Πολύ κουβεντα κάναμε για τους gay, για να το πω κι ευρωπαικά δηλαδή, πολύ και μεγάλη κουβέντα, μάλλιασε η γλώσσα μας και τα πληκτρολόγιά μας, κι ακρη δε βρήκαμε. Κι ουτε προκειται να βρούμε. Το μυαλό του καθενός μας είναι μια γλάστρα που φυτεύτηκαν οι σπόροι πολλά χρόνια πριν. Κι αντε τώρα να αλλάξεις εσύ την καλλιέργεια...
Με την άδεια ολων των ομοφυλόφιλων που θα με διαβάσουν, θα προσπαθήσω λιγάκι να περιγράψω πως τους βλέπω εγώ. Μου ετυχε να μεγαλώσω σε ένα περιβάλλον που υπήρχαν παντα γυρω μου καποιοι ομοφυλόφιλοι: η μαμά μου ήταν μοδίστρα, συνεργάζονταν με διάφορους σχεδιαστές και μόδιστρους κατά καιρούς, και όπως ξέρετε, τουτος ο χωρος ελκει πολλους ομοφυλόφιλους. Ισως η διαφορετική ματιά με την οποια βλέπουν τη γυναίκα, εκεινο το μίγμα θαυμασμού και πόθου που δεν έχει τίποτα το σεξουαλικό, εκείνη η αγαπη στους λεπτούς τροπους που εμεις οι γυναίκες εχουμε ξεχάσει, στη θηλυκότητα που επισης τώρα τελευταία μας διαφεύγει, να τους κάνει πολύ καλους σε τούτη τη δουλειά. Με αντιμετώπιζαν πάντα σα τη "μικρή δεσποινίδα", εμενα το αγοροκόριτσο, κι έχω ακόμα ολα εκεινα τα σερβίτσια του τσαγιού που μου έφερνε κάποιος απο αυτούς, λυπάμαι που δε θυμάμαι πια το ονομά του, καθε φορά που πήγαινε στη Ρουμανία... Τα εβρισκα ηλιθια δωρα, λεπτεπίλεπτα ζωγραφιστά πορσελάνινα σερβιτσια, και παντα μου έλεγε: εισαι μια μικρή δεσποινίδα, δε μπορείς να δεις την ομορφιά τους, οταν θα γίνεις μια μεγάλη δεσποινίδα θα τα λατρεψεις... Παλιογρια εγινα για να τα λατρέψω, αλλα ειχε δικιο τελικα: σε τουτους τους χοντροκομμένους καιρούς, η λεπτότητα κι η ομορφιά τους ειναι πραγματικό βάλσαμο στις αισθήσεις..... Οι περισσοτεροι gay που εχω γνωρίσει, ήταν ανθρωποι σοβαροί, διακριτικοί, σχεδόν τίποτα δεν μαρτυρούσε την ιδιαιτερότητά τους, εκτός ισως απο την ευγένεια και τη λεπτότητα, που συνηθως δεν είχαν οι υπολοιποι. Ετσι ήταν οι περισσοτεροι. Οχι ομως ολοι. Ισως γιατι δεν κατάφερναν ολοι να ενσωματώσουν την ιδιαιτερότητά τους στην καθημερινότητά τους. Εμεις οι γυναίκες μπορούμε να γινουμε όσο υστερικές θέλουμε οταν έχουμε προβλήματα στη σχέση μας.. Κανεις δε θα μας κατηγορήσει. Κανεις δε θα μας πει γραφικές. Κανεις δε θα μας πει κραγμένες.... Και ποσο μπορεις να παλαίψεις με τα προσωπικά σου προβλήματα, οταν έχεις να αντιμετωπίσεις εκει έξω κι ένα κόσμο που σου την έχει στημένη στη γωνία με το πρώτο σου στραβοπάτημα; Καποια στιγμή θα αφεθείς. Θα απελπιστείς. Θα πεις αει σιχτίρι πια. Και τοτε ισως να φτάσεις στα άκρα, γιατι πιστεύω οτι είναι απο φύση τους άνθρωποι των άκρων, και τότε θα χάσεις και την αξιοπρέπεια σου και τον εαυτό σου τον ίδιο, θα βρεθείς να φωνάζεις απελπισμένα "ειμαι εδω, δειτε με, προσέξτε με", ή θα αρχίσεις να πετάς την ιδιαιτερότητά σου στη μούρη του καθένα, προκλητικά, χλευαστικά, ισοπεδώνοντας εσένα πρώτα κι όλα τα προσχήματα μετά..
