Της τρελλης

Για το αμαξάκι μου λέω. Το σταρλετάκι μου. Δεν το πουλάω. Γιαυτο σταματήστε να ρωτάτε, ξεκολλήστε το μαλακομαγνήτη που του κολλήσατε, σταματήστε να πέφτετε πάνω του, να μου το κοπανάτε, να μου το ταλαιπωρείτε! Δε το δινω λεμε, κι αν του τυχει να το πατήσει οδοστρωτήρας, και γω μαζί του θα είμαι!

Φευγω που λετε απο το μαγαζί, φορτωμενη μια σακουλα ψωνια, αλλη μια με δουλειά για το σπίτι, και κατι περιοδικά παραμασχαλα. Στεκομαι διπλα στην πορτα του συνοδηγού και ψάχνω τα κλειδιά. Ενας μελαμψος τυπάκος στεκεται εξω απο το calling center ακριβώς πισω μου, ενας πελάτης περνάει και με χαιρετάει, μου ευχεται καλο σαββατοκύριακο, του λέω επίσης, σκυβω να ξεκλειδώσω... Πως βρώμισε καλέ έτσι το πισω τζάμι; Ανοιγω την πορτα και βολεύω τα ψώνια κατω απο τη θέση του συνοδηγού. Τι σοι σχεδιο ειναι αυτο στο πισω τζάμι; Αστεράκια; Εγω δεν είχα αστεράααααΑΑΑΑΑΑ!!!!! μου έχουν σπάσει το παρπρίζ!!!! Μενω σκυμμένη σα τη χαζή να το κοιτάω. Βγαίνω απο το αμάξι, κλείνω την πορτα, ακουω θορυβο τζαμιών που πέφτουν... Οκ, τωρα εχουμε ακομη λιγότερο παρμπριζ! Ο τυπάκος εχει εξαφανιστεί μέσα στο calling center. Εγω καθομαι και κοιτάω το αμάξι. Κανω το γυρο, και απολαμβάνω το θέαμα. Ολο το κάτω μέρος ειναι κομμάτια, δυο μυτερές γωνίες εχουν απομείνει στο πάνω μέρος, και κατι λιγο στα πλαγια (το περισσοτερο απο το λιγο των πλαινών, κατερρευσε με το κλεισιμο της πορτας). Κοιτάω την πολυκατοικία απο πάνω. Να επεσε κάτι; Το υπολοιπο αμάξι καθαρό -τελως παντων οσο καθαρό ήταν και πριν- και αγρατζούνιστο... Να ριξανε πέτρα; Και που πήγε; Γιατι σε ολη την εταζέρα, και στο πισω καθισμα το μονο που βλέπω ειναι γυαλιά.. Επισης βλεπω δυο ζευγαρια γοβες που εχουνε ξεμεινει για έκτακτες "κυριλέ" εμφανισεις, τη θήκη του κασσετοφώνου στη θέση της, το ασημένιο ανκ να κρέμεται απο τον καθρέφτη.. Και τωρα πως οδηγάνε; Ειναι ασφαλές ή θα μου έρθει κανα κύμα γυαλιών μέσα στα μούτρα; (ναι εχω φαντασία και ειμαι στοκος στη φυσική επισης!). Παιρνω τηλέφωνο τον πατέρα μου. Μπαμπά μου μου σπάσανε το παρμπριζ... Ε καλα παιδάκι μου, θα στο πληρώσει, η ασφάλεια... Η ασφάλεια.. Δεν εχω βαλει θραυση κρυστάλλων, οχι στο σταρλετάκι, ολα τα καλούδια τα έχει το παραμορφωτικό πουλμανάκι ως καινουργιο, αυτο που κάθεται και μαζεύει σκόνη πιάνοντας μια θέση παρκινγκ εξω απο το σπιτι... Το λεω στον πατέρα μου, αρχίζει να μου λεει για την κορη του την ασφαλιστρια, νευριαζω, του το κλεινω... Παρατηρώ οτι ο τυπάκος απο το calling center ξεθάρρεψε και βγήκε έξω... Παιρνω τον αντρα μου. Το αμαξάκι μου, μου το σπασανε, τι να κανω τωρα, και παναθεμα σε με το κάρο σου το καινούργιο, δεν έχει ασφάλεια για τα τζάμια, σκασε να γκρνιάζεις μου λεει και φερτο απο δω να το δουμε.. Κλεινω το τηλέφωνο, γυρνάω στον τυπάκο. "Να σου πω" του λέω πριν προλάβει να ξαναεξαφανιστεί, "μηπως ειδες πως έγινε αυτό;". "Τε ξέρει κυρία, έντεκα η ώρα ήτανε, κι έγινε φασαρία μεγάλη, και μάλλον πετρα ήτανε". Και που πήγε παιδί μου μετά η πετρα; Αναληφθηκε στους ουρανούς; Ερχονται και μερικοί γειτονοι να εκφρασουν τη συμπαράστασή τους. "Σου πηραν τίποτα;" Τιποτα. Ουτε καν τα σκουπιδια κατω απο τα καθισματα. "Το παιδι λεει οτι εντεκα η ωρα εγινε φασαρία και μάλλον ηταν πετρα" λεω εγω. "Αυτοκινητο πατησε πέτρα και πετάχτηκε κι εσπασε τζάμι" λεει ο τυπάκος, που μαλλον ανησυχει οτι πολλά ειπε.. Τι λες παιδι μου; Και τι σκατά πατησε πια το αυτοκίνητο; Τσιμεντόλιθο; Ξεκινάω να πάω στο μαγαζί του συζύγου. Που να μη μπορεί να σταθεί μπροστά σε τζαμαρία οποιος τοκανε, να πετάγονται τα τζάμια να του βγάλουνε τα μάτια. Που να μη στέκεται καθρέφτης μπροστά του και κάθε φορά να φορτώνεται κι αλλα εφτά χρόνια γκαντεμιά. Που αν τοκανε επιτηδες για το δικο μου το αμάξι, να του σπάσουν και τα δυο του τα ποδάρια και να μην ξανακολλήσουνε ισια ποτε, στραβοκάνης να πεθάνει.. Που να πάθει αλλεργια στο αυγό, και στο νερό να μη σου πω, και να ψοφήσει, που μου μακέλεψε το αμαξάκι μου..

