Της τρελλης

Γενικά, ως παιδάκι ήμουν ήσυχο και όχι ιδιαίτερα απαιτητικό.. (δεν παίρνω όρκο, γιατί σπάνια χρειάστηκε να ζητήσω κάτι δεύτερη φορά), και ίσως γιαυτό ως έφηβη -και ώς ενηλικη- εξελίχθηκα σε εναν σταθερό πονοκέφαλο για τους γύρω μου... Έπαιρνα οτι μου έδιναν, κι έλεγα πάντα "ευχαριστώ", η μαμά με είχε μεγαλώσει με τη Βαρώνη φον Στααφ απο δίπλα, κι όποτε παρεκτρεπόμουν μου πάταγε μιά τσιμπιά στα μουλωχτά, να μη μας παίρνει χαμπάρι ο κόσμος... (Ετσι μου βγήκε το ονομα οτι ήμουνα ψυχωτικό: εκει που ολα ηταν καλά, εγώ ξαφνικά παταγα τα κλάμματα.. κανείς δεν καταλαβε ποτέ γιατί!).

Κι έτσι όταν κάθε χρόνο κατά τις αρχές του Δεκέμβρη (γιατί τοτε δεν είχαμε Χριστουγεννιάτικη περίοδο τριών μηνών, γιορτάζαμε κανονικά τις δεκαπέντε είκοσι μέρες που έπρεπε), η μαμά έλεγε οτι πρέπει να πάμε για παπούτσια, εγώ ανατρίχιαζα, αλλά δεν έλεγα τίποτα... Γιατί παπούτσι για τη μαμά μου σήμαινε Μούγερ. Στο Σύνταγμα συγκεκριμένα...

Με το που μπαίναμε στο μαγαζί η μαμα μου ζήταγε ενα ζευγάρι λουστρίνια για τη μικρή (φυσικα ρε μάνα, στο Μούγερ ήρθες για σένα θα ψώνιζες;). Παντα λουστρίνια. Τα οποία σιχαινομουνα σα το γάλα ενα πράγμα... Η πωλήτρια ελεγε χαμογελαστά: Ελα να διαλέξεις. Τι να διαλέξω τα βλεπα και ρχοντουσαν τα αντερα μου και φέρνανε εξη τούμπες (μετρημένες). Στην αρχη έκανα τη βλακεία και διάλεγα. Αν κατι που διάλεγα το ενέκρινε η μαμά αρχίζαμε τη δοκιμασία... Τι νούμερο; Τόσο. Α, φοράει μεγάλο νούμερο, θα ψηλωσει πολύ! ελεγε ευτυχισμένη η πωλήτρια. Πουσαι καλε να με δείς, ενα εξηνταδυο έμεινα, παρόλο που το πόδι μου εξακολούθησε να μεγαλώνει... Εφερνε το παπούτσι, μου το φόραγε, σηκωνόμουνα, έφευγε το παπούτσι, σκόνταφτα, με τσίμπαγε η μαμά στα μουλωχτά... Α, τι λεπτό ποδαράκι έχεις, ξαναλεγε ευτυχισμένη η πωλήτρια, όταν μεγαλώσεις θα φοράς τα πιο κομψά παπούτσια! Για την ακρίβεια μεγαλώνοντας φοράω παντα παπούτσια που δένουν πάνω στο ποδάρι για να μη τα χάσω -και φάω και τα μούτρα μου απο κοντά- ζητάω να μου τα φέρουν απο την αποθήκη γιατι αν τα έχει δοκιμάσει κάποιος, το ενα μου φεύγει στάνταρ, κι απο κομψότητα τι να λέμε... Τριανταεννιά νούμερο καγιάκ..

Τελικα φεύγαμε με ένα ζευγάρι παπούτσια που είχε διαλέξει η μαμά μου και είχαν συνεργαστεί με το πόδι μου, το καταδύναμην δηλαδή, γιατί αν με χτυπούσαν "θα μαλάκωναν με τον καιρό", η θα συνήθιζε το ποδάρι μου το χτύπημα, για να με στενεύουν ούτε λόγος... Για χρόνια το παπούτσι του Μούγερ μου είχε γίνει εφιάλτης, και πίστευα οτι μέσα του ζούσε μια κακιά μάγισσα που έτρωγε παιδικά ποδαράκια... Ακόμα το πιστεύω, κι άμα βλέπω το σήμα του Μούγερ αγριεύομαι, εχει ενα στο Περιστέρι και κάθε φορά αλλάζω διακριτικά πεζοδρόμιο....