Εχω στο μαγαζί πελάτες που είναι κύριοι, κι έχω και πελάτες που είναι κυρίες. Εχω ομως και κατι αλλους, που στην προσπάθειά τους να συμβιβάσουν αυτο που είναι με αυτο που θελουν οι αλλοι να ειναι, καταντάνε καρικατούρες, που περιφέρουν μια αμφισημη σεξουαλικότητα με τρόπο προκλητικό, που φωνάζουν την ιδιαιτερότητά τους και τελικά ξεφωνίζουν πρώτοι τον εαυτό τους.. Κι αν τελικά ξεκίνησα να γράψω ενα καυστικό κείμενο για τις "ξεφωνημένες" ούτε αυτό μου βγήκε.. Γιατι ειναι δύσκολο να προσπαθείς να εντάξεις κάπου τον εαυτό σου, οταν ακόμα δεν είσαι σιγουρος εσυ για το που ανήκεις... Γιατι ίσως τελικά ναναι το πιο πληγωμένο κομμάτι τουτης της ιστοριας.... Εκεινο το κομματι που δε χωρεσε πουθενά, και κατέληξε να διακωμωδεί τον εαυτό του, προσπαθώντας να τον κατανοήσει και να τον κανει αποδεκτό....
Η ερώτηση απο το blog της φιλης Γιωτας, οσον αφορά τους gay... Εχουνε οι gay δικαιωμα να μεγαλώνουν παιδιά; (Γιατι οκ, για να τα κανουνε εχουνε καποια τεχνικα προβλήματα -ακομα). Και ερχομαι τωρα εγω και παίρνω την ερώτηση και την ξεχειλώνω λιγάκι....
Εχουνε δικαίωμα ολοι να κάνουνε παιδιά; Απλα και μονο επειδή η φυση τους έδωσε τη δυνατότητα, έχουνε όλοι δικαίωμα να κάνουνε παιδια; Αυτοι που είναι αδιάφοροι, αυτοί που είναι ανεύθυνοι, αυτοί που εκμεταλλεύονται τα παιδιά τους, έχουνε δικαίωμα να κάνουνε παιδιά; Αυτοι που τα βλέπουνε σαν εμπόδιο στη καρριέρα τους, στη ζωή τους, αυτοί που τα φορτώνουνε σε baby parking και γιαγιάδες, όσο προσπαθούν να τους χτισουν ενα καλυτερο μέλλον, καταστρέφοντας το παρόν τους, εχουν δικαίωμα να κάνουν παιιδά;
Έχουν τα παιδιά άραγε δικαιώματα; Το παιδί που δεν έχει καθαρό νερό να πιεί, το παιδι που πεθαίνει απο πείνα, απο ασθένειες που αντιμετωπίζονται στον "πολιτισμένο κόσμο", έχει άραγε δικαιώματα; Εχει άραγε το δικαίωμα να σωθεί, να μεγαλώσει φυσιολογικά, μέσα σε ενα περιβάλλον "μη αποδεκτό κοινωνικά;". Τι ναχει άραγε σημασία για τούτο το παιδί, η επιβίωσή του, ή το "μη κοινωνικά αποδεκτό περιβάλλον;". Τι ναχει σημασία για τουτο το παιδί; Να πεθάνει σε μια "νορμάλ" οικογένεια καπου στον Τριτο Κοσμο, ή να ζήσει σε μια "ανώμαλη οικογένεια" στο δυτικό προηγμένο μας παράδεισο; Και τελικά ποιος καθορίζει το "κοινωνικά αποδεκτό;". Ποιος ειναι υπεύθυνος για το μελλον τουτου του παιδιού;
Σεβομαι κι αγαπώ τη φυση... Με ολες τις αναποδιές της, και τα σφάλματά της, που ειναι λιγότερα, και πιο ανώδυνα απο τα ανθρώπινα τα σφάλματα... Σεβομαι κι αγαπώ και τον ανθρωπο, οσο ειναι ανθρώπινος.... Σέβομαι κι αγαπώ τα παιδιά, γιατι ειναι το μέλλον, και στο μέλλον μας αξίζουν πάντα οι καλύτερες ευκαιρίες... Σεβομαι τον άνθρωπο που ειναι ικανός να μεγαλώσει έναν άλλο άνθρωπο κάτω απο τις φτερουγες του, ανεξαρτήτως φύλου.. Σεβομαι πανω απολα τη ζωή, αν κανει τουτο καμμια διαφορά.....