Φτανω στο μαγαζί του αντρα μου, οσο απο μεσα μου, λεω κατάρες. Πεφτω σε μια λακουβα στη Δροσοπουλου, και χάνω λιγο τζάμι ακόμα. Βγαίνω και κλείνω πισω μου την πορτα.. Η μια γωνια που ειχε απομείνει εγκαταλείπει τη θέση της εντυπωσιακά... Ερχονται και μου καλύπτουν το ανοιγμα με τη μεμβράνη των τυριών.. Το αμαξάκι μου μοιάζει σαν κεφάλι γκούντα, ετοιμο για τη βιτρίνα. Παιρνω στο συνεργείο. Ελα, η Βιβή ειμαι με το σταρλετ. Τι σου κάνανε παλι; Θα σουλεγα τωρα. Του εξηγω. Φερτο να το βαλουμε μεσα για ναναι ασφαλές, θα σε περιμενουμε. Αυτο το σταρλετάκι το αγαπάνε πολύ στη συγκεκριμένη αντιπροσωπεία της toyota, ήταν το τελευταίο που πουλησαν, σαν παιδι τους το χουν... Το παω, ακουγοντας κατι περιεργους ήχους στη διαδρομη.. Τελικα ειναι ο αέρας που περνάει απο τη μεμβράνη των τυριών.. Ο υπευθυνος κουνάει το κεφάλι του, μου λεει να μην ανησυχώ, και την ώρα που πάω να φυγω με ρωτάει "αληθεια, δε σκοπεύεις να το πουλήσεις;". Αει στο διαολο και συ! Ρε λες να μου έχουνε βάλει αυτοί το μαλακομαγνήτη;

Καταρχήν να διαμαρτυρηθώ διοτι δεν θα έπρεπε να ειναι Τσικοπέμπτη, αλλά Τσικνοπαρασκευή ή Τσικνοσάββατο.. Αντε τώρα ναχεις φαι ενα κοπάδι στην καθισιά σου -ετσι οπως τρωω εγω τα παϊδάκια ένα κοπάδι θέλω για να χορτάσω, τρώω μόνο το στρογγυλό με το ψαχνό- να χεις πιει ενα κουβά κρασί -ασχετο που τόσο πινω γενικώς- να ριξεις και κανα γλέντι με φίλους, και το πρωί να σε περιμένει ο ουρακοτάγκος "μισή ωρίτσα νωρίτερα". Μπα, κι ακόμα πιο νωρίς μη σου πω: δε με βλέπω να κοιμάμαι απόψε, δηλαδή αντε και γω κοιμήθηκα, αμα το στομάχι σου βαράει υπερωρίες, τι σόι υπνος ειναι τουτος;

Φετος ηταν μια περιεργη τσικνοπέμπτη. Καταρχήν έλειπαν οι αγαπημένοι μας γείτονες, οι οποιοι μετακόμισαν στη μαμά λόγω της ασθένειας του σκυλάκου, και έπρεπε στις δεκα να του δώσουν φάρμακο... Ο αντρας μου γύρισε στις εννιάμιση, την ώρα που το στομάχι μου ειχε κολλησει πια στην πλάτη μου και της ψιθυριζε ερωτόλογα. και έβαλε μπρος την ψησταριά. Παλι καλα, γιατι χτες ειχε γυρισει μες στα νεύρα κι ειχε βάλει μπρος κατι καντήλια... Καρβουνα είχα παρει εγω. Απο το σουπερμάρκετ. Εχετε ακουσει που λενε να καούν τα κάρβουνα; Ε, τα συγκεκριμένα αυτο ακριβώς έκαναν! Σου βγάζανε την πιστη μέχρι να πάρουν, και μόλις έπαιρναν, μετατρεπόντουσαν ακαριαία σε στάχτη. Καποια στιγμή καταφέραμε να φτιάξουμε μια αξιοπρεπή θράκα πάντως, κι άρχισε ο ψηστερμαν να δημιουργεί. Και μέσα η τηγανισγουμαν δημιουργούσε επισης. Κολλημένη πανω απο τη γυαλοκέρατη, διοτι μετά το χουνέρι του καρβουνιαστού βήμα δεν κάνω λέμε οταν εχω τσουκάλι στη φωτιά, τηγάνιζα πατάτες... Τι τις θες τις πατάτες, έλεγε ο σύζυγος απο την αυλή, τόσα κρέατα έχουμε εδω.. Και πως θα κατέβουν αγάπη μου τα κρέατα ξερά; Στο λαιμό θα μας κάτσουν, η εκδικηση του αμνοεριφίου, και θα μας βρουνε το πρωί τουμπανιασμένους. Ο Ρηγας κι ο Δουκας εχουν κολλήσει τα μουσούδια στην μπαλκονόπορτα και παρακολουθούν τη διαδικασία με ενδιαφέρον. Ο Ρηγας κυριως, που εχει μεγαλώσει με τα κοκκαλα που του πετάγανε απο τις ταβέρνες της Σκοπέλου, και ξέρει να εκτιμήσει το καλό κοψίδι. Και ξερει και να το φάει επίσης, οχι σα τον αλλο το βλάκα που το χάβει ολοκληρο, και τρέμει η ψυχή μας καθε φορά.

Και επιτέλους, ολα ειναι ετοιμα. Εγω στο μεταξύ, εχω φάει τις μισές πατάτες που έχω τηγανίσει, εχω τσακίσει το ευγενές έδεσμα του γιαουρτοσκορδίου, κι ο συζυγος έξω τοχει ριξει στο κρασί. Αυτος ο ανθρωπος να γινότανε ψήστης θα καταντούσε αλκοολικός. Σιγουρα. Τα πιάτα έρχονται στο τραπέζι, απο τα ηχεία ακουγονται Dimmu Borgir (ο ψηστερμαν διαλέγει και τη μουσικη), τσουγκριζουμε τα ποτήρια μας κι ευχομαστε: αντε βρε και του χρόνου ολοι μαζι... Τα σκυλιά εχουν ξαπλώσει και παρακολουθούν τα πιατα και μας με ενδιαφέρον κι απορια: Τα δικά μας πιάτα που είναι; ανουμε επιθεση στα παϊδακια, αγάπη μου έψησες και λουκάνικα, έλεος ποιος θα τα φάει; Ειχα υπολογίσει και τα παιδιά... Ξανατσουγκρίζουμε. Ξαναευχόμαστε. Γιατι τελικά πολυ άνοστη η Τσικνοπέμπτη ρε παιδι μου αν λείπουν οι κολλητοί σου...

