Της τρελλης

Σημερα λοιπον ειναι η τελευταία μέρα εδω, το τελευταίο μπάνιο σε μια απο τις υπέροχες παραλίες της Σκοπελου, και κεινες οι άχαρες στιγμές του μαζεματος και του φορτώματος για την επιστροφή... Δεν ξέρω αν γέμισα μπαταρίες και αν ξεκουράστηκα... Ξερω πως τελικά, όσο και να μείνω εδω, ποτέ δε μου φτάνει...

Αφηνω μια φωτογραφία απο τη Μηλιά, για να τη δω οταν θα φτάσω αθήνα.. η που θα χαμογελάσω, ή που θα αυτοκτονήσω!

Σαν καλή νοικοκυρά, σας το δείχνω γεμάτο γιατι βαρέθηκα να το αδειάσω: Τουτο δω λοιπόν ειναι ενα ατομικό τασάκι, που το κρεμάς στα κλειδιά σου, στην τσάντα σου, στην τσάντα της παραλίας, όπου βολεύει τελως παντων -στο λαιμό δε το δοκίμασα- και τοχεις παντοτε μαζί σου.  Το δικό μου γράφει κι ολας απ΄εξω "I do bad things" αλλα εγω δεν κάνω κακά πράγματα, ή τουλάχιστον προσπαθώ.  Ετσι, σε ολο το ταξίδι με το πλοιο, δεν εριξα ουτε μια γοπα στη θάλασσα -εχει ακομα μερικές απο τις δικές της, και δε νομίζω οτι τα ψάρια θα εκτιμήσουν τα winston μου ετσι κι αλλιως.  Το προσφερα μάλιστα και σε μια κυρία που τάιζε μετά μανιας τα ψάρια με αποτσίγαρα, και ύστερα παρατήρησα οτι αρχισε να χρησιμοποιεί ενα πλαστικό κυπελάκι του καφέ για σταχτοδοχείο -είπαμε, δε θα σηκωνόμουνα και καθε τρεις και λιγο να μαζεύω τα αποτσιγαρά της... Το σουρνω μαζί μου στην παραλία, και φεύγοντας δεν εχω μετατρέψει την αμμουδιά σε κρυφό σταχτοδοχείο, και κανεις δε μπορει να μου πει οτι βρωμίζω τον κόσμο με τα τσιγάρα μου. (Σε αντιθεση με κάποιους που είτε καπνίζουν είτε οχι, φεύγοντας αφήνουν τα σημάδια τους παντου: μπουκαλάκια νερού, χαρτιά, πακετα τσιγάρων, μεχρι και πανες μωρών ειδα σε μια φάση!).  Παρτε και σεις ενα, ή καντε δωρο ενα σε ενα φιλο καπνιστή.  Για να απολαμβάνουμε το τσιγαράκι μας παντού, χωρίς να αφήνουμε τα σημάδια του φυτεμένα -δεν φύτρωσαν ποτέ winstonιές και δε νομίζω οτι θα φυτρώσουνε τώρα.. Για να μη μας κοιτάνε με μισό ματι, και για να μπορουμε να τη λέμε και σε αυτους που κάνουνε την παραλία σκουπιδοτενεκέ -γιατι τι να πεις στον αλλο οταν εσυ εχεις κανει την παραλία τασάκι ε;

Ειναι γουστόζικο, ειναι trendy, κι ελπίζω οτι συντομα θα το δω να γίνεται μόδα!

Και κει που ετοιμάζεσαι να πας τη βραδινή σου βόλτα, να ρημαδοφάς και κάτι που σαι απο το μεσημέρι νηστικός και κείνο το Καστάνι πολύ σου την άνοιξε την όρεξη, παρατηρείς τα πρώτα σύννεφα... Θα βρεξει... Μπα, φυσάει, δε θα βρέξει... Οι ντοπιοι δε σε διαφωτίζουνε και πολύ, μπορεί να το πάει κατά Βόλο, μπορεί να μας το ρίξει και κατακέφαλα, κι η γη διψάει γιατι καιρό έχει να βρέξει στο νησί, και μεις δε μάθαμε ποτέ μας να ξεχωρίζουμε τον καιρό και κατα που το πάει...