Το "κλουβί με τις τρελλές" ισως να τοχετε δει, ισως κι οχι... Μα κει που η βιολογική μανα ήταν σχεδόν απούσα, υπηρχαν δυο ανθρωποι με πραγματικό ενδιαφέρον, που έφτασαν να αλλαξουνε τον εαυτό τους, για χάρη ενός παιδιου... Μην κοιτάτε που ήτανε κωμωδία.. Μερικά πράγματα πρέπει νασαι τρελλός για να τα τα πεις στα σοβαρά.... και παλι ισως να μη φτάσουν ως εκει που πρέπει...
Κλασσικά πήρα το θέμα απο την αγαπημένη μου ΕΡΟΕΣΣΑ, γιατι ολοι οι ορισμοί της περί πορνείας και παρθενίας, και άλλων συναφών με τσίγκλισαν κομμάτι... Γιατι την πορνεία την έχουμε εύκολο να την καταδικάσουμε. Είναι ευκολο να καταδικάσουμε εκείνη που πουλάει το κορμί της, που το χρησιμοποιεί για συναλλαγή, που το ξεπουλάει κοβοντας αποδείξεις -Τεμάχια 1- αστειο, ειναι ακριβώς ενας χρόνος που τοχα γράψει αυτο.... Γιατι, εμεις, εσεις, ολοι, είμαστε αξιοπρεπείς και δε θα κάναμε ποτέ κατι τέτοιο..
Εμεις, που ψάχνουμε τον τέλειο γαμπρό, που κοιτάμε αν μαζί του θα εξασφαλίσουμε μια ζωή ανετη, που κοιτάμε αν κάνει για πατέρας των παιδιών μας, αν θα μπορέσει να ζήσει εμάς και τα παιδιά μας, εμεις που ψάχνουμε σε ποιον θα ξεπουλήσουμε τη ζωή μας με την καλύτερη τιμή, δεν έχουμε καμμιά σχέση με την πορνεία.
Εμεις, που θέλουμε τα παιδιά μας να καλοπαντρευτούν, ναχουνε κάποιον να στηριχτούνε αν μεθαύριο τα πράγματα δεν είναι καλά, εμεις οι μανάδες που ψάχνουμε γαμπρό για τις κόρες μας ανάμεσα στους πλούσιους και τους πετυχημένους, δεν έχουμε καμμιά σχέση με την πορνεία.
Εμείς, που παντρευτηκαμε δόξα και τιμή, αλλαζοντας την προσωπική μας ζωή και την ελευθερία να ακολουθήσουμε καθε στιγμη τις παρορμήσεις μας με τη σιγουριά του συζυγικού κρεββατιού, και την παρουσια καποιου στη ζωή μας για το καλό και το κακό, για το μεγάλωμα των παιδιών μας, για τα γεράματα -για οτιδήποτε- δεν εχουμε σχέση με την πορνεία.