Σημερα ειχα τηλεφώνημα απο την κουμπάρα μου (καλά που παίρνει κι αυτη να δει αν ζω, γιατι αν περιμένει απο μένα, ουτε την κηδεία μου δε θα προλάβει..). Λοιπον καθε μας τηλεφωνημα αξιζει μια ολοκληρη εγγραφή. Πρωτον γιατι κρατάει απιστευτη ωρα, σημερα αδειασε η μπαταρία του ασύρματου, κι έκανα σκάτζα τα τηλέφωνα, χωρις να κλεισουμε καθολου, για να μη μου τρυπάει τα αυτιά το μπιπ μπιπ της μπαταρίας που ψυχορραγούσε.. Δευτερον γιατι συνήθως το τηλεφώνημα περιλαμβάνει, αρχικά συνδιάλεξη με την Σ. μετά πασα στη βαφτιστήρα μου, ενίοτε και στην δεκατριάχρονη αδερφή της, και μετά παλι πισω στη Σ. Μονο που η βαφτιστήρα μου ειναι δεκαεφτά χρονών δικαιολογεί τη διαρκεια του τηλεφωνήματος. Προσθέστε τωρα, οτι η κουμπάρα μου -μανα δυο παιδιών, συχνά πυκνά υστερίζουσα σε χειρότερο βαθμό απο τις δικές μας μαμάδες στην αντιστοιχη ηλικία- εχει γενικώς μείνει στα δεκαεφτά της όσον αφορά την προσωπικότητά της -πράγμα που λατρεύω σε αυτή, και γιαυτο την ανέχομαι- έδεσε το γλυκό!

Η συνδιάλεξη αρχισε καπως ετσι:

Σ:"Τι εγινε μωρή εισαι ζωντανή;"

Εγω: "Ετσι νομιζω.."

Σ: "Σε παιρνω απο το κινητό, παρε με σπιτι, δεν εχω τηλέφωνο ετσι οπως τα κατάφερε η ψυχοκορη σου, δεν ειναι δυνατόν να δουλεύω για να πληρώνω τον ΟΤΕ, και θελει να σου μιλήσει, για τους βαθμούς της σου είπα, δεν σου είπα, και λεμε θα τη σαπίσω στο ξύλο, τριακόσια ευρώ λογαριασμός και μου το κόψανε...". Της το κλείνω στα μούτρα, κι αναρρωτιέμαι αν φταίει μονο η μικρή για το τρακοσάρι του ΟΤΕ.. Την παιρνω τηλ. στο σπίτι.

Εγω: "Τι σκατά σουκανε παλι το παιδί;"

Η Σ. αρχίζει να μου λεει κατι συγκεχυμένα για το λογαριασμό του τηλεφώνου, για τη μικρή που παίρνει ολο κινητά -η ιδια ποτε δεν παιρνει, καλα καλή μου μην ορκιζεσαι- για τη συσκευή που πηρε και κλειδωνε το τηλέφωνο, αλλα ολο της ζητάγανε να το ξεκλειδώσει και τελικά βαρεθηκε και την κατήργησε, δεν προλαβαίνω να ρωτήσω για ποιο λογο θα έπρεπε να την ξεκλειδώνει τη ρημάδα, συνεχίζει ανακοινώνοντας μου οτι πηρε το ECDL, αλλα δεν προλαβαίνω να τη συγχαρώ, γιατι μεταξύ του αντε παμε να πάρουμε μαζί το advanced (εκανε η μύγα κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο), θυμάται και τα γκομενικά της και αρχίζει να μου τα λεει κι αυτά... Ακουω, ακουω, λεω και γω καμμιά φράση ενδιάμεσα, αλλα την ξέρω, θα τα πει, κι απο μένα θα περιμένει ανάλυση οταν θα βρεθούμε απο κοντά.. Ειναι που με ξέρει κι αυτή, και ξέρει οτι δεν προκειται να τα καταφέρω απο το τηλέφωνο... Α, κι έχει ενα πρόβλημα με τον υπολογιστή της -εδω κι εξη μήνες μη σας πω, μου χει σπασει τα νεύρα- και να, τώρα ειμαι μέσα στο bios (πως στο διαολο μπηκε εκει;) μου διαβάζει ενα ενα τα μενου και προσπαθώ να την καθοδηγήσω τηλεφωνικά να λυσει το πρόβλημα, αλλάζουμε καποιες ρυθμίσεις, καποιος της μιλάει απο μέσα, την ακουω να φωνάζει "τωρα, λυσσαξες", με πληροφορεί οτι η βαφτιστήρα μου θέλει να μου μιλήσει...

Αναβω ενα τσιγάρο. Πως να το κόψεις με τέτοιες παρέες.. "Ωρες ωρες αναρρωτιέμαι αν πέθανες και δε το έμαθα" λεει το καμάρι μου, που του βαλα λαδι, αλλά μαλλον τουβαλα πολύ και το κανα σα τα μούτρα μου το παιδι... "Θα το γράψουν οι εφημερίδες", της λεω, για να μου απαντήσει οτι δε διαβάζει εφημερίδες, αλλα μάλλον θα δει καμμιά σχετική ανάρτηση σε κάποιο blog.. Πολυ Αλτις έπεσε σε κεινη τη βάφτιση γαμώτο... Τη ρωτάω για τους βαθμούς της οσο προλαβαινω... Αρχαια κατεύθυνσης 17.. χαιρομαι η νονά, που τούβλο μοναχό ήμουνα στα αρχαία, να και κατι που δεν πηρε απο μενα, "εγω της εγραψα δεκατεσσερα και δωδεκα, μαλλον λαθος θα έκανε" με προσγειώνει το καμάρι μου... Ντουπ! Ακολουθούν οι υπολοιποι βαθμοί, τι να της πω που εχει 11 στη Φυσικη και κατω απο τη βαση στη Χημεια, εγω επιανα τη βαση με το ζόρι, τουμπεκί ψιλοκομμένο η νονά, δεκατρια στα κείμενα, έκθεση δεν κατάλαβα, δεν κάνουνε ή ο βαθμός της ήταν αμελητέος, τι να σας πω... Μετα αρχιζει το ψηστήρι να πω στη μανα της να την αφήσει να ανεβει στο χωριο την ΚαθαροΔευτέρα (το χωριο ειναι στη Μακεδόνια, τερμα πανω, ουτε στο χάρτη δε το βρισκω). Η μανα της λεει δεν την αφήνει να παει... Βασικα δεν καταλαβαινω γιατι, αλλα τελως παντων, μεταξύ ενηλίκων -λεμε τωρα- αλληλεγγυη, αρχιζω να της λεω διαφορα, που θα πας τριήμερη τον αλλο μηνα, που ειναι σκοτωμα να ανεβεις εκει πανω για τρεις μερες (τι λεω στο παιδι που εχει στο χωριο το γκόμενο; και για δυο ώρες θα πήγαινε!) μπουρδες, μπουρδες, αρχίζει να μου λεει τα γκομενικά της, μιλάει ψευδά και γρήγορα σα τη μάνα της, βάλε και το μισοψυθιριστό, ερχεται το αυτι μου και γινεται σα του Νταμπο κι αγκαλιάζει το ακουστικο μπας και καταφέρω να βγάλω κανα νόημα.. "Θα της πεις κατι νονούλα μου ε; Ξερεις εσυ, με τρόπο", ναι παιδι μου, με ολη τη διακριτικότητα που με προικισε ο θεος, νασαι σιγουρη...

