Της τρελλης

Φευγει και τουτος ο χρονος.. Και τονε διώχνουμε κι αυτονε με τις κλωτσιές, όπως διώξαμε και τον προηγούμενο, κι ας τον υποδεχτήκαμε με τόση χαρά κι ελπίδα στην αρχη... Πνιγηκε η χαρά μας στις μπουρμπουλήθρες της πρωτοχρονιάτικης σαμπάνιας, κι ήρθε και τούτος κι έγινε σα τον προηγούμενο: γεμάτος πολέμους, καταστροφές, τρομαγμένα παιδικά μάτια και ουρλιαχτά.  Στο τέλος άρπαξε και φωτιά, και μας έκαψε τον κώλο.  Στο καλο λοιπον παλιέ χρονε.. Τιποτα δεν αλλαξες και συ.  Δεν αλλαξες τα μυαλά μας, τα αφησες ιδια και στενά οπως ηταν.  Δεν αλλαξες τις συνήθειές μας, συνεχίζουμε να καταστρέφουμε το σπίτι μας οπως και πριν, μας έφερες μονάχα ενα χρόνο πιο κοντά στο τέλος.  Δε σταμάτησες τους πολέμους, δεν έδιωξες την πείνα, δεν έφερες ελπίδα στα μάτια των ανθρώπων....

Τι φωνάζεις μωρέ; Σε ακουω.  Ναι.  Μας εφερες μαυρο προεδρο των ΗΠΑ; Ε και; Μαυρα τα βλέπαμε και πριν ρε φιλε, σιγά την αλλαγή.  Κι ο προηγούμενος που τανε ασπρος αποξω του, απο μεσα του ήτανε καταμαυρος.  Και τουτος δω πουναι κατάμαυρος, απο μέσα δε μου φαίνεται και πολύ ασπρος να σου πω... Μπορει και ναναι μαυρος για να μη φαίνονται οι λεκέδες δεν ξέρω.. Το αιμα αμα ξεραθεί μαυριζει....

Ναι, μας εφερες και την κριση.  Μονο που εδω στην ελλαδα σεχουνε προλάβει αλλοι, κι η κριση σου καμμιά εντυπωση δε μας έκανε.  Αδειες βρε ήτανε οι τσέπες μας, ποσο να αδειάσουνε με την κριση; Κι εκεινων που τανε γεμάτες, αδειασανε τοσο λίγο που ουτε που το καταλάβανε.  Δεν ελαφρύνανε ουτε γραμμάριο για να βγούνε απο τα σκατά..

Εφερες και την εξεγερση των νεων.  Καλα.  Και κει μαντάρα τακανες, και -ακριβως οπως πριν- η εξεγερση φορεσε ενα καπέλο μεχρι τα αυτιά, κι οι νέοι δε βλέπουνε που πάνε.  Και -ακριβώς οπως και πριν- θα το καταλάβουνε μολις θα κουτουλήσουνε στον τοιχο...

Γιαυτο αει στα τσακίδια κυριε χρόνε.. Μια απο τα ιδια εισαι και συ, κι ο προεδρος σου και η κριση και η εξεγερση σου.  Μια απο τα ιδια ειμαστε και μεις.  Ηρθες δεν ηρθες τιποτα δεν αλλαξε.  Και κατι μου λέει πως ουτε με τον καινούργιο που έρχεται θα αλλαξει κάτι.

Το σύστημα έχει κολλήσει και επαναλαμβάνει συνεχώς την ίδια διεργασία.

Απλώνω τα δαχτυλά μου, και κλείνω τα μάτια.  Ευχομαι αυτή τη φορά να δουλέψει.

Ctrl+Alt+Delete

Δεν ειναι απο κεινα που μπαίνουνε στη πριζα.  Ουτε απο κεινα που ανάβουμε για να ξορκίσουμε το σκοτάδι.  Δεν ειναι απο αυτα που βαζουμε στα μπαλκονια μας, για να κρύψουμε την ασχήμια τους με το λαμπύρισμά τους.  Δεν ειναι ενα λαμπιόνι που ανάβει μονάχα τα Χριστουγεννα.  Και δε το πουλάνε σε κανένα μαγαζί.  Δεν μπορει κανεις να το πουλήσει, γιατι απο πουθενά δε μπορεί να το αγοράσει ετούτο το λαμπιόνι....

Ετουτο παιρνει φως απο τις καρδιές.  Και δυναμώνει απο το σκοτάδι.  Κι απο τον πονο καμμιά φορά.  Ετουτο το λαμπιόνι, αγκαλιάζει στοργικά την ασχήμια με το φως του, και την κάνει να μην είναι ασχημη πια.  Κρυβεται μεσα σε γελαστά μάτια και ζεστές αγκαλιές.  Κι απο κει, δινει το φως του στις πιο σκοτεινές γωνιές.  Δινει το φως του στον κοσμο ολο.