Μετά τα παπούτσια ερχόταν το παλτό. Τότε ήταν στη μόδα τα Μοντγκόμερι. Ξέρετε εκείνα τα παλτουδάκια τα μπεζ με τα ηλίθια κουμπιά απο ξύλο τα οποία ποτέ μου δεν κατάφερα να κουμπώσω... Η μαμά μου μου αγόρασε το πρώτο μου Μοντγκόμερι για να ανακαλύψει οτι το παιδι της ήταν ηλίθιο και κυκλοφορούσε ξεκούμπωτο μέσα στον ψόφο... Ποτέ μου δεν το χώνεψα τούτο το παλτό... Ηθελα ενα μπουφανάκι, ενα λύκο (εκεινα τα μακριά με την κουκούλα), ενα κάτι τελος πάντων... Αλλά για τη μαμά ηταν νόμος: Παλτό=Μοντγκόμερι. Παναθεμά σε στρατηγέ δηλαδή που δεν ξέρω κι αν εχεις σχέση η κολλήσανε το όνομα σου στη βλακεία, αλλά παναθέμά σε... Κι αφού δεν μπορούσα να συννενοηθώ με τα κουμπιά, η μαμά βρήκε τη λύση -μοδίστρα γαρ- και μου είπε οτι θα μου ράψει εκείνη παλτό... Μου έραψε λοιπόν ενα Μοντγκόμερι δικής της επινόησης, κι επειδή είχε ξένη δουλειά και δεν μπορούσε να ασχολείται με το παλτό μου κάθε χρόνο, κάθε Χριστούγεννα του πρόσθετε και λίγη γούνα... Στο τέλος ήταν πιο πολύ η γούνα απο το παλτό....

Κι όμως αυτά τα δώρα, παρόλο που μουχαν γίνει εφιάλτης, τα αγαπούσα... Τα αγαπούσα γιατί σήμαιναν ενα πράγμα: Πλησιαζαν Χριστούγεννα, οι δρόμοι θα φωτίζονταν, θα ακούγαμε κάλαντα, θα ψήναμε μελομακάρονα -τα οποία ως ανώμαλο πλάσμα λάτρευα να τρώω αψητα- θα μαζευόμασταν ολοι μαζί στα σπίτια, οι μαμάδες θα έδειχναν η μια στην αλλη τα καινούργια λουστρίνια των καμαριών τους και τα καινούργια τους παλτά, και μεις θα ανοίγαμε δώρα, θα παιζαμε, θα τσακωνομαστε, και θα πετάγαμε τα παπούτσια μας στην πρώτη ευκαιρία... Δε θα είχαμε σχολείο για δεκαπεντε μερες, και θα μπορούσα να διαβάσω ολα τα βιβλία που ειχα παρει για δωρο, ο μπαμπάς θα ήταν σπίτι και θα στολίζαμε μαζί το δέντρο σπάζοντας τις γυαλινες μπαλες (οχι αυτες τις πλαστικές που έχουμε τώρα που κάνουν τρια γκελ στο πάτωμα, μιλάμε πτώση και θρυψαλλα), και κανείς δε θα μας μάλωνε γιατί θα ήταν "γουρι", ο παππούς μου θα μου άφηνε το δώρο μου δίπλα απο το μαξιλάρι για να με πείσει οτι όντως υπάρχει ο Αγιος Βασίλης, κι ο αλλος μου παππούς θα μου έχωνε στο χέρι σοκολάτα γάλακτος τυλιγμένη με το τυχερό μου πρωτοχρονιάτικο λαχείο.... (αυτο ακόμα το παίρνω, δεν θελω να κερδίσω, απλά δεν γίνονται γιορτες χωρις πρωτοχρονιάτικο λαχείο). Και γω θα φόραγα τα σιχαμένα μου λουστρίνια και το απαισιο -τυπου Μοντγκόμερι- παλτό μου, και θα προσπαθούσα να μείνω ξύπνια τα μεσάνυχτα της παραμονής για να ζητήσω απο τον Χριστούλη που γεννιέται αυτό που πιο πολύ ήθελα... Ναναι πάντα Χριστούγεννα, και το Μοντγκόμερι και τα λουστρίνια ναναι μονάχα μια ανάμνηση... Και, κοιτα να δεις, σχεδόν με ακουσε..