Φυγαμε λοιπόν να κατεβούμε στη χωρα για βολτα και φαί, πυκνωνανε τα σύννεφα πάνω απο το κεφάλι μας, είδαμε και τις πρωτες αστραπές, είπα εγω η σοφή "αργει να ακουστεί η βροντή, αρα απομακρύνεται", τον κακό μου τον καιρό, κάπου το είχα ακούσει αυτό κι ανάθεμα κι αν καταλαβα τι θέλει να πει δηλαδή...  Κι εκει που έχουμε καθίσει στο ταβερνάκι, και μελετάμε ενα κρασάκι και κάτι καλαμαράκια κατεψυγμένα υποψιαζομαι, αρχίζει να σκίζεται ο ουρανός και να σείεται ο τόπος απο τη βροντή (αυτή που αργούσε να ακουστεί).  Κι ανοιγει κι ο ουρανός, κι αρχίζει να μας μπουγελώνει κανονικά, και να τρέχει ο ταβερνιάρης να κατεβάσει αυτές τις νάυλον βλακείες που κατεβάζουν στη βροχή, και να τρεχουνε ολοι να μαζεψουνε τραπεζάκια και εμπορεύματα... Και τα σκυλιά μοναχά τους στη βεράντα του δωματίου.. Που φοβούνται και τις αστραπές....

Εγω δεν ετρωγα καλαμαρια τηγανητά... Εγω τηγανιζομουνα, στη σκέψη του Ρηγα να τρέμει απο τις βροντές, και του Δουκα να βγάζει εκεινο το μακρόσυρτο ουαουουουου που σου σκίζει την ψυχή, ζητήσαμε τις γαρίδες πακέτο -μα τι διαολο εκεινη την ωρα ειχανε βγει να τις ψαρέψουν;- πηραμε και μερικές μπυρες και να δυο τρελλοι να τρέχουνε μέσα στον κατακλυσμό για να γυρίσουν πισω στο δωμάτιο..

Τωρα ειμαστε εδω ολοι μαζί.  Κατι γατιά διπλα απο τη μαντρα κάνουνε παρτι με τα ρεστα απο τις γαριδες, οι σκυλοι εχουνε χωθει κατω απο το τραπέζι και μεις πινουμε μπυρες χαζεύοντας τις αστραπές κι ακούγοντας τη βροχή.. Ειναι τα τυχερά των διακοπων αυτά, μικρές χαρές που δεν εχεις καθε φορά την ευκαιρία να ζήσεις....

Θα φωνάξω το σκύλο, ακούς; Γιαυτο νασαι καλο παιδάκι και να ακούς τη μαμά σου... γιατι θα φωνάξω το σκύλο να σε φάει!

Κι ο σκυλάκος ο κακομοίρης, που περνάει με τα αφεντικά του, βιαστικοι ολοι τους να διασχίσουν τον κοσμο που εχει κατακλύσει την παραλια, να πανε να βρουνε μια γωνιά απομερη να κρυφτούν, ανθρώποι και σκύλοι μαζι, να απολαυσουνε κι αυτοί τη θαλασσα, κι ας μην έχει αμμο εκει που θα πάνε, κι ας εχει βραχια και πέτρες, δεν πειράζει, ο σκυλάκος γυρνάει και κοιτάει απορημένος: Γιατι θα με φωνάξετε μαντάμ; Εχω καλύτερα πράγματα να κάνω απο το να ασχοληθώ με τις ιδιοτροπίες του μικρού σας, έχω να πάω με τη μαμα και το μπαμπά μου να παίξουμε στη θάλασσα, σημερα μου αγοράσανε και μπαλα...

Το παιδάκι ανοίγει τοοοοοσα τρομαγμένα τα μάτια του και κοιτάζει το σκύλο... Το κοιτάζει κι ο σκυλος. Και το παιδάκι πατάει τσιρίδα σπαρακτική, όχι μαμά μου, μη φωνάξεις το σκύλο, θαμαι καλό παιδάκι, και τρομάζει ο σκυλάκος ο φουκαράς απο την τσιρίδα, και το βάζει στα ποδια να γλιτώσει, και ξεσηκωνονται οι λουόμενοι στην παραλια, ου, το παλιόσκυλο, κοιτα αγριεψε, θα μας κάνει ολους χάλια, και παρτε το απο δω μη μας δαγκώσει....

