Της τρελλης

Η οικογένεια Αδιάφορου ζούσε μέσα σε μια μεγάλη κολοκύθα.... Στη μια μερά της κολοκύθας, ειχαν φτιάξει το σπιτικό τους, δυο δωμάτια για τα παιδιά, ενα δωμάτιο για τον κύριο και την κυρία Αδιάφορου, το μπάνιο και την κουζινίτσα τους.... Μέσα σε κείνη την κουζινίτσα, η κυρία Αδιάφορου, μαγείρευε κολοκυθόπιτες, κολοκύθα τηγανητή, κι ένα σωρό αλλα καλά, με τα κομμάτια της κολοκύθας της αλλης πλευράς... Τα μικρά Αδιαφοράκια, έπαιζαν ολη μέρα γύρω απο το σπίτι-κολοκύθα, κάρφωναν πανω της γάτζους με σκοινιά κι έφτιαχναν κούνιες, σκαρφάλωναν, εκαναν τσουλήθρα.... Οσο πέρναγε ο καιρός, η κολοκύθα τους δεν ηταν πια στρογγυλή, καθώς έκοβαν και χρησιμοποιούσαν τη μια πλευρά οσο κατοικούσαν στην αλλη...

Εκεινο το πρωι, η κυρία Αδιάφορου, έστειλε τον κύριο αδιάφορο με το πριονι του, να φερει λιγη απο τη σάρκα της κολοκύθας της άλλης πλευράς, για να μαγειρέψει για το μεσημέρι... Στάθηκε στο νεροχύτη της, παρακολουθώντας τα παιδιά της να παίζουν με τα κολοκυθοπαιχνίδια τους, και φωνάζοντάς τους να μην τσακώνονται... Εντρομη είδε το πριόνι να σχίζει τον τοίχο της κουζίνας της, και δεν πρόλαβε ούτε να φωνάξει....

Ο κύριος Αδιαφορος στάθηκε έντρομος στο άνοιγμα κοιτάζοντας τη γυναίκα του να αιμορραγεί... Δεν μπορούσε να καταλάβει τι είχε συμβεί... Εκανε τρεχοντας το γυρο της κολοκυθας και μπηκε στην μικρή κουζίνα... Τα παιδιά ακολουθησαν, φωναζαν κι έκλαιγαν, και άρχισαν να μπαινοβγαίνουν στο άνοιγμα που ένωνε πια τις δυο πλευρες της κολοκύθας.... Αυτο ηταν.... Η αλλη πλευρα της κολοκύθας τους ειχε απλά τελειώσει...

Η οικογένεια Αδιάφορου τα έχασε.... πως μπόρεσε να γινει αυτό; Συντετριμμένοι, μάζεψαν τα υπάρχοντά τους κι άρχισαν να φτιάχνουν το σπιτι τους σε μια άλλη κολοκύθα... Εστειλαν τα παιδια στην αλλη πλευρά, να μαζέψουν ψίχα κολοκύθας για το μεσημεριανό.... Θα τα ξαναφτιαχναν ολα απο την αρχή... Η μαμα θα γινονταν καλά και η ζωή θα συνεχίζονταν... Τα παιδιά θα κάρφωναν γάτζους και θα έφτιαχναν κούνιες σε τούτη την κολοκύθα... Η ζωή θα συνεχίζονταν...

Οι κολοκύθες στην περιοχή έχουν αρχίσει όμως να σπανιζουν...

Τόλεγα εγω ότι θα έχουμε φαινόμενα του στύλ "πέτα τον ξεκούτη τον παππού στη φωτιά, να πάρουμε αποζημίωση", δε το λεγα; Να τα τώρα.... Και να που τα χωριά τα ξεχασμένα, που χανε κατοίκους μετρημένους στα δάχτυλα του χεριού, ήρθανε και θεριέψανε, κι αυξήθηκαν οι πυρόπληκτοι λες κι ήταν αμοιβάδες... Γιατί κύριε, δικά μας λεφτά μοιράζει το κράτος... Να μην πάρουμε και μεις; Τι κι αν η σχέση μας με τις πληγείσες περιοχές είναι ένα ερείπιο που μας κληροδότησε ο μπατζανάκης του παππού μας, κι ούτε που το θυμόμαστε, ούτε είχαμε πατήσει, τι κι αν εμας αρπάξανε τα βασιλικά της αυλης και του διπλανού το σπίτι ισοπεδώθηκε; Ολοι φόρους δεν πληρώνουμε;

