροφοδοτεί με κρύες μπύρες, οι οποίες μόλις μπουν στο ποτήρι παύουν να είναι κρύες....  Το μόνο σταθερά κρύο πια είναι η τηλεόραση εδώ μέσα... πάλι καλά να λέμε δηλαδή!

Το πρωί είχε λαική και πάρκαρα όπου βρήκα.. όχι οτι έχω πολλές επιλογες γενικά, απλα κατι που δεν ειχε ρευμα το βραδυ και δεν ειχα ξυπνητηρι -τοσο στοκος ειμαι που βασιστηκα στο ηλεκτρικο- και αργησα, κατι η λαικη και ο φοβος του μαλακομαγνητη που δεν ηξερα τι θα πεσει παλι πανω στο αυτοκινητάκι μου -το χειμώνα μου το σκεπάζανε με χαλιά οι πλανόδιοι κι έψαχνα να το βρώ.... το πάρκαρα και γω σε ένα στενό και πήγα για δουλειά...

Το μεσημέρι με το που άρχισα να το ξεχωρίζω ανάμεσα στα παρκαρισμένα συνειδητοποίησα δυό πράγματα.. το πρώτο ήταν ότι νοστάλγησα τους πλανόδιους με τα χαλιά.. χάθηκε να βρεθεί κανείς εκεί να πουλήσει ενα χαλί, ενα κιλίμι, ένα ριχτάρι τέλως πάντων, έστω παρεό ρε παιδί μου, και να το απλώσει πάνω στο αυτοκινητάκι μου;  Που το είχε βρει ο ήλιος κατακούτελα, κι έλαμπε κόκκινο κόκκινο της φωτιάς;  Αυτό ήταν το δεύτερο που συνειδητοποιησα... Οτι το αυτοκινητάκι μου ήταν φωτιά...

Μάζεψα όλο μου το κουράγιο κι ανοιξα την πορτα... Κράτησα την αναπνοή μου και κατέβασα τα παράθυρα... Δοκίμασα να καθίσω πάνω στ καπώ να κάνω ένα τσιγάρο μέχρι να αεριστεί κομμάτι, έκαψα τον ποπό μου και τελικά έκανα το τσιγάρο όρθια..  Πηρα τη μεγάλη απόφαση και μπήκα...