Και δεν προλαβα να συνέλθω απο τα σεμινάρια της μιας δουλειάς, νατο το ραβασακι για τα σεμινάρια της άλλης! Του σεμιναρίου θα καταντήσω να μου το θυμάστε... Βρίσκω λοιπόν mail "Προγραμμα εκπαίδευσης" δε του δινω πολύ σημασία, το βάζω για εκτύπωση. Συνήθως κατι τετοια σπάνια με αφορουν, εκτός αν πρόκειται να γίνουν τίποτα δραστικές αλλαγές στο σύστημα καταχώρησης. Έλα όμως που το άτιμο χαρτί γράφει το όνομά μου! Κοιτάω πρώτα την ημερομηνία. 29 Νοεμβρίου. Α, οκ τουλαχιστον αργει...(νόμιζα!) Μετά κοιτάω τους αλλους συμμετέχοντες -βασικό για να μην κοιμηθείς σε τέτοια σεμινάρια. Α, καταπληκτικά, μια παρέα θα είμαστε, αμα μαθουμε τίποτα να μου τρυπήσεις τη μύτη! Ρίχνω και μια ματιά στο θέμα: Ενημέρωση και εκπαίδευση για τη χρήση των νέων καταγραφικών. Δεν καταλαβαίνω τίποτα, το παίρνω μαζί με τα υπόλοιπα, το πετάω πάνω στο γραφείο του Διευθυντή και το ξεχνάω.

Ερχεται ο υποδιευθυντής μου -με τον οποίο θα έχω τη χαρά να πάω στα εν λόγω σεμινάρια- πανικόβλητος. Εχουμε σεμινάριο, το είδες; Φυσικά, εγώ δε σας τα φέρνω τα mail να τα ρημαδοδείτε; Και τι σεμινάριο ειναι αυτό; Που θες να ξέρω χρυσέ μου, δεν ξερεις εσύ που είσαι υποδιευθυντής, θα ξέρω εγώ της γραμματείας; Να μάθεις! Σκατά. Αρχίζω τα τηλέφωνα στα γύρω μαγαζιά. Κανείς δεν έχει ιδεα. Επιτέλους κάποιος προσφέρεται να μάθει και να με ενημερώσει! (Του έχω τάξει κέρασμα). Και με ενημερώνει. Θα πάμε να μάθουμε πως να παίρνουμε τον πυρετό απο τα ψυγεία του μαγαζιού, να τον καταχωρώ σε πίνακες ανα μισάωρο -όχι δε θα σταματάω ανα μισάωρο, θα το κάνω μιά φορά για όλη την ημέρα- για να ξέρουμε αν τα βούτυρα είναι μονίμως στους +4 και τα ψάρια στους -20, ή ανέβασαν κανα δέκατο να τους δώσουμε ντεπόν να συνέλθουν...

Λοιπόν, κοιτάξτε να δείτε. Η μαμά μου είχε ένα ψυγείο πάγου, και πέρναγε αυτος που πούλαγε πάγο και έβαζε στο ψυγείο, και μετά πήρε ηλεκτρικό. Ψώνιζε απο τον κυρΘανάση το μπακάλη στη γωνία, που δεν είχε θερμόμετρο να βάλει όταν αρρώσταινε, όχι να βάλει και στο ψυγείο του μαγαζιού του που είχε τα βούτυρα (κι αυτό με πάγο ήτανε). Και δεν επαθε τίποτα, αλήθεια σας λέω. Εκτός πια αν τα τρόφιμα έχουν γίνει τόσο μίζερα, που αν τους ανέβει η θερμοκρασία κανα δέκατο θα μας στείλουν στον αλλο κόσμο -δε το αποκλείω κι ολας... Ή αν έχουμε γίνει εμεις τοσο μίζεροι, που μας πειράζει πια και η σκιά μας. Γιατί θυμάμαι την ξαδέρφη μου που έπινε γάλα απο την κατσίκα στο χωριό, κι ίσα το περνάγανε απο το μάτι να παρει μια βράση, για να βρωμίσει ο τόπος και να σιχαθώ εγω τη ζωή μου ακόμα περισσότερο, και μια χαρά είναι... Αλλά παλι αν ο ανηψιός μου πιει γαλα που συντηρήθηκε στους +8 αντί για τους +4, δεν κόβω το κεφάλι μου οτι θα επιβιώσει. Για το γάλα απο την κατσίκα δεν το συζητάμε καν, θα πάθει ο οργανισμός του σοκ σίγουρα!