Και να οι ουρές στις τράπεζες, και να τα "δωσε μου και μένα μπάρμπα", και να ο κύριος Κράτος να ανοίγει το τσουβάλι του ως Αη Βασίλης και να μοιράζει, και να οι δηλώσεις του στυλ "θα πάρουμε σανά, θα φτιάξουμε στάνες, έχουμε πολλά ζωα" και δε λέω ωρέ παιδιά, να τα φτιάξετε, και καλώς να τα φτιάξετε, αλλά γιατι εγώ καταλαβαίνω οτι τα ζώα σας για να χρειαζονται σανό μια χαρά ειναι στην υγεία τους, και καποιου δίπλα μπορεί να κάηκαν ζωντανά κι ίσως ναχε πιο πολύ ανάγκη τη στιγμή τούτη... Και να που αρχίζει ο καυγάς γιατι ο Αη Βασίλης πηρε χαμπάρι ξαφνικά οτι όσο αυτός μοιράζει δώρα, κάποια κακα πιτσιρίκια του σκίσανε το τσουβάλι και κάνανε πλιάτσικο στα δώρα, και τώρα απειλεί θεούς και δαίμονες και θαρθει να τα πάρει πίσω απο τα κακά τα παιδάκια... Κι αμα βρει ακρη να με φτύσετε δηλαδή... Και κεινες οι γιαγιάδες, όσες πήγαν να πάρουν το βοήθημα, γιατι ειναι και κατι αλλες που μειναν στα χωρια τα καμμένα, χωρις ρευμα και τηλεόραση, κι ούτε που ξέρουν τιποτα για ολα αυτά, κείνες οι γιαγιάδες θα πάρουν το βοήθημα και θα χρηματοδοτήσουν παιδιά κι εγγόνια, όσες δεν τις ληστέψουν τα κακά παιδάκια που δεν προλαβαν να κάνουν πλιάτσικο στο τσουβάλι με τα δώρα...

Και δεν ξερω γιατι μου ρχεται και η εικονα της Νταλιας στο Παραπεντε, που πέταγε τα λεφτα απο την ταράτσα, προσπαθώντας να εξιλεωθεί για το παρελθόν....

Σήμερα το πρωί στάθηκε στην πορτα του γραφείου μου στο μαγαζί μια γιαγιά... Γενικά σε τουτη την πόρτα στέκονται εκατοντάδες άνθρωποι κάθε μέρα που ψάχνουν "αυτο που έδειξε η τηλεόραση και καθαρίζει μονο του", ρωτάνε που ειναι αυτο και που ειναι εκεινο -συνήθως ειναι μπροστά στα ματια τους- και ολα τουτα... σουπερμάρκετ βλέπεις, κι οι ηλικιωμένοι ειδικά δεν μπορούν να ξεπεράσουν την λογική του μπακάλικου ("κυρ Θανάση βάλε μου ενα τέταρτο φακή").

Μα τούτη η γιαγιά είχε κάτι... Είχε ένα βλέμμα χαμένο καταρχήν, ισως και λιγάκι τρομαγμένο... Ητανε σκυφτή, πολύ σκυφτή, κρατούσε ένα μπαστούνι ξύλινο, όχι αυτά του φαρμακείου, σα κλαδί ξερο, και ένα μπλέ μαντήλι στο κεφάλι της.... Το τι ήθελε, δε διέφερε πολύ απο το τι θέλουν οσοι στέκονται στην πόρτα μου... Ηθελε "εκεινο που πλενεις ολα τα ρουχα μαζί και δεν ξεβάφουν"... Σηκώθηκα να πάω να της το φέρω, με ακολουθούσε, σκυφτή, στηριγμένη σε κείνο το περιεργο κλαδί που είχε για μπαστούνι... Τη ρώτησα αν θέλει τη μικρή η τη μεγάλη συσκευασία... Τη μικρή, έχει τη μεγάλη στο χωριό... Συνειδητοποιώ ξαφνικά, οτι αυτη η γιαγιά ειχε οντως την αυρα του χωριού, ηταν περιεργο που την εβλεπα εκει, αναμεσα στα φορτωμένα καρότσια των πελατών και τα δυνατά φώτα, θα έπρεπε να βρίσκονταν στο παντοπωλείο του χωριού, και να την εξυπηρετεί ο κυρΘανάσης, ο γείτονάς της... Γυρίζοντας να της δώσω αυτό που ζήτησε, είδα τα μάτια της, δεν ξέρω αν ήταν υγρά απο τα χρόνια ή απο τη λύπη, και μου είπε "οχι παιδάκι μου, το μεγάλο δως μου, τιποτα δεν θα μεινε απο δαυτο στο χωριό"....