Θα φωνάξω το γυφτο να σε πάρει, λεει η μαμά στο παιδάκι... Θα φωνάξω τον αράπη να σε πάρει... Και βλέπει το παιδάκι, το μαύρο και τον τσιγγάνο, και πατάει τη φωνή, και φύγετε καλέ απο δω τρομάζετε το παιδι, οχι, αυτο δεν μπορείς να το πεις, δεν είσαι ρατσιστής, τι φωνάζεις καλό μου, είναι καλός ο κύριος, κοιτα που σου γελάει... Μα το παιδάκι βλέπει δοντια έτοιμα να το φάνε, και πως μαμά μου έγινε καλός ο αράπης δεν ειπες οτι θα με φάει, όχι αυτος παιδάκι μου, αυτος ειναι καλός κύριος, ο αλλος θα σε φάει ο κακός...

Και μεγαλώνουν τα παιδάκια μέσα στη σύγχιση, ο κακός αράπης κι ο καλός μαύρος κύριος, κι ο γυφτος που θα σε παρει, οχι αυτος καλέ, ο αλλος πουναι κακός ειπαμε, και μόνο ο σκύλος μένει ο φουκαράς ναναι κακός στα σίγουρα, και σίγουρα μονάχα εκεινος θα το φάει... Και βλέπει τα σκυλιά και κλαίει, και τσιρίζει, και σηκώνει το χέρι του και τους πετάει πέτρες, φυγε απο δω κακό σκυλί, και μεγαλώνει και ακόμα πέτρες τους πετάει, εσυ δεν ήσουνα κωλοσκυλο που θα με ετρωγες οταν ήμουνα μικρός; Τουλάχιστον ο γυφτος κι ο αράπης έχουνε μια ελπίδα να γλιτώσουνε τις πετρες... Ελπίζω....

Κι ενα μαγευτικό ουρανό, γιαυτο δεν πήγαμε για μπάνιο... Πήγαμε για φωτογραφίες...

Στην ήσυχη Σκοπελο, που κανεις δε χρειάζεται να τρέξει για να κυνηγήσει κάποιον άλλον....

Περπατήσαμε στα σοκάκια της....

Ανηφορίσαμε στο Καστρο....

Κι απολαύσαμε τη θέα....

Σημερα το πρόγραμμα λέει παραλία πάντως.... το απογευματάκι φυσικά!

Πολύ στεναχωρήθηκα σήμερα, κι είχα και φωτογραφιούλες να ανεβάσω, αλλά μου φυγε η όρεξη.. Στο διπλανό διαμέρισμα αλλάξαμε γειτόνους χτες, κι ήρθε ενα ζευγάρι σοβαρό σοβαρό, γύρω στα πενήντα, τους εφερε μάλιστα συστημένους κι ένας σοβαρος σοβαρός κύριος του Λιμενικού, με την άσπρη του στολη και τα χρυσά του ολα... Χαρήκαμε ολοι πολύ, κουνήσαμε και τις ουρές μας, μπήκανε στο δωμάτιό τους, κι αντε στο καλό....

Το βράδυ που γυρισαμε, ο κυριος ροχάλιζε μακαρίως, πολύ ροχαλητό σας λέω, ακούγαμε τις κοπελιτσες απο τον πάνω οροφο να ψιλογκρινιάζουν-ψιλογελάνε, και δεν φτάνει που ροχάλιζε, παραμίλαγε κι όλας, το αγχος της πολης, σκέφτηκα εγω και τονε δικαιολόγησα... Σημερα το πρωί είχανε κι ολας φύγει, και μόλις έμαθα οτι τα σκυλιά στο διπλανό διαμέρισμα -το δικό μας ντε- πολύ τον ενοχλησανε και δε μπορούσε να μείνει....  Μαλλον ο Δουκας θα ροχάλιζε πιο δυνατά απ'αυτον και θα τονε άγχωνε περισσοτερο, δεν ξερω... Και τωρα που τους κοιτάω, αραγμένους κάτω απο την πορτοκαλιά, η αληθεια, πολύ ενοχλητικοί μου φαίνονται: εχουν μια εκφραση ευδαιμονίας, χορτασμένοι απο παιχνίδι και βόλτα ολη την ημέρα, τεντώνονται και χασμουριούνται, τα νεύρα σου σπάνε σας λεω, ενα χάλι....  Και χαλασανε και τις διακοπές του αγχωμένου κυριούλη, και μεις θα μετακομίσουμε την Κυριακή να πάμε κάτω, στο μοναχικό μπανκαλόου που πολύ αγαπώ, έστω και για τρείς μέρες... Να κατσω κάτω απο τη δικιά μου την καστανιά που με ξέρει και με αγαπάει και δε μου πετάει τους καρπούς της κατακέφαλα, και αυτοι οι ενοχλητικοί σκύλοι να αράξουν κάτω απο τη σκιά της, να τεντωθούνε και να χασμουρηθούνε χωρίς να χαλάνε την ηρεμία κανενός...

