Λοιπον, αυριο τα χαράματα θα ξεκινήσουμε για το ετήσιο ταξιδι μας στη Τήνο.. Ολα ειναι οκ, ελέγξαμε τους αερηδες και τα μποφώρια, ήσυχη θαλασσα και τρια τεσσερα μποφωρ μονάχα, φορτώσαμε ενα σακο τσιμπραγκαλα, κανονίσαμε ποιος θα ταίζει δυο μέρες τα σκυλιά... Και τωρα πρέπει να κάνω ενα κατάλογο, τα κεράκια που θα ανάψω, να μην ξεχάσω κανέναν...
Να αναψω ενα κεράκι για το Βασίλη: Για να πανε ολα καλά, κι αν δεν πανε καλά, το κεράκι θα παει σε αυτον που θα απορριψει το σενάριό του, γιατί σιγουρα δεν θα βγεί ζωντανός απο τα χέρια του -κι όχι τα δικά του μονάχα...
Να αναψω ενα κεράκι για το Γιώργο και τη Μαρια του: Για ναχουν παντα δυναμη να κυνηγανε τα ονειρά τους, για να μην απογοητεύονται και να συνεχίσουνε ναναι ανθρωποι σε ενα κόσμο και σε ενα χωρο που δυσκολα κρατάς την ανθρωπιά σου
Να αναψω ενα κεράκι για τον Πετρο: Οχι να του δώσει κανα εξτρα ποντο υψους η Παναγιτσα, αλλα να χει τη δυναμη να αντεξει, και να πραγματοποιήσει το ονειρο του, να βρει τη θεση που του αξιζει και που τοσες θυσίες εκανε γιαυτη..
Να αναψω ενα κερακι για την Ευη: Μπας και τη φωτισει η Παναγιτσα κι ανοιξει το στομα της -οχι που δε το ανοιγει, αλλα τελως παντων να το ανοιξει και να πει αυτα που πρέπει επιτελους!
Ενα κεράκι για το παιδι μου: Για να πετάει παντοτε ψηλά μαζί με τον άνθρωπό του, και ναναι παντα η ζωή του γεμάτη χρώματα και μουσικές.
Ενα κεράκι για την Ελενα: Ναναι γερή και δυνατή, να απολαμβάνει το τρέξιμο και το χορό που τοσο αγαπάει.
Ενα κεράκι για τη Μαιρη: Να χει παντα κουράγιο και δυναμη να προσπαθεί και να γινεται καλύτερη.
Ενα κερακι για τη Μανια: Να την κρατήσει παντα η Παναγιτσα ενα παιδι χαρούμενο και γελαστό, ναναι λιγες οι στιγμές που λυπάται, μα κι αυτες να χανονται οσο γρηγορα χανεται η λυπη ενος παιδιου.
Ενα κερακι για τη Μαφαλντα, το Μανωλη, το Γιωργο και την Αφροδιτη, κι ολους οσους εχουνε παιδικές ψυχές να διδαξουνεκαι να διαμορφώσουν.
Για τη Μενεξεδιά, θα αναψω κεράκι στην Οσια Μαλαματένια, γιατι εκεινη ειναι που χει δωσει το φως στο χαμόγελό της, και θελω να μη το χάσει ποτε..
Και για ολους σας, θαναψω ενα κεράκι, για νασαστε παντα καλα, ναμαστε παντα καλα, να ζουμε βραδιές που ανταμώνουνε ανθρωποι αγνωστοι και γινονται παρεες, κι ισως αν με πιασουνε οι καλοσυνες μου, ναναψω κι ενα κερακι για τον παθ που μας εφερε κοντα (μηπως τον φωτισει δηλαδη και στρώσει κι ολας!).
Σα τους δρόμους είναι κι οι ανθρώποι.. Ο καθένας μοναχός του, με τη δικιά του την πορεία και προορισμό.. Καμμιά φορά έχουνε κοινό προορισμό, μα δε το ξερουνε, και ετσι ποτέ δεν συναντιούνται.. Μονάχα εκει στο τέλος, οταν τερματίζουνε, κοιτιούνται απο μακριά, απο που ξεκίνησες εσύ, κι απο που πέρασες μεχρι να φτασεις ως εδώ, κι αυτο είναι όλο, γιατι πια δεν εχουνε παραπέρα για να πάνε... Αλλες φορές παλι, συναντιούνται, δρόμοι που ξεκινήσανε απο μέρη διαφορετικά, και καταλήγουνε όλοι μαζί σε ενα δρόμο κοινό, γίνονται λεωφόρος και πανε ολοι μαζι προς το τέρμα... Και στη διαδρομή, συναντάνε κι αλλους δρόμους, και κάποιοι στίβουνε δεξιά ή αριστερά και φεύγουνε, και κάποιοι άλλοι έρχονται και τους συναντάνε παρακάτω, και γίνεται η λεωφόρος μια παρέα απο δρόμους που προχωράει.. Και παντα ο δρόμος αλλάζει οταν μπει στη λεωφόρο.. οποτε και ναρθει η ωρα του να στρίψει, δε θαναι πια ο ιδιος δρόμος... Θαχει παρει κατι απο την κοινή του πορεία με τους αλλους στη λεωφόρο, και θαχει αλλάξει...