Η αδερφή της ρωτάει αν ξερω ποτε ειναι ο διαγωνισμός της eurovision -εγω δεν ειμαι νονά, ο φωτεινος παντογνώστης ειμαι- και το τηλέφωνο το ξαναπαίρνει η Σ. Την οποια ρωτάω πολύ διακριτικά "που θελει μωρη να παει το παιδι και δε το αφήνεις;" κι ακουω οτι δε μπορει να κανει η μικρή οτι θελει, και μεθαύριο θα μας καβαλήσει, κι αν ειναι να σηκωνεται και να φευγει οποτε θελει να παρει τα μπογαλάκια της και δρόμο, τι λες μωρή αρρωστη, ποτε θα τα κανει αυτα τα παιδι, οταν χωθεί στο οχτάωρο και γίνει ζομπι σαν και μας, που θα ψάχνει να βρει τις αργίες με το φανάρι για να ριξει καναν υπνάκο εξτρα; Συμβιβάζεται με το να της το αρνηθεί καμμιά δυο μέρες ακομα, και τελικα να την αφήσει να πάει... Ελπιζω το σκατοπαιδο να γυρίσει την Τρίτη να παει σχολείο, και να μην το τραβηξει βδομάδα.. Αν και μεσα μου ευχομαι να την πιασουνε τιποτα χιονια εκει πανω, να κάτσει παραπάνω και να το ευχαριστηθεί... Απαπα κανενας σοβαρός ανθρωπος εδω γυρω υπάρχει;

Ρωτάω για το μπαμπά της που πέρασε μια περιπέτεια προσφατα, μου λεει τα νέα, ξαναθυμάται τον υπολογιστή με το πρόβλημα και ρωτάει ποτε θα παω απο κει για καφέ, να του ριξω μια ματιά, και να τα πουμε απο κοντά... Κλεινω το τηλέφωνο μετα απο δυο ολόκληρες ώρες, με το κεφάλι σουπα, τα αυτιά μου ιδια με του Νταμπο, αλλα με μια αίσθηση φρεσκαδας μέσα μου... Ειναι τα εφηβικά τηλεφωνηματα που δεν έκανα ποτέ, στοιχειώνουνε και επιστρέφουν τώρα... Ειναι η μαγεία του να συζητάς με την κολλητή σου, αυτήν που γνώρισες τοτε στα δεκαπέντε σου, και με την κόρη της, και τελικά να μην καταλαβαίνεις τη διαφορά... Ειναι που μετά απο δυο ωρες τηλεφώνημα, εχεις τοσα να τους πεις που δεν πρόλαβες.. Ή ειναι απλά οτι γερνάω;

Απαπα, το κεφάλι μου. Δε φταίει κανεις, εγω φταίω που μετά τη Μαρία την άσχημη αφησα την τηλεόραση ανοιχτή κι αρχισανε οι ειδήσεις.... Ελυνα εγω το sudoku μου, παιζανε οι ειδήσεις, ξαφνικά ενας κακός χαμός, πιάνει το αυτί μου για τους blogger που ειναι ανώνυμοι εκβιαστές, για τα blogs που ειναι καφενεία που συκοφαντούνε τον κοσμο -ρε λες να διάβασε ο διευθυντής μου το blog μου;- ήτανε κι ένας κύριος εκει που του κάηκε το Αμπέλι νομιζω, και μιλαγε μοναχός του, αυτος ητανε ο blogger, το κατάλαβα, ελεγε ελεγε, λες κι έκανε εγγραφή, και φούντωνε και μοναχός του με κεινα που ελεγε, και δωστου να φωνάζει για να ακουστει.. (Εμ χρυσε μου, αλλο πραγμα να τα γράφεις, δε το ξερες, αμα τα λες σε διακόπτουνε, σου απαντάνε, και σιγά που προλαβαίνεις να τους ακούσεις κι ολας και να διακόψεις τον ειρμό σου). Φωναζε κεινος να ακουστεί, φωνάζανε οι αλλοι που του απαντάγανε και του λεγανε φωναχτά να μη φωνάζει, αγρίεψε κι ο Ρηγας, αει στο διαολο ποιος ηρθε μες στο σπιτι μου και γαυγίζει πιο δυνατά απο μενα, αρχισε να γαυγίζει για να δειξει ποιος ειναι το αφεντικό, ακουσε το χαμό κι ο αλλος ο βλάκας, α, γαυγίζουμε, πλάκα εχει, κατσε να το κάνω και γω, πανδαιμόνιο σας λέω, τρια ντεπόν εχω πάρει!

