Η ξαδέρφη μου με φώναξε περιχαρής να μου δείξει τον καινουργιο πινακα στο σαλόνι της.. Μπαινω και γω, και πέφτω πανω σε ενα γκρι τελάρο.. Αλλου πιο σκουρο, αλλου πιο ανοιχτό... Ειχε και μια γκρι μουτζούρα κατω δεξιά.. Η άλλη καμάρωνε σα το διάνο... "Σ΄αρέσει; Είναι του Τάδε "(ονομα ζωγράφου, προφανώς διασήμου στους κύκλους των διαννοουμένων μακριά απο μας). Τι ναι μωρή τούτο; Η Αίγινα! μου λεει ελαφρώς αρπαγμένη.. Και πως εγινε ετσι η Αιγινα; Τοσο πολυ προχώρησε η μόλυνση του περιβάλλοντος; Μετακομισε εκει το νεφος της Αθήνας και πηρε για παρέα και κείνο του Πεκίνου; Ειναι μοντέρνα τέχνη... Μοντέρνα είναι για το τεχνη παλι...

Να ξεκαθαρίσουμε κατι. Θεωρουμαι η καλλιτεχνική φυση της οικογένειας (δεν ξερω γιατί, και δεν φταίω γιαυτο, πιστέψτε με, φανταστείτε τι οικογένεια ειμαστε ομως!). Ως εκ τουτου θεωρήθηκα η ιδανική για να κρίνω το καινούργιο απόκτημα της ξαδέρφης μου. Η οποία πολύ θύμωσε που δεν ενθουσιάστηκα... Αυτο εδω κανει τοσα ευρώ, μου λεει προσπαθώντας να με βοηθήσει να εκτιμήσω την αξία του πινακος.. Σκεφτομαι οτι ειμαι ηλίθια, οταν καθαρίζω τα πινέλα μου, πρεπει να κρατάω τα χαρτιά και να τα εκθέτω.. Ρε δεν ελεγες σε μενα και το γιο σου να σου φτιαξουμε την Αιγινα, την Αντιπαρο, τη Σαλαμίνα οτι ηθελες να μας ταδινες μισά μισά; Φερνει καφέ.. Μα κοιταξέ τον καλά.. Εχει αποδώσει το αίσθημα.. Τον ξανακοιτάω.. Λοιπον μια φορά που ειχαμε καμπιγκ στην Αγιά Μαρινα κι ειχαμε γινει ντιρλα με τα ουζα (δεν ξαναπια ουζο απο τοτε), καπως ετσι μου φανηκε η Αιγινα το ξημέρωμα... Γκριζα κι ακαθοριστη με μια γκρι μουτζούρα κατω δεξιά στο οπτικό μου πεδίο (το σλιπινγκ μπαγκ του Μπαμπη ητανε). Μαλλον θελω χρονο να εκτιμήσω την τέχνη.. Κοιταζα τον πινακα για πολυ ωρα, προσπαθώντας να ξεχωρίσω το τοπίο στην ομίχλη.. Μπα, τουτη δω ουτε η ομίχλη του Καρπεντερ νατανε, τιποτα δε βλέπω.. Αποχωρώ απο την ξαδέρφη, αφού ρωτάω διακριτικά αν ενδιαφέρεται να ασφαλίσει το αριστούργημά της, και κατεβαίνω τα σκαλιά σαν κυνηγημένη για να μη με πετύχει με την παντόφλα...

Γυριζω λοιπον στο κλουβί μου, ανοιγω το πισι και πέφτω στο περιβόλι.. Εκτος απο τον Ασφόδελο και τον Υακινθο, τωρα φυτρωσε και Βαλεριάνα... (εχει καλο χωμα τουτο το μέρος, να φυτέψουμε και καμμιά ντοματούλα να βγάλουμε κανα φράγκο). Και σκέφτομαι ποσο μακριά ειμαι απο την τεχνη, ποσο πεζή και απαιδευτη ψυχή διαθέτω, ποτέ μου δεν κατάφερα να συγκινηθώ απο την ποίηση.. Λεξεις ωραίες και περίτεχνες, βαλμένες σωστά για να κάνουν παρήχηση κι αντήχηση και απηχηση, κομμένες και ραμμένες συμφωνα με τα σωστά μετρα, και ζυγισμένες σωστά για να εχουν το κατάλληλο βάρος... Και σαν τον πινακα της ξαδερφης μου, δινουν το αισθημα, μονο που δε μπορω να το δω, λέξεις βλέπω μονάχα βαρύγδουπες που ακούγονται ωραία αλλα τιποτα δε λενε..Αρχίζω να ανησυχώ... Μεσα στο κεφάλι μου ακούω μια αλλη ποιηση, μια αλλη φωνή, να μουρμουράει:

Mummers' Dance

Διάβαζα λοιπον πως εγινε νονά η LNA, και θυμήθηκα τα δικά μου τα καλά... Την πρώτη φορά που έγινα "νονά" ήταν στη βάφτιση της ξαδέρφης μου, που ημουν εξη η εφτά χρονών -μπορεί και να κλέβω- μου δώσανε να της βάλω λάδι, τσίριξε η Δημητρα, φοβήθηκα οτι θα τις φάω κι έγινα μπουχός... Παντως τη ζημιά μου την έκανα, λες και το λάδι ειναι καλος αγωγός της τρέλλας, ολη την πήρε... Οι αδερφές της ειναι μια χαρά, αυτή πυροβολημένη...

Οταν η κολλητή μου απο το Λυκειο ανακάλυψε οτι θα γίνει μαμά, αποφάσισε να παντρευτεί, αλλά επειδή εγω δεν παντρεύω (κάνω μονο μόνιμες και μη αναστρέψιμες ζημιές), μου ειπε να βαφτίσω το μωρό. Εγω παλι εχω μια αδυναμία στα αγοράκια. (Γενικώς, αλλά τώρα μιλάμε για μωρά ετσι;). Ακομα κι ο γιατρός της είχε πει οτι θα κάνει αγοράκι, κι οταν γέννησε με πήρε κλαίγοντας απο το μαιευτήριο να μου ανακοινώσει οτι εκανε κόρη! Α, να το δώσεις πισω, δεν ειναι αυτο που παραγγείλαμε... Φυσικά και θα το βαφτίσω βρε ηλίθια μην κλαίς!

Περάσαμε ενα χρόνο ψάχνοντας ονόματα. Ειπα να το βαφτίσω Ισιδώρα και να το φωνάζουμε Ισιδα, μου ειπαν οτι θα με καταριέται μέχρι να πεθάνει.. Ειπα να το βγαλουμε Χιονάτη μια κι έκανε το μαύρο ψόφο και χιόνιζε στην Αθήνα οταν γεννήθηκε, μου είπαν που θα βρούμε νανους.. Ειπα να το βγάλουμε Βενεδικτινη, μου είπαν σιγα μη το βγάλουμε Johny Walker το παιδί επειδή η νονά του είναι αλκοόλα.. Τελικά έφτασε η βάφτιση και μεις ακόμα ψάχναμε..

Είχα συν-νονό ένα φίλο,κολλητό του μπαμπά... Διπλή δόση τρέλλας δηλαδή. Πηγαμε να ψωνίσουμε βαφτιστικά.. Α, τι ωραία ρουχαλάκια, να του πάρουμε και παλτουδάκι γούνινο (σαν πολικό αρκουδάκι το κάναμε το παιδί), να του πάρουμε και σκουφάκι, κι αυτά τα μπουκαλάκια τα ζουμπουρλούδικα, με τις κορδελίτσες και το καλαθάκι το ρόζ, ενα αμάξι γεμίσαμε.... Με παιρνει η κολλητή: Κανόνισα την εκκλησία για το μεθεπόμενο Σαββατο..

Τι λες παιδί μου; Πανω στη συναυλία των Manowar στην Αθήνα (ναι τοσο παλιά ηταν) κανόνισες τη βάφτιση; Μα ειναι νωρίς, στις έξη... Θες να σου ρθω στη βάφτιση οπως θα παω στη συναυλία; Γιατι εγώ ερχομαι, εσυ δεν ξέρω αμα θέλεις... Η βάφτιση αναβλήθηκε κακήν κακώς για μια βδομάδα, και πηγε Κυριακή καταμεσήμερο, κι ειχε φάει κι ο παπάς σκορδαλιά και μπήκαμε μέσα με τον αλλο νονό για να δηλώσουμε το όνομα και να πληρώσουμε "οτι έχουμε ευχαριστηση, συνήθως δίνουν πεντοχίλιαρο", και κοντέψαμε να λιποθυμήσουμε...

