Της τρελλης

... το 2007 θα ειναι πια παρελθόν. Μαζί με ολα οσα μας έφερε, μαζι με ολα οσα μας πηρε. Σε μια ωρα θα ερθει καινουργιο και λαμπερό το 2008, φορτωμένο ελπίδες κι ευχές και προσδοκίες... Ελπιζω ναναι γελαστο και χαρουμενο, και να μην ειναι made in china και χαλάσει κι αυτο γρήγορα σαν τον προκάτοχό του...

Καλη χρονιά ναχουμε! Με υγεια πάνω απολα -κι ενα ζεστό χαμόγελο για τον καθένα.

Πολλά και τίποτα... Μια μέρα είναι, που απλά κλείνουμε ένα κύκλο κι ανοίγουμε εναν αλλο. Χωρις τιποτα να αλλάζει, μια και οι κυκλοι εχουν την ταση να μην έχουν ακρα.. Σα να περνάμε απο την αφετηρία της Μονόπολης, να παίρνουμε το μπονους μας, και μετά φτου κι απο την αρχή: η χαρά κραταει οσο ακριβώς και το μπονους, και μετά ειναι παλι ολα τα ιδια -η ρουτινα, η γκρινια, το γελιο, η ζωη...

Απλα καθε τετοια μερα μας αρεσει να κανουμε απολογισμους. Τι εγινε το χρονο που περασε. Οχι που μπορουμε να αλλαξουμε και τιποτα -απλα ετσι, το κανουμε. Βαζουμε στοχους -θα τους ξεχάσουμε μεχρι το Πασχα, και πολυ λεω δηλαδη, αλλα δεν εχει σημασία. Σημασία εχει που τους βαζουμε και νομιζουμε οτι αυτη τη φορά κατι θα καταφέρουμε. Κι αν την επομενη Πρωτοχρονιά τους θυμηθούμε, θα κάνουμε οτι τους ξεχάσαμε, και θα τους ξαναβάλουμε απο την αρχή, να μοιάζουνε καινουργιοι. Η Πρωτοχρονιά ειναι η γιορτή της ελπίδας. Οτι τουτη η βολτα μας γυρω απο τον ιδιο κυκλο, μπορει να μας φέρει μπροστά σε κεινα που επιθυμούμε.. Ασχετο που συνήθως μας φερνει μπροστά σε οτι της καπνισει, καλο ή κακο, εμεις καθε τετοια μερα ευχομαστε κι ελπιζουμε... Μετα ειπαμε -το ξεχνάμε και τραβάμε ξανά τον κυκλο, ανοιγοντας καθε μερα ενα μαγικο κουτί: ποτε πετάγεται απο μεσα εκεινος ο εφιαλτικός κλοουν που σε κανει να χεστεις απάνω σου, ποτε εχει μεσα το δωρο που περιμέναμε, και κάποτε δεν εχει τιποτα, και ξεφυσάμε στα κρυφά ανακουφισμένοι: τουλάχιστον γλιτώσαμε τη λαχτάρα.

Νομιζω οτι μαλλον με θλιβει η Πρωτοχρονιά. Ολη αυτή η αναμονή, η ελπίδα, η χαρα που χανεται λιγο μετα τα Φωτα. Τοτε που σιγά σιγα, ξαναγυρνάμε στους ρυθμούς μας κι είναι σαν τιποτα να μην αλλαξε. Που τιποτα δεν αλλαζει δηλαδη. Διωχνουμε το νεο χρονο -με τις κλωτσιές καμμιά φορα- και υποδεχομαστε ολο χαρα κι αδημονία τον καινουργιο, για να τον κανουμε κι αυτον παλιο μεσα στην καθημερινοτητα μας. Ωρες ωρες, νομιζω οτι ειμαστε μικρες Μαφάλντες που ξυπνάμε το πρωι της Πρωτοχρονιάς και ρωτάμε ολο αδημονία: Σταμάτησαν οι πόλεμοι; Επαψε η πεινα κι η δυστυχία στον κόσμο; Και μετά, ανοίγουμε την τηλεόραση, το πισι, την εφημερίδα, και μένουμε με την παιδική απορία -και τοτε τι στο διαολο θελαμε κι αλλαξαμε χρόνο; Ξερω και γω μωρέ; Ετσι.... για ναχουμε κατι να ελπίζουμε και να περιμένουμε...