Πατάω συμπλέκτη, πάω να βγάλω ταχύτητα... Πως το έλεγε ο Χαρρυ Κλυνν;  Το χε-χε-χεράκι μου...  Κάηκα!  Όχι δεν ήταν ζεστος ο λεβιές.. έκαιγε!  Έχετε πιάσει λάμπα που ανάβει ώρα; (γιατί να πιάσετε, τρελλοι είστε;).  Ε, ενα τέτοιο πράγμα...  Πιάνω το πατσαβούρι που κυκλοφορεί γενικώς μέσα στο αυτοκίνητο, βγάζω την ταχύτητα..  Κάνω το ίδιο και με το τιμόνι... αλλά δεν πιάνει.. διότι δεν μπορείς να ξεπαρκάρεις παλεύοντας το τιμόνι με το ένα χέρι (ένα πατσαβούρι έχω στο αμάξι).  ειδικα αν βρίσκεσαι σε περιβάλλον με πάνω απο πενήντα βαθμούς, το τιμόνι δεν είναι υδραυλικό και είσαι και γυναίκα (που δεν πατάει και στο γυμναστήριο).  Δαγκώνομαι και αρχίζω τη μανούβρα...  Ακούω μπιπ μπιπ... ένας κύριος με ένα μαυρο φίατ και κλειστα παραθυρα -αυτουνου το αιρκοντισιον δουλευει- μου κανει νοημα: φευγεις;  Τι να σου πω ρε φιλε, θα το παλαιψω...  Ξαναπιάνω το πατσαβούρι, το φέρνω μια μπροστά το άλλο μου χέρι καίγεται, το νιώθω να κολλάει πάνω στο τιμόνι...
Ο κύριος εκνευρίζεται και ξανακορνάρει... μου κάνει νόημα να τελειώνω... που να σου καει το αιρκοντίσιον μεσημεριάτικα... του κάνω νόημα: Τι θέλεις;  Καταλαβαίνω απο το υφος του οτι μου λεει κατι διολου κολακευτικό.... Πιάνω αφηρημένη το λεβιέ να βάλω οπισθεν και ζεματίζομαι... τον κοιτάω και διαολίζομαι... Ανοίγω την πόρτα και κατεβαίνω... Κανει νευριασμένες χειρονομίες... τι θες ρε, όχι δεν φεύγω, εδώ θα καθήσω, αντε παρατα μας.... κατσε μέσα στο αιρκοντισιον σου και κανε βολτες μεχρι να παρκαρεις αλλου!  Πάω στο ψιλικατζίδικο κι αγοραζω ενα μπουκαλι νερο... καταβρεχω το πατσαβουρι μου κι αρχιζω να βαζω κομπρέσες στα επιμαχα σημεια...  Μετα απο κανα δεκαλεπτο καταφέρνω να πιασω το τιμόνι χωρις να κινδυνευω απο εγκαυμα... οχι πρωτου βαθμού τουλαχιστον....  Ξεπαρκαρω και οδηγω αγγίζοντας το τιμονι με τα ακροδάχτυλα.... Ιδρώνω, ο ιδρώτας τρέχει μέσα στα μάτια μου, ευτυχώς δηλαδή που δεν έχει και κίνηση... κανονικά θα έπρεπε να απαγορευεται η οδήγηση χωρίς αιρκοντίσιον σε τετοιες θερμοκρασίες... Που πας κυρια μου μεσα στη μέση της Λιοσιων;  Δεκα μετρα πιο κατω ειναι η διαβαση, εσυ απο δω βαλθηκες να περασεις;  Η κυρία μου ρίχνει ένα βλέμμα κατι μεταξυ φωλιά του κουκου και Σαντάκο ένα πράγμα, κι εξακολουθει να διασχίζει το δρόμο κουνώντας τα χέρια της για να σταματήσει τα αυτοκινητα... Δίκιο έχει κι αυτή... Τρέχει να κρυφτεί... 

Λένε οτι η αύξηση της θερμοκρασίας επηρρεάζει τη λειτουργία του εγκεφάλου (προφανώς αφού τον μετατρέπει σε σούπα και οι σκέψεις τσαλαβουτανε μέσα της λες κι ειναι μινεστρόνε...)  Κοιτάω το αιρκοντίσιον απέναντι... το κοιτάνε κι οι σκύλοι... φύσα καλέ... βουουου... κλικ... τις τάσεις μου μέσα!!!!!!

Υπομονη... εμείς κι οι γάιδαροι...

Πάει αυτό ήταν

έβρασε το μυαλό μου φίλε

μέσα σε τρελλές θερμοκρασίες

που αγγίξανε τους σαρανταέξη βαθμούς....

Άρχισα να λιώνω

σα το παγωτό σε κείνο το τραγούδι

που ακούγαμε τα καλοκαίρια..

Και δεν είναι που φοβάμαι να λιώσω

είναι που η σχέση μας παγώνει

και ίσως δε  σε ξαναδώ....

Λοιπόν είμαι αλλεργική.. Σε τι;  Στα πάντα! (εκτος απο το περδικάκι στο οποίο ειναι αλλεργικός όλος ο υπόλοιπος κόσμος... τι περιμενα, φυσιολογική αντίδραση απο μένα;).  Ένα στάδιο πριν τη γυάλα έχω καταντήσει.. Εχω προβλημα όλο το χρόνο.. αλλά το καλοκαίρι τα πράγματα σκουραίνουν..