Το ονομα; Ποιο ονομα; Ξαναβγαίνουμε απο το γραφείο του παπά.. Πως θα το πουμε μωρη το μωρό; Χαζεμα... Καποια στιγμή λεει ο μπαμπάς μια και γεννήθηκε κοντά στα Χριστούγεννα καλο δεν ειναι το Χριστίνα; Αντε να την πούμε Χριστινα.. Ξαναμπαίνουμε στο θάλαμο αερίων που ήταν γραφείο του παπά.. Ξαναβγαίνουμε αρχίζει η ετοιμασία, πατάει ο παπάς τη φωνή: "Τι ναι τούτα;". Τα τούτα ήταν το ζουμπουρλούδικο ροζ καλαθάκι που μας ειχε ξετρελάνει, με τα ζουμπουρλούδικα μπουκαλάκια για το λαδι και το δεν ξερω τι ειναι το αλλο... Με αυτα παιδια δε γινεται βαφτιση.. Να πατε να φερετε λαδι, τουτο δω εχει δυο σταγόνες... Τρεχει ο μπαμπάς στο σπίτι, και μας κουβαλάει το μπουκάλι το Αλτις ολόκληρο.. Κι αρχίζει το μυστήριο...

Εγω θα κράταγα το μωρό, ο αλλος νονός θα έλεγε το Πιστευω, αλλά λιγο που ο στραβουλιακας ήθελε να κανει τον ωραίο και δεν εβαλε τα γυαλιά του, λιγο που δεν το ήξερε, το είπα εγώ με το μωρό μέσα στα μούτρα μου.. Κι εφτυσα, κι έκανα ολα τα σχετικά (τον νονό ηθελα να φτύσω, αλλά τελως παντων). Και βουτάει ο παπας το μωρό κι αρχίζει το ολο κόλπο.. Το δε μωρο μέσα στην τρελλη χαρά, να κοιτάει γύρω γυρω ενθουσιασμένο, ούτε κλάμα ουτε τίποτα.. Και το όνομα αυτής: Κοιτάζω τον νονό, με κοιτάζει, παίρνουμε βαθιά ανάσα: Χριστίνα... Μούγκα στο ακροατήριο. Οι γιαγιάδες κοιτάζονται εκπληκτες. Οι καλεσμένοι επίσης. Αρχιζει ενας ψιθυρος που γίνεται σουσουρο... Αρχίζουμε να κοιτάμε κατά τη πόρτα...

Ερχεται κι η ώρα για το λάδι.. Οπου αδειάζει ο παπάς το Αλτις στις χούφτες μας, και κυριως στα κουπιά που έχει για χούφτες ο συν-νονός,
και κάνουμε το μωρό που το λένε πια Χριστίνα, έτοιμο για το τηγάνι... Την τελευταία χουφτιά λάδι θεώρησε καλό να την πασαλείψει μέσα στα μούτρα του παιδιού, και κεί που λέω οτι τώρα θα τα μπήξει, βγάζει η Χριστίνα μια γλώσσα μεγάλη μεγάλη κι αρχίζει να γλείφεται... Απο μικρή λιχούδα... (κοιταχτε πως κοιτάει το λάδι, τωρα θα φάμε ενα υφος). Και μετά αρχίζουμε το γύρω γυρω, οπου εγώ κρατάω ενα μωρό λαδωμένο που θέλει να χορεψει γιατι νομιζει οτι του τραγουδάμε, κι ο αλλος κρατάει τις λαμπάδες και να προσπαθεί να κάψει τον παπά με τρόπο.. Και πάνω που είπαμε οτι τελειώσαμε, και ντύσαμε και τη Χριστίνα που αρχισε να τσιρίζει μόλις είδε το ζώο που της είχαμε αγοράσει για παλτό, λεει ο παπάς στην κολλητή μου να μου κάνει τρεις μετάνοιες για να της δωσω λέει το παιδί... Αμα δεν τις κανω δε θα μου το δώσει; λεει το μικρό τερας που ειχα συμμαθήτρια ολο το Λυκειο.. Αμα δεν τις κάνεις θα σε σκοτώσω, σφυρίζω μέσα απο τα δόντια μου... Τις κάνει... Και τώρα λεει πρέπει να της πω οτι της το παραδίδω, για να το φροντίσει και να το μεγαλώσει, και να του μάθει γράμματα (αυτή καλέ, αντέγραφε απο μένα για να περνάει τις τάξεις!), και δεν ξέρω και γω τι αλλο ειπα με τον συν-νονό να έχει κατουρηθεί στα γέλια και να σχολιάζει κάθε φράση... Τελως παντων, τελειωσε το μυστήριον, της παρέδωσα και το βλαστάρι της, για να το μεγαλώσει και να το κάνει δεκάξη χρονών γαιδάρα να τραβαμε τώρα τα μαλλιά μας κι οι δυό (γιατί ο συν-νονός εξαφανίστηκε, μετακόμισε σε νησι και μην τον είδατε!). Και οτι παλαβομάρες κάνει η Χριστίνα πάνω στην εφηβεία της, εγώ τα ακούω... Οσο ηταν μικρή και ζήταγε τίποτα παλαβό, της λέγανε "τρελλή νονα σε βάφτισε", τώρα που μεγάλωσε και δεν περνανε αυτά, της λένε "παρε τη νονά σου να συννενοηθείτε".. και το ανησυχητικό είναι οτι συννενοούμαστε...