Με την αλμύρα της θάλασσας κολλημένη ακόμα πάνω μου, καφεδάκι διπλα μου, ακουμπισμένο στο μικρο πέτρινο κτισμα που στεγάζει τα απαραίτητα για τη φροντίδα του περιβολιού... Τα σκυλιά ειναι ξαπλωμένα στα πόδια μου, χορτασμένα απο βόλτα και παιχνίδι, σηκώνονται που και που και παρατηρούν ένα πουλί, μια γάτα, μετά ξανακάθονται, έχουνε γινει φίλοι πια και με το γαιδουράκι του διπλανου κτήματος κι αυτό ξεφοβήθηκε κι άρχισε να μας πλησιάζει. Που και που, κάποιο πορτοκάλι ξεστρατίζει και σκάει διπλα μας, πανω μας, υγρές μυτες το περιεργάζονται, αποφασίζουν οτι δεν ειναι του γούστου τους και πάνε παρακάτω.. Κι εχει μια γλυκιά ησυχία, κάποιο πουλί ακούγεται στα γυρω δέντρα, ενα τριζόνι αρχίζει να τραγουδάει καπου διπλα μου, κι ο ήλιος γέρνει σιγά σιγά πισω απο το καταπράσινο βουνό.. Δε θα μπορουσε ναναι παντα έτσι η ζωή; Να γυρίζεις το απογευμα απο τη δουλειά σου, να κάθεσαι κάτω απο την πορτοκαλιά και να κάνεις τον απολογισμό της μέρας σου, τσιμπολογώντας τα γεννήματα της δικής σου γης και του δικού σου κόπου, ένα κομμάτι φύσης μέσα στη φύση και συ.. Δε θα μπορούσε να ναι πάντα έτσι η ζωή; Και μηπως,αν ήτανε η ζωή μας πάντα έτσι, παλι κατι αλλο δε θα ζητούσαμε, και δε θα μπορούσαμε να απολαύσουμε τη γαλήνη της σιωπής; Μηπως νιώθουμε τη μαγεια γυρω μας μονο επειδή την έχουμε χάσει; Συνηθισμένοι στην πολυβουη πολη μας, στους ήχους των αυτοκινήτων και στον εκνευρισμό, στο χρόνο που ποτέ δε φτάνει, κι εδω δειχνει ναναι απεραντος, σα να μεγαλώνουνε οι μέρες κι ολα να χωράνε στην αγκαλιά τους, ολα μπορούν να γίνουν κι ολα θα προλάβουν να γίνουν, κι αν δεν γίνει σήμερα κάτι ρε αδερφέ δεν πειράζει, υπάρχει και το αυριο.... Γιατι κάτω απο την πορτοκαλιά μπορεις να φανταστείς το αυριο... Με εναν ηλιο να σου χαμογελάει απο ψηλά και να σου λεει πως να, πηρες ξανα την πιστωση του χρόνου, κερδισες μια ολοκληρη μέρα, για να κάνεις οσα δεν έκανες εχτές... Κατω απο την πορτοκαλιά, το αύριο δεν ειναι γκρίζο και τρομακτικό, δεν ειναι γεμάτο σημειώσεις, στις οχτώ αυτό, στις δέκα εκείνο και που θα χώσουμε το αλλο που τελειώσανε οι σειρές στο ημερολογιο.. Κατω απο την πορτοκαλιά το αύριο δειχνει υποσχεση, δε δειχνει απειλή....