Σα τους δρόμους ειναι κι οι ανθρωποι... Και τώρα που ηρθε η ωρα για την δικιά μου τη στροφή, δε ξερω αν αφήνω εγώ τη λεωφόρο, ή με αφήνει αυτή καθώς συνεχίζει την πορεία της... Μα εχω ενα αισθημα αποκοπής, ενα αισθημα απώλειας, να φεύγεις απο τον δρόμο τον κεντρικό, απο τα φώτα και την κίνηση, και να γίνεσαι ξανά ενα μικρό, ερημικό στενάκι, κι απλά να περιμένεις ποτε θα συναντήσεις την επόμενη λεωφορο.. Και ναι, έχω αλλαξει λιγάκι.. Κι ειμαι λιγάκι πιο φωτεινή, γιατί τα φώτα της λεωφόρου ακόμα φαίνονται απο τη γωνία...
Την πρώτη φορά που είδα τη φωτογραφία, σε κάποιο απο τα ένθετα που σούρνουνε μαζί τους οι Κυριακάτικες εφημερίδες (αυτες που αγοράζει ο άντρας μου για τα dvd), θυμωσα. Μετα, οπως γινεται με όλα τα πράγματα που μας θυμώνουνε, αλλά γινονται κάπου πολύ μακριά μας, το ξέχασα. Προχτές ενας φιλος μου ξανάστειλε τη φωτογραφία. Είχε θυμώσει κι αυτος. Και ξαναθύμωσα και γω.. Και βγηκα να γκρινιάξω:
Ήτανε που λέτε μια πιτσιρίκα, εκει στη Δαμασκό, κι ειχε ενα πάγκο και πουλούσε την πραμάτεια της. Κι ειχε, όπως όλα τα παιδάκια της ηλικίας της έχουν, ή θαπρεπε ναχουν, και το τετράδιο και το μολύβι της, και διάβαζε τα μαθήματά της.. Ήτανε κι ένας κύριος φωτογράφος, ενος πρακτορείου, ο Wasim Kheir Beik, που βάλθηκε να τη φωτογραφίσει. Μα εκεινο το πιτσιρίκι με τίποτα δεν ήθελε να κατσει να το φωτογραφίσουνε. Φαντάζομαι πως το παιδικό του μυαλό, είχε εκείνη την παιδιάστικη αξιοπρέπεια που του έλεγε, πως δεν είναι θέαμα, δεν είναι κατι το περιεργο, ένα παιδάκι είναι κι αυτό όπως τόσα αλλα σε τούτο τον κόσμο, που κάνει τα μαθήματά του. Και ναι, εργάζεται κι ολας.. Αυτο δεν ειναι λόγος να το φωτογραφίσεις ρε κυριε.. να ντραπείς ίσως, αλλα να το φωτογραφήσεις γιατί; Να πας να φωτογραφήσεις κανα πολιτικό. Αυτος μάλιστα, ειναι αξιοπερίεργο ειδος και προσφέρεται να γίνει θέαμα...
Ο φωτογραφος ομως δε το βαλε κάτω. Πηγε τριαντα μέρα πιο πέρα, εβαλε τους φακούς του, και τα ζούμ του και δεν ξερω γω τι άλλο, κι οσο η πιτσιρίκα συνέχιζε να κανει τα μαθήματά της, σίγουρη πως ξεφορτώθηκε τον αδιακριτο τουρίστα, πήρε αυτο που ήθελε. Γιατι κανένας γονιός δε θα του εκανε μύνηση, και το ξερε. Γιατι οι νόμοι για την προστασία των ανηλίκων δεν ισχύουν για τις πιτσιρίκες που διαβάζουν τα μαθηματά τους στα πεζοδρόμια της Δαμασκού. Γιατι αυτος μπορουσε να το κάνει. Και το παιδάκι δεν μπορούσε να αμυνθεί. Μονο να πει "δε θελω" μπορούσε, αλλα ποιός υπολογίζει τη θέλει μια πιτσιρίκα που διαβάζει τα μαθήματά της πίσω απο ενα πάγκο με την πραμάτειά της, σε ενα πεζοδρόμιο της Δαμασκού;
Κι οι άλλοι, αυτοι της Ενωσης Αραβικών Πρακτορείων Ειδήσεων, του δώσανε το πρώτο βραβείο φωτογραφίας για το 2007.. Ισως γιατι τουτη η φωτογραφία τα είχε ολα: την αξιοπρέπεια της πιτσιρικας, το πεισμα της να μορφωθεί, τη γαιδουριά του φωτογράφου, τις διαφορές απο τα δικά μας παιδάκια, που χιλιοι νομοι προστατεύουν τα προσωπάκια τους απο την δημοσιότητα, ακόμα κι αν έχουνε εγκληματίσει..
