Της τρελλης

Είναι κατι παιδιά ξέρεις, που γεννιούνται κάτω απο λάθος αστέρι.. Είναι κατι παιδιά, που ανοίγουν τα μάτια τους τη νύχτα, και δε τα τρομάζει το σκοτάδι, κάθονται με τις ώρες και χαζεύουν τις σκιές του απο την κούνια τους, παίζουν μαζί τους, πιάνουνε φιλίες, απο κείνες τις αθώες τις παιδικές, που δεν ξεχνιούνται ποτέ.. Είναι κάτι παιδιά, που στο πρώτο χαστούκι απο τη μαμά ζωή, αντί να λουφάξουν, να κλάψουν, να φωνάξουν μαμά και να συνετιστούν, μουλαρώνουν. Ειναι κάτι παιδιά που αγριεύουν, και δε σηκώνουνε το χέρι μονάχα για να φυλαχτούν... το σηκώνουν με νύχια ξεσκεπα κι ακονισμένα, ίσα στα μάτια της ζωής, να της τα βγάλουν. Ειναι κατι παιδιά, που μεγαλώνοντας δεν εχουν φυλο, γιατι μένουνε πάντα παιδιά, ατιίθασα, αγριεμένα, με γδαρμένα γόνατα και μούτρα γεμάτα λάσπη απο το παιχνίδι. Και μεγαλώνοντας δεν ανήκουνε πουθενά, και δε τα νοιάζει και πολυ ξερεις, γιατι ανήκουνε στον εαυτο τους, και κάνουνε παρέα καλή μαζί του, τονε ποτίζουνε βοτκα ή τζιν και τονε καλοπιάνουν, περνάνε τα βράδια τους μαζί του, ακουνε μουσική και καπνίζουν και γράφουν, λόγια μεθυσμένα και κομμάτια ψυχής σαν χτεσινές στάχτες κολλημένες στο τασάκι. Κεινα τα παιδιά, καμμιά φορά βρισκεται κάποιος να τα αγαπήσει, να τα αγκαλιάσει, μα τρομάζουνε γιατι δεν ξέρουνε τι θελουν αυτά τα χέρια που τα τυλίγουν, ναναι φωλιά ή φυλακή, κι έχουνε τα νύχια έτοιμα και καμμιά φορά ορμάνε και βγάζουνε το μάτι της αγάπης τους, καμμιά φορά χώνουνε μονάχα τα χέρια τους στις τσέπες πεισμωμένα, κι αφήνονται στο αγκάλιασμα, μα τα νύχια ειναι ετοιμα κι ακονισμένα... Μεγαλώνουν και δεν ξέρουνε τι ειναι πια, ενηλικες σε κατάσταση εφηβείας, ή απλά έφηβοι εγκλωβισμένοι στο σώμα ενηλίκου. Δε μαθαίνουνε ποτέ σωστά το ρόλο του μεγάλου, κι ομως θυμωνουνε που ολοι τους φέρονται σα νατανε παιδιά..

Ειναι κατι παιδιά, που θέλει κότσια να τα αγαπήσεις, που θέλει δύναμη να τα εξημερώσεις, και που ποτέ δεν εξημερωνονται τελείως. Σα τα θηρία στο τσίρκο,θα πηδηξουν μέσα απο το πυρινο στεφάνι αν τους το ζητήσεις, μα θαναι ετοιμα να σε ξεσκίσουνε μολις υπερβεις τα ορια που εχουν θεσει.. Ειναι κατι παιδιά ανησυχα, κατι παιδιά απομακρα, κατι παιδιά πληγωμένα, κάτι παιδιά καταδικασμένα να αμύνονται πάντα σε τούτο τον κόσμο της μέρας και του φωτός.. Ειναι κατι παιδιά που θα μπορούσανε να ειναι παιδιά μου.... Μα δεν ειναι, γιατι ποτέ μου δε μεγάλωσα αρκετά...