Ενα λαμπιόνι σου χαμογελά.  Σα το χαμόγελο ενος παιδιού, που διώχνει απ΄τα μάτια του τη θλίψη.  Ενα λαμπιονι σε ζεσταίνει.  Σα το παιδικό χεράκι που μαθαινει ξανά να χώνεται με εμπιστοσύνη στην παλάμη σου.  Ενα λαμπιόνι σε φωτίζει.  Σα το φως που χει το βλέμμα σου, την ώρα που σκύβεις πάνω απο το παιδικό κεφαλάκι.  Κι ειναι το φως κι η ζεστασιά του τοσο μεγάλα που δεν ξεχωρίζει πια κανείς, αν έρχονται απο τούτο το λαμπιόνι ή απο μέσα σου..

Ειναι κατι αγκαλιές πολύ μεγάλες, που χωράνε μέσα ολο τον κόσμο.

Ειναι κατι λαμπιόνια τοσο φωτεινά, που φωτίζουνε ολες τις καρδιές.

Ειναι κατι ανθρωποι τοσο ζεστοί, που η καρδιά σου τους χαρίζεται, κι ουτε που σε ρωτάει.

Κι ολα του κοσμου τα δωρα, δειχνουν μπροστά τους τοσο μικρά, που ντρεπεσαι να τους τα δώσεις..

Μου ζητησε το παιδι μου να φτυσω, να πετάξω, να λερώσω με κατι ενα λευκό καμβά... Μα δεν προλαβα. Γιατι εκει που ετοιμαζομουνα να στολίσω με τις ευχές μου, το λευκο καμβά του νεογέννητου χρόνου, κάποιος με πρόλαβε... Οπως με προλαβαινει παντα... Χωρις να καταλάβω πως... Οπως ποτέ δεν καταλαβαίνω... Ισως μονάχα τετοιες μέρες, που νιώθω πως κάποιος μου στέρησε τη χαρά της ελπίδας για ενα καλύτερο αυριο να υποψιάζομαι κάτι... Να λοιπον Φοιβη μου... Μια πετρα.. Σε λευκό, αθώο, νεογεννητο χρονο... Αν και νομιζω παει καιρός τωρα που πέφτουνε τούτες οι πέτρες τριγύρω. Μονάχα που τώρα έτυχε να πετυχουνε τον δικό μας λευκό τοιχο. Και να τον λεκιάσουνε πριν καν τον πλησιάσουμε για να θαυμάσουμε τη λευκότητά του.. Ο καινουργιος χρονος φετος δε θα ερθει. Ολα θα ναι ιδια οπως και με τον παλιο, γιατι ετουτον τονε σκοτώσαμε στην κουνια....

γαμωτο, πασχα εχουμε, και δεν με ειδοποιησε κανείς.. Το δα σημερα στο Εψιλον της Ελευθεροτυπίας... Πασχα εχουμε, επιτάφιο θρηνο, και γω νομιζα οτι εχουμε Χριστουγεννα... Μπορει και ναχουμε ομως... Η ετσι να νομίζουμε... Γιατι καπου μακριά, εχουνε ξεμεινει στην εβδομάδα των Παθων. Χωρις ανασταση.  Και χωρις χριστουγεννα πια....

Μετα σου λένε δημοσιογραφική πληροφόρηση... Τρεις ανθρωποι γραψανε για τη χτεσινη βραδιά, κι ο καθένας έγραψε τα δικά του.  Βρεθηκαμε στου Φλοκα.  Λαθος.  Εγω, η Ευη κι ο Παρις με την ξανθιά θεά, φτάσαμε στα Village και παρκάραμε στου διαόλου τη μάνα.  Επιτηδες. Διοτι περπατησαμε, ζεσταθήκαμε κομμάτι, και τελως παντων, πιο ευκολα καθεσαι μέσα στον ψοφο μετά.  Στον οποιο ψόφο, η Ελενα, η Μελινα κι η μικρή Αννα Μαρια που σε τίποτα δεν έφταιγε το παιδάκι, παλεύανε να κρατήσουνε τις θέσεις για τους υπόλοιπους.  Μεγάλη πέραση ο ψόφος λέμε.  Υστερα η Ευη πηγε να μαζέψει τους υπόλοιπους που παγώνανε κάπου αλλου, κι ο σερβιτόρος μας είπε οτι θα φέρει τη σόμπα στο δικό μας το τραπέζι -προκειμένου να σηκωθούμε ολοι και να πάμε διπλα και να του το αποκάνουμε μπάχαλο το μαγαζί- και δε μας την έφερε ποτέ, που να σαβουρντιάσει με το δίσκο γεμάτο και να του κατσει ενα παγωτό καπέλο παναθεματονε.  Μετα παιζαμε τις μουσικές καρέκλες, γυρνάγαμε γυρω γυρω για να μιλήσουμε ολοι με ολους -ειδικά αυτοι που είχανε ερθει μισοξεβράκωτοι, πεντε λεπτά σε μια θέση δεν παλουκωνόντουσαν, ζαλίστηκα- και μετά ειπαμε να παμε καπου αλλου.  Ο Πετρος ηθελε να φαει.  Η Αννα Μαρια ηθελε να δει τη Μαγαδασκάρη το 2 (και γω ηθελα).  Μετα το πιασε ο Βασιλης το παιδι στο μπιρι μπιρι και τοψησε να πανε στα συγκρουόμενα.  Ο συγκρουσμένος.  Τελως παντων.  Ψηφιζουμε.  Εσυ που θες να πας; με ρωτάνε.  Αλλου. Καπου ζεστά.  Καπου μεσα. Γιατι παράγγειλα γαλλικό και πινω freddo.  Ωραια.  Η Βιβή θελει να πάει στο Allu.  Αλλουνταλλου σας λέω.  Ξεκινήσαμε για το allu με τα αλλοπαρμένα να τρεχουνε μπροστά -κι ο πετρος ετρεχε, οχι για να παει στο allu: να βρει τον πρωτο πλανόδιο με καλαμπόκια να κάτσει διπλα στη φουφού.  Κι οπως βγαινουμε απο το village βλέπουμε το bowling.  Ωραιοτατο.  Κλειστο.  Ζεστο.  Και γιατι να μην πάμε για bowling παρακαλώ;  Ασχετο που δεν ξέρω τι ειναι.  Θα μαθω.  Και μαντολίνο μαθαινα αμα ήτανε να παω σε κλειστο χωρο...