Τελικα ενα καταλαβα: Δεν εχω επιχειρηματικό μυαλό. Γιατι, αντι να κάθομαι να μιρλιάζω, που λεει κι η Κατερινα, και να τρώγομαι με τα ρούχα μου, έπρεπε να κάθομαι να γράφω για το βόιδι και μετά να του λέω, δωσε μου μια βδομάδα άδεια, γιατι αύριο θα γράψω κι αλλα και θα σε κάνω ντιπ ρεζίλι (οχι που δεν τα καταφέρνει μοναχός του, παράδειγμα λέμε). Και θαχα και blog με άποψη, οχι κατινίστικο να κάθομαι να κλαίγομαι στις γειτόνισσες και τους γειτόνους, αχ το σκυλί μου ειναι ηλιθιο και τι να κάνω, και κει να δειτε επισκεψιμότητα, τι hot blogs και κολοκύθια, hot dog θα γινόμουνα! (Αν δε βάλω μέσα κι ένα σκυλο θα σκάσω παναθεμά με!)

Κι ακουσα διαφορα κατατοπιστικά, οτι τα blog ειναι αμερικανιά που την εφευρε η google, και δεν εχουνε ιδιοκτητες, οχι, εδω μεσα κοινόβιο ειμαστε καλέ, και κοπιάστε να κάνετε και σεις καμμιά εγγραφή αμα θέλετε... Κι απολα τουτα εβγαλα οτι σε λιγο τα blog θα τεθούν υπο διωγμό, ενα τσούρμο ανώνυμοι αλήτες που κατασυκοφαντούν τον κόσμο, και μην κοιτάτε που κάνανε μαζώξεις στο σύνταγμα το καλοκαίρι, για να σας ριξουνε σταχτη στα μάτια ήτανε, την αλλη φορά κανένας να μην παέι, και θα βάλουμε τον εισαγγελέα να βρει ποιοι ειναι αυτοί οι αληταράδες που ξεσηκώνουν τον κοσμο και συκοφαντούν τους επωνύμους.. Διοτι επιτέλους, αν αρχίσει ο καθένας να γράφει και να καταγγέλει, τι θα γίνουμε εμεις οι δημοσιογράφοι; Ψιλικατζούδες; (Σορρι Ψιλικατζού μου, δεν εχω τιποτα μαζι σου κοπέλα μου, απλά μουρθε!). Κι ετσι σε λιγο θα γράφουμε ολοι "τι ωραία που πέρασα το καλοκαίρι στο χωριό", και θα προσέχουμε να μη χρησιμοποιούμε και κακές λέξεις, γιατι θα ρθουνε και θα μας αδειάσουνε πινεζες στα πληκτρολόγια.... Θα ανταλλάσουμε μονάχα σχόλια του τυπου "τι ωραίο το καινούργιο σου template χρυση μου", και "α, τι ωραία που σας πάει αυτή η γραμματοσειρά", και μετά μάλλον θα βαρεθουμε και θα τα παρατήσουμε, και θα αρχισουμε να γράφουμε παλι στα τετράδια μας οπως παλιά που δεν ενοχλούσαμε κανένα.

Κι ολα αυτα τα σκέφτομαι εγώ, που εχω τουτο δω το σκαμνί στο πεζοδρόμιο, και το μονο που κάνω ειναι να βγαίνω και να κουτσομπολεύω με τους γειτόνους....

Προσωπικά, δεκάρα δε δίνω για το πως θα ονομαστούνε τα Σκοπια. Ας βαφτιστούνε Νεα Δημοκρατία, Νεα Σκοπια, η Νεα Μακεδονία αμα τους αρέσει. Ετσι κι αλλιως τοσα χρονια Μακεδονία λεγόντουσαν, ασχετα που εμεις εδω επιμέναμε να λέμε άλλα. Ειχατε δει Γιουροβίζιον δεν είχατε δει; (Δε μπορεί τοτε με το Ρουβά όλοι ειχανε δει!). Macedonia λεγανε οι αλλοι, Φυρομ μεταφράζαμε εμεις.. Ο κοσμος τοχε τουμπανο και μεις κρυφο καμάρι.. Και δηλαδή τι θα γινει αν βαφτιστούν κατι σε Μακεδονια; Θα κόψει ο χαλβάς; Και στην Αμερική εχει πεντε εξη Αθηνες γιατι δεν πηγαμε να τους κάνουμε καυγά που μας πήρανε το όνομα; Η δικιά μας η Μακεδονία, ειναι δικιά μας, αυτο δεν αλλάζει, κι ουτε προκειται να αλλάξει, εκτος αν ξεσηκωθούν ξαφνικά οι Μακεδόνες και ζητάνε να αναγνωριστούνε ως αυτόνομοι, ή να συνδεθούν με τη μαμά Μακεδονια.. (Εχω κατι φίλους απο την Αλεξάνδρεια της Μακεδονίας, αυριο θα με βαράνε ολοι μαζί!). Θα πουνε ξαφνικά οι Νεοι Μακεδόνες, α τουτη η παλιά Μακεδονία που ανήκει στην Ελλάδα ειναι δικιά μας; Ε καλα ρε φίλε, και τα Μικρασιατικά Παράλια ήτανε δικά μας -που ήτανε και σταληθεια στο κατω κατω- αλλα δεν κανουμε ετσι... Εμεις εδω, αν δεν κανω και λαθος δηλαδή, ειμαστε Ελλαδα. Δεν ειμαστε ομοσπονδιακό κρατος με Μακεδονία, Θράκη, Κρήτη, Θεσσαλία, είμαστε ενα πράμα ολοι: Ελλάδα. Και γω μένω στην Πετρούπολη, και δεν πηγα να βουτήξω τους Ρωσους απο το αυτι που τους ηρθε να ξαναβαφτίσουνε Πετρούπολη το Λενινγκραντ, ή ήρθανε αυτοί να μου τραβήξουνε το αυτί που βάφτισα την περιοχή Πετρούπολη; Λες να ρθουνε οι Ρωσοι να καταλάβουν την Πετρούπολη ξαφνικά; (Μηπως αυτο σημαιναν τα πρόσφατα χιονια;).