Πορνη ειναι μονάχα εκεινη που ξεκάθαρα ανταλλάσει τον εαυτό της με κατι αλλο... Πορνη ειναι εκεινη που προσφέρει το κορμί της για να αποκτήσει χρήματα, σπίτια, ρούχα και δόξα... Πορνη ειναι μονάχα εκείνη που έχει το θάρρος να λέει στα ίσα οτι προσφέρει τον εαυτό της σαν ανταλλαγμα για ολα αυτα... Όλες οι άλλες ειμαστε κυρίες, που διαπραγματευόμαστε την καλύτερη τιμη και τις περισσοτερες εγγυήσεις, κατω απο λευκά νυφικά και επισημες διαδικασίες...
Και κοιτάμε τις πορνες επιτιμητικά, γιατί δεν τολμάμε να τις κοιτάξουμε με ζήλια..
Οκ εγω περασα πολυ καλά φτιάχνοντάς το... Και προσπάθησα να το κάνω ευκολο... Για να δουμε λοιπον... Ειναι κομματια παλιά, κι αγαπημένα -που θα αποκαλύψουν ηλικίες και μεγάλους αδερφούς και αδερφές... Αλλα δε πειράζει... Σημασία εχει να μαθαίνουμε, να ανακαλύπτουμε, να θυμόμαστε και να περνάμε καλά...
και οχι της σκυλίσιας, γιατι αυτή το μονο που κάνει ειναι να κουνιέται και να κάνει ρευμα, αντε να ριχνει και κανα ποτήρι-τασάκι κατι απο το τραπέζι, στην χειρότερη να απλωθεί κατω απο το ποδάρι σου και να τηνε πατήσεις... Της αλλης ουράς, της ανθρώπινης λέω, και ειδικά της ελληνικής, που τείνει πολύ προς γαιδουρίσια...
Η μονη ουρά που έχω δει χωρίς καυγά, ειναι στο επαγγελματικό επιμελητήριο οπου μαζεύονται ολοι οι ασφαλιστές απο τα χαράματα... Εντυπωση μου εκανε. Ισως επειδή λογω δουλειάς, η ευγενεια, το χαμόγελο και το χιουμορ σου γινονται δευτερη φυση, παρολο που ειμαστε ο ενας πανω στον αλλο, ο χαρτοφύλακας της μπροστινής μου μέσα στο στομάχι μου, και ο δικος μου δε θελω να μαθω που -ήτανε και ψηλός αυτός πισω μου- το αντιμετωπίζαμε με γέλιο, χαβαλέ και υπομονή.... Οκ βρηκαμε την εξαίρεση. Παμε τώρα στον κανόνα.
Ο κανόνας λεει πως ο ελληνας εχει παντα προτεραιότητα. Ο καθε ελληνας. Παντου. Επισης παντα βιάζεται. Απο το ταμείο του σουπερμάρκετ μέχρι την πορτα του ιατρείου, ο ελληνας παντα βιάζεται, και παντα πρεπει να περάσει πρώτος. Εχουμε ενα πελάτη στο μαγαζί, που καθώς πλησιάζει το ταμείο, στο οποίο υπαρχει ήδη καποιος που εξυπηρετείται, ενας και μοναδικός (αναδουλειές), αρχίζει να φωνάζει: αλλο ταμείο δεν υπάρχει; Οχι χρυσε μου δεν υπάρχει. Ουτε αλλος πελάτης επίσης. Ποιος θες να το πληρώσει το δεύτερο ταμείο; Αει σιχτιρι πρωινιάτικο.
