Της τρελλης

Διάβασα την εγγραφή του tzonakoy, για το γυμνισμό, και μια και η ανταλλαγή απόψεων ειχε πολύ ενδιαφέρον, ειπα να ερθω εδω στο τσαρδί μου να εκτεθώ, για να μην εκθέσω κανα σεντόνι στο tzonako και με πάρει με τη σκουπα.. Μεγαλωσα αμολυμένη με ενα βρακί κι ενα καπέλο τρεις μηνες καθε καλοκαίρι μεσα στον ήλιο -και τωρα φυσικά το πληρώνω. (Το καπελο μου το φοράγανε γιατι ανοιγε η μυτη μου αμα με βαραγε ο ηλιος). Συνεχίζοντας να μεγαλώνω, και μια και η μαμά φυση δε μου έβαλε ιδιαίτερα εμπόδια, συνέχισα να είμαι καθε καλοκαίρι με το βρακί -και το καπέλο.. Και καπως ετσι, ενα καλοκαίρι στην Αντιπαρο, μουρθε πολύ φυσικό, στην παραλία του καμπινγκ που τοτε ήταν "γυμνιστών" (αρχαια χρονια λεμε), να πετάξω και το βρακι και να βουτήξω στο νερο.. Η αλήθεια ειναι που με πηρε κι ο υπνος στον ηλιο μπρουμυτα κι εκαψα τα πισινά μου, κι αντε να εξηγήσεις μετα στη Σορα τη Σουδέζα, πως οσο και να λεγε στο Σουηδικό ασκέρι της στη Λα Λουνα να μαζευτεί για να καθίσω και γω, εγω δεν υπηρχε περιπτωση να καθίσω.. τελως πάντων..

Παντα πιστευα οτι το ανθρώπινο σώμα ειναι ενα κομμάτι της φύσης. Καθολου πρωτότυπο, και να με συγχωρείτε, ολοι εχουμε απο ενα, και στις βασικές του γραμμές ειναι απελπιστικά ιδιο.. Ενα αγνωστο γυμνό σωμα διπλα μου ποτε δε κατάφερε να με διεγείρει ερωτικά.. οχι περισσοτερο απο οποιοδήποτε ζωντανό ον ειχε ξαπλώσει διπλα μου τελος παντων... Ενα κατι τις παραπάνω το θελω η γυναίκα.. (Σε αντιθεση με το σκυλο που βρηκε πολυ ενδιαφέρον θεαμα τον αρσενικο που αποφάσισε να βουτήξει τρεχοντας στη θαλασσα, οντας γυμνος: οχι αγάπη μου, δεν ειναι το ξυλο που σου πετάω αυτο, ελα πισω σου λεω!).

Με τον αντρα μου ειχαμε ενα θεμα.. Μεγαλωμένος διαφορετικά, βρακί να αλλάξει, στην τουαλέτα πήγαινε μην τονε δω.. Μυστηριο πραγμα.. Ητανε κει, στο Βελανιό, την αγαπημένη μας Σκοπελίτικη παραλια, κάποτε παραλία γυμνιστών κι αυτή, που κατι το μαγιό που τον εκοβε, κατι που ολοι γυρω μας ητανε γυμνοί, σηκώθηκε ξαφνικά και πέταξε το μαγιό του με τέτοια φυσικοτητα που με αφησε να τονε κοιτάω σύξυλη.. Κι απο κει και υστερα, παντα στο Βελανιο πηγαίναμε, γυμνοι ανθρωποι ξαπλωμένοι στην αμμο, γυμνοι αποσα ολα οσα μας μαθανε ολα αυτα τα χρονια, γυμνοι απο φοβους, γυμνοι κατω απο τον ηλιο, κορμιά ομοια κατω απο τον ιδιο ουρανό... Και ποιος μπορεί να μου πει οτι ειναι αμαρτία αυτο που ορισε η φυση; Γιατι αποσο ξερω, ολοι ξεβράκωτοι γεννιόμαστε, κι αν κρινω κι απο τα ανήψια μου δηλαδή που τα κυνηγάμε να τους φορέσουμε το παμπερς, πολύ το απολαμβάνουμε.. Μεχρι να φυτέψουνε στο κεφάλι μας την πονηριά... Μεχρι ναρθει ο οφις με το μηλο. Ο δασκαλος με το βιβλίο. Ο παπας με το Ευαγγελιο. Και να δούμε πεντάχρονα κοριτσάκια να καμαρώνουνε με το πανω μερος του μαγιό τους.. Κι ας μην ξέρουνε γιατι.. Γιατι νιώθουνε μεγάλες.. Κι οταν θα μεγαλώσουνε, θα μετανιώνουνε που δε νιώσανε ποτε μικρές.. Αλλα η πορτα του παραδεισου θαχει πια κλεισει..

Κι εχεις τους αλλους. Τους ντυμένους. Αυτους που θαρθουνε αναμεσα στα γυμνά κορμιά, ντυμένοι τις φοβίες και τα κομπλεξ τους, και μπορεί οταν νομίζουν οτι δε βλέπεις, να σε φωτογραφίζουν.. Σαν αξιοθεατο.. Τι τραβας αγάπη μου; Να σου δωσω ενα πλειμπόι να τραβήξεις με την ησυχια σου;

Θελει θαρρος να αποδεχτείς το σώμα σου. Θελει θάρρος να αποδεχτείς τη φύση σου. Και τελικά, ειμαι εγω προκλητική που δε σου δινω σημασία, η εσυ εχεις γινει ενας αθεραπευτα λιγούρης;