Ηθελα να κλάψω... Ναι, η γιαγιά ήρθε απο το Μουζάκι Ηλείας, τη φέρανε δω τα παιδιά της.... Αρχόντισσα ητανε, και έστελνε στα παιδιά της το λάδι και το κρασί της χρονιάς... Και τα περίμενε να πάνε στο χωριό με τα εγγόνια της, να τα φιλέψει του χωριού τα καλά και να τα περιποιηθεί... κι έγινε τώρα βάρος στα παιδιά της, "τι τα θες, μικρό το σπίτι, κουβαληθήκαμε δυό γέροι, τους στιμώξαμε", μου είπε, και ουτε ρούχα δεν προλαβε να παρει μαζί της, και να "τώρα τα ξοδεύει τα παιδιά να την ντύσουν και να την ποδέσουν, κείνη και το γέρο της, και τι μπορούσαν τώρα να προσφέρουν παρά μόνο βάρος; " Μου τα έλεγε η γιαγιά οσο τη βοηθούσα να κατέβει τις σκάλες και να περάσει απο το ταμείο, άμαθη σε τέτοια, "ογδονταπέντε χρόνια στο χωριό αρχόντισσα, ήρθε στην πόλη να γίνει κακομοίρα", Και δεν είχα τίποτα να της πω, μονο βλακείες "παιδιά σας ειναι, σας αγαπάνε, δε μπορούσαν να σας αφήσουν εκεί που κινδυνεύατε", και μου γύρισε πως "απο τι κινδυνεύω εγώ παιδάκι μου; Μονάχα απο το Χάρο, και κείνος με έχει ξεχασμένη.... " Κι έφυγε σκυφτή, αργοπατώντας πάνω στο κλαρί της, και χάθηκε, μια φιγούρα με άρωμα χωριού κι ελληνικής υπαίθρου στους δρόμους της Κυψέλης, κι έμεινα να την κοιτάζω... Κεινη την γιαγιά την αρχόντισσα, που ξεριζωμένη σε τούτο τον άγριο τόπο, το νού της στη λάτρα και στην πάστρα το χε....

Μα δε φτάνει το υγρό που πλένεις μαζί όλα τα ρούχα και δεν ξεβάφουν μωρέ γιαγιά, εδώ που ηρθες... Κεινοι που λερωσαν με στάχτες κι αποκαιδια το παστρικό σου χωριατόσπιτο, θέλουνε βιτριόλι για να καθαρίσουνε τα χέρια τους... Και τουτη η πόλη ξέρεις, ειναι πιο γκριζα κι απο τα καρβουνα που μεινανε στο χωριό σου....

Φίλος μου έδωσε προσφατα το βιβλίο "Λιαντίνης: έζησα έρημος και ισχυρος". Η αλήθεια είναι ότι κάπου είχα ακούσει για την υπόθεση Λιαντίνη. Για την εξαφάνιση ενός καθηγητή το 1998 κάπου στον Ταϋγετο, για τις προσπάθειες ανέυρεσης του, αλλά ξέρετε πως είναι αυτά τα θέματα στις εφημερίδες και στα δελτία ειδήσεων.. μυρίζουν Νικολούλη, και μένα η Νικολούλη μου θυμίζει μια φιλόλογο που είχα στα Αρχαία και μου είχε κάνει τη ζωή ποδήλατο.

Το βιβλίο όμως ήταν ενδιαφέρον.. πολύ ενδιαφέρον. Το τέλειωσα μέσα σε δυό μέρες, και πέρα απο το μυστήριο της εξαφάνισης και τη λύση του μυστηρίου επτά χρόνια αργότερα σε άφηνε με μια περιέργεια γιαυτόν τον άνθρωπο... Όχι τόσο για τον τρόπο που διάλεξε να κάνει την έξοδό του απο αυτόν τον κόσμο... Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση θα έλεγα οτι ήταν η ικανότητά του να φτιάχνει και να δένει φιλίες σταθερές στο χρόνο, φιλίες που άντεχαν να κρατήσουν μυστικά επτά χρόνια μόνο με το λόγο που έδωσες στο φίλο σου... Άνθρωπος άλλης εποχής ίσως... Κι ο μπαμπάς μου που ο Λιαντίνης θα ήταν συνομίληκός του αν ζούσε έχει τετοιες φιλιες ακόμα.... Η γενια του 40, μια γενιά που ο φίλος και η παρέα ήταν λέξεις ιερές και δημιουργούσαν δεσμούς σταθερούς στο χρόνο...

Μετά έμεινα σε κάποια αποσπάσματα απο τα γραπτά του.. Πρώτο ίσως αυτό που αναφέρεται στην τελευταία πράξη του:

Θα πεθάνω, Θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω.
Σε τούτη την έσχατη ολική πράξη, δεν θα γίνει το δικό σου, αλλά το δικό μου.
Παλεύω τη θέλησή σου. Παλεύω τη δύναμή σου. Σε καταπαλεύω ολόκληρον. Μπαίνω μέσα στη γη, όταν εγώ αποφασίσω, όχι όταν αποφασίσεις εσύ. Και σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί.
Με βλέπεις κατεβασμένο στον Άδη αφεαυτού μου και αυτοθέλητα. Και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου.
Ο τάφος, η ταφόπλακα, το σκοτάδι, το ποτέ πια και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και στην επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν.