Παω στο ΙΚΑ. (Ναι, κανω ακόμα τετοια λαθη). Εχω ραντεβού. Δεκάλεπτο. Το οποίο εχω κλεισει και προ διμήνου μάλιστα. Η ωρα του ραντεβού μου έχει φτάσει, αλλα φυσικά ο γιατρός εχει αλλον μέσα. Περιμένω. Καταφτάνει κυρία ηλικιωμένη, με υφος μόνιμης θαμώνος στο κατάστημα. Εχει αλλον μεσα ο γιατρός; Οχι, εγω ειπα να κατσω απεξω να ξαποστάσω. Εχει. Στεκεται μπροστά στην πορτα. Πανω στην πορτα. Αρχιζει να μου εξιστορεί ολα της τα παθη, και που εχει και τον αντρα της σπιτι κατακοιτο, και να, κατι φάρμακα θα της γράψει ο γιατρός, δυο λεπτά θα κάνει. Μαλιστα. Μια και δε βλεπω κανεναν αλλον, και ήδη ειναι η ωρα για το ραντεβού μετά απο μενα που μαλλον δεν εχει φανεί, πιθανον να σας δεχτεί μετα απο μενα. Α, οχι. Τωρα θα μπει, δυο λεπτάκια θα κανει. Λυπαμαι, μετά απο μενα ειχα ραντεβού στις τεσσερεις και ειναι τεσσερεις και εικοσι. Α, τοτε το χασες το ραντεβού, εχεις αργήσει. Αβαβαου παπαπάου. Η πορτα ανοίγει, ο προηγούμενος ασθενής προσπαθεί να βγεί αλλα πέφτει πανω στην κυρία, η κυρια προσπαθεί να μπει και τον ξαναβαζει μεσα, εγω λογω μεγέθους εχω χωθει ήδη στο ιατρείο οσο η κυρια εξω τσακωνεται με τους παντες. Ελληνική Δημοσια Υγεία. Βρες τρυπα να χωθείς.
Παω στην τράπεζα. Οταν ρημαδοερχεται η σειρα μου -εχετε παει στην Εθνική; ολοημερη εκδρομη λεμε, το καλοκαιρι ειδικά οι συνταξιούχοι τη χρησιμοποιούν ως κλιματιζόμενη αίθουσα- εισβάλει κυρια απο το πλάι με μπαστούνι και λοιπο εξοπλισμο. Ενα λεπτάκι θα κανω κοπέλα μου, δε μπορω να σταθω. Χυνομαι πανω στον παγκο, απλωνω και τους αγκωνες, μισοξαπλώνω και της δειχνω χαμογελώντας τις καρέκλες. Καλε, γιατι να σταθείτε; Τοσες καρεκλες εχει! Με βριζει. Τουρλωνω και τον ποπο μου οπως εχει χυθεί μπροστά στο γκισέ κι ολο το υποκατάστημα εχει λυθεί απο τα γέλια. Η κυρία τα παιρνει και με βριζει με τροπο που δεν αρμόζει καθόλου σε κυρια της ηλικίας της. Το υποκατάστημα επιτιθεται στην κυρία για τον τρόπο της. Εγω γελάω κατω απο τις φράτζες μου. Πολυ μου αρεσουνε κατι τετοια λεμε!
Αλλα το κορυφαίο τοχω ζήσει στην εκκλησια. Μαλιστα στην εκκλησια. Το πρωι του Μεγαλου Σαββατου, που κοινωνούν οι εργαζόμενοι. Ξαφνικά γεμιζει η εκκλησια γιαγιάδες με παιδάκια. Που δε μπορουν να σταθούν, που τα παιδιά κλαίνε, ζεσταίνονται λυσσανε. Στεκομαι με τον άντρα μου στην σειρα. Γιαγια με πιτσιρίκι μας ζηταει συγγνωμη να περάσει. Ο αντρας μου αγριεύει, του κανω νόημα, ντροπή, σε εκκλησια εισαι, αστη. Περνάει. Λιγο αργότερα αλλη γιαγιά με πιτσιρίκι. Το ματι του συζύγου γυαλίζει, τον ψιλοπατάω με το δεκάποντο -σχεδον παντα φοράω δεκάποντα για να βλέπω τι μου γινεται στις ουρες, και οχι μονο- την αφήνει. Μου κανει νόημα και μου δειχνει το πιτσιρικι.. Το οποιο ή εχει κλωνοποιηθεί η πριν πέρασε το διδυμο αδερφάκι του. Περιμένουμε. Αλλη γιαγιά, το ιδιο πιτσιρίκι. Να περάσω που δε μπορώ, εχω και το μωρό. Ο συζυγος μετακινεί ενα ογδονταπεντε υψος και της φραζει το δρόμο. Ερχεται κατα τη μεριά μου. Κανω ενα τυχαίο βημα δεξιά, και της φυτεύω το δεκάποντο στον καλο.... Αγαπη μου, εσυ δεν κοινώνησες; ρωτάω το μικρό (γλυκυτατο). Κοινωνησε. Η κυρια παρακαλεί να περάσει. Τη ρωτάω αν ειναι εργαζομενη. Μου λεει για το πιτσιρικι. Μα το παιδάκι κοινώνησε. Η κυρια φεύγει λεγοντας διαφορα για την καταντια μου, και δεν ντρέπομαι που παω και στην εκκλησια... Τι να σας πω... ωρες ωρες, ειναι η αληθεια ντρέπομαι...