Ισως η καλυτερη ευχη, θα ηταν η επομενη πρωτοχρονιά, να μας βρει να φτιάχνουμε ονειρα, μαζι με τους αγαπημένους μας. Κι ας μην γινουν ποτε πραγματικότητα.. Αρκει ναμαστε εδω, ολοι, και να τα φτιάχνουμε...

your eyes were shining under the sun

you kissed me goodmorning

and you ran away into the storm.

Hey, there you love in tears

hey, there you love in light

dont kiss me a goodnight sleep

dont let me here alone to fight.

I will not pull away I ll try

I will keep on singing I ll try

I m feeling you running away

How did I come to stand here in the dark.

Yoy came out of the music

but you didnt light my darkest part

yoy came out of my dreaming

but you were not heard within my heart

Hey, there you love in tears

song that was never sung

Cry that was never heard

How did you bear it leaving me behind.

If you seek within your quivering mouth

If you seek within your shivering heart

If you seek within your mind you ll find

Rain streaking down my eyes

Cloud that conceals the light

How did you bear it leaving me behind..

και μετά σου λενε δεν αρεσει στις γατες το νερό! Κατσε ρε νερο να σε πιάσω να σου δειξω ποσο μου αρεσεις!

... που παιρνετε ολη μερα τηλέφωνο και ρωτάτε αν θα ειμαστε ανοιχτα κι αυτην την Κυριακή, αν θα είμαστε ανοιχτά την Πρωτοχρονιά κι αν θα είμαστε ανοιχτά τα Φωτα -ελεος πέφτουν Κυριακη φετος- για σας που ήρθατε σήμερα να ψωνίσετε οχτώ παρα πέντε το βραδυ και σας κακοφάνηκε που κλείναμε, και σας κακοφάνηκε ακόμα περισσότερο που δε θα ανοιξουμε αυριο, ειδικά για την κυρία που με ρώτησε έξαλλη; "και μεις ποτε θα ψωνισουμε;" κι ευτυχώς που έχω καλή ανατροφή δηλαδή και δεν της απαντησα, για ολους εσας λοιπον εχω μερικές εξτρα ευχές:

Ευχομαι να βραχυκυκλώσουν τα φωτάκια του δεντρου σας, να γινει σταχτη κι αυτο και τα δώρα που έχετε βαλει απο κατω. Ο Αη Βασίλης να χέσει στο τζάκι σας, κι οι τάρανδοι να σας λενε καλαντα ολο το χρόνο. Καλικάτζαροι να κατασκηνώσουν στο σπίτι σας, αδιάβροχοι για να μην φυγουν με τα Φωτα, να τους εχετε ολο το χρονο μες στα ποδια σας. Να πάθετε κόψιμο απο τα μελομακάρονα, και να καταπιείτε το φλουρί της Βασιλόπιτας.

Απο τη blogosfaira πηρα την πασα για ενα blogοπαιχνιδι που πολύ μου άρεσε! Να αφήσω λεει τον παλιό χρονο να φύγει -οχι που θα τονε κρατήσω το γρουσούζη- και να πω 7+1 πραγματα που εγιναν σαυτο το χρόνο και με επηρρέασαν. Επειδή εγω τουτο το χρόνο, ουτε να τον ματαδώ ουτε να τον ματαπαντήσω μπρος μου δηλαδή ετσι που τά εκανε, θα παιξω το παιχνίδι (για να μη πάρω τη σκουπα να τονε διώξω μια ώρα αρχύτερα!)

Λοιπον το χρονο τουτο που φεύγει και στο καλό να παει και να μη ξαναρθεί ουτε για αστειο:

-Ξεκινησα μια δεύτερη δουλειά ως ασφαλίστρια. Καλο η κακο, δεν ξερω, εμενα μου αρεσει παντως. Στο συγκεκριμένο θεμα δεν προλαβε να τα σκατώσει παντως ακόμα!

-Αλλάξαμε διευθυντή και ήρθε το βοϊδι, και μας εχει πρήξει, ελπίζω φευγοντας ο χρονος τουτος να παρει και το βοϊδι μαζι του, αν θελει να εξιλεωθεί δηλαδή.