(Κλέβοντας λιγο απο την κυρία Ομηρόλη:  Μηπως δε θαπρεπε να λεμε που θα παμε διακοπές, αλλα που θα πάμε για ζωή;  Κι οι διακοπές λέγονται διακοπές γιατι; Γιατι διακόπτονται απότομα και μας αφήνουν με μια αισθηση ανικανοποιητου, ή γιατι διακοπτουν το καθημερινό τρέξιμο που συνηθίσαμε να λέμε ζωή;)

Ναμαι λοιπον παλι, στη σκιά της πορτοκαλιάς -το λυσαμε τελικά το θέμα- η οποια προσπαθεί να με διώξει βομβαρδίζοντάς με με μικρούτσικα και βαριά πορτοκάλια... Οχι ρε δε φεύγω που να σκάσεις.  Εδω θα κάτσω.

Εχτες πήγαμε στο θερινό κινηματογράφο του νησιού, που περσι νομίζω δεν υπήρχε και μη σας πω οτι ούτε του χρόνου θα υπάρχει, να δουμε το Mamma Mia.  Το οποιο οπως είπαμε παιζεται καθημερινά όλο το καλοκαιρι (σχεδον, κάνουν ένα διάλλειμα για το Φεστιβάλ Κιθάρας).  Στον οποιο κινηματογράφο πληρώσαμε εφτά εβραίους είσοδο, για να δούμε την ταινια οπως οπως -καποια στιγμή η μηχανή προβολής έκανε κι ενα γρρρρργλουπ και χάσαμε και κανα πεντάλεπτο ταινιας- χωρις πατατακια, κοκακολες ή οτιδήποτε αλλο γιατι δεν υπήρχε μπαρ φυσικά, και ο κινηματογράφος ήτανε ενα χωράφι στο οποιο ειχανε βαψει τη μια μάντρα ασπρη και κάτω είχε χώμα και ξερόκλαδα, η χαρά του εμπρηστη λεμε...  Εκτος απο την αρπαχτή του κινηματογράφου, ανακάλυψα οτι ξεφύτρωσε κι ενα καφε Mamma Mia στην παραλία, οτι προλάβουμε ένα πράγμα, καθώς επισης οτι οι ντόπιοι δεν έχουνε δει καν την ταινία.  (Τι να δούνε θα μου πεις, δε το ξέρουνε το νησί τους; τωρα θα το μάθουνε;).  Αν κάποιος απο σας ειχε την απορια δε, πως ολοκληρη υπερπαραγωγή, έκανε χορευτικό με βατραχοπέδιλα τρικολόρε, αλλα μαύρα, αλλα μπλέ κι αλλα περτικαλί να σας τη λύσω τώρα.  Η σκηνή δεν ήτανε μέσαστο αρχικό σενάριο: τους ηρθε ξαφνικά, και Σεπτέμβρη μήνα αγορασανε ολο το στοκ των βατραχοπέδιλων του νησιου-οτι υπήρχε!  Παντως να σας πω, ολοι εδω τις καλύτερες εντυπώσεις έχουνε κι απο τους ηθοποιούς κι απολο την αποστολή της ταινίας..

Αυτο το νησι με ξεκουράζει, γιατι το νιώθω σα το δεύτερο σπίτι μου.. Και βρηκα και την ιδανική κρεπερί για το βράδυ...

Ουφ, ποτε θα δύσει ο ήλιος να πάω για μπάνιο;

Και ναι, έφτασα αισίως στο νησί που γυρίστηκε το Mamma Mia, κι όχι που είδα κάτι καινούργιο δηλαδή γιατί κάθε χρόνο εδώ είμαι -και νάμαστε καλά, αν και κάθε χρόνο λέμε οτι δε θα ξανάρθουμε ελπίζω ναρχομαι για καμποσα χρόνια ακόμα. Ταξιδεύαμε ολη μέρα χτες, μας βγηκε ανάποδα η ψυχή μας, εκτος απο ενα καραβοσκυλο που ένιωθε στο φυσικό του περιβάλλον, φτάσαμε τέσσερα πτώματα, αλλα σήμερα ξημέρωσε μια καινούργια μέρα, κι όλα δείχνουνε όμορφα: κάνει ζέστη, αλλα εγω δεν μπορώ να πάω για μπάνιο, ισα ισα που κατεβήκαμε μέχρι το λιμάνι, κουκουλωμένη με την άσπρη μου την κελεμπία σα το φάντασμα που μπέρδεψε τις ώρες, καναμε κάτι ψωνια, φάγαμε το πρωινο μας, κι αντε παλι πισω στο καβουκι μας, κατω απο τη νερατζιά, κορομηλιά, τι σκατά ειναι αυτο, που πετάει τους καρπούς του ίσα στην κεφάλα μας -εκει που κάθεσαι μπλινκ! ενα νεράτζι, κορομηλο, οτι ναναι προσγειώνεται πάνω σου. Κι ειναι και βαριά τα άτιμα!