Εγω παλι, σε τούτο το φωτογράφο, δινω δεκα φάσκελα, με ζουμ και τηλεφακό για να τονε πιάσουνε καλά, και εχω να πω στην πιτσιρίκα, λυπάμαι αγάπη μου που σε γνωρισα με τούτον τον τρόπο. Μα, συνέχισε εσυ να διαβάζεις τα μαθήματά σου, να μορφωθείς, να μη μπορεί πια κανένας κυριος με φωτογραφική μηχανή να αγνοεί τη θέλησή σου, και να παιρνει βραβεία παραβιάζοντας την ιδιωτικότητά σου.. Και τούτη η φωτογραφία, θαπρέπε ναναι τουλαχιστον ετσι:
Απο που ναρχίσω τη γκρίνια; Απο το οτι δε μπορουσα απο χτες να μπω στο μπλογκ μου, ποτε ο παθ στράβωνε, ποτε η Hol ειχε ζαλάδες, και ποτε το Panda πονοκοιλο, αισιως τώρα ανοιξα την πορτα και μπηκα στο δικτυακό μου σπιτι... Να συνεχίσω που ήμουνα ενα νεκρό πτώμα και δεν πήγα στην συνάντηση του Παθ, και μαθαινω νεα τηλεφωνικά, και ρε γαμώτο, καιρο εχουμε να κανουμε μια συναξη καλή, να μεγαλώσει η παρεα και να ακουστούμε σε μερικά οικοδομικά τετράγωνα.. Που ήρθε ο Ρηγούλης μου και κουτσάθηκε, και παει χοροπηδώντας με τα αυτιά του να πηγαίνουνε πανω κατω, και δε ξερω αν πρέπει να βαλω τα γέλια ή τις φωνές με το θέαμα; Που εχω την εντυπωση οτι μας δουλεύει και λιγάκι γιατι κουτσαίνω, κουτσαίνω, πατάω το ποδάρι μου οταν δε με βλέπετε, και μολις γυρίσετε, το σηκώνω πάλι σα το ζητιάνο;
Μπαα.. δε θαρχισω απο αυτα... Απο τη μουσταλευριά θαρχισω και κει θα τελειώσω.
Γιατί ηρθε η Ευη σπιτι προχτες να δει τον ασθενή και με την ευκαιρία να μου φέρει και μουστο (ειχε χασει λεει ενα διαμαντάκι απο το πεντικιούρ και μοιραζε το μουστο σε γνωστούς μπας και βρεθεί). Τρια μπουκάλια του εναμιση λίτρου. Τα πάμε περιχαρείς στην κουζίνα, κατσε μου λεει, γιατι πρέπει να τα ανοιξουμε προσεκτικά γιατι εχει αρχίσει το -δε-θυμάμαι-πως-το-ειπε- κατι σαν πειραμα του CERN ακουστηκε, και μπορει να σκάσουνε... Ωραια. Εκανα τρια διακριτικά βηματα πισω και κολλησα στον τοιχο -η κουζίνα μου ειναι μικρη. Ανοιγει το πρωτο, ακουγεται ενα ββββουμμμ, αγριευει ο μουστος στο μπουκάλι, κατι του ειπε η Ευη και τον ηρεμησε, σιγα σιγά ξεκαπακώθηκε. Παει να ανοιξει το δεύτερο, πετάγεται το καπάκι, κοπαναει πανω στα ντουλάπια κι ακουγεται σα σφαίρα, πετάγονται οι σκυλοι ηρωικά και κρύβονται κατω απο τα ποδάρια του συζύγου, παλι καλά δηλαδή, γιατι ο Ρηγας εκτος απο κουτσός θαμενε και στραβος, οτι πρέπει να τον στήσουμε εξω απο τον Αγιο Παντελεημονα να ενισχύσει τα οικονομικά της οικογένειας δηλαδή. Το τριτο μπουκάλι αποφάσισα οτι δε το χρειάζομαι. Να μην παίζουμε και με την τυχη μας. Βαλαμε το μουστο στο ψυγειο μισοξεκαπάκωτο, κι ολο το βράδυ κοιταγα το ψυγείο μην ανατιναχτεί, αλλα τελικά μάλλον του άρεσε το περιβάλλον και του φυγε η τσατίλα..
Και σημερα ξεκίνησα να κάνω μουσταλευριά. Με νισεστέ. Διαβασα εκατό συνταγές, αλλα αυτο το νισεστέ καημό τοχα που δεν ήξερα τι ειναι, μοναχα οτι αμα επιανα το κουτι γινομουνα σα γαυρος αλευρωμένος. Πηρα και αλευρι να κανω μουστοκούλουρα. Δυο μπουκάλια μουστο είχα, τι στον κόρακα. Διαβαζω τη συνταγή. Βραζετε το μουστο με στάχτη για να καθαρίσει. Ημαρτον κυριε. Με τη σταχτη θα καθαρίσει; Και τι σταχτη δηλαδή; Τσιγάρου κανει που έχω μπολικη; Απαπα εγω δεν τρωω μουστο με σταχτη. Θα σουρωσω.
