Της τρελλης

Συμφωνα με άρθρο των Νεων, η πιο συχνη ηλικία που παθαίνουν οι άνθρωποι κατάθλιψη, είναι τα σαράντα. Με πιο επιρρεπείς τις γυναίκες. (Σαράντα; οχι χρυσό μου, τα τριανταπέντε κλείνω. Σιγά μη βάλω και κεράκια στην τούρτα! Ξερω κάποιες που το έκαναν και στα τριάντα τους αυτό, αλλά δεν είναι το θέμα μας). Ειναι η εποχή που για κάποιο λόγο κοιτάμε πίσω, κοιταμε και μπρος, και παθαίνουμε ενα ντουβρουτζά, κι ένα κάτι. Απο που ξεκινήσαμε και που φτάσαμε.. και πότε θα φτάσουμε εκεί που είχαμε σκοπό να φτάσουμε; και θα φτάσουμε και ποτέ; Και που πήγαν τόσα χρόνια; Γιατί δεν τα καταλαβαμε; Ποιος κάνει πλάκα με το χρόνο μας; Ποιος κάνει πλάκα με τις ζωές μας;

Εκει λοιπόν, στα σαραντα, ανακαλύπτουμε συνήθως οτι τα πράγματα δεν πήγαν ακριβώς οπως τα ονειρευόμασταν... Οτι κάπου χάσαμε χρόνο, κάπου βάλαμε λάθος προτεραιότητες, κάναμε λάθος κινήσεις. Κι ότι τα χρονικά μας περιθώρια στενεύουν. Η μισή μας ζωή ήδη πέρασε, κι εμεις ακόμα δεν ξέρουμε που βρισκόμαστε. Παρακαλώ σταματήστε τη γη για λίγο. Πρεπει να σκεφτώ.

Η ευτυχία λέει του ανθρωπου ακολουθεί ενα U. Προφανώς οχι αντεστραμμένου. Γεννιόμαστε μέσα στην τρελλή χαρά -έχετε δει μωρό αγχωμένο; τουλάχιστον μέχρι να το βάλουν το τριπάκι ξύπνημα στα αγρια χαράματα-παιδικός σταθμός- σπιτι. Μετά μεγαλώνοντας, αρχίζουμε να πέφτουμε. Σήμερα ειδικά, που στην εφηβεια παίζει να γίνεις και emo, πέφτεις κατακόρυφα. Ολα ειναι λάθος, κι ολα ειναι στραβά. Σταθεροποιούμαστε σε μια καθοδική πορεία. Ποτέ δε θα καταφέρω αυτό, ποτε δε θα καταφέρω εκείνο. Στα σαράντα είσαι πια σίγουρος. Τιποτα δεν εχεις καταφέρεις. Ο πάτος του U. Η κατάθλιψη. Το στάδιο βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο...

Μετά όμως, σύμφωνα με το επόμενο αρθρο, αρχίζει η ανάκαμψη. Φτάνεις πια στα πενήντα, κι ανακαλύπτεις πως ότι ήτανε να κάνεις τοκανες (ασχετο που μεχρι τα εβδομηντα σου οπως πάμε θα είσαι παραγωγικός και δημιουργικός). Αρχίζει κι ο θεούλης να καλεί την κλάση σου, πας πια σε περισσότερες κηδείες παρά σε γάμους, αρχίζεις να εκτιμάς το γεγονός οτι είσαι ζωντανός και μόνο. Κι όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο παιρνεις τον ανήφορο του U. Καθε χρόνος σε κάνει πιο ευτυχισμενο που τη σκαπουλαρες κι αυτή τη φορά. Καθε τι που κάνεις σε κάνει χαρούμενο που πρόλαβες να το κάνεις. Καθε μέρα που ξυπνάς είναι μια νίκη.

.. γκρίνιας, και αφορμών ξεμαλλιάσματος μεταξύ εργαζομένων (αυτών του θεού, και των άλλων, του κατώτερου θεού). Και να ζητησω και συγγνώμη απο τον εκλιπόντα που θα κάνω μέρα γκρίνιας τη μέρα της κηδείας του, αν και δεν είμαι απολυτως σίγουρη οτι φταίω μονάχα εγώ και το στραβό μου γκρινιάρικο κεφάλι γιαυτο.