Και κάποια σκόρπια αποσπάσματα, σαν κι αυτό:

Έλληνας θα πει δύο και δύο τέσσερα στη γη. Όχι δύο και δύο είκοσι δύο στον ουρανό.
Έλληνας θα πει να τελείς στους νεκρούς τις χοές της Ηλέκτρας. Όχι κεριά στους νεκρόλακκους και δηνάρια στο σακούλι του τουρκόπαπα.
Έλληνας θα πει να προσκυνάς τακτικά στους Δελφούς το γνώθι σαυτόν. Όχι να κάνεις εξομολόγηση στους αγράμματους πνευματικούς και στους μαύρους ψυχοσώστες.
Έλληνας θα πει να σταθείς μπροστά στη στήλη του Κεραμεικού και να διαβάσεις το επιτύμβιο:
στάθι και οίκτιρον
Σταμάτα και δάκρυσε, γιατί δεν ζω πια. Και όχι να σκαλίζεις πάνω σε σταυρούς κορακίστικα λόγια και νοήματα:προσδοκώ ανάσταση νεκρών.
Έλληνας θα πει το πρωί να γελάς σαν παιδί. Το μεσημέρι να κουβεντιάζεις φρόνιμα. Και το δείλι να δακρύζεις περήφανα. Και όχι το πρωί να κάνεις μετάνοιες στα τούβλα. Το μεσημέρι να γίνεσαι φοροφυγάς στο κράτος και επίτροπος στην ενορία σου. Και το βράδυ να κρύβεσαι στην κόχη του φόβου σου, και να ολολύζεις σαν βερέμης.
Ακόμη και ο Ελύτης, καθώς εγέρασε το ρίξε στους αγγέλους και στα σουδάρια. Τι απογοήτεψη&
Έλληνας θα πει όσο ζεις, να δοξάζεις με τους γείτονες τον ήλιο και τον άνθρωπο. Και να παλεύεις με τους συντρόφους τη γη κα τη θάλασσα. Και σαν πεθαίνεις, να μαζεύονται οι φίλοι γύρω από τη μνήμη σου, να πίνουνε παλιό κρασί και να σε τραγουδάνε&

Και μέσα σε όλα αυτά μια βαθιά πίστη στο Θεό, με την κοφτερή ματιά του φιλόσοφου:

Στα εκατοντάδες εκατομμύρια που τον λατρεύουν σήμερα σα Θεό, τους χριστιανούς, θα είχε να πεί (ο Ιησούς): Αυτός, ο φάγος και οινοπότης: μα εγώ δεν είμαι χριστιανός βρε σαφρακιάρηδες. Κι εσείς μοιάζεται με μένα όσο μοιάζει ο ρυπαρός ιπποπόταμος στο περήφανο άλογο με το κατάλευκο δέρμα και τα κατάμαυρα μάτια. Όλους εσας δεν ήρθα να σας σώσω. Να σας καταγγείλω ήρθα, και να σας φραγγελώσω. Το μυαλό σας, την ψευτιά σας, την αχρεία ψυχή και τις δολερές σας πράξεις. ... Γιατί όλοι σας, από τον πάπα της Ρώμης και τον πατριάρχη της πόλης, από το σοφό θεολόγο και το φοροφυγά επίτροπο της ενορίας ως τον τουρλωτό καθηγούμενο του μοναστηριού, είσαστε οι ιδιοι οι τάφοι που παράσταινα...Και διδαξατε πονηρά ότι ανέβηκα στο σταυρό να σας λυτρώσω. Όχι. Εκείνος που είναι να σωθει, που σημαίνει εκείνος που διάλεξε το δρόμο της αρετής και του δικαίου, θα τραβήξει αναπόφευγα για το δικό του λόφο και το δικό του όρος.... Τελος! Αρκετά στο όνομά Μου σταυρώσατε το ανθρώπινο γένος!

Πρέπει να πω οτι τα κείμενα του, η προσωπικότητα που ειδα μέσα στο βιβλίο με έκανε να θέλω να μάθω περισσότερα και να διαβάσω περισσότερα απο αυτόν τον άνθρωπο... Δε θεωρώ την αυτοκτονία δειλια, ίσα ισα τη θεωρώ πράξη θάρρους γιατί ξεκινάς για το εντελώς άγνωστο... Και διάλεξε να φύγει με τέτοιο τρόπο ώστε να μην πληγώσει και να μη δηλητηριάσει τον οίκο της ψυχής του... Φυσικά και πάνω στο πτώμα του ξεκίνησε ένα πάρτι δημοσιότητας και συμφερόντων.. οι τιμές των βιβλίων του εκτινάχθηκαν στα ύψη, και τα μεσημεριανά τον έφεραν στο ίδιο επίπεδο με το σκύλο του Κωστέτσου(που τιποτα δεν εχω με το σκυλακι δηλαδη). Κάτι ήξερε που έθεσε χρονικό όριο για να αποκαλυφθεί το τέλος του..

Ίσως κάποιοι θεωρήσουν ότι αξιζει τον κόπο να του ρίξουν μια ματιά...

Βρήκα κάποια στοιχεία εδώ.

Αυτο το είχα γράψει παλιά... Μόλις συνειδητοποίησα σήμερα οτι το μέρος που αποφάσισε να τελειώσει τη ζωή του κατακάηκε.... που να το φανταζόταν... και τι θα ειχε να πει!