Ευχαριστώ LNA για την πασα... Τι έκατσα και θυμήθηκα.....

και γιατί αγαπώ το Κογιότ.. (Αχ ρε Βασιλη, τι μου κάνεις νυχτιάτικο!). Αγαπώ καταρχήν το Κογιότ, οχι γιατί θέλω να νικάνε οι κακοί -αν και συχνά πυκνά οι καλοί μου κάθονται στο στομάχι για διάφορους λόγους- αλλά κυρίως γιατί δε θεωρώ το Κογιότ κακό. Και να είναι κακό, επειδή θέλει να πιάσει το Μπιπ μπιπ (και γω θελω να το πιασω και να του ξεμαλλιάσω τη μπλέ του φούντα ώρες ωρες), συγχωρείται λόγω βλακείας. Το Κογιότ είναι ο απόλυτος looser.. Τιποτα ποτε δεν του πάει καλά, ακόμα κι ο ίδιος του εαυτός τον προδίδει, σα να τον φίλησε ο Μητσοτάκης στην κούνια σταυρωτά ένα πράγμα... Παρόλα αυτά, δε λέει να το βάλει κάτω. Εχει μια επιμονή και μια προσήλωση στο στόχο του που είναι αξιοζήλευτη.. Αυτο που λένε οταν θέλεις πολυ κατι ολο το συμπαν συνομωτει για να στα κάνει θαλασσα, και συ να επιμένεις να κολυμπάς. Σε ολο το στόρι, αυτός που τελικά σε κάνει να γελάς είναι το Κογιότ. Γιατι να μη το αγαπώ λοιπόν; Το Μπιπ μπιπ ποτέ δε με έκανε να γελάσω, πολλές φορές με έκανε να νευριάσω -ειδικά οταν περνούσε δίπλα απο το ισοπεδωμένο Κογιότ και έκανε μπιπ κοροιδευτικά. Αυτος ειναι ο καλός; Μωρέ να τηνε βράσω εγω τετοια καλοσυνη...