Φωναζε ο μακαρίτης -δεν ξερω αν το λεω σωστά, στο χωριό μου μακαρίτες τους λέμε τους συχωρεμένους- να γράφουμε το θρήσκευμα στις ταυτότητες. Κάποιοι απο μας συμφωνούσαμε, καποιοι διαφωνούσαμε, καποιοι δε δίναμε δεκάρα. Καλά να πάθουμε. Γιατί τώρα, που η ορθοδοξια πενθεί, με τι μούτρα θέλεις να πενθήσεις εσύ ε; Εχεις κανα χαρτί που να αποδυκνείει οτι είσαι χριστιανός ορθόδοξος; Δεν έχεις. Κατσε και δούλευε λοιπόν και σκάσε. Διοτι τουτο είναι πένθος της ορθοδοξίας και των δημοσίων υπαλλήλων. Γιατί οι δημόσιοι είναι υπάλληλοι του Ορθόδοξου Ελληνικού Κράτους. Οι υπόλοιποι που είστε υπάλληλοι ιδιωτών αμφιβόλου θρησκεύματος, τα κεφάλια μέσα, κι όποιος θέλει να πενθήσει μετά το οχτάωρό του παρακαλώ.

Ετσι λοιπόν, αυριο στην κηδεία θα παρευρεθούν άπαντες οι δημόσιοι υπάλληλοι. Απο τον αριθμό των οποίων δε, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι μισοί και παραπάνω Ελληνες θα παρευρεθουν. Οσοι ειναι εκτός Αθηνών, θα πάρουν και δυό μέρες οδοιπορικά.

Αυριο λοιπόν, το πρωί δε θα χει κινηση. Μόνη μου θα κατεβαίνω παλι στο κέντρο, μαζί με μερικούς ακόμα αμφιβόλου θρησκεύματος. Στο μαγαζί δε θαχει και πολύ δουλειά. Κατά τις δέκα θα γίνει ο κακός χαμός, σα ναναι Σαββατο, γιατί θα ξυπνήσουν όλοι και θαρθουν να ψωνίσουν μην παρακολουθήσουν και την τελετή ξενηστικωμένοι και τους έρθει και καμμιά ζαλάδα. Βεβαια, αν τους ερθει ζαλάδα, μπορει να πάρουν κι αναρρωτική την Παρασκευή και να το κάνουν τετραήμερο. Τοση ταλαιπωρία, τόσος κόσμος, τόση συγκίνηση... πόσο να αντέξει ο άνθρωπος...

Η κηδεια θα γίνει δημοσία δαπάνη. Με έξοδα του Δημοσίου δηλαδή. Αυτό σημαίνει πως κάποιος πρέπει να δουλεψει, για να βγουνε αυτα τα έξοδα: να πληρωθεί η κηδεία, να πληρωθούν τα μεροκάματα των υπαλλήλων που θα τιμήσουν το νεκρό με την αργία τους. Κι έτσι θα δουλεψουμε εγώ κι εσείς, που δεν ανήκουμε στο επίλεκτο σώμα των δημοσίων, όπως πάντα δηλαδή. Διοτι αλλοι εργαζόμενοι αυτοί, άλλοι εμεις. Αλλες αργίες αυτοί, αλλες εμείς. Αλλα δικαιώματα αυτοί, αλλα εμείς. Σωστό. Στο κάτω κάτω εμείς τους πληρώνουμε. Δε γίνεται νάμαστε ίσα κι όμοια, γίνεται;

Μόλις διάβασα αυτό... τι να πω; οτι ειναι τρελλοί οι Ικαριώτες; Σιγά το νεο!

Το πρώτο αμάξι που οδήγησα ήταν ενας σκαραβαίος αντικα του δασκαλου μου... απο τις πρωτες εργοστασιακες δασκάλες που ειχαν βγει.. Το λατρευε λεμε εκεινο το αμάξι, κι οταν κατάφερα να το κάνω να βγάζει καπνούς απο τον ποπό του -διοτι ειχε τη μηχανή πισω- με παράτησε συξυλη στη μέση του δεν ξερω που, για να γυρισω πισω, η αχρηστη, που έκανα τη μηχανή της αγάπης του να ανάψει, να φυγω να μη με ξαναδεί... Με ξαναδε.. οικογενειακός φίλος ήτανε, τι διαολο, και πηρα και διπλωμα με το σκαραβαίο (με την τριτη, ασχετο!). Μετα αρχισανε οι οικογενειακες διαφωνίες: νεα οδηγός, να μην παρω καινούργιο αμάξι και του κάνω καμμιά ζημιά.. Επαιρνα καθε παρασκευή το φιατάκι του μπαμπά μου, αγορασμενο το 79 παρακαλώ, και το επεστρεφα Σαββατο ξημερωματα με βενζίνη ισα μεχρι το βενζινάδικο. Ο μπαμπάς το ξαναγέμιζε, και το ξαναπαιρνα το Σαββατοβραδο.