Πιο μικρή στις ουρές, με επιανε ζαλάδα, συνήθως κατέληγα να μου πέφτει η πιεση απο την ορθοστασία και να ξαπλώνω φαρδιά πλατιά χάμω: Το οποιο οδηγουσε συνήθως σε δυο αποτελεσματα. Το ενα ήταν να παρακάμψω την ουρά και να βρεθώ πρώτη. Το δευτερο ήταν να με βγάλουνε απο την ουρά για να παρω αερα, και να καταλήξω να περιμένω απο την αρχή. Και η μαμα μου, που ήταν πολύ κυρια για να χωθεί και να φαει τη θεση καποιου αλλου, με τσίμπαγε στα κρυφά και μου έλεγε: Δε μπορείς να λιποθυμήσεις τώρα; ουτε αυριο δε θα φύγουμε απο δω... Γιατι ετσι γινεται με τις ουρες των γαιδάρων... πανε απο γενιά σε γενιά....
(Πετρε, ναι, εκλεψα! σορι, αλλα δε το ηθελες ολο τουτο για σχολιο στο μπλογκ σου ε;)
Κρεμάσαμε λοιπον τις σημαίες μας στα μπαλκόνια, έχει γίνει ξανά μόδα τα τελευταία χρόνια η σημαία στις εθνικές επετείους, κατι σα να δηλώνουμε την ταυτότητά μας, κατι σα να μετράμε πόσοι είμαστε σε κάθε γειτονιά.. Παρελάσαμε με τα μίνι και τις γοβίτσες μας, τα περήφανα νιάτα της περήφανης τούτης χώρας, φάγαμε τόνους μπακαλιάρου με σκορδαλιά, και καταλήξαμε ως γνήσιοι Ελληνες, ξαπλωμένοι στους καναπέδες με ενα καφέ στο χέρι, να σχολιάζουμε, να αναλύουμε και να φαγωνόμαστε, όπως παντα. Για την ιστορία και το ένδοξο παρελθόν μας. Για τους ήρωές μας, και για τα παιδιά μας που τίποτα δε τα μαθαίνουνε πια στο σχολείο, κι αφού και μεις δε μπήκαμε στον κόπο να τους τα μάθουμε -οσα κι όπως τα ξέρουμε τέλως παντων- καταλήξανε να μπερδεύουνε το 21 με την Αλβανία, και τη Ντόρα με τη Δεσπω.... Κι ουτε για μια στιγμή δεν πέρασε απο το μυαλό μας οτι και μεις τώρα, Ιστορια φτιάχνουμε. Την Ιστορια της Ελλαδας φτιάχνουμε και μεις, με τη γκρίνια, τη φαγωμάρα και τον ωχαδερφισμό μας. Και οτι τιποτα τελικά δεν άλλαξε, κι η Ιστορια επαναλαμβάνεται. Γιατι του Ελληνα η Ιστορία, τίποτα αλλο δε μου φαίνεται να είναι απο την τρέλλα του. Εκεινη την τρέλλα που τετρακόσια χρόνια είχε τον Τουρκο αφέντη, και μια στιγμή, ήρθε ενα μάτι που γυάλισε, ενα "αει σιχτιρι" που ακούστηκε, και δέκα τρελλοί που ξεκινήσανε μια Επανασταση. Γιατι τι αλλο θα οδηγήσει ενα λαο να