Της τρελλης

Μια φορά κι ενα καιρό ητανε ενα ουφάκι

ενα τοσοδουλι πλασματάκι σε ενα πλανητη μακρινό...

Ειχε ενα ποδηλατάκι ενα τοσοδα διαστημοπλοιάκι

κι έκοβε βόλτες στον ουρανό. Κι ολο φωναζε η μαμα του

μην πηγαινεις μακριά- μεινε εδω στη γειτονια.

Ομως το μικρό ουφάκι ηθελε τον κοσμο να γυρισει

και περα απο τη γειτονιά του κι αλλους τοπους να γνωρισει.

Ηταν και μια τρυπα μαυρη, μονη της σε μια γωνιά

κανεις δεν την αγαπουσε, κι ας μην ήτανε κακιά.

Πηγε το μικρο ουφάκι να της κανει συντροφιά

και η τρυπα απτην χαρά της το επηρε αγκαλιά..

Κι ετσι το μικρό ουφακι βρεθηκε αξαφνα εδω,

τιποτα να μη γνωρίζει κι ηταν μονο του κι αυτο.

Χρονια μεσα στους ανθρωπους εμαθε να τριγυρνά

λιγα να καταλαβαινει κι ολο να χαμογελά.

Κι οταν ολοι το ρωτουσαν γιατι ολομαυρα φορα

ειναι που, μια μαυρη τρυπα με ειχε παρει αγκαλιά....

Κι οσο περναγαν τα χρονια μαθαινε τον κοσμο αυτο

μα ηξερε πως κατα  βαθος "δεν ανηκω εγω εδω"..

Κι υστερα μια μέρα ειδε,κι αλλους μαυρα να φορουν

λιγα να καταλαβαίνουν κι ολο να χαμογελούν

Κι ετσι γιναν μια παρέα και δεν ήταν μονοι πια

(καπου μια μαυρη τρυπα μονη της χαμογελά)..

Κι ισως αμα μαζευτουνε αυτα τα μαυρα τα παιδια

φτιαξουνε μια μαυρη τρυπα στη μεγαλη τους καρδιά

να χωρέσει ολο τον κοσμο να τον παρει μακρια

ισως τοτε και να πουμε "ζησανε αυτοι καλα.."

Μου ζητησε να φτιάξω ενα παραμύθι η  Φοιβη, αν κι αυτο ειναι ενα πολύυυυ παλιό παραμύθι.... Μουπε να σκαρώσω ηρωες και μια ιστορια, αλλα εγω την εχω χρονια τώρα μεσα στο μυαλό μου τούτη... Μια ιστορία που δεν έχει ηρωες -μονάχα μαυρα ρουχα, μαυρες τρυπες και χαμογελα εχει...Δινω την πασα  στο Βασιλη (γιατι νομιζω οτι δεν θα αρνηθεί;), στην Ελενα, και στην Τρελλοκαμπέρω -γιατι καιρό εχεις να γράψεις ματια μου, θα μου σκάσεις και τι θα απογινω μοναχή μου;