Μικρή ήμουν η πριγκήπισσα του μπαμπά μου (ο οποίος ήθελε αγόρι και με φώναζε Σταύρο, αλλά σιγά σιγά το πήρε απόφαση...). Μεγαλώνοντας όμως, κι αναζητώντας τη μορφή του μπαμπά μου σε όλους τους πρίγκηπες που συναντούσα, κάθε φορά που φιλούσα κάποιον μεταμόρφωνονταν σε βάτραχο... Τελικά, αφού γέμισα όλη τη λιμνη, φίλησα ένα πραγματικό βάτραχο... κι αυτός παρέμεινε βάτραχος, και με έβλεπε σαν την πριγκήπισσά του.... Αυτόν τελικά τον παντρεύτηκα....

Ηλικιακά, ειμαι μια συνταξιούχος πριγκήπισσα (σαν τον Κάρολο στο θηλυκό του, αν υποθεσουμε οτι υπάρχει το αρσενικό δηλαδή), γιατί θα έπρεπε σε αυτή την ηλικία να γίνω βασίλισσα... Δεν έχω γίνει όμως.. Και μάλλον δε θα γίνω ποτέ... Θα παραμείνω στη χρυσή μετριότητα του πριγκηπικού αξιώματος.... Ειμαι ομως μια βασίλισσα σε αναμονή... (και βλέπω απέναντι στην σκακιέρα ένα άλογο κι έναν αξιωματικό... δε μου αρεσει....).

Καλπάζω πάνω στο ασπρο μου άλογο, μια και πρίγκηπας δε βρεθηκε να το καβαλησει, μαζί με το βατραχό μου, που εξαφανιζει οτιδηποτε ζωύφιο θα μπορούσε να ενοχλήσει την πριγκήπισσά του... Που και που βουτάω και γω στη λιμνη μαζί του, και αλλοι βάτραχοι κρώζουν να τους φιλήσω, αλλά ξερω οτι ειναι αυτοί που μου παρίσταναν τους πρίγκηπες τόσα χρόνια, κι έτσι δε τους δίνω σημασία...

Είμαι μια πριγκήπισσα μοναχική, που δε βασίλεψε ποτέ πουθενά... Ούτε στην κουζίνα, ούτε στην καρδιά κανενός, κι ούτε πρόκειται να βασιλέψει.... Είμαι μια πριγκήπισσα σε καιρούς δύσκολους για πρίγκηπες..... ολα τα στρώματα έχουν απο κάτω ενα ρεβύθι κι ολα τα μήλα ειναι δηλητηριασμένα... Κι απο το μικρό δωμάτιο του πύργου μου, βλέπω έξω ένα δράκο να φτύνει φλόγες και να κατακαίει τη χώρα μου... Κι ο βάτραχός μου είναι πολύ μικρός για να τον αντιμετωπίσει... Ειμαι μια πριγκήπισσα που τα πήρε στο κρανίο και δεν αντέχει άλλο τουτη τη μαύρη γη και τον πόνο των ανθρώπων.... φεύγω και πάω στο παραμύθι μου....

Δεν έχουν εκκλησιά εδώ, κι έτσι, μαζευτηκαν δίπλα στο δρόμο, με τα αυτοκίνητα να περνάνε δίπλα τους, κι έκαναν αυτό που ξέρουν να κάνουν τόσα χρόνια.... ζήτησαν βοήθεια απο το θεό τους, γονατισμένοι πάνω στο χώμα, ζήτησαν απο το θεό τους να βρέξει και να λυτρώσει τούτη τη χώρα, των αλλόθρησκων, απο τη δοκιμασια της φωτιάς...  Πρόσωπα οικεία, τα βλέπουμε στα φανάρια να μας καθαρίζουν τα τζάμια, να πουλάνε διάφορα απίθανα πράγματα, να κάνουν τις δουλειές που πολλοι απο μας δεν καταδεχομαστε να κανουμε για ενα κομματι ψωμί...

Ξέρουν όμως τι ειναι να χανεις το σπίτι σου... Ξερουν τι ειναι να τρέχεις κυνηγημένος απο τις φλόγες, και δεν έχει σημασία αν είναι φλόγες πολέμου ή ειρήνης -τι ειρήνης δηλαδή που και δω πολεμο έχουμε....  Και αυτο που έκαναν τότε που οι φωτιές τους κυνηγούσαν και τα σπίτια τους χάνονταν, αυτό που έκαναν τότε για τους εαυτούς τους, το κάνουν τώρα για μας.... Και μια και δεν έχουμε αποφασίσει αν δικαιούνται η οχι εκκλησία σε τούτη τη χριστιανική χώρα, το έκαναν εκεί, στο χώμα, δίπλα στο δρόμο... γιατι ο θεός ειναι παντού, έτσι δεν είναι;  Και ακούει τους πιστούς του...  Προσφέρθηκαν να βοηθήσουν όπως μπορούν -να παρουν το πηλοφόρι μια κι αυτο κανουν οι περισσοτεροι και να χτίσουνε τα σπίτια μας ξανά, να βοηθήσουν στην πυροσβεση, όπου τους πούμε... Γιατι "αυτό ειναι δεύτερη πατρίδα μας, και κερδος μαζι σας έχουμε και ζημία μαζι σας έχουμε..."

