Και (νομιζω) πως δε την πέταξα εγω...
Μου ζητησε το παιδι μου να φτυσω, να πετάξω, να λερώσω με κατι ενα λευκό καμβά... Μα δεν προλαβα. Γιατι εκει που ετοιμαζομουνα να στολίσω με τις ευχές μου, το λευκο καμβά του νεογέννητου χρόνου, κάποιος με πρόλαβε... Οπως με προλαβαινει παντα... Χωρις να καταλάβω πως... Οπως ποτέ δεν καταλαβαίνω... Ισως μονάχα τετοιες μέρες, που νιώθω πως κάποιος μου στέρησε τη χαρά της ελπίδας για ενα καλύτερο αυριο να υποψιάζομαι κάτι... Να λοιπον Φοιβη μου... Μια πετρα.. Σε λευκό, αθώο, νεογεννητο χρονο... Αν και νομιζω παει καιρός τωρα που πέφτουνε τούτες οι πέτρες τριγύρω. Μονάχα που τώρα έτυχε να πετυχουνε τον δικό μας λευκό τοιχο. Και να τον λεκιάσουνε πριν καν τον πλησιάσουμε για να θαυμάσουμε τη λευκότητά του.. Ο καινουργιος χρονος φετος δε θα ερθει. Ολα θα ναι ιδια οπως και με τον παλιο, γιατι ετουτον τονε σκοτώσαμε στην κουνια.... |
Tags: Τουρλουμπούκι
Τί είδαν οι πολλοί...



στις Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008 10:20 μμ:
πικρο και αληθινό, Βιβή...
στις Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008 0:05 πμ:
καλησπέρααααα!!!
στις Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008 0:28 πμ:
Ε?!
Το σχόλιο σας