Της τρελλης

Ετσι, μεσα στο ρυθμο των ειδήσεων, των πολιτικών αλλαγών, των σκανδάλων και ολων αυτών που με κυνηγάνε απο παντού, επεσε το μάτι μου πανω σε τουτο... Χωμένο στα μικρά κι αδιάφορα, διακριτικό, μονάχα για τα μάτια που θα τύχαινε να το δούν ψάχνοντας στα ψιλά γράμματα, για τους πελάτες των τελευταίων τραπεζιών στις μπουάτ, ενα μπουκάλι κρασί ρεφενέ, μια εφηβεία που τραγουδούσε φάλτσα στις πλατείες με κιθάρες κακοκουρδισμένες, εκει το βρηκα... Και να μωρε, ετσι, μουρθε αποψε να κανω μια προσευχή, οπως μονάχα εγω την κανω, να βάλω ενα ποτήρι κρασι, και να βαλω να ακουσω, ήταν ενα κουταβάκι, ενα αδέσποτο σκυλάκι, μια Δευτέρα στην Πλατεία Αμερικής, να βάλω να ακουσω

"ακόμα κι αν φύγεις, για το γύρο του κόσμου

θασαι παντα δικός μου, θαμαστε παντα μαζί..

και δε θα μου λειπεις, γιατι θαναι η ψυχή μου

το τραγούδι της ερήμου, που θα σ'ακολουθεί...."

Να πιω το κρασί μου, και να προσευχηθώ να πανε ολα καλά.. Γιατι δεν ειναι μονάχα ο ανθρωπος, δεν ειναι μονάχα ο καλλιτέχνης, ειναι η εφηβεια μου, η ζωή μου, τα τραγουδια που έλεγαν εκεινα που δε μπορούσα να πω, οι στιχοι που θα ήτανε δικοί μου αν ήμουνα ποιήτρια, και τα σκοτεινά μου βράδια, οι συζητήσεις μου με μένα και οι απαντήσεις που ποτέ δε βρήκα.. Γιατι δεν ειναι που χάνεις τον καλλιτέχνη και τον ανθρωπο, για να χάνονται ειναι οι ανθρώποι ετσι κι αλλιώς, ειναι που χάνεις σιγά σιγά οτι σε κράταγε με κεινα τα ήσυχα βράδια.. που η Αθήνα ανάβει, σα μεγάλο καράβι, κι ησουν μέσα κι εσύ... Ετσι, γιατι νιωθω οτι χρωστάω πολλά, νιωθω οτι καποιος δικός μου χρειάζεται την προσευχή μου, απόψε θα φτύσω Ζαχόπουλους και Τσίπρες, και απλα θα προσευχηθώ να πανε ολα καλά.. Για εναν εμπορο, που η πραμάτεια του μουχει σταθεί πολύτιμη συντροφιά...

Ειμαι εμπορος ονειρων, μαγικών, χαμένων μύρων -περασα

Αεράκι στο κορμι σου, παραμύθι στο κορμί σου -φυσηξα

Στην πηγή του μύθου πάω

τη σιωπή σου μεταφράζω

το τραγούδι σου ανεβάζω

σαν κοράλι απ τους βυθούς...

Ειμαι εμπορος ονειρων, μαγικών χαμένων μύρων -περασα

μυστικά που δε θυμάσαι, τα σκοτάδια που φοβάσαι -ρωτησα....

Καλη δυναμη καλή μου... Καλη δυναμη κι ολα να πανε καλα.. Ποναει πολυ να κοβονται κομμάτια απο τα νιατα μου, κι ας ακουγεται εγωιστικό ετούτο..

Να ευχαριστήσω τη Γητεύτρια και τουτο δω το blog, για τους στίχους...