Γιαυτο πήγα να εκπαιδευτώ. Κι αν περνάτε απο το γραφείο και δε με βρίσκετε, να ξέρετε: Εχω πάει να πάρω τον πυρετό απο τα ψυγεία.. Εγω δεν είμαι υπάλληλος σουπερμάρκετ.. νοσοκόμα ψυγείων θα γίνω!

Καλα, δεν περίμενα να χάσουμε απο τη Λάτσιο, αλλά και το να εκφράζω θετική άποψη γρουσουζιά θεωρείτε σε τούτο το σπίτι... Κι έτσι, με το που σφύριξε το ρεφερης το εναρκτήριο λάκτισμα, έφαγα και γω το λάκτισμα κατα τα ιδιαίτερα μου... Και να χει πέσει -τι πέσει γκρεμιστεί στα Ταρταρα εντελώς λέμε- το δίκτυο της Φορθνετ, και να κάθομαι να κοιτάω σα χαζή την οθόνη, να αλλάζω μοντεμ, να βρίζω την γκαντεμιά μου, και να χω κι ένα αυτι τεντωμένο στο τι γίνεται κάτω... Οταν μπήκε το πρώτο γκολ αποφάσισα οτι ήρθε η ώρα να φτιάξω εκεινη τη βάση δεδομένων για τη δουλειά που τους έχω τάξει εδω και δυό μήνες κι ακόμα δεν αξιώθηκα... "Αγάπη μου θα μου φέρεις ενα ποτήρι κρασί;"... "Ναι, βεβαια..." απάντησε η αγάπη μου αλλά δεν κουνήθηκε απο τον καναπέ... Προφανώς εννοούσε θα μου το φέρει στο ημίχρονο... Αμ, στο ημίχρονο καλέ μου κατεβαίνω να το βάλω μοναχή μου το ρημάδι... Και πάνω που κινάω να κατέβω να πάρω το τηλέφωνο, να προσπαθήσω να επικοινωνήσω με τη ρημάδα τη Φορθνετ να δω τι προηγούμενα είχαμε και με αφησε χωρίς νετ, μέρα αγώνα, ισοφαρίζουμε! Το πόδι μου φάνηκε στη σκάλα, κι ο καλος μου άρχισε να γαυγιζει, μαζί με τους πανηγυρισμούς: "Τι θελεις; Θα στο φέρω εγω! Τωρα σου βάζω και κρασί, κάτσε πάνω... Και πάρε μαζί σου και τα σκυλιά!" Μα και τα σκυλιά γκαντέμηδες;

Στο ημίχρονο ο καλός μου ήταν πολυ καλος, ανέβηκε πάνω, να μου κατεβάσει κάτι μαλλινα παντελόνια που του γυρεύω τοσο καιρό (ακόμα κατεβάζουμε τα χειμωνιάτικα με δόσεις, μια γελάει μια κλαίει τουτος ο καιρός), και μετά αρχισε πάλι το ματς και με παρατησε σύξυλη, με τα μισά ρουχα πανω τα μισά κατω, "διάλεξε τι θέλεις και θα ανέβω να βάλω τα υπόλοιπα στη θέση τους... και ξαναπάρε τη Φορθνετ να δεις γιατί δεν εχεις ιντερνετ..." καλά χρυσέ μου, κατάλαβα, δεν θα το κουνήσω απο δω, δεν είμαι κι ηλίθια...

Στο δεύτερο γκολ ομως πανηγύρισα και γω... Εδω, στο ενα επι δυο γραφείο μου, με τα σκυλιά να στριμώχνονται στα πόδια μου (διοτι ο καλος μου ως πρωταθλητής του καναπέ, φωνάζει, δίνει οδηγίες, κανει διάφορα εντυπωσιακά και τους τρομάζει) σηκώθηκα και πανηγύρισα... Δυο σκύλοι να μπερδεύονται στα πόδια μου προσπαθώντας να βρουν διαφυγή αφου κι η μαμά τρελλάθηκε, κι ενας τρυφερότατος συζυγος να φωνάζει απο κάτω "σκάσε, δεν έληξε ακόμα!". Αυτο το σπίτι ξεχειλίζει τρυφερότητα ωρες ωρες...