Διότι είμαι καταρχήν αλλεργική στο νίκελ.. και γενικά στα περισσότερα μέταλλα.. Και καλά το χειμώνα αφήνεις και την τρίχα στο πόδι να γίνει σα του Ζαγοράκη, βάζεις και μια κάλτσα χοντρή, κλείνεις το φως το βράδυ, ελπιζεις στην κατανοηση του συζύγου που σε παντρευτηκε και μετα ανακαλυψε οτι πηρε ελλατωματικο μοντελο κι ειχε ληξει και η εγγύηση, κάπως την παλεύεις τέλως πάντων... Το καλοκαίρι όμως δεν έχει τέτοια... Βάζεις λοιπον το ξυραφάκι, κόβεις τρίχες και πετσί μαζί, γινονται τα ποδια σου τοσο χαλια που πρεπει να φορας παντελονι μεχρι να συνέλθουν, και μολις συνελθουν ξαναθελουν ξυρισμα..

Μου εφερε μια φιλη να δοκιμασω κερι, χαλαουα, δεν ξερω τι ακριβως ηταν, ενα πραγμα που το κολλας πανω στο ποδι και το τραβας..  "Πρόσεξε" μου ειπε, μπορει να πονεσει.. Ρε δεν πα να πονέσει σκέφτηκα, τουλάχιστον να φορέσω και γω μια ρημαδοφουστα που αναψε ο ποπος μου με τα παντελονια συνεχεια... Παράβλεψη:  Μιλάμε για το δικο μου δερμα, το οποιο κοντα στα αλλα ζαβα εχει ενα πραγμα που λεγεται δερματογραφισμος.. Τραβαω και γω αυτο το πασαλλειμα, πονεσε λιγακι, α, λεω θαυμα.... εμεινα να κοιταζω το αποτελεσμα εκθαμβη!  Καλε τουτη η γυναικεια λεια γαμπα ειναι δική μου;  καλε να παω να βαλω το μινι μου! 

Δική μου ηταν η γαμπα... και πριν προλαβω να ξεθαψω το μινι μου, αρχισε να μελανιαζει και να πρηζετε παναθεμα τη, λίγο χειροτερα απο την θεία μου την Μαρίκα που έχει κιρσούς απο τα δεκαπεντε της και ειναι εβδομήντα τωρα και τιποτα δεν εχει κανει ολα αυτα τα χρονια...  Ποιο μινι... Βαλε μια φορμα και σκασε!

Το αλλο κακο με το καλοκαιρι ειναι οτι ιδρωνω... Φυσικα και ιδρωνω, ουτε σκυλος ειμαι ουτε περιστερι.. ο ιδρωτας ομως πυροδοτει τις δερματικες αλλεργιες, και μονίμως μοιάζω με Ινδιανο.. οχι τον ομορφο, τον αλλο που ειναι κοκκινομουρης και σπυριαρης... Εχει τυχει μερα που εχω μπει για ντους συνολικα εφτα φορες... κι επειδη το δερμα μου δεν συνεργαζεται με τα περισσοτερα αφρολουτρα, χρησιμοποιω αυτες τις αηδιες του φαρμακείου... που μυρίζουν κατι μεταξύ απολυμαντικού και εντομοκτόνου και ειναι για γέρους και μωρά.. και αλλεργικους φυσικα!  Τον ηλιακο γιαυτό τον βάλαμε... μπας και σώσουμε ενα κατιτίς απο περιβάλλον και τσέπη, αν και για το νερό δεν μπορουμε να κανουμε και πολλα πραγματα..

Ότι ύφασμα ακουμπάει πάνω μου πρέπει ναναι 100% βαμβάκι... Και αντε το χειμώνα βολεύεται, διότι βάζεις απο μεσα το φανελακι του νοσοκομείου κι απο πανω βαζεις το πουλοβερακι, το μπλουζακι το κατιτις σου τελως παντων... Το καλοκαιρι ομως;  Γυρίστε την αγορά κι αν βρειτε κατι εστω συμπαθητικό απο 100% βαμβάκι ναρθειτε να μου πειτε που το είδατε.. Μετά σου λενε γιατι φοράς συνέχεια t-shirts και τζην.. να σου δωσω το πετσι μου να δεις γιατι!