Η Μανια εγραφε να βάλουμε στην κατσαρόλα ενα φετάκι ψωμί. Εγω καλού κακού έβαλα μια γκουμούτσα ολόκληρη, αμα ειναι να καθαρίσει απο κατι, να καθαρίσει τουλάχιστον καλά. Κι αναψα το μάτι κι αρχισα να τον βραζω. Δεκαπεντε λεπτά ελεγε. Υποθετω απο τη στιγμή που θα κάνει κατι εντυπωσιακό που να δειξει οτι αρχισε να βραζει. Οπως ας πουμε να αφρισει. Που επρεπε λεει να τον ξαφρισω. Τι να κανω; Να του αδειασω τις τσέπες; Δεν ειχε.. Α, με την κουτάλα. Μαλιστα. Παιρνω αφρο με την κουταλα, τον βγαζω. Βγαζει κι αλλο. Τον ξαναβγαζω. Δεκαπεντε λεπτα αυτος αφριζε και γω τον ξαφριζα... Και μετα τον εβγαλα απο τη φωτιά οπως ελεγε η συνταγή.. Και τον σουρωσα. Και τον ξαναβαλα στη φωτιά, αλλα τι δυο φλυτζάνια νισεστέ ρε παιδιά, τοσος που χε μεινει, και το ενα πολυ τουπεφτε.. Κι εφτιαξα μια ωραιοτατη μουσταλευριά. Αληθεια. Λιγο αγλυκη μου κανει να σας πω, πουχω μαθει τις ετοιματζίδικες, αλλα ωραια. Μονο που φτάνει μονάχα για μένα... Και μουστοκούλουρα, μαλλον θα πάρω απο το φούρνο.. Και γω καθομαι και κανω τη νοικοκυρά κι οι αλλοι το γλεντάνε στη συνάντηση... Κι εχω μια ταση για γκρινια.. γκριν... γκριν...
Διαβασα το πολυ ομορφο κείμενο της Σοφιας, για το πως γράφεις ενα βιβλίο...
Εμεινα στην πολυ ωραία φράση: Το βιβλίο υπάρχει μέσα μας, και κάποια στιγμή ξεχειλίζει κι από μόνο του ζητάει να βγει!
Και κει ανακάλυψα οτι εγώ, ποτέ μου δε θα μπορεσω να γραψω ένα βιβλίο. Μέσα μου πρέπει να υπάρχει μια ολόκληρη βιβλιοθήκη... Που ξεχειλίζει. Και θελει να βγει. Αλλα που να περάσει κοτζάμ βιβλιοθήκη, απο τούτο δω το στενό κεφάλι, δε χωράει, ζορίζεται, ζουπιούνται τα βιβλια και διαλύονται και βγαινουνε κομματιασμενα. Δυο σελιδες απο ενα ευθυμογράφημα. Μια σελιδα πολιτικής. Μια σελιδα φιλοσοφίας. Πεντε-εξη σελιδες καθαρής μπουρδολογίας. Μισο διήγημα. Χαλια.
Κι ακομα χειρότερα, δε θα γράψω ποτέ μου ένα μυθιστόρημα: Γιατι
οι ήρωες που φτιάχνεις με τη φαντασία σου ή από βιώματα,
έρχεται η στιγμή που γίνονται οντότητες
τόσο ζωντανές κι απαιτητικές
που διαταράσσουν την καθημερινότητά σου!
Τούτο δω μου κάνει σε εφιαλτη πάλι.. Αν αυτά που φτιάχνω με τη φαντασία μου, ή αυτά που εχουνε γεννήσει οι αναμνήσεις και τα βιώματά μου μέσα στο κεφάλι μου, γίνουνε οντότητες, δε θα διαταρράξουνε μονάχα την καθημερινότητά μου! Θα την ανατρέψουνε εντελώς! Κι ειναι ξερεις κατι πράγματα, χωμένα εκει, στο πίσω μέρος του μυαλού μου, που καμμιά φορά στα αλήθεια γινονται άγρια κι απαιτητικά, έτοιμα να αποκτήσουνε οντότητα και να ξεχυθούν ανεξέλεγκτα έξω... Αυτα, τα παιρνω παντα και τα φυλακίζω μέσα σε λέξεις, τα κλείνω καλά, τους βάζω όμορφο αμπαλάζ, και καμμιά φορά τα κάνω να φαίνονται κι αστεία, και μετά κολλάω τις λέξεις στο χαρτί, στην οθόνη, κάπου, για να τα κάνω όσο γίνεται πιο ακίνδυνα, να φωτίσω τις σκιές και να δώσω μια διέξοδο στα ουρλιαχτά.. Όχι σιγουρα δε θα μπορούσα ποτέ μου να γραψω ενα βιβλίο, να κλεισω μεσα του ολους τους φοβους και τις ανασφάλειες, τα κρύα βράδια και τον ήχο του τηλεφωνου που καλει χωρίς ποτε κανενας ναναι κει για να απαντήσει... Και δε θαθελα κι ολας να το γράψω.. Ισως ξυπνούσε κι άλλες σκιές, σε κάποια άλλα μυαλά, και να γύρευαν και κείνες να ξεχυθούνε και να καταστρέψουνε τα πάντα...
Δε θα μπορούσα ποτέ να το κάνω αυτό.. Δεν προφταίνω, και δε χορταίνω τη δικιά μου τη ζωή.. Ποτε δε θα μπορούσα να θυσιάσω κάποια κομμάτια της για να ζήσω μια ζωή άλλη, ακόμα κι αν ήτανε η ζωή που γέννησα εγώ με το μυαλό μου. Κι ύστερα, εγω το φοβάμαι το μυαλό μου: ποτε δεν ξέρω τι θα γεννήσει την επόμενη στιγμη. Φτιάχνει καραγκιοζάκια και ζωγραφίζει μουστάκια και γυαλιά πάνω σε καθε φιγούρα που με τρομάζει, κι ύστερα φτιάχνει τέρατα γεννημενα απο τα σκοτάδια στο πίσω μέρος του, και τα στέλνει να με κυνηγήσουν...