Καπνισα πεντε τσιγάρα μέχρι να λήξει... Και για κάποιο χαζό λόγο μαζεύτηκα κατά τη βιβλιοθήκη για να απομακρυνθώ απο την τηλεόραση.. Αλλά τουλάχιστον κερδίσαμε! Κι έχω μια χαρά, γιατί εχω περάσει πολλά βράδια στην απομόνωση που στο τέλος χάνουμε κι απο πάνω, και με πιάνουνε νεύρα διπλά... Αλλα δεν μπορώ να πανηγυρίσω, οπότε κάθομαι εδω, και πανηγυρίζω στα μουγκά γιατί "θα το γκαντεμιάσω".... Τι στο διάολο πια ουτε να με ειχε φιλήσει ο Μητσοτάκης...

Στον επόμενο αγώνα, σκεφτομαι να μεταναστεύσω...

Ανασκάλευα παλιές φωτογραφίες και παλιά mp3... ήρθανε και δέσανε, κι έτσι χωρίς λόγο βγήκε αυτό για τον Χαμένο μας Πρίγκηπα.. Δεν εχει καμμιά επέτειο, δεν έχει τίποτα, απλά κάπου νομίζω οτι του χρώσταγα ισως...

Ετσι για το Βασίλη... σκέφτηκα πρώτα αυτό το κομμάτι και μετά των Kinks.. Αλλα προτίμησα αυτό...

All his life he did his best for all
And the crown of laughter hanging low
The spotlight in the ring
The choruses that sing
The paint and masquerade was just a show

The clown the clown
Happiness around
Just a soul lonely in the crowd
The clown the clown
His heart is all alone
No one wants the tears of a clown

The living of the glory and applause
The circus tent, the only home he knows
The cover-up is bold,
The mask becoming cold
It's easier to let the eyelids close

The final curtain falls for all to see
The final score, the circus melody
His star that shone so bright,
Gave comfort in the night
The light that always held him set him free

Χριστούλη μου, ετοιμάζεσαι να γεννηθείς... Απο τώρα θα μου πεις; κάτσε καλέ εχω ενα μήνα ακόμα... Νομιζεις χριστούλη μου, νομίζεις... Με τα κεσάτια που έχει η αγορά, αν μπορούσε θα αρχιζε τη Χριστουγεννιάτικη περίοδο απο τον Αυγουστο.. Πήγες και συ και γεννήθηκες χειμωνιάτικο με τη φάτνη σου και το κρύο, και τους χάλασες τη μανέστρα..

Φετος Χριστούλη μου ξέρεις, μπορεί να μη χρειαστείς τα χνώτα των αλόγων να ζεσταθείς.. Μη σου πω οτι θα τα βάλεις να κουνάνε τις ουρές τους να σου κάνουνε αέρα..Γιατι αυτά που ηξερες, πανε. Τωρα, οταν γεννιέσαι, κανει καύσωνα κι οταν ανασταίνεσαι κι ανθίζει η φύση έχει κατακλυσμούς... Οχι δεν εκανες λάθος ημισφαίριο.. Εμεις κάναμε καπου λάθος κι ακόμα ψάχνουμε το που..

Καμμιά φορα απορώ με την επιμονή σου να γεννιέσαι καθε χρόνο.. Καταρχήν κανείς δε σου δίνει σημασία.. Σου εχει κλέψει τη δοξα ο Αη Βασίλης, οχι αυτός που ξέρεις, με την αυστηρή μορφή απο την Καισάρεια, που τον έχεις δίπλα σου εκει στους Αγιους, ενας αλλος με κόκκινα βρακιά που έρχεται απο τη Φιλανδία... Βλέπεις Χριστούλη μου, αυτός μοιράζει δώρα, εσύ τι μοιράζεις; Μη μου πεις ελπίδα κι αγάπη Χριστούλη μου, αυτά δεν τα καταλαβαίνει το μάρκετινγκ, μη σου πω κι οι άνθρωποι δε τα καταλαβαίνουν πια..