ξεσηκωθεί μετα απο τετρακόσια χρόνια, απέναντι σε εναν εχθρό με πολλαπλάσια δύναμη (εστω κι αν ήταν στην παρακμή του), εκτος απο την τρέλλα του; Τι αλλο δινει στους Ελληνες, χρονια τωρα, τη δυναμη να παλεύουν σα λιοντάρια, να πετάνε στη θαλασσα παντοδύναμους εχθρούς, εκτος απο το οτι καποιος τους πατησε τον καλο σε λαθος στιγμή; "Τ'αλογο, τ'αλογο Ομερ Βρυωνη, το Σουλι εχουμησε και μας πλακώνει!" Και ποσοι νατανε μωρε στο Σουλι; Λιγοι. Λιγοι, αλλα εντελώς τρελλαμένοι. Και τούτο δεν υπάρχει στρατός να το παλαίψει. Υστερα, ξανακαθήσαμε στον καφενέ, κι αρχισαμε να τρωγόμαστε σαν Ελληνες ξανα. Ισως ο μονος εχθρος που δεν μπορει ο Ελληνας να νικήσει ειναι ο εαυτος του. Ισως αυτο να τανε το αντιβαρο που μας εδωσε ο θεος, για να ισοσταθμίσει το παθος και την τρελλα που μας χαρισε. Γιατι με τοσο πεισμα και τοση τρελλα, αν μέναμε ενωμένοι, θαχαμε κατακτήσει τον κόσμο πολύ ευκολα...
Κι ετσι, με τουτο το λαο, ενας τροπος μονάχα υπάρχει να τον υποδουλώσεις χωρις να φοβάσαι το ξέσπασμά του. Να μη του πατήσεις ποτέ τον κάλο. Ακόμα καλύτερα, να τον κάνεις να ξεχάσει πως έχει κάλο. Να του δώσεις Λαμπίρη και Καλομοίρα, πράγματα γυαλιστερά να τον απασχολούνε, να εκτονώσεις τη συσσωρευμένη του ζοχάδα σε άλλα κανάλια, να του δώσεις την ευκαιρια να βρισει, να ξεσπασει, να βγάλει την τρελλα του στο ποδοσφαιρο και την πολιτική... Και απλα να ελπιζεις, οτι δε θαρθει εκεινη η στιγμή, που ο ενας θα κοιτάξει τον αλλο, και δε θα δει τον αντιπαθητικό γείτονα, αλλα τον συντοπιτη του που υποφέρει οπως κι αυτος. Γιατι αν ενωθούν οι ελληνες, θα γκρεμίσουνε τα παντα. Κι ας μην έχουνε με τι να τα αντικαταστήσουνε. Εχει ο θεος.
Η ιστορια γραφεται καθε στιγμή, και τη γραφουμε εμεις. Εμεις που καθομαστε και παρακολουθούμε στις τηλεοράσεις μας τη χώρα να καιγεται, το νερο να τελειώνει, και να μην κάνουμε τίποτα -ακομα. Η Ιστορια γράφεται καθε στιγμή. Κι οταν το καταλάβουμε, ισως γράψουμε μερικές ακόμα λαμπρες σελίδες στο βιβλίο της Ιστοριας αυτης της χωρας.... Ως τοτε, θα παραμείνουμε εκεινες οι κακοτυπωμένες, μουτζουρωμένες σελίδες του βιβλίου...