Έχω αλλεργια στις βαφές μαλλιων... Μικρή κοντεψα να μείνω κουρούπα προσπαθώντας να πετυχω το απολυτο κόκκινο, τελικα τα έβαψα κατάμαυρα και πολυ μου άρεσε, και μετα ξύπνησα ενα πρωι με ολη τη μουρη πρησμενη και με τρεχανε για κορτιζονες..  Κοντεψα να πιασω γκομενο χημικο για να μαθω οτι η P- -Phenylenediamine αν τον γραφω σωστα το γλωσσοδετη που περιέχεται στις βαφές και ειναι αυτο που με στέλνει -φυσικά και δε με πειράζει η αμμωνία και το οξυζενέ, είπαμε τίποτα φυσιολογικο- αυξάνεται όσο σκουραίνει το χρώμα.  Και τι θα  πρεπει να γινω ξανθιά τώρα;  Ευτυχώς έχω κομμωτρια με γαϊδουρινή υπομονή και κατάφερε να μου τα βάφει ξανθά και να βγαίνει κάτι σε σκούρο καστανό...  Μη μου πειτε γιατι βαφω τα μαλλια μου... καταρχην γιατι αν δε τα βαψω μαλλον θα μοιαζω με γεροντόφρικο... κατι σαν το καρβελα, και καλα θα ηταν να ημουν σαν τον καρβελα αυτουνού τουλάχιστον ειναι ομοιόμορφα.. Εχω μια ασπρη τουφα, σουβενιρ απο κατι βολτ που ειχα φαει κατακεφαλα μικρή, και δεν ειναι καν κομψη σαν της Παναγιωταρεα, μαλλον προς την τουφα του Λουρίδα απο τα Γκρέμλινς φέρνει...κι επιτελους ποια καθωςπρεπει σαρανταρα δε βαφει το -οποιο- μαλλι της εχει απομείνει;

Για να κυκλοφορήσω παστώνομαι αντιηλιακο, διοτι απο τις κορτιζονες εχει γινει το πετσι μου ευαισθητο κι αρπαζει σα γαλακτομπουρεκο στην ψηλη σκαρα του φουρνου... θεωρητικα καθε μερα.. πρακτικα καθε φορα που νιωθω το αριστερο μου μαγουλο να ψηνεται μεσα απο το τζαμι του αυτοκινητου...  Για να κανω μπανιο στη θαλασσα πρεπει να της κανω χημικη αναλυση -γιαυτο παμε καθε χρονο στη Σκοπελο, σας παρακαλω κρατηστε καθαρες τις Σποραδες για μας τους αλλεργικους.. Και φυσικά δε φοράω ρολόι -γιαυτο αργώ παντου... ουτε κανένα άλλο κόσμημα... Τις Κυριακές στο μοναστηράκι χαζεύουμε με τις φιλες στους πάγκους με τα ασημικά και γω απλά λέω τι μου αρεσει... συνηθως καποια το παιρνει και το φοραει ισα για να τη βλεπω και να συγχιζομαι..

Λιγο πριν μπω στη γυαλα μου, να ευχηθω σε ολους τους αλλεργικους του κοσμου καλο κουραγιο...  και να σκεφτομαστε οτι υπαρχουν και χειροτερα (εγω αυτο μου λεω...).  Παω τωρα να κανω ενα ντους γιατι ιδρωσα να τα γραψω ολα τουτα...