Εσυ ομως εκει, το βιολι σου να γεννιέσαι.. Κι ας ξέρεις πως στα μισά του χρόνου παλι θα σε σταυρώσουμε, πως ολο το χρόνο θα σε σταυρώνουμε, και μετά θα χαρούμε πολύ που θα αναστηθείς, και θα περιμένουμε πως και πως να ξαναγεννηθείς για να πάρουμε και το αλλο δωρο του χρονου, μπας και ρεφάρουμε που μας κυνηγάνε τα χρέη... Το αστέρι που έδειχνε το δρόμο για τη Γεννησή σου, το έχουν ταξινομήσει οι αστρονόμοι χρόνια πριν, και κανείς πια δεν ασχολείται μαζί του... Τωρα εχουμε αστέρια ηλεκτρικά, με νέον, ακόμα και πλαστικά, τα πουλάνε στα καλάθια ολα αυτά τα μαγαζιά που ξεφυτρώνουν τέτοια εποχή. Στέλνουμε καρτες ο ενας στον αλλο, Ευτυχισμένα Χριστούγεννα, και δεκάρα δε δινουμε χριστουλη μου που γεννήθηκες, γεμάτες κοιλιές και πορτοφόλια ευχόμαστε, και τα πιτσιρίκια που τραγουδάνε "χριστού τη θεία γέννηση", εχουνε στο μυαλό τους το τελευταίο παιχνίδι Μπάτμαν, κι οχι εσενα που ελεγες "αστε τα παιδια ναρθουν σε μένα"... Γιατι αμα ερθουν και δεν εχεις σακο με δωρα να μοιραζεις Μπαρμπι και ΓιουγκιΟ σημασία που θα σου δώσουν...

Στα γενέθλια σου κάθε χρόνο, ορμάμε ομαδικώς στα σκυλάδικα, πληρώνουμε χρυσο το αλακάρτ με το μοσχάρι σόλα, πίνουμε μέχρι αηδίας φορώντας τα καλύτερά μας ρούχα, κάτι έλεγες εσυ για τους Φαρισαίους δε θυμάμαι τώρα τι, αλλά "ελα μωρέ Χριστούγεννα είναι, δεν πειράζει..". Γινόμαστε λίγο πιο πονετικοί, με την τσέπη γεμάτη μας πιάνουνε κάτι ενοχές και γινόμαστε και ελεήμονες, αγοράζουμε κάρτες της Unicef για αυτους που δε χωνεύουμε -γιατί χάλια σχέδια έχουν- και τετράδια για τα παιδιά μας που τα πετάνε γιατί θέλουν το Μπομπ τον Σφουγγαράκη, θυμόμαστε τους ξεχασμένους παππούδες στα γηροκομεία και μπορει και να πάμε να τους δούμε -η να ανακαλύψουμε οτι στη διάρκεια του χρόνου μας αφησαν γειά- τα παιδιά στα ιδρυματα, και κείνους που περιμένουν απο τα δικά μας Χριστούγεννα να τους θυμηθούμε... Μετά, που το πορτοφόλι αδειάζει, γυρνάμε απλά την πλάτη και προσπερνάμε... μεχρι να σταυρωθείς να μας τους ξαναθυμισεις...

Δε θέλω να σε πληγώσω, αλλά τζάμπα γεννιέσαι κάθε χρόνο... Υπάρχουν παιδιά που εξακολουθούν να πεινάνε, υπάρχουν παιδιά που κοιτάνε τα αστέρια και περιμένουν να γεννηθείς και γιαυτά, υπάρχουν γέροι ξεχασμένοι στα ιδρύματα κι άνθρωποι μόνοι σε σκοτεινά δωμάτια που δε ρώτησε ποτέ κανείς γιαυτούς.. Και κάθε χρόνο τίποτα δεν αλλάζει η γέννησή σου, οι μόνοι νιώθουν πιο μόνοι, οι φτωχοί πιο φτωχοί κι οι πλούσιοι πιο πλούσιοι... Ισως μονάχα κάποιοι να νιώθουν και λιγάκι προδομένοι...

Θα μπορούσες να μην ξαναγεννηθείς, έτσι για να μας τιμωρήσεις, αλλά εμείς παλι θα συνεχίσουμε να στολίζουμε τα σπίτια και τα δέντρα, να τα πετάμε μετά σαν ταφόπλακες, με τη βάση τους σε σχήμα σταυρού να εξέχει απο τους καδους, εμείς θα συνεχίσουμε να αδειάζουμε τις βιτρίνες και να ευχόμαστε "Καλά Χριστούγεννα"...