Το Φιατάκι το λέγαμε Κατσουλινο. Δεν ξερω ποσοι θυμάστε τα γαριδάκια Κατσουλινο, ειχανε μεσα κατι δωρακια -δεν τα ειχε απαγορεψει ακομα ο ΕΦΕΤ- τοσοδουλικα, κι οταν πηρε ο μπαμπάς μου το αμάξι, ολοι του λέγανε ρε συ στα γαριδάκια το βρηκες τουτο δω; κι ελεγε ο πατέρας μου ναι, στα Κατσουλίνο, και τουμεινε το ονομα και πέρασε στην ιστορια ο Κατσουλινος! Εξη ατομα στριμωγμενα μέσα, απο Φιλαδέλφεια να πάμε στο Οζ στην πλατεία Αμερικής, ο ηλιθιος που με εκλεισε στην Αγαθουπόλεως και δεν μπορούσα να φύγω, και πεντε παλικάρια που πηραν τον Κατσουλίνο σηκωτό να τον πάνε δεξιότερα, πολύ το αγαπούσαμε ολοι αυτο το αμάξι. Ηταν το πρωτο αμαξι της οικογενειας κάποτε, κι είχε γίνει το πρώτο αμαξι της παρέας. Θυμάμαι που το αφησα σε ενα χωράφι, κολλητά με ενα δέντρο, κι όταν πηγαμε να φυγουμε, ειχε παρκάρει ενας κολλητα διπλα μου... Κοβω και γω το τιμόνι, το δεντράκι τοσο δα, λεμε σιγα θα λυγίσει, σιγα που θα λυγιζε, αρχισε να μου βαζει μεσα το φτερό.. Τα παιδιά βγηκαν να λυγισουν το δεντράκι... Το δεντράκι αντιστάθηκε...Το φτερο βουλιαξε.. Τρεις μαντραχαλαίοι μακελεψαν το δεντράκι την επομενη, γιατι βουλιαξε το φτερό του Κατσουλίνου. Κωλοδεντρο! (η πρωτη μας αντιοικολογική ενεργεια). Ο Κατσουλινος να με αφήνει απο μπαταρία στη μέση της λεωφόρου και κανεις να μη σταματάει να βοηθήσει να τον παμε στην ακρη: ο λεωφοριατζής σταμάτησε μονάχα κι αυτος γιατι δε χωρούσε να περάσει. Ο φιλος του πατέρα μου που ρωτούσε: η κορη σου φοράει τακούνια οταν οδηγάει; Να προσέχει μη βγει το πόδι της στην ασφαλτο! γιατι σαν φιατάκι του 79 ενα θέμα με τη σκουριά το είχε..

Το 91 ητανε που ο κατσουλίνος εγινε μια τρυπα που πεταγαμε μεσα λεφτα και πηγαίνανε στο δρόμο... Κι ομως ο μπαμπάς μου δεν ήθελε να τον αποχωριστεί: μεχρι το καφενείο τον πηγαινε. Αρχισαν να με ρωτάνε τι αμάξι θέλω. Ηθελα ενα Ντεσεβω. Ντουβρουτζάς. Παιδι μου, διαλεξε κατι αλλο, Ντεσεβω θελεις; Αυτο θελω. Μετα ενας φιλος που δουλευε σε συνεργειο μου εδειξε πως βγαζουν ενα εξαρτημα απο τη μηχανη του Κατσουλινου. Μετα μου εδειξε οτι για να το βγαλεις απο το Ντεσεβω θελεις μια μερα. Μου το μετέφρασε σε κοστος συντηρησης. Με επεισε. Αλλα παλι κανενα αμαξι δε μου αρεσε.

Και μετα το ειδα. Κι ηρθα περιχαρης στο σπιτι και ειπα: αυτο το αμαξι θελω. Αλλος ντουβρουτζας! Yugo? τοσα αμαξια, και θελεις yugo? ε, εγω αυτο ήθελα! 1300 κυβικά, EFI, το βάφτισα και Εφη, αυτο ηθελα, αυτο πηρα. Εμαθα να εχω παντα μια ντιζα για mirafiori στο πορτμπαγκάζ γιατι η εξπρες σερβις σπανια ειχε, κι αυτη η ντιζα ολο στο δρομο με αφηνε, κι ολα καλα. Το yugo μας βγηκε κατι σαν την Κριστιν.. Παθαινανε ενα κατι τα ηλεκτρικά του, αναβες τη μεγάλη σκάλα στα φώτα και σβήνανε ολα, πανω που ελεγες να το πας στον ηλεκτρολογο εφτιαχνε μοναχό του, τρια χρονια αυτη η δουλειά, και μετά παντρεύτηκα. Την ιδια εποχή, ο Κατσουλίνος ειχε μετατραπεί σε γατοφωλιά, ο μπαμπας μου δεν ειχε αμάξι, του δώσαμε την Εφη, και πηραμε το Σταρλετ..