-Ηρθε κι εγινε η Παρνηθα κάρβουνο, κι ακόμα καθε φορά που τη βλεπω μπροστά μου οταν ανεβαίνω προς το σπιτι μου μουρχεται ενα κατι.

-Αποκτησα δυο καινουργιους ανηψιούς, ετσι κι αλλιως οι παλιοί μεγάλωσανε και παραγαιδουρέψανε, κι ευχομαι ναχουν μπροστά τους χρονια πολλά και χαμογελαστά.

-Γνωρισα την παρέα του Αςμπέτα, και νιώθω σα να έχω νέους φίλους. Κι αυτο ειναι παντα ανεκτιμητο (για τα αλλα υπαρχει η mastercard, ξερετε....)

-Ο κολλητός μου έχασε τη μαμά του, και μετα απο πολυ ταλαιπωρία και το μπαμπά του, κι ηρθε κι εγινε κομμάτια.

Αντε να ξεκαλικατζαριάζουμε!

Τουτο το Ασμπετα λοιπον ειχε απ' ολα... Και τζάκι για να συναχτεί η παρέα γυρω του (μπροστα του μαλλον), και φαγητό που τρωγότανε, και μακρυ μακρύ τραπέζι, που για να μιλήσω στη Φερενίκη και να μου μιλήσει κι αυτή, επρεπε να ξαπλώσουμε μεσα στο πιάτο μας για να βλεπόμαστε, και εκπληξεις, και δωρα, κι ατμοσφαιρα χριστουγεννιάτικη... 

Το μεγαλυτερο δωρο τουτης της συναξης, ειναι η δυνατότητα του να μεγαλώνει καθε φορά, να αγκαλιάζει ολο και περισσότερους, και να γινεται καθε φορα πιο πολυτιμο... ισως γιαυτο να μη χωράει και σε κανενα πακετο, κι ισως γιαυτο να μη μπορει κανεις να το χαρίσει σε κανενα, παρα μονο ολοι μαζι σε ολους....

Ήρθα φτιαγμένη εγώ, διάβασα και την εγγραφή του Βασίλη κι ήρθα κι έγινα πύραυλος έτοιμος για απογείωση! Δε σου αρέσουν παιδί μου τα κάλαντα που σου λένε; Ναρθεις στο μαγαζί μου!

Σημερα το πρωί, ήρθαν κατι γειτονάκια να πουν τα κάλαντα, αξημέρωτα, ναναι καλά τα παιδάκια, με ξυπνήσανε κι ολας να πάω για δουλειά που το ξενύχτησα κομμάτι χτες, αλλα δεν ήτανε πράμα να κατέβω αγκαλιά με το πάπλωμα να τους ανοίξω.  Τα αφησα να τα πουνε στη μαμά μου, που έτσι κι αλλιώς απο χτες μαζεύει οτι κέρμα της βρεθεί -κι οτι κέρμα βρεθεί σε τσέπες και πορτοφόλια στα οποια μπορεί να έχει πρόσβαση.  Μεχρι να φύγω, αλλα παιδάκια δεν ηρθαν -δε τα αφηνουν κι οι μαμάδες να γυρνάνε πρωί πρωί μέσα στο κρύο, άσε που έτσι που γίναμε μπορεί να χάσεις απο τα λεφτά των καλάντων μέχρι και το παιδί το ίδιο.  Αφησα παραγγελιά στη μαμά μου να ανεβάσει κανα πιτσιρίκι να πει κάλαντα στο σπίτι -άλλο εθιμο και τούτο, θέλω να ακουγονται κάλαντα στο σπίτι, και μια και πάντα δουλεύουμε παραμονή, βάζουμε τα πιτσιρίκια να λένε τα κάλαντα στα σκυλιά.  Ετσι για το καλό ρε παιδι μου. 