Στο bowling ητανε πολυ ωραία, επαιζε και καρβέλα, και καθε τοσο καποιος φωναζε ο κυριος απαυτουλας να παει εκει, κι η κυρια αποτετοια να κανει ετουτο, σα να ακουγες τις ανακοινώσεις των πτήσεων στο αεροδρόμιο.  Αλλα δεν ειχε duty free.  Κριμα.  Ειχε και επιτραπέζια, και παζαμε πολυ ωραίο γκρινιάρη με την Μανια και την Αννα Μαρια, αλλα επειδη ολα στραβά μου πάνε εμένα, πάνω που φούντωνε το ενδιαφέρον, αρχισανε να φωνάζουνε να πάμε στο διαδρομο 2 να παιξουμε bowling.  Παει ο γκρινιάρης.  Μεσα στη γκρινια εγω.  Αλλαξαμε τραπέζι, αλλαξανε κι οι παικτες παπούτσια, εμένα σφηνωσε το φερμουάρ της μπότας, ασε δεν παιζω εγω, μου δινει ο πετρος τη μπάλα, ελα ριξε μια, τι λες ρε χαμένο με δεκα ποντους τακούνι, για πελάτες ψάχνεις; Και δεν εισαι κι ορθοπεδικός.  Στο πρωτο παιχνίδι, η μικρή Αννα Μαρια κοντεψε να τους πατησει ολους χαμω, ειδικά τον Πετρο πουχε ξαπλώσει κι ολας, και μετά η μανα της την πηρε και φυγανε, γιατι οι αλλοι ητανε ετοιμοι να βαλουνε τα κλάμματα.  Κι ετσι στο δευτερο παιχνίδι παίξανε χωρις τον ισχυροτερο αντιπαλο, και τωρα καμαρώνουνε ολοι σαν κοκόρια.  Στο δευτερο παιχνίδι επαιξα και γω.  Αφου τα καταφερνει η μικρή σκεφτηκα, θα τα καταφέρω και γω.  Παω να σηκώσω τη μπάλα, δεν ηθελε.  Μου δωσανε μια που ήτανε για παιδάκια.  Εφτα κιλά. Ακομα απορώ ρε Μελινα, πως σηκωνε η κορη σου εκεινα τα βαριδια.  Εγω με το εφτακιλο και κοντευα να κατουρηθώ. 

Μεγαλη επιτυχια ειχε η παιδική μπάλα, μετά επαιζε κι ο πετρος με αυτην, κι η Μαλινα επισης.  Τσακωνομασταν με το πιτσιρικι του διπλανού διαδρόμου ποιος θα την πρωτοπάρει.  Και φυσικά την παιρναμε εμεις.  Προσωπικά, τη σήκωνα με κόπο, την κουβάλαγα μεχρι τη γραμμή, την πέταγα λέγοντας απο μέσα μου "αει σιχτιρι κωλοπραμα" κι έφευγα.. Αυτη παλι με τόσο σιχτίρισμα, φιλοτιμήθηκε να ριξει μερικές κορινες.  Νομιζω πως αν την εκπαιδεύσω λιγο καλύτερα, θα μάθει να κάνει και strike!  Γιαυτο την αλλη φορά θα ξαναπάω -οχι με τις μποτες που μαγκώνει το φερμουάρ, παραλίγο να φυγω ξυπόλυτη μέσα στο κρυο. 