Με την πολιτική δεν ασχολούμαι, ειμαι ενας καθημερινός άνθρωπος, που εχει μαθει να βλέπει τα πράγματα απλά. Απλοικά ισως. Ολη αυτη η φασαρία για το ονομα, καθολου δε μου κάνει εντυπωση, το πολύ πολύ να μας ευαισθητοποιήσει λιγάκι και να σταματήσουμε να αποκαλούμε τους Μακεδόνες "Βουλγαρους".. αν και φοβάμαι οτι στα γηπεδα θα τους φωνάζουμε Σκοπιανούς, δεν έχουμε ιερο και οσιο σε τουτη τη χώρα.. (Οι Μακεδόνες παλι, δεν εχουνε κανενα λογο να πάψουν να μας αποκαλούν "χαμουτζήδες", αυτο δεν αλλάζει, εδω χάμω είμαστε, εδω χάμω μένουμε!) .. Τοσα χρονια τα Σκοπια Μακεδονία τα λέγανε, απλά τωρα θα τα λένε κι επίσημα. Για μας δηλαδή. Γιατι για ολο τον υπολοιπο κοσμο δεν νομίζω να υπηρχε αλλη ονομασία. Αντε, αν ειμασταν μπροστά, απο ευγένεια -που σπανιζει- να τα λέγανε Φυρομ..

Γιαυτο λοιπον, ας τα πουνε οπως θελουνε. Ανω Μακεδονια, κατω Μακεδονια, Κατω Σουρμενα, ή Ανω Ζουμπερη, λιγο με νοιάζει.. Το πολυ πολύ ο Μακεδονικός Χαλβάς να λέγετε "Παλιος Μακεδονικός Χαλβάς"... κι ως γνωστόν, ο παλιός ειναι αλλιώς....

Αν θελετε να συμμετάσχετε στο ψήφισμα για το ονομα θα το βρειτε εδω. Θα το στείλουν και στο Μπους. Εγω αμφιβάλλω κατα ποσο γνωρίζει ανάγνωση ο εν λόγω κυριος, ή διαθέτει τα βασικά προσόντα για να μάθει, και δεν μπαίνω στον κόπο...

Στο σχολείο, μαζί με την ανάγνωση μου μάθανε κι ενα ποιημα, που πήγαινε καπως ετσι

Μακεδονία ξακουστή, του Αλεξάνδρου η χωρα

(αμα πιάσουμε τον Αλέξανδρο, κι ο Γαγγης δικός μας είναι, να παμε για μπανια)

που έδιωξες τους Βούλγαρους κι ελευθερη εισαι τώρα

(αλλα μια φοβία μας έμεινε γενικώς)

ήσουν και θασαι ελληνική, ελλήνων το καμάρι

(και δεν πα να βγουνε δεκα κοπιες λεω εγώ, το original ειναι ενα)

κι εμεις θα σε αντικρύζουμε ελευθερη και παλι

Οι Μακεδόνες δεν μπορούν να ζούνε σκλαβωμένοι,

όλα κι αν τους τα πάρουνε η λευτεριά τους μένει!

Το διαμαντένιο στέμα σου για βάλε στο κεφάλι,

για να φανεί η δόξα σου Μακεδονία πάλι!

Αγαπώ τις βραδιές που φτάνουν με συζητήσεις μεχρι το ξημέρωμα... Παντα τις αγαπούσα.. Χωρις να χει νόημα το θέμα της συζήτησης τοσο, οσο η κουβέντα η ιδια. Περασα πολλές τετοιες βραδιές στην εφηβεία μου, καθισμένη στο πάτωμα, με τη μουσική να παίζει κάπου στο βάθος, με φίλους ή wannabe φιλους, με ποτά και τσιγάρα και προβληματισμούς, που μπορεί να μη βγάλανε πουθενά τελικά, αλλά αφήσανε πίσω τους υπέροχες αναμνησεις... Οσο μεγάλωνα, κι όσο εξακολουθώ να μεγαλώνω, όσο ο αφέντης χρονομέτρης μας καταδυναστεύει, και κοίτα πέρασε η ώρα, πρέπει να γυρισω σπίτι, τα λέμε αλλη φορά, έχασα την ελπίδα μου για τέτοια βράδια κουβέντας ξανά... Αραια και που, κατεβαίνοντας στο γνωστό στεκι με την παρέα, ξεκίναγαν κάποια τέτοια βράδια, μα χάνονταν γρήγορα, με τον κόσμο να μπαινοβγαίνει και τον αφέντη χρονομέτρη να καραδοκεί...

Γιαυτο ενα πρώτο συγγνώμη που σε ξενύχτησα χτες. Ητανε ενα βραδυ με παρέα και συζήτηση για τα πάντα, χωρίς ναχει και τοσο σημασία το τι συζητάμε... Ασχετα που τελικά βρέθηκα να λέω κάποια πολύ προσωπικά πράγματα.. Αυτα που θα λεγα στην καλυτερη μου φιλη, αλλα ξερεις, η καλύτερη μου φιλη μαλλον θα ήταν εκει και θα τα ήξερε ήδη, αλλιώς τι σκατά φιλη ήταν; Πραγματα που ως τώρα ταχα πει μονάχα σε χαρτιά κι οθόνες, χωρίς ναναι κανεις απέναντι να μου πει κατι... Μα μονο που ηξερα, πως τουτη τη φορά ταλεγα, ταβγαζα απο μέσα μου, κι απο την αλλη πλευρά υπήρχε κάποιος που αληθινά τα άκουγε, ήτανε ξέρεις λυτρωτικό. Δεν περιμένω να με ψυχαναλύσεις, ουτε να μου δώσεις τις λύσεις.. Αυτες τις εχω βρει μοναχή μου, χρόνια τώρα... Αλλα μονάχα νασαι εκει να με ακούσεις... Κι εσυ έτυχε να ήσουν εκει...

Σκεφτομαι τώρα πως ήταν πολυ πιο ευκολο να τα πω ολα αυτα σε σενα. Γιατι δε σε ξερω. Γιατι δε με ξερεις. Εσυ, τα ακους σαν ιστορια, σαν παραμύθι, σαν μυθιστόρημα... Εγω, τα λέω σαν εξομολόγηση, σε κάποιον που απλά δε δίνει δεκάρα, κι έτσι μου είναι πολυ πιο εύκολο.. Δε βλέπω το χασμουρητό σου, δε βλέπω το μάτι σου να περναει απο το ρολόι.. ειμαι σιγουρη πως εγιναν και τα δύο.. μα εγω δε τα είδα... κι έτσι κατάφερα να τα πω επιτέλους σε καποιον ολα τουτα, αυτά που τόσα χρόνια λέω μοναχη μου σε μένα..

Κι ειναι πολύ πιο εύκολο να γράφω παρα να μιλάω... παντα ήταν... οι λέξεις κολλάνε μέσα στο στόμα μου, μπερδεύονται, χάνουν το δρόμο τους και βγαίνουνε αλλιώς... Η ψυχή μου περνάει πιο πολύ μέσα απο τα δάχτυλά μου παρά απο το στόμα μου τελικά... αποπου χωράει κανείς...