Απο αυριο λεει θα πιάσει να δροσίζει, άντε να δούμε, γιατι τούτο το πράμα να περιμένεις να πάει εξη το απόγευμα να πας για μπάνιο μεγάλο βασανιστήριο είναι.. Να δροσισει, να βρέξει μη σου πω, να βγάλω όλες μου τις μέρες αραγμένη κάτω απο την κορομηλιά, νερατζιά ότι ειναι τέλως πάντων, παρέα με την κυρία Ομηρολη (πηρα ολο το στοκ που δεν προλαβα να διαβάσω το χειμώνα) και ολους εσας -που να σας πω την αλήθεια, πολύ σας ευχαριστιέμαι εδώ περα, κι ας ακουγεται παρανοικό να πας διακοπές αγκαλιά με το λαπτοπ σου... Εμενα πολύ μου αρέσει και να σκάσουνε οι απανταχού ψυχολόγοι δηλαδή!

Λοιπον στο νησι φτιάξανε θερινό κινηματογράφο, και κάθε βράδυ παιζουνε το MammaMia! Διοτι ξερετε τι γινεται αν δεν παινέψεις το σπίτι σου. Ευκαιρία λοιπόν να το δει κι ο συζυγος που δε μας έκανε την τιμή να έρθει να το δει μαζί μας, και τα αυτιά του γελάγανε οταν ειδε την αφίσσα. Μετά τα αυτιά του σταματήσανε να γελάνε, γιατι ειδαμε μια μικρότερη αφίσσα που ελεγε κατι για ενα φεστιβάλ κιθάρας κι οτι οι προβολές θα σταματήσουν απο 23 μέχρι 30 Ιουλίου. Οπου γκαντέμης κι η τύχη του παιδάκι του... Σημερα το προγραμμα έχει σινεμά λοιπον..

Να περνάτε καλά εσεις εκει, εμεις περνάμε καλά εδω, ακόμα και χωμένοι στις σκιές... Εχει πολλά δάση τούτο το νησί, ολο και κάπου θα βρω θα χωθώ..

Αν ολα εχουνε πάει καλά, εγω τώρα είμαι μέσα σε ενα αμάξι (στο οποιο εχω ξεχάσει να φορτώσω βασικά πράγματα αλλα δε το ξερω ακομα) και πάω κατά το Βόλο... Αν συνεχίσουνε να πηγαίνουνε καλά, θα με περιμενει εκει ενα πλοιο για να με πάει στη Σκοπελο... Εμενα και ολη την οικογένεια φυσικά!  Αν δεν πνιγούμε, θαμαστε εκει κατα τις οχτώμιση το βράδυ, γαμώτο, δεν προλαβαίνω να ξαναδώ το Μαμα μια στο φυσικο του χώρο απόψε, αλλα δε βαριέσαι θα το δω αυριο... Απο αυριο ο καιρος λεει χαλαει, αλλα εμενα σκασίλα μου, ετσι κι αλλιως μπανιο χωρις ξαπλες στον ήλιο, μπανιο μισό είναι, θα πηγαίνω βόλτες με τα σκυλιά στο δάσος και δεν πα να χιονίσει... Και το πιο ωραιο;  Αν ο Μερφι αποκοιμηθεί εντελώς, και τα πράγματα συνεχισουν να πηγαίνουν καλά, θα συνεχίσω ναμαι εδω μαζί σας, με live ανταποκρισεις απο το νησι του Μαμα Μια..

Ουχ, κι αλλα διοδια... Να περνάτε ολοι σας πολυ καλά! (εγω σκοπεύω να περάσω παντως!)