Και γω τωρα που να παω να κρυφτώ;  Γιατί κατω απο τον καναπέ μου δε χωράω ρε γαμώτο!

Εγώ και η τηλεόραση δε τα πάμε πολυ καλά...  Αντιθέτως ο άντρας μου και η τηλεόραση, και εσχάτως ο διευθυντής μου και η τηλεόραση τα πάνε άριστα... Εχω λοιπον μια τηλεόραση ανοιχτή το πρωί στο γραφειο -και μια το βραδυ στο σπίτι;  Γιατί; Αφού το ξέρετε οτι εκνευρίζομαι....

Και ακούω τον ενα καραγκιόζη να τάζει αρχικά αποζημιώσεις στους πληγέντες και σε αυτούς που χάσανε μέλη της οικογένειας τους... Ωπα ρε μεγάλε, πόσο κοστολογείς δηλαδή τη ζωή του δικού μου ανθρώπου;  Και ναχεις στο νου σου οτι οι Πυργιώτες βαράνε ε;  Ασε που μάλλον λάθος εκανε τη σουμα, και δεν εχει υπολογισει οτι κατω απο τις σταχτες ο αριθμός μπορεί να γινει και τριψήφιος... Και που μιλαει και σε Ελληνάρες, οι οποίοι κακά τα ψέμματα, δεν αποκλειεται να φουντάρουν και το γκρινιάρη τον παππού στη φωτιά να πάρουν την αποζημίωση... (τι; δεν γίνονται αυτά;  Είστε σίγουροι; Και με ολο το συμπάθειο, έχω και πολλούς φίλους Πυργιωτες αλλα ξερετε τι ακουγεται... οχι που δεν ειμαστε τα ιδια σκ... ολοι δηλαδή!)

Κι έρχεται τώρα το κερασάκι στην τούρτα.... Πανω παραθυρα δημοσιογράφοι -στο ρετιρέ- δεξι παράθυρο να βλέπουμε Live να καίγεται δεν ξερω και γω τι πια, κατι απο ελλάδα στα καρβουνα παντως, κάτω παράθυρο -υπόγα, σας εχουμε στριμώξει- δυο γαιδούρια να λένε...  Ο ένας έλεγε οτι ο άλλος ητανε άχρηστος, κι οτι αυτοί θα ξαναφτιάξουνε τη χωρα (αφου πρωτα θα παραλαβουνε "καμμένη γη", κι άντε έτσι που τα κάνανε να πούμε οτι έχουνε κι άδικο δηλαδή...).  Ο άλλος έλεγε οτι αυτοί έχουν ήδη εξαγγείλει πρόγραμμα βοηθείας για τους καμμένους -αυτά που λέγαμε οτι έταζε ο καραγκιόζης, πετα τον παππού στις φλόγες κλπ- και θα το υλοποιήσουν αμέσως μόλις γίνουν κυβέρνηση... Τι λες βρε βόιδι;  Το χαζό μου μυαλό το μεταφράζει: Ψήφισέ με για να σε αποζημιώσω....  Και που ξέρω βρε ζώον -τι μου φταίνε τα ζώα, αλλά να μη γίνω και αισχρή- αν δε με έκαψες ακριβώς γιαυτό;  (Βλέπουμε και Μπέκα εμείς οι Ελληνες και πονηρευόμαστε).  Ξερεις τι λένε σε κεινα τα χωρια που κάηκαν, εδω και πολλά χρονια; "Να σε κάψω Γιάννη να σε αλείψω μέλι" (ναρθουνε μετα να σε φανε οι μυγες ενα πράγμα).  Και δώς του δίπλα το πλάνο με τις φλόγες και τους ανθρωπους, πολίτες και πυροσβέστες, να παλεύουν με το λιγοστό τους νεράκι απέναντι στο δράκο... Και δως του οι δυο γάιδαροι να μαλώνουν στον ξένο αχυρώνα -που καιγόταν κι ολας- απο τα αιρκοντισιονάτα γραφεία τους, ποιος θα κάνει πιο πολλά για τους καμμένους... Θα κάνει... Γιατί ως τώρα τίποτα δεν έκανε.... Κι αντί για διαφημιστικό διάλλειμα να πέφτει εκείνο το ελλεινο σποτάκι με τις σκηνές και τα βίντεο απο ανθρώπους απελπισμένους που κανεις δε τους ρώτησε αν ειχαν όρεξη να γίνουν διαφημιστικό τρέηλερ ταινίας τρόμου.... Κι αντε παλι πισω, γυρω γυρω στις φωτιές, και ανθρωποι απελπισμένοι να παίρνουν τα κανάλια -αμ και ποιους να πάρουν, τους γαιδάρους;  αυτοί ειναι απασχολημένοι να τσακώνονται ποιος θα τους αποκαταστήσει καλύτερα "μετά"- και να ουρλιάζουνε οτι καιγονται, και να τους λέει ο δημοσιογράφος, ψυχραιμια, μην πανικοβαλλεστε, τι λες ρε μαλάκα, που ετσι και πάρει φωτιά το υπόγειο των στουντιο θα πηδήξεις απο τον πέμπτο απο την τρομάρα σου;  Εβλεπα ενα δημαρχο νομιζω, ενος χωριου που κατακάηκε, την Παρασκευή ειχε μαλλια, σημερα δεν ειχε, ουτε μυτη ειχε, γιατι μπαινοβγαινε στη φωτιά κι έσωνε τους συγχωριανούς... Τούτος ο δημαρχος λετε να μην ξαναβγεί;  Κι ας μην τάξει τιποτα οτι θα κανει;  Και τουτοι δω οι γαιδαροι που κοστολογούν τα αδέρφια και τις μανάδες, τα σπίτια και τις αναμνήσεις με χιλιάδες ευρώ -που θα τους δώσουν αμα βγούν, γιατι αμα δε βγούν τίποτα δεν ξερουν για το φονο- θα ξαναβγούν;  Ε, αμα ξαναβγούν παει να πει οτι καποιοι αλλοι γαιδαροι τους ψηφισαν...  Κι αξιζουν μεθαύριο να καούν κι αυτοί σα τα γαιδουρια που καήκανε στα παχνιά. 