Φτανω στο μαγαζί, μου ζητάει η υπεύθυνη των ταμείων να ανοιξω τα μικρόφωνα, να βάζει τα πιτσιρίκια να λένε κάλαντα.  Α ωραία.  Το πρωτο που ακουσα ήταν ενα πιτσιρίκι να μουρμουρίζει κατι μέσα απο τα δόντια του, μετά ενα ντουπ -μαλλον αυτονανουρίστηκε και κουτούλησε στο μικρόφωνο- και τη Μαρια να του λεει "Χρονια πολλά, και του χρονου".  Νασαι καλά να μας ξαναμουρμουρίσεις.  Κλεινω τα μικρόφωνα.  Της λεω να μου στειλει κανα μπομπιρα απανω να μου πει και μενα καλαντα, που με εχουνε ξεχασμένη, να μου παει καλά η χρονιά και να φύγουνε οι καλικατζάροι.  Σκάνε μύτη δυο πιτσιρίκια, σαν αγγελάκια πανέμορφα, ξανθουλά και ροδοκόκκινα λες και τα ζωγράφισε ο Μιχαήλ Αγγελος ενα πράγμα, να τα πουμε μου λεει ο μεγαλύτερος, να τα πειτε αγαπη μου, λεω εγω και ψαχνω να δωσω γερό ρεγάλο γιατι πολυ τα αγάπησα τα αγγελάκια.  Και ταπανε.  Στα Ρωσικα.  Νομίζω.  ΄Η τελως πάντων σε οτι γλωσσα μιλάνε στην Ουκρανία.  Παντως δε μπορώ να πω.  Λεγανε, λεγανε, το σταματημό δεν είχανε, ολα τα ξέρανε.  Τα δικά τους.  Για τα δικά μας ουτε λόγος.  Τελος πάντων πήρανε το ρεγάλο τους, και τα kinder bueno τους (εχω πάντα μια κουτα στο γραφείο για τη λιγούρα), τους ειπα "αντε και του χρόνου ελληνικά" μάλλον δε το καταλάβανε, πήγανε στο καλό.  Πολυ γλυκά παιδάκια ομως.

Μετα μου ρθε ενας λέλεκας.  Ψηλός ψηλός και αχαρος, τουλαχιστον δεκατεσσάρων - δεκαπέντε χρονών, να τα πω; Τι να πεις παναθεμά σε, αντε πεστα, αρχισε να γκαρίζει "Καλην ημεραν αρχοντες-κι αν ειναι ορισμος σας- χριστου τη θεα γεννηση-να πω σταρχοντικό σας"-ολο μαζί ετσι, και κράταγε κι ενα τριγωνάκι που κοντευε να το διαλύσει ο αχαρος, αυτουνου δε τουδωσα bueno, αει σιχτιρι τσογλανε με επιασε πονοκέφαλος!

Περασανε κι αλλα πιτσιρίκια, και λιγότερο πιτσιρίκια, μου ειπαν κάλαντα στα αλβανικά, σε μουρμουριστά ελληνικά, σε γκαριχτά ελληνικά, σε σπαστά ελληνικά, παράπονο δεν εχω.  Ηρθαν και δυο πιτσιρίκες μουσουλμάνες με τις μαντήλες τους.  Επιχείρηση κανονική το κάλαντο στα πιτσιρίκια λέμε. 

Αλλα η κορυφή, αυτοι που τιναξαν τη μπάνκα στον αέρα και με αφησαν αφραγκη, και τους έδωσα και bueno παρόλο που ήταν αρκετά μεγάλοι, ήταν δυο μελαψοί πιτσιρικάδες:  Οπου μου ειπαν καλαντα ετσι: Ο ενας ειχε στηθεί κι έλεγε "Καλήν ημέραν άρχοντες, κι αν ειναι ορισμός σας" κι ο άλλος χόρευε κάτι σα το χορό της βροχής κι έκανε "γιο" στα κατάλληλα σημεία.  Τωρα που βρηκαν κατάλληλα σημεία για να χώσουν το "γιο" στα κάλαντα μη με ρωτήσετε, αλλα το αποτελεσμα ακουγονταν καπως ετσι: Καλην ημεραν -γιο- αρχοντες-γιο γιο- κι αν ειναι ορισμος σας-γιο- χριστου τη -γιο γιο - θεια γεννηση -γιο - να πω σταρχοντικο σας-γιο γιο γιο...  Και τελικά ήταν τα καλύτερα κάλαντα που άκουσα σήμερα!