Οχι,ποτέ μου δε θα γράψω βιβλίο.. Κι ευχαριστώ τη Σοφία που μου το έδειξε αυτό... Μονάχα θα αφήνω να ξεχύνονται οι λέξεις, θα φυλακίζω τους φόβους μου και θα τους φοράω καπέλα αστεία και μύτες σουβλερές, θα φτυνω την απελπισία μου και θα τραγουδάω τη χαρά μου, σε μικρά και μεγάλα αποσπάσματα.. Γιατι κι η ζωή μου ενα αποσπασμα είναι, απο κάποιο βιβλίο μεγαλύτερο που κάποιος ακόμα γράφει... Και το καλό που του θέλω, είναι να το τελειώσει χαρούμενα τουλάχιστον!
Ηταν ωραια σημερα... Μια μέρα που θαπρεπε να ειναι ξεχωριστή, εσυ κι εγώ στον καναπέ, με τη βροχή να πέφτει έξω. Ο Ρηγας κι ο Δουκας στριμωγμένοι ανάμεσά μας, να τρομάζουνε απο τις βροντές, ενα φλυτζάνι ζεστός καφές στα χέρια μου, ένα ποδάρι σκύλου να χώνεται στο στομάχι μου καθε φορά που αγρίευε έξω ο καιρός.. Ηταν ωραία σήμερα, όμορφα και ζεστά, συμπλήρωσα εναν ακόμα χρόνο ζωής, κι έξω ο καιρός ήτανε μελαγχολικός, κι η βροχή μου τραγουδούσε κείνα τα τραγούδια που μου αρέσουνε πολυ, με μπάσα δυνατά και οπτικά εφέ, κι ήτανε νυχτα φθινοπώρου τούτη, και ξέρεις, πολύ μου χουνε λείψει οι φθινοπωρινές οι νύχτες.. Σπανιζουνε πια... Οι γλυκιές νυχτες, που δεν κάνει κρύο μα μια γλυκιά δροσιά, κι η βροχή κυλάει στα τζάμια και ζωγραφίζει εικονες, προσπαθώ με το μάτι μου να ακολουθήσω την πορεία μιας στάλας, μιας μοναχα πανω στο τζάμι.. Τη βλέπω, την εντοπίζω, τη διαλέγω.. Την ακολουθώ με το βλέμμα καθώς κυλαει, παλευω να την ξεχωρίσω, λίγο ακόμα, λίγο ακόμα.. Μα να, τη χάνω ρε γαμωτο, ανάμεσα στις αλλες, σα ναναι η ζωή μου η στάλα τούτη που ακολουθεί την πορεία της, μα τελικά ανακατεύεται και χάνεται και γινεται αυτή η θολούρα στο τζάμι, και δεν ξερεις τελικά που ειναι η ζωή η δικιά σου και που των αλλων... Ξερεις μονάχα οτι βρέχει, και έγινε το τζάμι θολό απο το νερό.. Και κάπου εκει εισαι και συ... Καπου...
Ακουγα ακομα τη βροχή να τραγουδάει πανω στα τζάμια, χάζευα ακόμα τη ζωή μου να χάνεται μέσα στις άλλες τις ζωές, κι ύστερα ξαφνικά, οι άλλες ζωές γυρισανε και με αγκαλιάσανε, και όχι, δε χάθηκε η σταγόνα που είχα διαλέξει για ναναι η ζωή μου, μονάχα ηρθε κι ανακατεύτηκε με τις αλλες, και κείνες την αγκαλιάσανε, και δεν είναι βρε θολούρα αυτο στο τζάμι, ειναι μια παρέα, αναπάντεχη και ξαφνική απο το πουθενά, που με γέμισε ευχές απρόσμενες και εγγραφές γεμάτες χρώμα... Και τουτη η σταγόνα, που την είδα να περνάει ανάμεσα σε άλλες, να χάνεται και να ξαναβγαίνει, ήρθε κι έδεσε μαζί με τις αλλες εκει χαμηλά στο τζάμι.. κι αλλες σταγόνες ενιωσα να γεμιζουνε τα μάτια μου, γιατι ετσι ειναι, η ζωή ξεκινά ξανά εκει που δε το περιμένεις, και πάνω που νομίζεις πως εφτασες στο τέλος του δρόμου, βλέπεις καινούργιον να ανοίγεται μπροστά σου...
Ειμαι ενα χρονο πιο μεγάλη πια, δεν ειμαι πιο σοφή, δεν ειμαι πιο ώριμη, δεν ειμαι στη μέση, ούτε στο τέλος.. Ειμαι απλά εδω, και θέλω απλα να σας ευχαριστήσω, που με αγκαλιάσατε και με γεμισατε με τις ευχές σας.. Εσας, και τον ουρανό που θέλησε να μου τραγουδήσει η βροχή το τραγούδι της....