Το Σταρλετ το βαφτισα με τη μια Μουγκοθόδωρα. Διοτι στην Εφη, εβαζες μια πρωτη, και την ακουγες ρε παιδι μου, ξεκιναγες και μουγκριζε, τουτο δω, κιχ. Εβγαζα το κεφάλι μου απο το παραθυρο στα φανάρια, για να δω αν δουλευει η μηχανή.. ρε λες να έσβησε και να μη το πηρα χαμπάρι; Μουγκο. Τιποτα. Που ειναι το τριξιμο της Εφης οταν εισαι σταματημένος στο φανάρι; Αθορυβο. Ενα χρονο εκανα να το συνηθισω. Και δυο να του φαω δισκο και πλατώ. Ο τυπος στο συνεργείο ειπε οτι δεν του ειχε ξανατυχει τετοια περιπτωση. Ουτε εμενα τοσο λεπτεπίλεπτο αμάξι.

Ο Μουγκοθόδωρας κοντεύει την δεκαετία. Καθως η οικογένεια μεγάλωσε, και αντε να χωσεις δυο σκυλια και δυο ενηλικες εκει μεσα, πήραμε ενα αμαξι πιο οικογενειακο. Ενα Matrix. Αυτο ρε παιδιά δεν είναι αμάξι. Που με πάει το πουλμανάκι ειναι. Καθολου δε το εχω χωνέψει. Να βρασω και το υδραυλικό του τιμόνι δηλαδή, που με το Μουγγοθόδωρα ιδρώνω και ξειδρώνω για να παρκάρω, εχω και την τενοντίτιδα παναθεμά τη, και την ανεση του... Μια φορά που το πηρα γιατι ειχα το Σταρλετ στο συνεργείο, με ρώτησε ενας στο δρόμο αν εχω αυγά στο πορτμπαγκάζ.. μωρέ μη σου πω και τις κοτες..

Ο αντρας μου λεει οτι ηρθε η ωρα να πουληθει το Σταρλετ.. Αλλα και γω, σα τον πατέρα μου με τον Κατσουλίνο, δε θελω πια να το αποχωριστώ. Ασε δηλαδή που παει μια χαρά το ερμο, που η Εφη,που βγάζει την ψυχή του πατέρα μου, και τον έχουμε μαζέψει απο τους δρόμους ουκ ολίγες φορές διότι αποφάσισε να παραδώσει πνεύμα. Ειναι περιεργο αυτο με τα αμαξια: καταλήγεις να δενεσαι μαζί τους, ερχονται και χώνονται μέσα στις στιγμές σου, γίνονται κομματι σου.. Τοσο που προτιμάς να τα κανεις γατοφωλιές παρά να τα δώσεις για παλιοσίδερα.. Ακριβό μου σαράβαλο, μόνο εσυ με αγαπάς..

Μαμά μου...
Εσύ που με γέννησες από ενα λάθος, μια απροσεξία της στιγμής, εσύ που σου γινα βάρος αντί χαρά... Μαμά μου, εσύ που τυλιγμένη στα δίχτυα των ναρκωτικών και της προσωπικής σου οδύσσειας, ξέχασες πως είχες το χάρισμα να δίνεις ζωή, και τη δική μου ζωή βρέθηκες να ορίζεις.... Μαμά μου, που με ξεχνάς και με πουλάς, μαμά μου που με πονάς, μαμά μου που δεν ηθελες να σαι η μαμά μου, μαμά μου που με άφησες σε κάποιο ίδρυμα, για να μην είμαι εμπόδιο στον προσωπικό σου το λαβύρινθο.. Μαμά μου, που άφησες το παιδικό μου κορμάκι να βασανιστεί και να ματώσει, μαμά μου που με ξέχασες, μαμά μου που ποτέ δε με αγάπησες όπως οι μαμάδες αγαπάνε τα παιδάκια τους, ίσως γιατί κανείς δε σου μαθε πώς είναι τέτοια αγάπη...
Μαμά μου...
Εσύ που η τύχη κι ο θεός δε θέλησαν να σου δώσουν το χάρισμα να γεννήσεις ζωή, εσύ που με ονειρευόσουνα μα ποτέ δε με είχες, εσύ που θυσίασες το κορμί και το μυαλό σου σε μια απελπισμένη προσπάθεια να γίνεις η μαμά μου... Μαμά μου, εσύ που δεν ένιωσες πως είναι να βγάζεις απο μέσα σου ζωή, εσύ που δεν πόνεσες για να με φέρεις στον κόσμο, εσύ που έκλαψες, κι εταξες, και ανέβηκες γονατιστη τα σκαλιά στη Χάρη της, για να σε αξιώσει να γίνεις η μαμά μου... Μαμά μου, που με αγκάλιασες και χάιδεψες τα μπερδεμένα μου μαλλιά, που σκούπισες τα δάκρυά μου, φρόντισες τις πληγές μου ώσπου να πάψουν να αιμορραγουν και να αρχίσω ξανά να χαμογελάω... Μαμά μου, που έκανες την ψυχή σου αγρό για να ανθίσω και γω το τσαλαπατημένο χαμομηλάκι, μαμά μου, άδικος είναι τούτος ο κόσμος που ήρθαμε, μα πάντα θα φροντίζεις να μου δείχνεις την ανθισμένη του πλευρά...