Θα μπορούσες να μην ξαναγεννηθεις, και κανένα φως να μη φωτίζει τη ζωή μας, καμμιά ελπίδα να μη γεννιέται μέσα μας, τίποτα να μην κάνει την ψυχή μας να σκιρτάει με το μύνημα σου...

Θα μπορούσες....

Η μήπως το έχεις ήδη κάνει;

Διάβαζα λοιπόν τουτο το άρθρο εδώ, σχετικά με την ομορφιά της ασχήμιας. Πρωτα μου τράβηξε την προσοχή γιατί ητανε λιγο κάπως ο τίτλος του, μετά κάθισα και το διάβασα όλο... Όχι δηλαδή που έλεγε τιιποτα το τρομερό.. Αλλά να, με έκανε να σκεφτώ κάποια πράγματα..

Και πρωτα απολα, τι αξία θαχε η ομορφιά αν δεν υπήρχε η ασχήμια; Καμμιά. Ούτε που θα γυρίζαμε να την κοιτάξουμε να σου πω, γιατί απο τι θα διέφερε, και τι θα μας τραβούσε την προσοχή; Κι ύστερα τι είναι η ομορφιά; Για μένα ειναι ομορφιά το μουσούδι του Δούκα και τα ματάκια του -τιγκα στη βλακεία- να με κοιτάνε γλυκά γλυκά, πράγμα που για άλλον ειναι σκέτος εφιάλτης... Για μένα ειναι ομορφιά το μανιταράκι που ξετρύπωσα σήμερα στην πλατεία, για αλλον ειναι ενα δειγμα υγρασίας και το πατάει χωρις καν να το κοιτάξει.. Καποιοι βρίσκουν όμορφη την ανατολή της σελήνης, εμένα με ζαλίζει γιατι εκεινη την ωρα σκεφτομαι οτι δεν ανεβαίνει η σελήνη, η γη ειναι που κατεβαίνει.. Και αν η Αφροδίτη της Μηλου, θεωρειται μια κλασσική ομορφιά, για μένα ειναι μια ξινή με πεταχτό πηγούνι (μη σχολιάσουμε πουναι και κουλή δηλαδή), η κολλητή μου ειναι σκάλες πιο όμορφη κι έχει κι ένα χαμόγελο ζεστό ζεστό, οχι αυτή την ξινίλα στην έκφραση -αντε τι θα γινει με το ποζάρισμα αργούμε ενα πράγμα... Για τους Αφρικανους ομορφιά ειναι η πλακουτσωτή μύτη για μας ειναι ελλατωμα... Τελικά, ομορφιά ειναι οτι εχει συνηθισει να βλέπει ο καθένας. Ομορφιά ειναι οτι αγαπά ο καθένας. Ειναι ομορφη η γαλήνη της φύσης, ασχετο που η φυση ειναι βίαιη κι ανελέητη, μα ομορφη τη βλέπουμε μπροστά στα τρελλοκομείοα που ζούμε.. Και αυτό που την κάνει ομορφη, ειναι οτι κάπου εκει γύρω υπάρχει κι η ασχήμια να κάνουμε τη σύγκριση... Κι οσο υπάρχει καποια πιο ασχημη απο μενα γυρω, ειμαι ομορφη και νιώθω καλά.. Και μαλλον θα πρέπει να ευχαριστήσω την ασχήμια σε τούτο τον κόσμο, γιατί χωρις αυτήν δεν θα υπήρχε τίποτα όμορφο να δώ...

Possibilities

aren't always what they seem

Reject them 

and all your choices 

will be free

Crossing the line

Πηρα την πασα απο τη Νιοβη, και την ευχαριστώ, αλλα το πρωτο που μουρθε ηταν που ΔΕΝ θα ηθελα να δω το ονομά μου... Τελως παντων, το σκέφτηκα λιγάκι, και κατέληξα:

Παντα ήθελα να δω το όνομά μου πάνω σε ενα τάφο, για να δω πως θα δείχνει... Τελικά όταν πέθανε η γιαγιά μου μου λύθηκε η απορια...

Μετά θα ήθελα πολύ να δω το ονομά μου πάνω σε μια επιταγή του ΟΠΑΠ, συγκεκριμένα σε κεινη που δίνει στο τζακποτ του Τζόκερ.. (Μετα θα αποφασιζα πιο ευκολα που αλλου θα ήθελα να το δω!)