Και η αληθεια ειναι πως ο Ασφοδελος παιζει πολυ καλο bowling.  Ο Βασιλης παλι, χαλια.  Κι ο Πετρος παιζει πολυ καλο bowling, στην αρχή καταφερνε να μη ριξει καμμιά κορινα κατω, μετά ολο κι αστοχούσε, μεχρι που κάποια στιγμή τις εριξε ολες -κι επεσε κι αυτος.  Κανεις δε μου εξηγησε τι κερδιζεις αμα ριξεις ολες τις κορινες με το κεφάλι ομως. Ο Παρις κι ο Δημητρης ειχανε ερθει για προπόνηση, αλλα ειχανε ξεχάσει να κάνουνε ζέσταμα (και ητανε και μεσα στο κρυο πριν).  Η Μαλινα και η Ευη ητανε οι κρυφοί ασσοι της ομάδας.  Η Μανια ητανε η ψυχή της ομάδας.  Και γω με τη Μαιρη, υποθέτω οι  μονες αληθινά ασχετες, γιαυτο γελάσαμε περισσότερο απολους!!!

ειναι η Κυριακή των Χριστουγέννων, για όλους εμας που δουλεύουμε στο λιανεμπόριο... Χρονια τώρα.  Αλλα έτσι το βρήκαμε, και τελικά το συνηθίσαμε, και τέλως πάντων, ειναι και γιορτή και Χριστούγεννα, και φοράμε όλοι μας την καλή μας τη διάθεση, και δε βαριέσαι μια Κυριακή είναι, δε θα πεθάνουμε κι όλας..

Φετος λοιπον, ανοιξε μεγάλος καυγάς με τούτη την Κυριακή. Διοτι λεει, οι έμποροι στο κέντρο μεγάλη ζημιά πάθανε, που τους σπάσανε τις βιτρίνες και τους κάψανε τα μαγαζιά, κι ο κόσμος δεν κατέβηκε για ψώνια, και θέλουνε να ανοίξουνε άλλη μια Κυριακή να ρεφάρουνε.  Αυτοι που τα μαγαζιά τους τα ξαναστήσανε μέσα σε μια βδομάδα φυσικά.  Οι άλλοι ακόμα κλαίνε, και δεν ξέρω αμα θα ρεφάρουνε και ποτέ.  Ειπε λοιπον στην αρχή ο κύριος νομάρχης, αντε ρε παιδιά να ανοίξετε, αλλά επειδή εδω είναι Ελλάδα και να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, πεταχτήκανε οι αλλοι εμπόροι, που δε τους κάψανε τα μαγαζιά τους, και θέλανε να νοιξουνε κι αυτοί.  Γιατι ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται, που λενε στο χωριό μου.  Και τα πηρε η νομαρχία στο κρανιο, κι είπε αει στο διαολο δε θα ανοιξει κανεις.  Κι αρχισε πολεμος.  Κανονικός.  Τον ειδα στις ειδήσεις.

Ειδα τους εκπροσώπους των εργαζομένων να μπουκάρουνε με πανώ στη συνεδριαση του νομαρχιακού συμβουλίου και να διαμαρτύρονται.  Μετά ειδα ενα κύριο που ήτανε εκπρόσωπος των εμπόρων κι έλεγε οτι οι εργαζόμενοι θέλουνε να δουλέψουνε γιατί τους συμφέρει, και έχει και υπεύθυνες δηλώσεις τους που το λένε.. Μαλιστα.. Που θες να υπογράψεις παιδί μου; Στη δήλωση ή στην απόλυση; Στη δήλωση; Οριστε.  Ειδα κι ενα κυριο Καψη,που ελπιζω ο Αη Βασιλης να του έκαψε τη γαλοπουλα και ναμεινε νηστικός σημερα, που έλεγε κατι νοστιμα, οτι δε μπορει να κανουνε κουμάντο οι συνδικαλιστές στις αποφάσεις της νομαρχίας.  Σωστό.  Διοτι που ακούστηκε να κάνει κουμάντο ο εργαζόμενος, τι το κάναμε εδώ περα;  Και οτι περνάμε κριση, κι αν ο εργαζόμενος δε το καταλάβει για να θυσιάσει μια Κυριακή, αυριο θα μείνει άνεργος.  Σωστο.  Γιατι η κριση ειναι δεκαπενθημερη, ηρθε σα τους Καλλικατζάρους ενα πράγμα, και μετά τα Φωτα θα δει τον αγιασμό και θα λακίσει.  Κι οι εργαζόμενοι δε θα χασουνε τη δουλειά τους.  Μη σου πω θα πάρουνε και αυξηση για την καλή διαγωγή που επέδειξαν.

Κι ετσι, καθε φορά που θαχουμε κριση, τα μαγαζιά θα ανοιγουνε και τις Κυριακές.  Κι οι εργαζομενοι αντι για 700 ευρώ θα παίρνουνε 750 λογω της προσάυξησης, και θα δουλεύουνε εφτά μερες τη βδομάδα, ολη μέρα, περιμένοντας ένα πιθανό ρεπό.  Μετά υποθέτω, οτι θα εχει γινει ρουτίνα η Κυριακάτικη δουλειά, και θα καταργηθεί η προσαύξηση γιατι θα ανεβαζει το κόστος λειτουργιας της επιχειρησης.  Και μετά, σιγά σιγά, ολες οι Κυριακες μας θα γίνουνε λιγο πιο συννεφιασμένες..