Στο σπιτι ειμαστε φανατικοί Κογιοτικοί. Εχουμε κούπες για τον καφέ με το Γουιλι, ο αντρας μου εχει ενα μποξεράκι με τη φατσα του, τρια νουμερα πιο μεγάλο αποσο πρεπει, αλλα αυτο ειχε μείνει στο μαγαζί εκείνα τα Χριστούγεννα, κι οταν βγήκε η σειρά με τα αγαλματάκια με τους ηρωες της Warner, είχαμε στήσει καρτέρι στο περίπτερο για να πετύχουμε το Κογιότ. (Δυο πήραμε, ενα εχουμε πανω στην τηλεόραση, κι ενα εχει ο συζυγος στο κομοδίνο του. Ειμαστε loosers με αποψη εμεις!). Αλλά δε βρίσκουμε τίποτα πια με τη φάτσα του επάνω... Παντου υπάρχει ο Ταζ... Ο Ταζ σε μποξεράκια, ο Ταζ σε κουπες, ο Ταζ σε πετσέτες του μπανιου, Κογιότ ντιπ... Γερασε το καημένο το Κογιότ, το marketing το προσπέρασε, και το αφησε να παιδευεται μοναχό του με σχοινιά και καταπέλτες που παντα λειτουργούν αναποδα... Και ηρθε στη θεση του και τον εκθρονισε το Τερας της Ταζμανίας, ουτε που ξέρω που ειναι η Ταζμανια κι ουτε που με νοιάζει, που ναι σα το κογιότ που χόντρυνε ενα πράγμα, και φιγουράρει πλέον παντού μαζί με ολους τους υπολοιπους ήρωες... Looser για Looser μια ζωή, τώρα πια ο Γουίλι δε χωράει ουτε σε αναμνηστική φωτογραφία με τους φίλους του (το Νταφι, τον Μπαγκς Μπάννι και λοιπούς που άντεξαν στο χρόνο). Φανταζομαι καπου στην καρτουνοχώρα, ολους τους ηρωες να γλεντάνε και τον Ταζ να κανει τις φιγουρες του, ενω το κακόμοιρο γερασμένο Κογιότ κάθεται ξεχασμένο στη γωνιά του, και βλέπει τους φίλους του να θαυμάζουν το νεοφερμένο..
Μη με ρωτήσετε που ειναι το Μπιμ Μπιπ... Ευχομαι να το πατησε καποια υπερταχεια εκει στην ερημο... Ακομα καλυτερα, να το πηρε ο Ταζ παραμαζωμα με τις φιγουρες του.. Και μετα να πατησει τον Ταζ η υπερταχεία!

Oh belladonna, never knew the pain

Maybe I'm crazy, maybe it'll drive me insane
The open letter just carelessly placed
And your moving silence,
The tea so delicately laced

* out of reach, out of touch
How you've learned to hate so much
Out of reach, out of touch
How you've learned to hate so much

Came from passion, and you gave it a name
The fingers of poison like needles in the drivin' rain
So smile discreetly as you watch with such grace
Now I must slip away, but can you forget my face

Everytime that I look in the mirror
All these lines on my face gettin clearer
The past is gone
It went by like dust to dawn
Isnt that the way
Everybodys got their dues in life to pay

I know what nobody knows
Where it comes and where it goes
I know its everybodys sin
You got to lose to know how to win

Half my life is in books written pages
Live and learn from fools and from sages
You know its true
All the things come back to you

Sing with me, sing for the years
Sing for the laughter, sing for the tears
Sing with me, if its just for today
Maybe tomorrow the good lord will take you away
(x2)

Dream on, dream on
Dream yourself a dream come true
Dream on, dream on
Dream until your dream come true
Dream on, dream on, dream on...

Sing with me, sing for the years
Sing for the laughter and sing for the tears
Sing with me, if its just for today
Maybe tomorrow the good lord will take you away

Με τα αςμπετα και τις γνωριμίες, ξέχασα να πω χρόνια πολλα στο μπαμπά μου! Που κάθε χρονο στα γενεθλιά του, το Εθνος παρελαύνει απο περηφάνεια, και γιορτάζει την ημερομηνία της γεννησής του! Ο ίδιος συνηθίζει να λέει οτι ειναι τοσο γκαντέμης που όταν γεννιότανε βαράγανε οι καμπάνες και ξεκίναγε ο πόλεμος, κι οτι ο γκαντεμης ο άνθρωπος φαίνεται απο γεννησιμιού του (μετά τον ρωτάμε γιατί είναι προληπτικός -τι ρωτάμε και μείς ωρες ωρες!).

Μπαμπάκα μου χρόνια πολλά απο δω αφού δε θέλεις να σου τα λέμε πια. (Καλεί την κλάση του λεει τωρα τελευταία, να μην καρφωνόμαστε). Σε ευχαριστώ για όλα οσα μου έχεις προσφέρει ολα αυτά τα χρόνια, και ζητάω συγγνώμη για όλα αυτά που δεν έκανα οπως τα περίμενες... Ελπίζω να σε εχω πολλά πολλά χρονια μαζί μου - ξερω πως καποια στιγμή θα γινεις μια χαμογελαστή αναμνηση, μα ευχομαι κεινη η στιγμή να αργήσει πολύ, να θρέψει κι άλλο τις αναμνήσεις...