Λοιπόν τωρα που έχουμε ρεύμα να αρχίσω τη γκρίνια..  Όσο προλαβαίνω πριν το ξανακόψουνε...  Γιατί εγώ δεν είμαι ούτε τραπεζικός η γυναίκα ούτε δημόσιος υπάλληλος... και δεν σχόλασα στις δώδεκα σήμερα... Σχόλασα στις τέσσερεις κανονικά, έφτασα σπίτι μου στις πέντε εντελώς λιωμένη -και με ένα πορτοφόλι λιγότερο, κάπου μου έπεσε μέσα στη χαύνωση απο τη ζέστη- το αιρκοντίσιον του αυτοκινητου φυσικά χάλασε, χτύπαγα τα κουδούνια στου καραγκιόζη το γάμο, για να ανακαλύψω τελικά ότι δεν είχαμε ρεύμα...  Μάλλον αυτοί που σχόλασαν στις 12 πήγαν σπιτάκι τους κι άναψαν το αιρκοντίσιον, και έτσι δεν έμεινε τίποτα για μας τους άλλους που σχολάσαμε το απόγευμα...  Και μηδέ αιρκοντίσιον είχαμε, μηδέ ανεμιστήρα, μηδέ νεράκι παγωμένο να πιούμε οι ανθρώποι...  Και λιώσαμε κι όλη μέρα στη δουλειά, γιατι και κει είχαμε διακοπές -ρε μπας και σχολώντας κεινοι οι δημόσιοι ξεχάσανε να κλείσουνε τα κλιματιστικά στις υπηρεσιες τους;- και τα αιρκοντισια δε δουλεύανε με τις γεννήτριες φυσικά, κι είμαστε όλοι σε μια βαδίζω και παραμιλώ κατάσταση, και πήρα τηλέφωνο να τους πω οτι δεν θα παω στο γραφείο το απόγευμα γιατί έχω κρεμάσει γύρω μου κουβαδάκια να μαζεύουν τα κομματάκια του εαυτού μου που λιώνουν μη κυλήσουν και τα χάσω, και μου ειπαν "ασε μην ερθεις, στην παραλιακή δε δουλεύει κανένα φανάρι και γίνεται χαμός, άσε που ουτε δω δουλεύει ο κλιματισμός"...  Και να καίγεται η Πάρνηθα -αποτι μάθαμε απο τη μέθοδο στόμα με στόμα διοτι χωρίς ρεύμα δεν έχει και τουβού, και χωρίς τουβού το σπίτι σου να καίγεται, πως θα το μάθεις αν δε δεις ειδήσεις;- και να έρχεται αέρας καυτός και στάχτες, και να ακουμπάω τον τοίχο και να βράζει, και ναχω κανει τρεις φορές μπανιο και μετά να με πιάνουν οι ενοχές μου για τη σπατάλη του νερού, κι ένα χαλι μαυρο σας λέω...  Κατσε να κάνω και μια αποθήκευση στο κείμενο γιατι πολύ τρέμουν τα φώτα πάλι... Αύριο λέει θα έχει 43 βαθμούς.... κάποιος μου είπε οτι αυτές οι θερμοκρασίες υπολογίζονται υπο σκιά...  Αν είχαμε κότες στις αυλές μας, έτσι και γένναγαν κανα αυγό απρόσεκτα στο τσιμέντο, θα τηγανίζονταν επί τόπου... Να μια λύση για εξοικονόμηση ενέργειας καλέ!  Αύριο θα φάμε όλοι ομελέτες...  όσοι μπορουν τελως παντων, εγώ δε γινεται, χωρίς να καταναλώσουν καθόλου ηλεκτρικό...  θα μαγειρέψουμε πάνω στις πυρωμένες πλάκες των πεζοδρομίων, στα καπώ των αυτοκινήτων, όπου βολεύεται ο καθένας τέλως πάντων..  Παρανόησα πάλι απο τη ζέστη, έτσι γίνεται όταν βράζει το μυαλό μου εμένα...  με παρασέρνει το ρέμα και το ρεύμα..

Αντε, καλό ξημέρωμα, κι ελπίζω να μην ξυπνήσουμε ψημένοι...