Το γραψα για το χαμομηλάκι, αλλά σκεφτόμουνα δυο πολύ συγκεκριμένες μαμάδες που γνωρίζω...

Ποσο τρομερό είναι, στις τελευταίες σου στιγμές, εκει που η ψυχή σου αγγελοκρούεται, κι η ζωή σου αρχιζει να μοιάζει με όνειρο μισοξεχασμένο, πόσο τρομερό είναι, κείνες τις στιγμες, να βλέπεις πάνω απο το κεφάλι σου μονάχα τα όρνια που λιμπίζονται τις σάρκες σου;

Ποσο τρομερό είναι, να πεθαίνεις ξέροντας πως κάποιοι περιμένουν να βγεί η τελευταία σου πνοή, με τα μικρόφωνά τους κρεμασμένα πάνω στο προσκεφάλι σου, για να προλάβουν να τη μεταδώσουν σε αποκλειστικότητα; Ποση μοναξιά να βιώνεις εκείνη τη στιγμή που την ψυχή σου πας να παραδώσεις, ξέροντας πως κάποιοι βιάζονται να κάνεις την παράδοσή σου μια ώρα αρχύτερα, για να βρούνε ενα φρέσκο θέμα; Να νιώθεις σα το σφαχτό στο τσιγκέλι, νασαι ακόμα ζωντανός, να ξέρεις οτι τα αφιερώματα στη μνήμη σου έχουν ήδη ετοιμαστεί και περιμένουν στα συρτάρια των καναλιών για να παιχτούν; Ποιά Θεια Κρίση να φοβηθείς, όταν έχεις βιώσει το μέτρημα της ανάσας σου, έχεις νιώσει την ανυπομονησία πάνω απο το κρεββάτι του πόνου σου, χιλιάδες μάτια να προσπαθούν να σπρώξουν την ψυχή σου μακριά όσο γινεται γρηγορότερα για να κερδίσουν ένα συγκινητικό θέμα; Όταν περιμένουν το θάνατό σου, για να λουφάρουν μια μέρα απο τη δουλειά οι δημόσιοι υπάλληλοι;

Αφήνοντας την ψυχή σου να φύγει, με το βλέμμα σου στα κοράκια που περιμένουν...

Καλό ταξίδι Χριστοδουλε. Σκετε Χριστοδουλε. Γιατι τις στιγμές εκεινες, δε μπορεί παρά να ένιωσες πολύ μόνος...

Το καλό με το να μην πολυβλέπεις τηλεόραση, είναι οτι διατηρείς κάποιες ελπίδες να μη μετρατραπεί το μυαλό σου μπιτ σε κοτόσουπα, και το κεφάλι σου σε σουπιέρα (απο κεινες με τα σκαλιστά καπάκια και τις ζωγραφιές που βγαζουν οι μαμάδες τη μαγειριτσα το Πασχα). Το κακο παλι είναι, οτι αν προβληθεί κατι που θα ήθελες να δεις, ή που ειναι αξιολογο, απλά το μαθαίνεις τις επόμενες μερες απο τις συζητήσεις που ακους. Καπως ετσι την πατησα και γω με το Παρασκήνιο της ΕΤ1 -και που δεν ήξερα οτι υπάρχει τέτοια εκπομπή, μη μου πειτε οτι ειναι ακόμα η ιδια που εβλεπα πιτσιρίκα, η ήταν το "επάγγελμα ρεπόρτερ" εκεινο; Αρχισα ξαφνικά να βλέπω παντού σχόλια για την εκπομπή, κι άρχισε να μπαίνει μέσα μου ο διάολος που δεν την είδα. Τα παιδιά του metablogging, μπηκαν στον κοπο κι ανέβασαν το βίντεο, κάποια αλλα παιδιά φρόντισαν να ανεβάσουν ολη την εκπομπή στα γνωστά video-on-demand sites, τελικά ευδόκησα σήμερα να τη δω και γω.