Κι ετσι, για το χτεσινό βράδυ θέλω μονάχα να σου πω ευχαριστώ... που ήσουν εκει και με ακουγες, με διαβαζες, να λεω αυτα που μονάχα σε μένα ειχα πει τοσα χρόνια, αυτά που λίγοι ξέρουν, κι αυτοί που τα ξέρουν, τα θεωρούνε δεδομενα, κι απλά πανε παρακάτω... Να σου πω ευχαριστώ που ήσουν εκει, που ειχες μια κουβέντα να πεις για απάντηση, που ζέστανες με την παρουσία σου το παραμιλήτό μου....

Και να ζητήσω συγγνώμη, αν σα γνήσιο νυχτοπούλι, σε ξενυχτησα....

Ή τι παθαίνεις αμα κάνεις το σφάλμα να δεις ταινία στο star...

Μπαινουμε σπιτι, ο συζυγος ανάβει μηχανικά την τουβούλα. Εκεινος κανει ζάπινγκ, εγω φτιάχνω ζεστή σοκολάτα -ετσι, για να συντηρήσουμε την χιονισμένη αίσθηση. Παω να του αφήσω το φλυτζάνι... στην οθόνη βλέπω σκοτεινό πλάνο, βροχή, ενα τυπο αναγεννησιακό, με το πουκάμισο το άσπρο του με τους φραμπαλάδες, με το μαλλί του το μακρύ και ίσιο, ειναι και κούκλος, ειναι κι ο Μπραντ Πητ συγκεκριμένα, ρε σύ, το Συνεντευξη με ενα βρυκόλακα εχει;

Ναι, αυτο εχει. Και κουλουριάζομαι στον καναπέ διπλα του, βαζουμε και το μηχανάκι της AGB να γράφει, και χανόμαστε στην υπέροχη φωτογραφία -ποτε δε θυμάμαι το φωτογράφο με τον οποιο συνεργάζεται ο Νηλ Τζόρνταν, ειναι ο ιδιος παντα, και καλα κανει, ο ανθρωπος ειναι τελειος! - στην ονειρική ατμοσφαιρα της ταινίας.. Το Star παραδόξως δείχνει κάμποση ταινία μαζεμένη -ή μαλλον εμεις το ανοιξαμε στο καπάκι απο τις διαφημισεις- και ξαφνικά: Και το χειμώνα Star! κι ανοίγει το κουτάκι με τις διαφημίσεις, τι κουτάκι, κιβώτιο ολόκληρο λέμε, και μας έρχεται ο ντουβρουτζάς! Ρε συ δεν την έχουμε σε dvd αυτη την ταινία; Δε μπορει πρέπει να την έχουμε, αλλιώς να μας χέσω το αρχείο που φτιάχνουμε δηλαδή, δεν είναι αρχείο, κατι άλλο που αρχίζει με τα ίδια γράμματα ειναι.. Σηκωνομαι να ψάξω τα dvd, εκει που ειναι του Τζορνταν βρισκω την Παρεα των Λυκων, το Τελος μιας Σχεσης -δε μου πολυαρεσε αυτο-, το παιχνιδι των Λυγμων... και τιποτα αλλο... Γαμωτο αφου το ειχαμε... Λες νατανε σε vhs? Ψαξε ψαξε, το star θυμήθηκε οτι έδειχνε ταινια και ξανακουλουριάζομαι στη θέση μου...

Αυτη η ταινία είναι απο τις αγαπημένες μου. Θες που εχω μια αδυναμία στην εποχή, θες η κουκλιστικη παρουσία της Κιρστεν Νταστ, θες η μαγική φωτογραφία -κυριως αυτο- που με εκανε ακομα και να δεχτώ τον Τομ Κρουζ στο ρολο του Λεστατ (ενα ρολο που δεν ξερω γιατι, εχω παντα την αισθηση οτι ανηκε στο Bowie, θα ηταν απλα θεικός σε τουτο το ρολο...), ειναι απο τις ταινίες που μπορω να δω απειρες φορες. Να παραβλέψω τα χάσματα στο σενάριο -αν βγαζανε το 1870 ολογυμνη γυναικα σε σκηνή θεάτρου θα ψάχνανε το θέατρο- να παραβλέψω χρονικές ασυνέχειες, τα παντα, κι απλά να την απολαύσω γιαυτο που ειναι: ενα χαρμα οφθαλμών. Αυτο που δεν μπορώ να παραβλέψω, ειναι η επομενη διακοπή για διαφημίσεις... Ρε συ δεν την ειχες σε dvx αυτη την ταινία; Την ειχα, δε μπορεί. Το δράμα του να ψάχνεις ενα συγκεκριμένο dvx, αναμεσα σε εκατοντάδες δισκάκια ενος ανοργάνωτου ιδιοκτήτη... Αστο ρε, αρχισε...

Η ταινια τελειωσε στις 01:30... Μας αφησε με μια αισθηση κομματιαστής απολαυσης, σαν κουτι με σοκολατάκια που κάποιος ηλιθιος σκέφτηκε να βάλει χρονοδιακόπτη στο καπάκι.... Κρατησε ακριβώς τρεις ώρες, Μια ταινία δυο ωρών, δηλαδή εξηντα λεπτά διαφημίσεις.. Και τελικά ενα συμπέρασμα έβγαλα... πρέπει να οργανώσω τη συλλογή μου: επειγόντως όμως!

΄Η τι παθαίνεις αν έχεις μαμά μοδίστρα, και μπαμπά με αδυναμία στη μοναχοκόρη -που ήτανε μοναχοπαίδι, ήτανε μοναχογιός. Μασκάρεμα με το ζόρι και φωτογραφήσεις σε στούντιο! Εδω με εχουν ντυσει δεν ξερω τι κι οπως βλέπετε, μαλλον εχω φάει και ξυλο για να κάτσω καλά να με βγάλει ο φωτογράφος!

Μεγαλώνοντας με πήγανε στα πιο γυναικεια, και δω με εχουν ντυσει κατι σε Κινεζα (μα τι σκατά φοράγανε οι κινέζες τοτε, νυχτικά;) κι ο φωτογράφος με έβαλε να πάρω την ανάλογη ποζα, και μάλλον σοκολάτα μου ειχανε τάξει γιατί πολύ γελάω!