Αει σιχτιρι συγχίστηκα.... Κλείνω το χαζοκούτι κι ανάβω το καντήλι, δεν έχω κατι αλλο να κανω πια... Το πολυ πολυ να αρπαξει το σπίτι, αλλα τοσα που ταξανε τα γαιδουρια οτι θα κανουν αμα καω κι εγω, χαλάλι....

Την Τετάρτη, στις 29 του μήνα, στις εφτά η ωρα στο Σύνταγμα, φέρτε οτι μπορειτε να μαζέψετε απο αποκαίδι...  Να το καταθέσουμε και πάλι αντι στεφάνου... οχι ολα ομως.... κρατήστε μερικά να τους τα βάλουμε μεσα στους εκλογικούς φακέλους, και μερικά αλλα να τους ταχυδρομήσουμε.. για να δουν πως ειναι το κάρβουνο απο κοντά δηλαδή, μην μείνουν και με την απορία....

Και κει που ειμαστε με παρέα και παρακολουθούμε την Ελλάδα να καίγεται, την Πελλοπονησο να καταστρέφεται, και σχολιάζουμε πως "τούτη η φωτιά θα σβήσει οταν τιποτα δεν θα έχει πια να κάψει", και την ανοργανωσιά του κράτους -λες και πρώτη φορά τη βλέπουμε, δεν την ξέραμε κι απο χτές- και μετράμε τους νεκρούς, κι έχουμε αναψει το καντήλι, και κάνουμε ζάπινγκ στα κανάλια δακρυσμενοι, χτυπάει το κινητό μου...

Η Γιωργία;  Το απαντάω αλλά αμέσως κλείνει... Απο το μυαλό μου περνάνε αστραπιαία εικόνες, φράσεις, λέξεις, η καταγωγή της Γιωργίας απο τον Πύργο, έχω να τη δω δεκαπέντε μερες γιατί ειχε αδεια, αλλά θα πήγαινε στο χωριό του άντρα της στην Καβάλα, έχω πάρει την Κικίτσα που ήταν διακοπές με το μωρό στον Πύργο και μου είπε οτι έφυγε για Κιάτο, έχω παρει τον Αλέκο και ήτανε ευτυχως διακοπές στη Ζάκυνθο, έχω μιλήσει σχεδόν με όλους... Το κινητό καλεί, μια πνιγμένη φωνή μου απαντάει απο την άλλη άκρη... Η Γιωργία που κατέβηκε απο την Καβάλα που έκανε διακοπές, στο πατρικό της στο Μουζάκι για το γάμο της ξαδέρφης της, στόλιζαν τη νυφη Σάββατο απόγευμα κι η φωτιά ητανε λέει μακριά, μα το στόλισμα έμεινε στη μέση γιατί ο στρατός είπε να εκκενωθεί το χωριό...  Και να φεύγουν οι άνθρωποι πανικόβλητοι, κι η νύφη μισοντυμένη, και απο χωριό σε χωριό φτάσανε κυνηγημένοι απο τη φωτιά εικοσι χιλιόμετρα παρακάτω, κι είναι εκεί, στην παραλία, απο τα τραγούδια στο θρήνο, και τρόπος να φύγουν κανείς.... "Ειπα οτι κανείς δε με θυμηθηκε" μου ειπε η Γιωργία, και ξέρετε κάτι, έκλαψα, ολο εκεινο το βουρκωμα που ειχα οσο άκουγα τις εκκλήσεις των ανθρωπων στα κανάλια, μου βγήκε μαζί, γιατί ναι, ουτε και γω τη θυμήθηκα, και κείνη με τις λιγοστές μονάδες του καρτοκινητού της, με πηρε τηλέφωνο..... Να μου πει ότι ξέρεις κατι, μπορει και να καώ, αμα δε με δεις να γυρίζω απο την άδεια να το ξέρεις, μια και συ δε με θυμήθηκες, πήρα να στο πω....  Κι ο άντρας της ειναι αστυνομικός, και πέρνανε απο την υπηρεσία και του λέγανε ειναι επιφυλακή, πρέπει να παρουσιαστείς, κι έλεγε "ελάτε να με πάρετε τότε", και τίποτα δεν είχαν να του απαντήσουν....  Και τώρα δε μπορώ να δω αλλο ειδήσεις, δε μπορώ να ακούσω άλλο, σκέφτομαι τους ανθρωπους εκει στην παραλία και τώρα έχουνε πρόσωπο, δεν είναι φωνές στην τηλεόραση, είναι η Γιωργία, κι ο Δημήτρης, κι ο παππούς που έπαθε το εγκεφαλικό πριν ένα μήνα κι είδαν κι έπαθαν να τον συνεφέρουν, και μια νυφη που στολίζονταν για ένα γάμο που δεν έγινε, σε  μια εκκλησιά που την κατάπιανε οι φλόγες...  Κι είναι τα μωρά που άκουγα να κλαίνε απο το κινητό μου, και τώρα όλα ειναι πρόσωπα γνωστά, κι όχι ο γενικός εφιάλτης που βλέπω τρεις μέρες τώρα... Και τώρα ειναι που δε μπορώ, τώρα ειναι που κλείνομαι στο δωμάτιο μου με το pc μου για να κλάψω, όσο οι άλλοι ακόμα κάτω κάνουν ζάπινγκ τα κανάλια και βρίζουν υπεύθυνους και μη....  Όταν οι ειδήσεις έχουν το πρόσωπο αυτών που αγαπάς, τότε μπορείς μόνο να κλάψεις....