Αγαπητοι μου κύριοι, να σας ενημερώσω, οτι ο κόσμος δεν περιμενε να κατέβει στο κέντρο για να ψωνίσει.  Δεν ανέβαλλε τα ψώνια και τα δώρα του για να τα κάνει στα δικα σας μαγαζιά, λυπάμαι πολύ.  Ακομα κι αν ανοίξετε την Κυριακή, ακόμα κι αν ανοίξετε ολες τις Κυριακές, τιποτα δε θα αλλαξει.  Το δωρο τελειωσε.  Φαγωθηκε.  Αντι να ζητάτε να ανοιξετε τις Κυριακές, καλύτερα να ζητήσετε να ανέβουνε οι μισθοί.  Κι επειδή εσεις δε βγαίνετε να ανεβάσετε τους μισθούς των υπαλλήλων σας, τουλάχιστον, αφήστε τους λιγάκι χρόνο.  Γιατι ειναι οι μόνοι που ακόμα δεν έχουνε ψωνίσει.  Δεν προλαβανε.  Ποτέ δεν προλαβαίνουν τα Χριστουγεννα.  Και οπως πάτε, σε λίγο δε θα προλαβαίνουνε όλο το χρόνο...

 

Καλην εσπεραν φιλε μου

ωρα χαρά να νιώσεις

σου φερα τα χριστουγεννα

και τα πουλαω με δόσεις.

Χριστος γεννάται σημερον

μα μες στη φασαρία

στα φωτα και στις αγορές

ποιος δινει σημασια.

Ο βασιλευς των ουρανών

γεννηθηκε στα τζάμπο

κι ο αλλος με τη φατνη του

σαν καλαμιά στον καμπο

χωρις φωτάκια ηλεκτρικά

γαλήνιος κοιμάται

μέσα σε τούτη τη γιορτή
κανείς δεν τον θυμάται.
Πληθος διαφημίσεων
παντα θα σου θυμίζουν
ποια ειναι τα πολυτιμα
που τη ζωή σου οριζουν.

Απο την κινα ερχονται

και εχουνε απολα

οι μαγοι με το gps

που πινουν κοκα κολα.

Σαυτο το σπιτι πουρθαμε
χρυσαφι να γεμισει
κι ο νοικοκυρης του σπιτιου
το τζοκερ να κερδίσει.
Και για την κρύα του καρδιά
και για το αδειο βλέμμα
θα βρουμε να του δώσουμε
ενα καινούργιο ψέμα.

Κατω απο το δέντρο μας, υπάρχει εδω και πολλές μέρες ενα πακέτο-σακούλα απο μπουτίκ.  Καλα κλεισμένο ωστε να μη μπορώ να δω τι είναι, κι αρκετά στριμωγμενο γιατι πηραμε δεντρο απομίμηση αληθινού και φτάνουνε τα κλαδια του ίσαμε το πάτωμα, μόνο τοσοδάκια θα μας φέρει ο Αη Βασιλης φέτος -ασε που μπορει να τονε βρουμε και το πρωι με λουμπάγκο εκει κάτω που θαχει σκύψει για να μας τα αφήσει...  Αλλα το πακέτο-σακούλα υπάρχει.  Κι ήτανε μόνο του.  Και μου δημιουργούσε διαφορες ανησυχιες...

Η πρώτη οτι ειναι απο μπουτίκ.  Και το αγόρασε ο σύζυγος.  Αυτο κατά κανόνα σημαίνει, οτι πρόκειται για κάτι πολύ κοντό, πολύ κολλητό, με κανένα αβυσαλλέο ντεκολτέ που θα μου φτάσει στον αφαλό, γιατι ο συζυγος ποτέ του δεν κατάφερε να εντοπίσει τις λεπτές ανατομικές διαφορές που έχει η γυναίκα του απο την κούκλα της βιτρίνας.  Αυτο πάλι μπορεί ναναι και καλό, δεν ξέρω.  Οτι αν επιχειρήσω να το αλλάξω θα κρεμάσουνε τα μούτρα του στο πάτωμα να κάνουνε παρέα στο χαλί, είναι σίγουρα κακό.  Κι οτι θα εχω τη γκρινια "μα γιατι δε φοράς τα ρούχα που σου αγοράζω;".  Γιατι μου τα αγοράζεις με εικοσι χρόνια καθυστέρηση.  Γιαυτο.  Τελως πάντων.