Το νησι που αγαπούσες να τρέχεις στα δάση του, το νησι που φιλοξένησε τα εφτά καλοκαίρια της ζωής σου, το νησι που διάλεξες να πεθάνεις, το κάψανε πριγκηπά μου. Λίγα νησιά είχανε απομείνει με την ομορφιά του, λίγα νησιά είχαν τα δάση του, λίγα σκυλάκια ήταν τυχερά να κοιμηθούν κάτω απο τόσο πυκνά πεύκα. Μα το κάψανε κι αυτο πριγκηπά μου. Και βλέπω τώρα στις ειδήσεις, κάηκε λέει το ελικοδρόμιο, κάηκε το ησυχαστήριό σου πριγκηπά μου, μα θέλω να πιστεύω πως τέσσερα χρόνια εκεί, πρόλαβε η ψυχούλα σου να γίνει ένα με τον άνεμο, και να πετάξει μακριά... Σκέφτομαι γλώσσες φωτιές να γλύφουν το σημείο που κοιμάσαι, να λιώνουν τα παιχνίδια που σου αφήναμε καθε χρόνο, και κεινα τα μικρά λουλουδάκια που φυτέψαμε κι είχανε ανθίσει... Σκέφτομαι τα δέντρα που σε συντρόφευαν αυτά τα χρόνια που σε έχουμε αφήσει εκει, να λυγίζουν και να χάνονται κάτω απο τις φλόγες, και σένα να γαυγίζεις μανιασμένα, έτσι όπως ποτέ σου δεν είχες γαυγίσει, προσπαθώντας να διώξεις το κακό μακριά απο αυτούς που αγαπάς, απο αυτους που σε συντρόφευαν τόσο καιρό... Κανενα δε βρίσκω να μου πει τι γίνεται, μονάχα απο τις ειδήσεις περιμένω να μάθω κάτι, μα νιώθω μέσα μου πυρινες γλωσσες να καταπινουν τα καλοκαίρια και τις αναμνήσεις μου, νιώθω μέσα μου την καταστροφή και τον πόνο, νιώθω αυτο που τα δικά σου μελιά ματια βλέπουνε απο κει ψηλά.... Και μαζι με ολα αυτα, νιώθω πως χάνω και σένα, χάνω το κομμάτι της γης που ερχόμουν κι ένιωθα κοντά σου, εκεινο το κομματι της γης που σε είχαμε αφήσει για να είσαι ησυχος να ξεκουραστείς... Στάχτες έγινε ο τάφος σου πριγκηπά μου, στάχτες και τα καλοκαίρια μου, μα μη φοβάσαι. Φέτος θαρθουμε να σου φυτέψουμε καινούργια δεντράκια γύρω σου... Ναχεις σκια και ησυχία... Εκει, στο ελικοδρόμιο που καιγεται, θαρθουμε και θα φυτέψουμε ενα πεύκο, και θα του δώσουμε ξέρεις και το ονομά σου: Θαναι το δέντρο του Winston, και μαζι με αυτο θαναι οτι λιγοτερο θα μπορέσω να κάνω για το νησι που λάτρεψες και λατρεψαμε ολοι τοσο, ωστε να του εμπιστευτούμε τα μελιά σου τα μάτια για πάντα....
Τί είδαν οι πολλοί...
πυρινες γλωσσες να καταπινουν τα καλοκαίρια και τις αναμνήσεις μου, νιώθω μέσα μου την καταστροφή και τον πόνο, νιώθω αυτο που τα δικά σου μελιά ματια βλέπουνε απο κει ψηλά.... Και μαζι με ολα αυτα, νιώθω πως χάνω και σένα, χάνω το κομμάτι της γης που ερχόμουν κι ένιωθα κοντά σου, εκεινο το κομματι της γης που σε είχαμε αφήσει για να είσαι ησυχος να ξεκουραστείς... Στάχτες έγινε ο τάφος σου πριγκηπά μου, στάχτες και τα καλοκαίρια μου, μα μη φοβάσαι. Φέτος θαρθουμε να σου φυτέψουμε καινούργια δεντράκια γύρω σου... Ναχεις σκια και ησυχία... Εκει, στο ελικοδρόμιο που καιγεται, θαρθουμε και θα φυτέψουμε ενα πεύκο, και θα του δώσουμε ξέρεις και το ονομά σου: Θαναι το δέντρο του Winston, και μαζι με αυτο θαναι οτι λιγοτερο θα μπορέσω να κάνω για το νησι που λάτρεψες και λατρεψαμε ολοι τοσο, ωστε να του εμπιστευτούμε τα μελιά σου τα μάτια για πάντα....