Παραδόξως, αυτο που μου έμεινε περισσότερο ήταν η κακιστη σύνδεση με τον ξενο δημοσιογράφο: ελληνικοί παροχοι, ελληνική υποδομή, ελληνική πραγματικότητα. Σημερα μιλάω κι αυριο με ακούτε. Ευτυχως ειχε υπότιτλους. Υστερα σκέφτηκα πόσο χαζό ειναι το blog μου: ουτε τεχνη κάνω, ουτε δημοσιογραφία, ουτε κριτική, κι ούτε δουλειά βρήκα, ούτε σπουδαγμένη είμαι. Ασε που δεν ανήκω και στη μέση ηλικία των μπλόγκερ, που ειναι 25-35, εγω φως ειδα και μπήκα, εστησα το τσαντίρι μου και νάμαι! Πολλά ειπαν σε τουτη την εκπομπή, λίγα για την Αμαλία, περισσότερα για τις συγκεντρώσεις στο σύνταγμα (διοτι το θέμα Αμαλία ειναι ανοιχτό ακόμα υποθέτω, δεν νομίζω να άλλαξε κατι τον τελευταίο χρόνο στην κατάσταση που την οδήγησε να γράψει οτι έγραψε -τα δέντρα παλι καηκαν και τελείωσαν, κάρβουνα ακίνδυνα απέμειναν). Εμαθα κάποια blogs που δεν ήξερα, κάποια πράγματα που δεν ήξερα, ακουσα καποια που ηξερα και δεν ακουσα καποια αλλα που περιμενα να ακουσω: τα χαζα, τα ανθρωπινα, τα καθημερινά... Αυτα που γραφουμε εσεις κι εγω δηλαδή. Αλλα σε μια ώρα εκπομπή πόσα να χωρέσεις...

Κρατάω μονάχα αυτο που είπε ο Naftilos: " το σημαντικό είναι οτι ο κόσμος επιστρέφει στη γραφή". Οι ανθρωποι αρχίζουν παλι να γράφουν, ισως οχι σε ημερολόγια και επιστολόχαρτα μα σε οθόνες, γράφουνε όμως κι αυτο σημαίνει οτι ξαναμαθαίνουν πως ειναι να εκφράζεσαι χωρίς πιεση, χωρις διακοπές, πως ειναι απλά να τα αφήνεις να βγουν απο μέσα σου ολα αυτα που δεν προλαβαίνεις και δεν μπορείς να πεις, πως ειναι να λυτρώνεσαι απο την πίεση μετατρέποντάς την σε λέξεις. Αυτα φυσικά για μας. Τους απλους. Με τα χαζά καθημερινά μας blogs. Γιατι για τους αλλους παλι δεν ειμαι και πολύ σιγουρη.

Μη, μην το πεις
οι παλιοί μας φίλοι
μην το πεις
για πάντα φύγαν.
Μη, το μαθα πια
τα παλιά βιβλία, τα παλιά τραγούδια
για πάντα φύγαν.

Πέρασαν οι μέρες που μας πλήγωσαν.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις.

Πέρασαν για πάντα
οι παλιές ιδέες, οι παλιές αγάπες
οι κραυγές.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Όμορφη είναι αυτή η στιγμή, να το ξαναπώ
όμορφη να σας μιλήσω
βλέπω πυρκαγιές
πάνω από λιμάνια πάνω από σταθμούς
κι είμαι μαζί σας.

Όταν ο κόσμος μας θα καίγεται
όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται
εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω
τις μέρες τις παλιές.

Κι ειναι όμορφη η στιγμη που καίγονται οι γέφυρες, είναι όμορφη η στιγμή που ολη μας η νιότη γκρεμίζεται απο το βάθρο της, και παιρνουμε την αποφαση να παμε μπροστά.. Νιώθοντας πως έχουμε ζήσει, πως μπορούμε πια να προχωρήσουμε, πως μπορούμε πια να μεγαλώσουμε όπως εμείς θέλουμε... Ειναι ομορφη η στιγμή, οταν το τραγούδι σε κάνει να χαμογελάς γιαυτα που ευδόκησες να ζήσεις, ειναι ομορφη η στιγμή οταν μπορεις να αποφασισεις ποτε θες να μεγαλώσεις...

Κι είναι πιο ομορφη ακόμα, οταν οι παλιοι σου φίλοι, περνάνε τις γέφυρες μαζί σου, πριν κοπούν πισω μας για πάντα...

Εγω λοιπόν τα μηχανάκια αποτοτε που ειδα το Δεσποτη Παναγιώτη με το SS πολύ τα φοβήθηκα. Απο την αλλη βεβαια δεν μπορουσα και να τα αποφύγω, σα να με κυνηγαγανε τα διαολεμένα ενα πράγμα: θυμάμαι το Φ. που είμαστε σαν αδέρφια, ειχε μια BWM 750, εκατο φορές ειχε τσακιστεί με δαύτη, έρωτας μεγάλος, οταν μπάρκαρε δεν ηθελε να την πουλήσει.. Παντρεψου μωρη, μου ελεγε, ενα καλο παιδι, που να οδηγάει μηχανή, να του την κάνω δώρο για το γάμο! Το καλό παιδι το παντρεύτηκα, αλλα καμποσα χρονια μετά, προς μεγάλη λυπη και του Φ. που είδε την αγαπημένη του να σαραβαλιάζει αβοηθητη σε ενα υποστεγο, και του συζύγου μου βεβαίως που πιο πολυ λυπήθηκε που γνώρισε αργά τη ΒΜW παρά εμένα...