Η δευτερη ειναι οτι εγω δε του είχα πάρει τίποτα.  Και δε μουρχότανε και καμμιά έξυπνη ιδέα για το τι να του πάρω. (Οχι που μουρχονται έξυπνες ιδέες γενικώς, αλλά εδώ μιλάμε για την πληρη συσκότιση).  Το πιο καλό που σκέφτηκα, ήτανε να του πάρω ενα σακο του μποξ, να εκτονώνεται -που του το σύστησε κι η ψυχολογα- μη τουρθει και ξαφνικά περάσει για σάκο εμένα την τρελλή.  Αυτα πριν δω αληθινό σακο του μποξ.  Κι αναρρωτηθώ που ακριβώς θα μπει τούτο το θηρίο.  Και πριν μου πούνε την τιμή του.  Γιατι το τζόκερ δε μου κάθησε ακόμα.  Απορριψαμε λοιπον το σάκο του μποξ, και βρεθηκα Κυριακάτικο να αλωνίζω με την Ευη την αγορα του Περιστερίου εις αναζήτησην δώρου.  Βρηκαμε κατι ωραία μπλουζάκια, κατι ωραία παντελόνια, κατι κολάν, τα πήραμε ολα, εκτός απο το δώρο του συζύγου..  Να του πάρω πυζάμες με το Κογιοτ, που ειναι η αδυναμία του.  Ωραια.  Μονο που δε τις εβρισκα πουθενά.  Βρηκα το Νταφυ, τον Μπαγκς Μπαννι, τον Τουιτι και τον ηλίθιο τον Ταζ, το Κογιοτ αφαντο.  Να του πάρω ενα σακάκι, δεν εχει ουτε ενα σακάκι (εχει το γαμπριάτικο, σιγα μη του μπαινει)... Κοιταγα τις βιτρινες, εβλεπα τα σακάκια, τα φανταζόμουνα πάνω στον Ακη και με πιάνανε τα γέλια.. Αγαπη μου, να σε δω με το σακάκι, τις νεκροκεφαλές και το δερμάτινο το παντελόνι, και να ψοφήσω... Παει και το σακάκι.. Στελνω απελπισμένο sms: Σαν τι θα ηθελες να σου φέρει ο Αη Βασιλης;  Παιρνω την απαντηση: Ενα GTS.  Και τι ειναι το GTS;  Με την ευγενική συνδρομή των ειδημόνων, μαθαίνω οτι πρόκειται για σκουτερ.  Μαλιστα... Να παρω μια σακουλα της cosmote λεω εγω, κι ενα ελαφάκι.  Και για τον Ακη, ενα ελαφάκι.  Ακου GTS. 

H Ευη διαφωνεί.  Ντροπή.  Να του πάρεις κατι που να του αρέσει.  Τωρα θα σουλεγα και σενα, παμε στο Μοναστηράκι, να κατέβουμε στο topman να βρω κατι που να του αρέσει.  Εδω τι σκατά να βρω;  Βρηκα τελικά, στο Μετροπολις τη λύση του προβλήματος, μαλλον διαφορες λυσεις, και τις πηρα κι ολες... Και βγαινοντας, τρακάρουμε πάνω στην αγιοβασιλιτσα της cosmote, η οποια ανοιγει το σακο της και μας δινει... απο ενα ελαφάκι!  Ε, του κερατά να θες να αγιάσεις και να μη σε αφήνουνε! 

Οταν μπηκε σπιτι, βρηκε μια σακουλα πανω στο δέντρο.  Εκανε οτι δεν την ειδε.  Εγω δεν ειπα τιποτα.  Μεσα στη σακουλα, ητανε το ελαφάκι, το γράμμα του στον Αη Βασιλη που ζηταγε το GTS (και τοχα γραψει εγω) και την απαντηση του Αη Βασιλη -ενα ελαφάκι για τον Ακη.  Με στραβοκοίταγε ολη την ημέρα.  Ακομα και χτές που μπήκε στην κρεββατοκάμαρα και ειδε στον τοίχο το εξτρα δωρο του -δε το ξέρει ομως οτι ειναι εξτρα- καταχάρηκε μεν, αλλα δεν επαψε να με στραβοκοιτάει....

Σημερα μισοαστεια μισοσοβαρα, σχολιασε οτι ο Αη Βασιλης την εβγαλε με ενα ελαφακι κι ενα κογιοτάκι.. Καλα να πάθεις αγάπη μου.. Για να μαθεις να ζητάς GTS!

(Τελικά μια χαρά βολεψε το δεντρο που φτανει ισαμε με το πατωμα: ακομα δεν εχει προσέξει τα cd που ειναι χωμένα στα κάτω κατω κλαδιά)

Ενας κύριος λέει εκει στη Βουλή, που ειναι το κτιριο που χεζουν αποξω τα περιστέρια γιατι δε τα αφηνουνε να μπουνε να χεσουνε μέσα οπως θα έπρεπε κανονικά, ζήτησε να ποινικοποιηθεί η χρήση της κουκούλας.  Αμαν πια.  Ολα για παρτη τους θέλουνε να τα κρατήσουνε αυτοί εκει μέσα.  Ακομα και τις κουκούλες.  Γιατι σου λέει, αμα εχει ο καθένας κουκούλα, θα τελειώσουνε οι κουκούλες και μεις μετά πως θα κουκουλώνουμε τα αίσχη μας;  Φασκελοκουκούλωστα.  Και τωρα εγω προβληματίστηκα. 