Και σιγουρα, θα ήθελα να δω το ονομά μου στο κουδούνι αυτού του σπιτιού..

Πολύ πεζή με βρίσκω.... Ουτε να γράψω βιβλία ουτε να γίνω διασημη...

Δίνω πασα στη Φερενίκη λοιπόν, που σίγουρα θα τα καταφέρει καλύτερα,και στο Θεοδοσάτο (που κατι μου λεει οτι θα εχει κατι πιο ενδιαφέρον να πει).

Οι παρασκευές ήταν πάντα οι μέρες των φίλων. Οι μέρες της παρέας, απο την εποχη που καβαλάγαμε εκείνο το σαράβαλο λεωφορείο για να κατέβουμε στην Ομπρε, μέχρι την εποχή που είχαμε δικά μας αυτοκίνητα, αλλά δεν είχαμε Ομπρε για να πάμε... Σε τούτες τις Παρασκευές, δε χώραγε τίποτα αλλο παρά μονο φίλοι, κι όποιος κατάφερνε να ενσωματωθεί μαζί τους. Ηταν μέρες δικές μου, που τις σκόρπαγα ανάμεσα σε ποτά, μουσική, γέλια και στεναχώριες, συζητήσεις μέχρι το ξημέρωμα και μεγάλες ζεστές σιωπές... Μεγαλώνοντας, οι Παρασκευές μου έγιναν κάτι πολυτιμο... Κατι δικό μου. Ολη η βδομάδα είχε υποχρεώσεις, το Σαββατοβραδο άρχισε να αποκτάει υποχρεώσεις, οικογενειακές συγκεντρώσεις και εξόδους, οι Παρασκευές ομως ήταν πάντα δικές μου... Δικες μας ήταν. Ολων εμας, που μεγαλώσαμε μαζί, που μοιραστήκαμε την εφηβεία μας και την φυλάξαμε για παντα σε ενα μεγάλο μπουκάλι ενα βράδυ Παρασκευής, σε ενα μπουκάλι που μας σέρβιρε κάθε βράδυ ο δικός μας μπάρμαν, που και κείνος μαζί μας μεγάλωσε.. Οσο κι αν μεγάλωσα, οσο κι αν αλλαξα, οι Παρασκευές μου μύριζαν βοτκα, κι ήταν ντυμένες στα μαύρα, γεμάτες απο ροκ ηχους και καπνούς τσιγάρων, και βλέμματα γνωστά κι αγαπημενα..

Δεν ξέρω πότε ήταν που άρχισα να χάνω τις Παρασκευές μου.. Μα με βρήκα μια Παρασκευή βράδυ, μόνη μου μπροστά στην οθόνη, να ψάχνω πιο κομμάτι μου ειναι αυτό που εχω χάσει..Με βρήκα μια Παρασκευή βράδυ μισή, γερασμένη κι έρημη, με βρήκα κομμάτια μπροστά στον υπολογιστή, με μουσική και βοτκα κι ουτε ενα φιλικό χτύπημα στον ώμο... Με βρήκα άδεια, χωρίς το χαρούμενο τιτιβισμα των νέων της βδομάδας, που δεν ήταν πάντα ευχάριστα, μα ήταν τα νέα κεινων που αγαπούσα, κι ηθελα να τα ακουσω, οπως ήθελαν και κεινοι να ακουσουν τα δικά μου.. Και πέρασε πολύς καιρός... Κι έψαχνα γιατί χάνομαι, γιατι ερχόντουσαν στιγμές που έψαχνα να δω αν είμαι στα αλήθεια εγώ, γιατί ενα κομμάτι μου ουρλιαζε τις νύχτες..

Εχασα πολλές Παρασκευές... Αλλα σήμερα, ειναι που αποφάσισα οτι τελικά δε θα χάσω αλλες... Θα φυγω, θα παω στο γνωστό μέρος και θα ζητήσω ενα ποτήρι γεμάτο απο κείνο το μπουκάλι που φυλάξαμε κάποτε ολοι μαζί... Θα βγάλω απο πάνω μου αυτή τη σαραντάρα κυρία με τις υποχρεώσεις και το ταγιεράκι, θα βάλω ξανα το τζην και τα σταράκια μου και θα παω να βρω τους φιλους μου... Να μοιραστούμε ξανά τις παρασκευές μας... Να νιωσουμε παλι για λιγο ζωντανοί...