Οσο και να φοβόμουνα, πάντα βρισκόμουνα καβάλα σε ενα μηχανάκι: καπως έπρεπε να παω απο τη σχολή μου στην Πειραιως να κάνω εργαστήρια στη Νικαια, και να ξαναγυρισω στη σχολή την ιδια μερα για το επομενο μαθημα, καπως επρεπε να γυρισω απο την βραδυνη μου εξοδο οταν ειχα φάει τα λεφτά μου μεχρι δεκάρας στις βοτκες, και πάντα κάποιος φίλος με μηχανή ή μηχανάκι ηταν εκει να με βοηθήσει... Μεχρι που εβγαλα δίπλωμα, καβάλησα το φιατάκι του μπαμπά μου -να θυμηθώ να κάνω ενα ποστ για τα αυτοκινητα που βασάνισα- κι ησυχασα (περιπου, γιατι μετα τα μηχανάκια με στοιχειώνανε στο δρόμο: βζζζ κι απο πουθε ηρθε τωρα αυτος, θα τον χτυπησω παναθεμα τονε ετσι που πετάχτηκε, αει σιχτιρι πια!). Στην αρχή φοβόμουν να οδηγήσω μοναχή μου. Αγγαρευα καποιον να ρχεται μαζί μου. Τη μαμα μου: κόκκινο ειναι το φαναρι (ναι, κι εγω σταματημένη, λοιπόν; ). Την κολλητή μου: Μα τι να κάνω παιδάκι μου στη σχολή σου; Ελα μωρε ενα χαρτί θα παω να παρω και θα φυγουμε. Οποιον εβρισκα. Οταν παντρευτηκα βρεθηκα στη θεση του συνοδηγού. Οχι, παραδόξως δεν πάταγα το αόρατο φρένο. Απλά αναρρωτιόμουν, ποιος ηλίθιος του έδωσε δίπλωμα ετσι που οδηγάει, που παει και κάνει σφηνες και πως τρεχει ετσι.. Ολοι λενε οτι ο συζυγος οδηγει πολυ πιο συντηρητικά απο μενα.. ολοι εκτος απο μενα.

Οταν εχω την ευτυχια να βρεθω στο πισω καθισμα, με πιανει τρελλα. Την πρωτη φορά ηταν σε ενα ταξί. Κατεβαινε την Πανεπιστημίου κι ειχα πει ολα τα πατερημά που ήξερα, ελεγα, παει τουτος θα με σκοτώσει, με πηγε εκει που ητανε να με παει, τον σιχτιρισα δεκα φορες απο μεσα μου κι εκοψα διπλωματικες σχεσεις με τον κλαδο. Αν ως συνοδηγος νομίζω οτι ο αλλος οδηγεί σαν ηλίθιος, στο πισω καθισμα τοχω σιγουρο οτι θα με σκοτώσει. Γιαυτο συνήθως δε μιλάω οταν καθομαι στο πισω καθισμα: προσεύχομαι!

Ο ξαδερφος, γειτονας και κουμπαρος μου, εχει εδω και χρονια ενα αλογο, δεν ξερω πως τα λενε, αυτες τις ψηλές μηχανές, και κανα δυο παπιά. Αυτος κολλησε το συζυγο το μικρόβιο. Προχτες λοιπον, το αλογο εξαφανιστηκε, κι εμφανιστηκε στη θεση του κατι κουκουλωμένο... Ο συζυγος εκανε μιση ωρα να ξεκολλήσει.. Τιναι αυτο χαρά μου; Ενα ZZR 1400. Να σας πω, εμενα σαν καράβι διτροχο μου φανηκε. Και θα σε βολέψει παιδι μου το πλοιο να πηγαινοερχεσαι μεσα στο κέντρο; Οχι βεβαια. Για τη δουλειά θαχω το παπί... Αντρες... Μαζεψα το δικο μου μανι μανι μη του μπαινουνε ιδεες και εκλεισα την πορτα..

Αυτο που με νευριάζει περισσότερο, ειναι πως οταν ξεκινάμε μαζί με το συζυγο για δουλειά το πρωί, αυτός φτανει παντα ενα τεταρτο νωρίτερα απο μενα.. Ενα τεταρτο χωρις να υπολογισουμε την αναζήτηση παρκινγκ. Που οταν η Λιοσιων ειναι πηγμένη και γω χαζεύω υπομονετικά τα μαγαζιά με τα ανταλλακτικά, αυτος εχει ηδη φτάσει στο σπίτι.. Αυτο που με νευριάζει περισσότερο, ειναι οτι ακόμα και τώρα, καβαλάω ενα μηχανάκι, και ειμαι αναγκασμένη να παραδεχτώ οτι ειναι βολικό... Γαμώτο!