Καταρχήν γιατι δεν ξέρω τι σκατά πανοφωρι να πάρω για φέτος.  Θαχει και βροχές.  Και μένα κύριε τετοιε μου, η βροχή μου χαλάει το μαλλί και το κάνει χάλια, και με τις ομπρέλες ειμαι επικύνδινη, θα βγάλω το ματι κανενός περαστικού.  Ή κανενός βουλευτή.  Αν κι αυτοί δεν κυκλοφορούνε πεζοί στο δρόμο αποσο ξέρω.  Ουτε στη βροχή.  Ξεβάφει το λούστρο και φαίνεται ο τενεκές.  Εκτος αν απαγορεψετε τις βροχές.  Καλο θαναι αυτο.  Μετα δε θαχουμε νερό.  Θα στεγνώσει ο στόμας μας.  Και δε θαχουμε σάλιο να σας φτύνουμε.  Πρακτικο.

Υστερα ειναι και το αλλο.  Θα απαγορεψετε και τα κράνη;  Γιατι εμενα πολυ θα με βολευε, με ενοχλεί να σας πω αυτή η κατσαρόλα στο κεφάλι μου, κι ας ειναι απαραίτητη για την ασφάλειά μου.  Που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει, γιατι δεν ακουσα κανα μπάτσο να σημαδευε κεφάλι ποτέ.  Και να το σημαδευε δηλαδή, ολο και κάπου εξοστρακιζότανε η σφαίρα του.  Αμα απαγορεψετε τα κράνη, να το πειτε και στους τροχομπάτσους όμως.  Γιατι δε φοράς κράνος; Γιατι ειμαι νομοταγής πολίτης.  Ετσι.

Θα απαγορεψετε γενικά τη μεταμφίεση;  Μετα θα καταργήσετε και τις απόκριες;  Και γω που πλήρωσα τα μαλλιά της κεφαλής μου για να αγοράσω περούκα να κυκλοφορώ αξιοπρεπώς η μισοκάραφλη, τι θα τηνε κάνω;  Να εφοδιαστώ με χαρτί απο την ασφάλεια, οτι φοράω περούκα δηλωμένη και νόμιμη;  Κι αμα απαγορεύεται η περούκα, μπορώ να φοράω σκουφί;  Γιατι κρυωνει η κεφάλα μου η μισοκάραφλη, και γινεται το μυαλό μου κασάτο.  Θελετε πολίτες με κατεψυγμένα μυαλά;  Ισως.  Ειναι μαλλον πιο ακινδυνοι απο τους θερμοκέφαλους που έχουνε την αντίδραση στο  τσεπάκι.  Θα αποψυχετε που και που μερικούς εγκεφάλους για αντιπολίτευση.  Σε ατομικές μεριδες. 

Αυριο θα γινει καταθεση κουκουλας στον Αγνωστο Στρατιώτη...

Πολλές δουλειές είχα σήμερα... Να σηκωθώ πρωι πρωί, χωρίς καφέ, να πάω να δώσω αίμα για τις εξετάσεις.  Μαζί με τη μαμά μου.  Μετά να παμε να πιουμε ενα καφέ στο ποδάρι γιατι δε λέει να οδηγάς πρωινιάτικο χωρίς καφέ, να φάω κι ενα τοστάκι να παρω τα χαπια μου η ζαβή, και μετά να πάμε να αγοράσουμε μαλλιά για τη μαμά μου.  Ενα μηνιάτικο κάνανε τα μαλλιά της.  Αλλά χαλάλι.  Αυτο δεν ήτανε αγορά μαλλιών, ήτανε αγορά καλής ψυχολογίας.  Εβγαλα απο το αμάξι μια γκρινιάρα και καταβεβλημένη κυρα ποπη, κι έβαλα μια χαμογελαστή, αεράτη κυρία, που βέβαια εξακολουθούσε να γκρινιάζει, μαζί με όλα τα υπόλοιπα και για το μεγάλο έξοδο τώρα, αλλά όπως και να το κάνεις, άλλος άνθρωπος έγινε.  Εκτος απο τη γκρίνια.  Αυτη την έχουμε στο DNA μας φαίνεται. 