Η μήπως πια δεν ειναι ουτε κι αυτό...Μην ειναι η μάνα η καμμένη με τα παιδιά της αγκαλιά; Μην ειναι το βλέμμα του σκυλάκου που πέρασε για δευτερόλεπτα απο τις οθόνες, ξεχασμένος και δεμένος απο το λουρί του, να κοιτάζει γύρω του; Μην ειναι τούτο το σύννεφο το μαύρο που την κάλυψε, ενα καπέλο πένθιμο, με κρόσι κόκκινο στο πλαι; Τι ναι η πατρίδα μου; Τι έχει απομείνει;

Τι ναι η πατρίδα μου; Μην ειναι τα ψηλά βουνά, καμμένα και γκρίζα, μην ειναι οι κάμποι και τα χωριά που καίγονται, μην είναι οι άνθρωποι που τρέχουν να σωθούν; Μην ειναι κεινος ο βοσκός που πήγε να σωσει τα πρόβατα του, μην ειναι αποκαϊδια στον αέρα;

Σε ποιο βωμό τη θυσιάσαν την πατρίδα μου; Και ποιος ειναι κεινος ο θεος που ζήτησε στο βωμό του τέτοια φωτιά, τέτοια θυσία, και τι θα μας δώσει πίσω για αυτό;

Ποιός θα μου δώσει πίσω τα δάση των παιδικών μου χρόνων, το σπίτι του παππού και της γιαγιάς που πήγαινα τα καλοκαίρια, ποιος θα μου δώσει πίσω το βλέμμα των ανθρωπων που καήκαν προσπαθώντας να σώσουν τους κόπους, τις αναμνήσεις, τη ζωή τους;

Ποιος θα μου δώσει πισω την πατρίδα μου;

Τι ναι η πατρίδα μου; Ναναι τουτοι δω που βλέπω στα κανάλια να μου λένε για συνωμοσίες και τρομοκρατικές ενέργειες; Ναναι τούτοι δω που ακόμα και τώρα μου λένε θα και θα... Δεν εμεινε πια κανεις να ακουσει τα θα, τρέχουνε ολοι να σωθούν, κι ολα τα θα σας, δεν εμεινε πια τίποτα για να τα εφαρμόσετε... Λυπάμαι αργήσατε και μεινε μονο στάχτη, καρβουνιασμένα κορμιά κι οργή, αυτή που φοβάστε μη βγεί σα φλόγα απο καμμια κάλπη και σας τσουρουφλισει... Γιατι μονάχα αυτο φοβάστε...

Καλλιο ναναι η πατρίδα μου στάχτη και μαυρισμένες πέτρες, παρά ναναι ολοι τούτοι... Που οταν οι φωτιές σβήσουν, οταν οι νεκροί θα έχουν θαφτεί, θα έρθουν παλι να μου πουν οτι θα σωσουν εμενα και τη χωρα....

Ητανε μια χωρα και τη λέγανε ελλάδα... Ειχε γαλάζιο ουρανό, ψηλά βουνά και χωριουδάκια γραφικά με παππούδες και γιαγιάδες... Ειναι μια χωρα που εχει ενα μαυρο ουρανό, τονους κάρβουνου, χωριουδάκια που καπνίζουν ακόμα και παππούδες που θυμούνται οτι το χωριο τους τοχανε ξανακαψει οι Γερμανοι στην Κατοχή... Μα τοτε τους ειχανε ειδοποιήσει....