Ξεκίνησα κατα τις εφτά να πάω στο αςμπετα... Και που να τρέχω τωρα κεντρο με το αμάξι, θα παρω λέω το τρολευ.. Βγαινω στη λεωφόρο, παω στη στάση περιμένω το τρολευ. Περιμένω το τρολευ. Περιμένω το τρόλευ. Ρε μπας και το κόψανε που εχω να παρω συγκοινωνία κατι μήνες; Α, ερχεται κι αλλος ενας. Παλι καλα. Ερχεται και το τρολευ. (Πρεπει να ξερουν τις ωρες αυτοι που το χρησιμοποιούν, δεν εξηγείται αλλιως). Φτανω οχτώ παρα κατι λίγο στο Μετρό, μισοκατουρημένη απο τους καφέδες που έχω ηδη πιεί κι απο τη βραδινή δροσιά.. Εισβάλλω σε παρακείμενη καφετέρια, την στιγμή ακριβώς που η Εροεσσα ψαχνει να βρει που ειμαι κι αν χάθηκα... Της τηλεφωνώ πριν μπω στο Μετρο.. Να παρεις την κόκκινη γραμμή μου λέει, και μουρχεται μια συγχιση.. Καλε εδω στο Περιστέρι μια γραμμή έχουμε ολη ολη, τι με μπερδεύετε;

Εφυγα νωρίς διότι αντιμετώπιζα το δίλλημα του βραδινού φαγητού... Στο σπίτι θα παραγγελναν σουβλάκια, και το φαγητό που είχα μαγειρέψει ήταν χάλια (αμα πετάς το κατεψυγμένο μεσα στο τσουκάλι κι ασχολείσαι με το οικιακό σου δίκτυο αυτά συμβαίνουν), οπότε κάτω απο την απειλή να φάω αυτό που μαγείρεψα αν αργήσω, υπέκυψα κι αναγκάστηκα να αποχωρήσω νωρίς... Κι ετσι το πρώτο μου αςμπετα διακόπηκε απο ενα delivery με γυρο πιτα, αλλά θέλω να ελπίζω οτι θα ακολουθήσουν κι άλλα... Μικρά και μεγάλα... Ωραιο πράγμα ειναι... Μονο να αλλάζουμε μερη τακτικά... Ετσι που μαζευόμαστε ολοι μαζί είμαστε ευκολος στοχος για τους κυρίους με τις ασπρες μπλουζες...

The only place where you can dream,
Living here is not what it seems.
Ship of white light in the sky,
Nobody there to reason why.
Here I am, Im not really there,
Smiling faces ever so rare.
A lets walk in deepest space,
Living here just isnt the place.

Stalks of light come from the ground,
When I cry there isnt a sound.
All my feelings cannot be held,
Im happy in my new strange world.
Shades of green grasses twine,
Girls drinking plasma wine.
A look at love, a dream unfolds,
Living here, youll never grow old.

Dont you hear me call? ooh

Ναι ειναι διασκευή... Αλλά αυτο το Κελτικο, δε του πάει πολύ;

On a dark desert highway, cool wind in my hair
Warm smell of colitas, rising up through the air
Up ahead in the distance, I saw a shimmering light
My head grew heavy and my sight grew dim
I had to stop for the night
There she stood in the doorway;
I heard the mission bell
And I was thinking to myself,
'this could be heaven or this could be hell'
Then she lit up a candle and she showed me the way
There were voices down the corridor,
I thought I heard them say...

Welcome to the hotel california
Such a lovely place
Such a lovely face
Plenty of room at the hotel california
Any time of year, you can find it here

Her mind is tiffany-twisted, she got the mercedes bends
She got a lot of pretty, pretty boys, that she calls friends
How they dance in the courtyard, sweet summer sweat.
Some dance to remember, some dance to forget

So I called up the captain,
'please bring me my wine'
He said, 'we haven't had that spirit here since nineteen sixty nine'
And still those voices are calling from far away,
Wake you up in the middle of the night
Just to hear them say...

Welcome to the hotel california
Such a lovely place
Such a lovely face
They livin' it up at the hotel california
What a nice surprise, bring your alibis

Mirrors on the ceiling,
The pink champagne on ice
And she said 'we are all just prisoners here, of our own device'
And in the master's chambers,
They gathered for the feast
The stab it with their steely knives,
But they just can't kill the beast

Last thing I remember, I was
Running for the door
I had to find the passage back
To the place I was before
'relax,' said the night man,
We are programmed to receive.
You can checkout any time you like,
But you can never leave!