Δε θυμάμαι να ακουσα καμμιά βροντή εκεινη τη μέρα, κι ύστερα, τι βροντή να ακούσω, είχανε πέσει οι βροντές κι οι αστραπές και όλα πεντε μήνες πριν ακριβώς, και ήτανε ολα ησυχα και σιωπηλά και τιποτα δε συνέβαινε στην Ελλαδα των Συνταγματαρχών.. Κι ο μπαμπάς μου μπορεί να μην έκλαψε, αλλα τα λουλούδια τα δωσε στη νοσοκόμα και σηκώθηκε κι έφυγε απο το Μητέρα, γιατί εκείνος περίμενε γιό, και τιναι τούτο που το φέρανε, με συγχωρειτε λάθος, εγω δεν παραγγειλα αυτό, να το πάτε πίσω.. Αλλα δεν με πήγανε πίσω, ασε που δεν είχανε και τη διευθυνση του αποστολέα, κι έμεινα ενα κατσαρομαλλικο μωρό να μεγαλώσω σε τούτονε εδώ τον κόσμο.. Για να μάθω πως τελικά, δεν υπήρχε μέρος να κρυφτώ, κι ούτε μέρος για να τρέξω, παρά μονάχα να πορευτώ μέσα σε θολά νερά και δυσκολους καιρους, να φαω εκατό φορές τα μούτρα μου για να μάθω πως ο μόνος τροπος να συνεχίσω ειναι απλά να τα ξαναφάω για αλλη μια φορά, για να μη χορταίνω ποτέ με τίποτα, και πάντα να θέλω να ζήσω κατι ακόμα.. Ενα παιδί της Βαβυλώνας, απο κεινα τα παιδιά που δεν έχουνε αγγέλους φυλακες, παρά μονάχα τον εαυτό τους και το πεισμα τους να πορευτούν, απο κεινα τα παιδιά που δε μετανιώσανε ποτέ, και κάθε στιγμή είναι έτοιμα να σε κοιτάξουνε στα μάτια και να δεχτούνε τις συνέπειες των πράξεών τους.. Πανε τοσα χρονια που τούτο το παιδί της Βαβυλώνας βρίσκεται σε αυτον τον κόσμο, ξενη κι αγνωστη και τρελλή εντελώς, να μιλάει μοναχή της και κανείς να μη τηνε καταλαβαίνει... Ή σχεδόν κανεις.. Ξερω πως ειναι κι αλλα παιδιά σαν και μένα εκει έξω, που ξεχάσανε να μεγαλώσουν, που ακόμα πέφτουνε και σπάνε τα γονατά τους, κι ύστερα σηκώνονται κι ορμάνε ξανά, στο παιχνίδι, στη μάχη, στη ζωή.. Και ξερω πως ποτέ δε θα τα βρω τούτα τα παιδιά.. Εχουμε μάθει να κρυβόμαστε καλά...
Τουτο το κομμάτι του Coverdale, που γεννηθηκε κι αυτος 22 του Σεπτέμβρη μιας αλλης χρονιάς, ειναι για ολα τα παιδια της Βαβυλώνας.. Κι ας μη τα γνωρίσω ποτέ...
Ξεκινησε η μέρα, μουντή και βροχερή. Δεν ειχα κατι καλό να περιμένω απο τούτη τη μέρα, μια τυπική οικογενειακή συγκέντρωση στο σπίτι, οι κολλητοί που πάντα ειναι διπλα μας στις δύσκολες -και στις βαρετές- στιγμές, μια βολτα στον Κολωνό για να παραλάβω τη θηριώδη τούρτα που παραγγειλε το καμάρι μου... Παω με οδηγό το Gps... Εχω κατι προβληματάκια, γιατι το gps δεν ξερει οτι βαλθηκανε με τα εργα του Μετρο να κλεισουνε ολους τους δρόμους, αλλα τελικά καταφέρνω να φτάσω σχετικά γρηγορα. Και παραδόξως να παρκάρω κι απέξω. Μπαινω μέσα, λεω το όνομα, και βλέπω το θηρίο! Τι ναι τουτο δω καλέ, ειστε σίγουρος οτι ειναι το δικό μου; Το δικό μου είναι. Ο ευγενέστατος νεαρός θέλει να με κεράσει κατι. Ανακαλύπτει με χαρά οτι ειμαι ζαβή και δε μπορώ να φάω σχεδόν τίποτα (ουτε την τουρτα μου), και τελικά μου προσφέρει παγωτό μασκαρπόνε, μασκαράτα, θα σας γελάσω, απο γάλα βούβαλου ειναι λεει, περίεργο, νόμιζα οτι γάλα κατεβάζουνε μοναχα οι βουβάλες... Το παγωτο ειναι θεικό, τόσο που παιρνω και μισό κιλό για το σπίτι, να το φάω να παρηγορηθώ όσο οι υπολοιποι θα μου τρώνε την τουρτα... Ο νεαρος δε το θεωρεί κερασμα αφου το αγόρασα, και μου βάζει κι ενα κουτάκι "σφηνάκια" δεν ξερω τι ήταν ακριβώς γιατι δε μπορούσα να τα φάω, κατι ποτηράκια με γλυκό μεσα, αν κρινω απο τον ενθουσιασμό όσων τα δοκίμασαν, μαλλον ωραία ηταν.. Θελει να μου βαλει και κεράκια. Δε θελω χρυσε μου κεράκια, είναι μεγάλη η τούρτα, αλλα αμα βαλουμε απανω 80 κεράκια (το συνολο) θα γινει σα στασίδι εκκλησίας.. Μου βαζει τελικά ενα ερωτηματικό "για το καλό". Αντε, να μη σου χαλάσω το χατήρι βρε. Με βοηθάει να παω και το θηρίο ως το αμάξι, που βρεχει κι ολας, ευγενέστατος σας λεω, και πολυ το αγάπησα το ζαχαροπλαστείο κι ας μη μπορώ να φάω παρά μονάχα το παγωτό του βούβαλου απο κει.