το αριστουργημα της μαμάς μου! Εγω πεταλούδα! (τα φτερά μου ειναι ζωγραφιστά στο χέρι, οχι παιζουμε!). Μαλλον με καμπια μοιάζω γιατι αυτο που φοράω ειναι πράσινο καμπί, και τώρα τι σκατά κάνει η πεταλουδα-κάμπια με το βιολί θα σας γελάσω, και μάλλον δε θα ζει κι ο φωτογράφος να μας λύσει την απορια.... Παντως την καταβρηκα με το βιολι και παλι γελαστή με πιάσανε!

Μεγαλώνοντας απέκτησα πιο προσωπική άποψη, και δω εχω ντυθεί Καριμπού (η χαζομάρα μου εμεινε απο τοτε, που κουτούλαγα οτι έβρισκα, γιατί ήμουν ο Καριμπού, το ινδιανάκι με το πιο γερο κεφάλι -με το πιο ξερό μαλλον, αλλα τελως παντων!)

Και μετά ντυθηκα σταυροφόρος! Η ξαδερφη μου ειχε ντυθεί Σπανιόλα, και πηγαινα συνέχεια διπλα της να την προστατεύω.. Δεκα χρονών εγω, δεκατρία αυτή και γκομένιζε, της έκανα χαλάστρα, το τι μπούφλες έφαγε ο σταυροφόρος δεν περιγράφεται!

Κι αντε τωρα, τοσα χρονια μετά, να σκέφτομαι τι θα ντυθώ για ναρθω στο ασμπέτα.. Μηπως να ντυθώ ανθρωπος που λεει ο άντρας μου;

Η καλή μου Κουκουβάγια η Γλιστερή, μου έδωσε πάσα για παιχνίδι -γιατί καιρό είχα να παίξω, να μη μου μείνει το παράπονο! Να παρω λεει το κοντινότερο βιβλίο, και να το ανοίξω στη σελίδα 123. Πιάνω τον "Μικρό Ονειροκρίτη για ολους" -που βρέθηκε αυτο;- ανοιγω στη σελίδα 123 και βλέπω μια φωτογραφία... Μαλιστα.. Δε μας κανει.. Πιάνω το διπλα, ενα θεατρικό του Αρκά, το παρατάω κατευθείαν, ουτε εκατο σελίδες δεν ειναι, μετα εχω ολη τη σειρα της Μαϊτένα, οχι που με χαλάει, αλλά ουτε αυτά εχουν τοσες σελιδες, αει σιχτίρι πρέπει να σηκωθώ, δε φτάνω παραπέρα... Πιανω το επομενο, το ανοιγω, επιτελους υπάρχει σελιδα 123, εχει και κείμενο, και μπολικο μαλιστα... Να βρω την πεμπτη περίοδο (οριστε;), α απο τελεια σε τελεια. Μετράω δηλαδή πεντε απο τελεία σε τελεία... Αρχιζει με μισοτελειωμένη πρόταση γαμώτο. Ας ειναι. Μετράω απο αυτην την τελεία και περα.

"Ή σα Μις Γιορτή του Κρασιού. Αριστερό μάγουλο, λαιμός, μπουστο μέσα στον Κολυνό. (Που στην ελληνική παραμεθόριο θα πει οδοντόκρεμα)."

Καλε τιναι τουτο; Κλεινω το βιβλίο. Μαλβινα Καραλη "Σαββατογεννημένη". Ναι, οκ τοπιασα το νοημα.. η βιβλιοθήκη μου θέλει συμμάζεμα..

Και τώρα πρεπει να βάλω αλλους πεντε να ψάχνουν τη βιβλιοθήκη τους.. Θα βάλω λοιπόν τη Μαίρη, που ετσι κι αλλιως χωμένη στα βιβλία ειναι, τον Αρη γιατι κι αυτος καιρό εχει να παιξει σε παιχνίδι, την Ευη , το Μανώλη, και τη Νιόβη αν προλαβαίνει... Την τρελλοκαμπέρω δε τη βάζω, γιατι θα με βαρέσει.. (το νιώθω!)

(και οχι το ωραιότερο πλάσμα του κόσμου -ατιμη διαφήμιση, τρεις φορές εγραψα τον τιτλο λαθος μέχρι να καταφέρω να γράψω αυτο που έπρεπε.. εχει κατασκηνώσει ο Πανταζής μεσα στο μυαλό μου...)

Κρύφτηκα κάτω απο το τραπέζι, ήτανε ψηλό και φαινόμουνα, πήγα να χωθώ κάτω απο το κρεββάτι, αλλά εκει που νόμιζα οτι τα ειχα καταφέρει και θα γλίτωνα το συγκεκριμένο παιχνίδι, ενα χέρι με επιασε απο τον αστράγαλο και με τράβηξε παλι έξω, ενω η φωνή του Μαυρου Πητ, έλεγε "νομιζες οτι θα γλίτωνες ε;" (Κι οχι τιποτα αλλο, παιδιά αν δείτε τον διευθυντή μου ίδιος ο Μαυρος Πητ ειναι -του κομικ οχι της μπλογκογειτονιάς- και το πράγμα αρχισε να φέρνει σε εφιάλτη...).Και ναμαι τώρα να σπάω την κεφάλα μου τη μεγάλη, να βρω πιο ειναι το ωραιότερο μέρος που έχω παει.. Κι οχι που δεν εχω παει, αλλα εχω και κεινο το αλτσχάιμερ που με ταλαιπωρεί, βαλε που ειμαι και αγεωγράφητη, και πως το λέγανε αγάπη μου εκεινο το μέρος που είχαμε πάει κι ήτανε σα το παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας; Βλεμμα αποριας -σκεφτεται απο μεσα του, τι ηλιθιότητες θελει να γράψει παλι αυτη- αυτο καλέ, που ξελιγωνόμασταν στον ανήφορο και φτάναμε με τη γλώσσα όξω, αλλα ητανε λες και μπηκαμε στα γυρισματα του Σαρκα και Αιμα του Βερχόφεν, μεσαιωνικό κι έτσι... Τη Μονεμβασιά λες; Α, γειά σου... που έχουμε φωτό απο τη Μονεμβασιά;