Εχθές το βράδυ νόμιζα οτι ήμουν καλύτερα: τελικά ήταν μάλλον η ηρεμία πριν την καταιγίδα, γιατί σημερα ξύπνησα πιο χαλια απόλες τις μέρες.. Με μια βαθιά συγκίνηση στο βλέμμα, ένα τρέμουλο στη φωνή, εφετζιδικα αψου που τα ακολουθούσαν τρεις στροφές έκαστο, κατι σα το ζεμπέκικο του φτερνίσματος, και φυσικά, μπηκα στο αυτοκίνητο και πήγα για δουλειά! Γυρισα πισω πακέτο κατα τις δώδεκα, όπου βρέθηκα σε μια κατάσταση νιρβάνα... δε μπορουσα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά, κοιμόμουν και ξυπνούσα, ετρωγα οτι εβρισκα σε αποσταση βολής, και ξαναπεφτα σε ληθαργο.. Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή -μην ξεχνάμε και την AGB- κι ακουγα ανακατεμένα για εισαγγελεις, καταγγελίες, δημοσιογράφους και διαπλοκές... Τι τους έλαχε κι αυτωνών των δημοσιογράφων ρε παιδάκι μου. Να χουνε θεμα που πουλάει σαν τρελλό, και να μην ξέρουνε ποια γωνιά να πιάσουνε για να το ξεσκεπάσουνε χωρίς να φανεί κι ο δικός τους κώλος.. Και κεινος ο Χριστοδουλος να μην λεει να πεθάνει να αλλαξουνε θέμα επιτέλους να ανασάνουνε.. Χάλια..

Μετά απο δώδεκα ώρες μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, πήρα το χαμομηλάκι μου και ειπα να βγω βόλτα στη blogογειτονιά, τώρα που το μάτι μου καταφέρνει να μεινει ανοιχτό εως και μισάωρο λεμε -τεράστια πρόοδος. Και πέφτω πανω στον καυγά. Κι έρχεται το μάτι μου κι ανοίγει γαρίδα.. Και παλευει το ζεστό κι αχνιστό μου μυαλό να συλλάβει τι ακριβώς εχει συμβεί... Τα βαθυστόχαστα ελληνικά άσματα του Βασίλη.. καλά αυτο είναι παλιό, δε το άρχισε τώρα... Η κλικα που ξεσηκώθηκε να φάει το Βασιλη και τη δικιά του την κλίκα (μα τι στο διάολο γίνεται εδώ μεσα, θα μου κάνει κλικ στο τέλος), ενα κατι που εξαπλώθηκε σε ολα τα blogs φιλων και γνωστων -οχι που θαμενα εγω απεξω, περιμένατε να αρρωστήσω κωλοπαιδα- και μια απορία που τελικά μου έμεινε εμενα: πως δυο blogs εξυπνα και με χιουμορ, το καθενα στο δικο του το στυλ, καταλήγουν να τραβολογάνε τη μπουγάδα τους στα καντούνια για το ποιανής η χλωρίνη ειναι καλύτερη; Ποιος απο τους δυο κατούρησε πρωτος μέσα στη μπανιέρα; Μηπως ξανανεβάζω πυρετό; Καληνύχτα σας..

Τhe lunatic is on the grass.
The lunatic is on the grass.
Remembering games and daisy chains and laughs.
Got to keep the loonies on the path.

The lunatic is in the hall.
The lunatics are in my hall.
The paper holds their folded faces to the floor
And every day the paper boy brings more.

And if the dam breaks open many years too soon
And if there is no room upon the hill
And if your head explodes with dark forebodings too
I'll see you on the dark side of the moon.

The lunatic is in my head.
The lunatic is in my head
You raise the blade, you make the change
You re-arrange me 'til I'm sane.
You lock the door
And throw away the key
There's someone in my head but it's not me.

And if the cloud bursts, thunder in your ear
You shout and no one seems to hear.
And if the band you're in starts playing different tunes
I'll see you on the dark side of the moon.

"I can't think of anything to say except...
I think it's marvelous! HaHaHa!"

Το μυαλό μου πρήζεται, μεγαλώνει, το νιώθω ετοιμο να χυθεί απο τις κογχες των ματιών μου, κρατάω το βλέμμα μου στο δρόμο, θυμάμαι τι μου λές παντα: μη φοβάσαι το σκοτάδι, ολα οσα εχουμε, οσα φτιάχνουμε, ολη μας η ζωή ειναι κατω απο τον ήλιο, προσπαθω να μη φοβάμαι, να μην κοιτάζω την πανσέληνο στην ακρη του δρόμου, να γινω παλι λογική γκαζι, φρενο,συμπλέκτη -ολη η ζωη μας ειναι κατω απο τον ηλιο αγάπη μου... μα τώρα ειναι εποχή των εκλείψεων...

Α ρε Radio Gold, πότε θα με σκοτώσεις σε κεινο το ποτάμι δεν ξέρω...