Στην επιστροφή το gps -και γω μαζί- τα καναμε μαντάρα, και πήγαμε μια βόλτα απο κατι περίεργες γειτονιές, ολο εργοστάσια κι αλλοδαπούς, κατι δρόμους στενούς κι απίστευτους χωρίς πεζοδρόμια, εβλεπες δρομο και τον εχανες και βρισκόσουνα σε αυλή εργοστασίου.. Αλλα τα κατάφερα κι επεστρεψα, κι ηρθε και βραδιασε, κι ηρθαν οι γονεις και τα πεθερικά, κι αντε να την κοψουμε την τουρτα.. Σβησαμε και τα φωτα και φυσηξαμε το ενα και μοναδικό κεράκι -ερωτηματικό- πολύ χαρηκαμε ολοι, ηρθανε κι οι κολλητοί, καναμε το σαλόνι ενα ντουμάνι κι ήρθε η ωρα να παμε τους παππούδες σπίτι... Κι υστερα, εκει που μειναμε οι τέσσερεις μας, ηρθανε κι αλλοι δυο φιλοι. Ο κουνιάδος μου ηταν ο ενας, κι ενας φιλος του, και βάλαμε μουσική, και ποτά, κι αρχίσαμε την κουβέντα.. Και πιο αργά, οταν πια οι δικοί μας κολλητοί είχανε φυγει, τούτη η κουβεντα αλλαξε, κι άλλαξε η βραδιά, η μουσική χαμήλωσε, τα ποτήρια ξαναγέμισαν, κι η βραδιά απόκτησε μαγεία. Τη μαγεία δυο αδερφών που γνωρίζονται ξανά, τη μαγεία των ανθρώπων που καταφέρνουν να μιλήσουν όπως ποτέ ξανά δεν είχανε μιλήσει, τη μαγεία του να γνωρίζεις αυτόν που τόσα χρόνια νόμιζες πως ηξερες, και να τον βλέπεις με καινούργια μάτια.
Ισως τελικά αυτό, νατανε και για τους δυό μας το καλύτερο δώρο. Και έχω να πω ενα ευχαριστώ, για μένα που μου χαρίσατε απρόσμενα ένα βραδυ απο κεινα που αγαπώ, με κουβέντα και μουσική που τραβάει μέχρι το ξημερωμα, και για κείνον, που εκτος απο εναν αδερφό, ίσως να απόκτησε και ενα φιλο...
(Αυριο μπαινω στα 42... οποτε για να το στρογγυλέψω, θα λεω 45 να μη μπερδευομαι..)
.. και εληξε το πανηγύρι, και παει ο καθε κατεργάρης στον πάγκο του, κι ερχονται κατι παιδιά απο κει απο τις Κινες και κουβαλάνε 24 μετάλλια μαζί τους, ποιος θα παει να τα υποδεχτεί στο αεροδρόμιο; Ποιος θα τους οργανώσει υποδοχή ηρώων, να κλείσει τους δρόμους και να βγουμε να τα ρανουμε με ροδοπέταλα και δαφνες οπως καναμε οταν επεστρεφε η αποστολή απο την Ατλαντα; (Η μηπως ητανε απο το Σιδνευ; Δε θυμάμαι.. ξεφουσκώσανε οι περισσοτεροι τοσο γρηγορα, που ξεχασα πια). Ποιος θα τους καλέσει σε ολα τα κανάλια με τη σειρά, να τους παρει συνεντεύξεις και να ανεβάσει την τηλεθέαση του, ποιος θα παει να παρει συνεντευξη απο τα εντεκα αδέρφια της Βουλας Καντζα, και ποιος θαναι αυτος που θα το κανει χωρις να κατεβάσει το θεμα στο επιπεδο των ταινιών του Ξανθόπουλου; Να σας πω εγω: Κανεις.
Στο αεροδρομιο θα πανε οι απολυτως απαραίτητοι, και οι ανθρωποι που αυτα τα παιδιά τα αγαπάνε, γιατι ειναι παιδια δικά τους, φιλοι και γειτονοι τους, και θα πηγαινανε ετσι κι αλλιως.. ειτε γυριζανε απο αγωνες φορτωμένοι μετάλλια, ειτε απο οπουδήποτε αλλου. Οι δρομοι θαναι κλειστοι, οπως ειναι παντα, και θα αγωνιζονται να περάσουνε το καροτσάκι τους ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Γιατι οι Δημοι φτιαξανε ράμπες, που πολύ εξυπηρετούν τα μηχανάκια να ανεβουνε στα πεζοδρόμια για να κόψουνε δρόμο.. οταν δεν εχει παρκάρει αυτοκίνητο επάνω εννοώ. Κανενα κανάλι δε θα τους καλέσει, γιατι και να τους καλέσει δε θα πανε, τουτα τα παιδιά εχουνε ψυχή και τσαγανό, και δεν εχουνε καμμια ορεξη να παριστάνουνε τον Ξανθοπουλο για να ανέβει η τηλεθέαση κανενός. Και τωρα που τα σκέφτομαι καλυτερα, τουτα τα παιδιά, θα χαρούνε τα μετάλλιά τους περισσοτερο. Χωρις να σβηνει η λάμψη τους κατω απο τα κιτρινα φωτα, χωρις μικρόφωνα χωμένα στη μούρη τους, μαζι με κεινους που τους αγαπούν και τους στηριζουν. Κι ισως αυτο πραγματικά να τους αξίζει.