Μετά πήγαμε να παρω μπουφάν.  Εχω ορκιστεί να μην ξαναπάω για ρούχα με τη μαμά μου, αλλά δε βόλευε να την παρκάρω σπίτι και να ξαναφύγω.  Ασε που η νέα βελτιωμένη της έκδοση ήθελε βόλτα.  Κι έτσι πήγαμε μαζί. Εχω ενα μπουφάν απο τα πρόπερσι, φούξια τριανταφυλλί, μάτι βγάζει, πολύ βολικό άμα δινω ραντεβού σε πολυσύχναστα μέρη.  Δε το χάνεις με τίποτα.  Επισης εντελώς αβολο, αν θες να περάσεις απαρατήρητος.  Γιατι δεν υπαρχει περιπτωση να τα καταφέρεις.  Επισης αβολο πάνω στο μηχανάκι, γιατι παγώνουνε τα λαιμά μου και πέφτει το σαγόνι μου στο δρόμο.  Μπαινουμε λοιπον σε ενα μαγαζί.  Η κυρα ποπη σταμπάρει μπουφανάκι, με εξτρα επένδυση στο λαιμό, που κουμπώνει μέχρι το σαγόνι, να αυτό να πάρεις.. Αυτο ρε μάνα ειναι κοντό, θα παγώσει ο απαυτός μου.  Κι ειναι κι ολα τα παντελόνια χαμηλόμεσα, να με πλευριτώσεις θες;  Χαζεύω ενα αλλο, πουναι σα λούτρινο ζωάκι, γούνινο.  Δεν εχει εξτρα επένδυση βέβαια, κι ειναι επισης κοντο, αλλα ειναι πολυ γουτσου γουτσου και γω εχω ξεχασει οτι κρυωνω στο μηχανάκι.  Μετα το δοκίμασα, και ξεχασα το μπουφάν.  Γιατι οσο ήτανε στην κρεμάστρα έμοιαζε με λούτρινο, όταν το φόρεσα έμοιαζα σαν γοριλάκι -χωρις την ομίχλη.  Η σα να χα παρει το Δουκα στους ώμους -λεμε τώρα γιατι θα μου πεφτε το νεφρί αν έκανα κάτι τέτοιο.  Η κυρά ποπη ξαναρχεται με μια πατατούκα.  Να, αυτο, έχει και κουκούλα.  Μαμα μου, η κουκούλα είναι ποινικό αδικημα, δε το ξέρεις;  Κι αυτο που κρατάς ειναι διαστρέβλωση της αισθητικής αλλά τέλως πάντων.  Αστο.  Καλο ειναι και το φούξια τριανταφυλλί για φέτος.

Μετά πηγαμε στη speedex να παραλάβουμε το χριστουγεννιάτικο δώρο της AGB.  Η AGB μας εκανε δωρο μια καφετιέρα γιατι είχαμε ενα χρόνο το μηχανάκι της στο σπίτι μας, και του πατάγαμε τα κουμπάκια.  Φορτωσα λοιπον την καφετιέρα και τη νεα βελτιωμένη κυρα ποπη στο αμαξι, και γυρισαμε σπιτάκι μας.  Κι ειπα, κατσε ρε παιδι μου να πιούμε εναν εσπρέσσο να δούμε με τι μοιάζει... Την καθάρισα, πηγα και στο σουπερμάρκετ και πήρα καφέ για εσπρέσσο, απο τον καλό, οχτώ εβραίους έκανε, του χρόνου τα χριστούγεννα θα ξαναπάρω, αει στο διαολο, ηρθε κι ο συζυγος, κάτσε καμάρι μου να σου φτιάξω εσπρεσσάκι να ξαποστάσεις... Βαζετε λέει νερό στο δοχείο.  Βαλαμε.  Βαζετε καφέ στο φίλτρο.  Βαλαμε.  Βαζετε το φίλτρο στην ειδική θέση και το στρίβετε μέχρι να ασφαλίσει...Μαλιστα.  Αυτο δε γινότανε με τίποτα.  Απο κει  το βαζα, απο δω το βαζα, με τίποτα δεν το πετυχαινα το καυλιτσέκι να μπει στη θέση του.  Μεχρι που γονάτισα για να βλέπω, κι ηρθε ο Δουκας κι ανέβηκε στους ώμους μου να μου δίνει οδηγίες δηλαδή.  Τζιφος.  Χρειαστηκε να σηκωθεί ο άντρας του σπιτιού για να τα καταφέρει.  Και να με κοιτάξει σα να μαι ηλίθια.  Που μάλλον είμαι. Τελως πάντων.  Πατάτε το κουμπί που λεει espresso.. Το πατάω, κι αρχίζει ο διαολος να μουγκριζει και να τρίζει, οπου φυγει φυγει απο την κουζίνα εγω κι οι σκυλοι απο κοντά.  Μετα σταμάτησε.  Αμα σβησει λεει το πορτοκαλί φωτάκι, γυρνάτε το κουμπί στη θεση espresso και αρχιζει να τρεχει καφές.  Το γυρνάμε.  Ξαναγριεύει το μηχάνημα, ξανα οπου φυγει φυγει εμεις απο την κουζίνα.  Ετριζε και μουγκάνιζε, και χάλαγε τον κόσμο, αλλά καφές γιοκ.  Περιμενω.  Ξαναπεριμένω.  Αρχιζω να πιστεύω οτι θα εκραγεί.  Ο συζυγος κοντεύει ήδη να εκραγεί, μπαίνει θαραλλέα στην κουζίνα κι ετοιμάζει καφέ φίλτρου.  Ετοιμος.  Τον ήπιαμε κι ολας, μια χαρά... Κι εκει που καθόμαστε και βλέπουμε τον Παρλιάρο να φτιάχνει κουραμπιέδες και μας πιάνει μια λιγουρα ακουμε απο την κουζίνα κατι να τρεχει.. Ξεχασαμε την καφετιέρα ανοιχτή, κι αυτή θυμήθηκε οτι της ειχαμε πει να φτιάξει καφέ... Αυτο παιδι μου δεν ειναι εσπρεσο.. μη χέσω είναι... Τελως πάντων, μεγεια μας, και κοπιάστε να σας κεράσω εσπρεσάκι.. μονάχα να μου τοχετε πει απο την προηγούμενη, για να το πω στην καφετιέρα....