Αλλα ξερετε, τουτα τα παιδια ειναι διπλα μας ρε γαμώτο. Ειναι αυτα τα παιδιά που κάνουμε οτι δε βλέπουμε καθε μερα. Η κοπέλα που βγαίνει καθε πρωί με το καροτσάκι της στη Λιοσίων, κοντρα στα αυτοκίνητα, πανω στην ασφαλτο γιατι τα πεζοδρόμια ειναι κατηλλειμένα απο τις εκθέσεις αυτοκινήτων, και σε καρφώνει μεσα στα μάτια. Σε προκαλει να της κορνάρεις. Και καποιοι το τολμουν, να δεις. Τολμουν να κορνάρουν στον τσαμπουκά της να πηγαινει κοντρα στο ρεύμα, στην καθημερινή πρωινη της επισκεψη στο σουπερμάρκετ. Στη θελησή της να συνεχίσει να ζει οπως "οι κανονικοί". Και κυριως, στο θράσσος την να την επιδυκνείει τη θεληση ετούτη.
Μαθαμε τουτα τα παιδια -και τους μεγαλους- να μη τα βλέπουμε. Οταν πιανουμε τη θεση στο λεωφορείο με το σηματάκι που λεει "για ατομα που χρειαζονται βοηθεια". Αν κι αυτα τα παιδιά δε χρειάζονται βοήθεια. Εμεις τη χρειαζόμαστε, για να βγάλουμε το στοκο απο το μυαλό μας, και μας το δείχνουνε καθε μερα. Μαθαμε να τα λυπομαστε. Να τα προστατεύουμε. Τοσο που μερικές φορές, δεν τα αφήνουμε να ανοιξουνε τα φτερά τους, δε τα αφήνουμε να ζήσουν, εσυ δεν εισαι σα τα αλλα τα παιδάκια, θασαι παντα με τη μαμά, αλλά μαμά, δε τα κανόνισες καλά τα πράγματα, και τώρα που έφυγες εγώ ειμαι χαμένος... Μαθαμε να τα "φορτώνουμε" σε ιδρύματα, νοσοκομους, γονεις, και μεις απλά κοιτάμε απο την αλλη. Φτιαξαμε ολο μας τον κοσμο οπως μας βολεύει, βαλαμε παντού σκάλες για να ανεβαίνουμε ψηλά, και τους αφήσαμε απέξω.. Κι οταν εκεινοι ανεβαίνουνε ψηλότερα απο μας, λεμε παντα πως καποιοι τους βοήθησαν, τους καημένους, καημένοι εμεις και κακομοιρηδες που εχουμε τα ματια μας γερά μα περα απο τη μυτη μας δε μπορέσαμε ποτε να δουμε.
Λενε τωρα πως τουτα τα παιδια ειναι Ατομα με Ειδικες Ικανοτητες. Οχι πια με Ειδικες Αναγκες. Κολοκύθια στο πατερο εχω να σας πω εγω. Γιατι ατομα με ειδικές ικανοτητες ειναι σιγουρα. Οταν δε τους τις κοβουμε εμεις μαχαίρι δηλαδή. Γιατι οταν χανεις κατι, πρεπει να βρεις κατι για να το αναπληρώσεις. Γιατι εισαι ανθρωπος. Μαχεσαι, προσαρμόζεσαι, εξελισσεσαι. Ζεις. Αμα ταχεις ολα, καμμια φορά βολεύεσαι κι ολας, και δε κανεις τιποτα απο αυτα. Μονάχα νομίζεις οτι ζεις, κι εισαι ευχαριστημένος. Αλλα ειναι κι ατομα με Ειδικές Ανάγκες. Που χρειάζονται τη ρημάδα τη ράμπα που εσχάτως θυμήθηκαν να φτιάξουν οι Δημοι για να κινηθούν στο πεζοδρόμιο, αν δε σκοντάψουνε δηλαδή σε κανα μηχανάκι ή σε καμμια ξεκουδουνη ζαρτινιέρα. Που χρειαζονται κεινο το σαγρέ στο πεζοδρόμιο, που εμενα με νευριάζει γιατι βρισκουνε τα τακούνια μου, και το χρειάζονται ελευθερο, κι οχι να κουτουλάνε ξαφνικά στο στάντ με τα περιοδικά που απλωσε ο ψιλικατζής. Που πολυ θα εκτιμούσανε αν οι Δημοσιοι Υπαλληλοι στραβωνόντουσαν να μάθουνε τη νοηματική αντι να τους ουρλιάζουνε πισω απο τα γκισε τους " θα μου πειτε επιτέλους τι θελετε;". Αλλα τι καθομαι και λεω.. Ειμαστε ολοι μας τυφλοι και κουφοι μπροστα σε τουτα τα παιδια... Ισως γιαυτο δε μας κρατήσανε και ποτέ κακία..
Τί είδαν οι πολλοί...
