Τα βραβεια της τρελλης
Ο Βασιλης με τιμησε με το Proximity Award... Αυτο πρεπει ναναι κατι μεταξυ του βραβείου "Νικος Ξανθοπουλος" και "Θανασης Βεγγος" διοτι το έθεσε κάπως έτσι: "ή θα σε κάνει να κλαις από τα γέλια, ή θα σε κάνει να κλαις σκέτο! ". Εμενα παλι αυτο το Proximity μου κανει σα βραβείο καλής γειτονίας, και αυτό μάλιστα, το αξίζω, διοτι ουτε τα σκουπίδια μου πετάω στην πόρτα του γείτονα, ούτε την κουτσομπόλα της γειτονιάς πλακώνω με τη σκούπα, ίσα ίσα που τηνε φωνάζω για καφέ και της λέω οτι ειναι μια κατίνα και μισή τοσο ευγενικά που θελει να μου πει κι ευχαριστώ ύστερα, αλλά δεν την αφήνω γιατί εγώ είμαι υπεράνω, σιγά τώρα καλέ, τι σου ειπα, την αλήθεια, και αλλα τέτοια κοινωνικά και ομορφα. Και για κατι τετοιους χαζούς σαν εμένα, αυτος που επινόησε το βραβείο έβαλε κι εξήγηση, δίγλωσση μάλιστα, για να μην δίνουμε το βραβείο στο γάμο του καραγκιόζη αλλα εκει που πρέπει.
Τωρα να σας πω, εγω δεν κατάλαβα και πολλά απολο τούτο, σε καμμιά απο τις δυο γλώσσες. Χοντρικά νομίζω πως πρέπει να διαλέξω οχτω μπλόγκς που θεωρώ οτι ειναι πιο ανθρώπινα, πιο κοντινά, η διπλανή μας πόρτα, γείτονα έχεις μια κουπα ζάχαρη, κατσε καλέ να σου κάνω ενα καφέ και μου φαίνεσαι χλωμή, ενα τέτοιο πράμα, α, να που κόλλαγε το proximity και δε το καταλάβαινα τόση ώρα η χοντροκέφαλη... Ετσι λοιπόν ανοίγω το πρώτο φακελάκι... και το βραβείο παει... στο Φαβιτο, γιατι νομίζω οτι ειναι αυτο που ταιριάζει πιο πολύ στην περιγραφή.. Το μπλογκ της φαβίτσας ήταν το παράθυρό της στον κόσμο, ενα παράθυρο που σιγά σιγά μεγάλωσε και χώρεσε τον κόσμο ολο μέσα του.. Φαβιτο, ελα παρακαλώ στη σκηνη να παραλάβεις το βραβείο σου... Σιγα με τα τακούνια παιδι μου με ξενυχιασες! Δευτερο φακελάκι... στο μπλογκ που διαβάζω περισσοτερο καιρό, με όλες του τις μεταλλάξεις, πριν καν αποκτήσω εγω το δικό μου.. Το οποιο απέκτησε κι απογονο, ελπίζω ολα να πηγανε καλά κι αυτή τη στιγμή ο ιδιοκτήτης του να εχει ενα πλατύ χαμόγελο στη μούρη... Κυριε, Γιωρικα, παρακαλώ.. Τριτο φακελάκι... Το τριτο φακελάκι παρακαλώ να έρθει να το παραλάβει το νυχτοπούλι, και χαμηλώστε τα φώτα μη φάει τα μούτρα του πουθενά.. Ευχαριστώ. Αλλο ενα παραθυρο σε τούτη τη γειτονιά. Φωτεινό σα το χαμόγελο της Σοφιας, κι ορθάνοιχτο στον κόσμο ολο.. σιγα πουλάκι μου, σιγά... θα μου βγάλεις το μάτι.... Το τέταρτο φακελάκι... τωρα τουτο δω τι να το κάνω να το κοψω κομματάκια; Διοτι πάει σε μια μπλόγκερ με πολλά μπλογκς... Τρια νομίζω, αν δεν εχουνε αυγατίσει στο μεταξύ και δε το πήρα χαμπάρι... Γραφει σοβαρά, γραφει αστεία, ανοιγει το παράθυρό της για να προβληματιστεί και για να κάνει τρελλή πλάκα, κυρία Σοφια παρακαλώ -πολυ σοφια εχουνε τουτα τα βραβεία- για περάστε να παραλάβετε το βραβειο σας... Ενα φακελάκι ακόμα, το ίδιο δίλλημα.. Μια μπλογκερ, πολλά μπλογκς, αλλα εγω θα δώσω το βραβείο στο αγαπημένο μου.. Παρακαλώ να περάσει η Εροεσσα, δημιουργός του Ασμπέτα, και του Τρελλα στην Τρελλα, να παραλάβει το τρελλαμένο της βραβείο... Διαλλειμα ολιγων λεπτων... να αλλαξω φορεμα, να πιω και μια γουλιά νερο μαλλιασε η γλώσσα μου τοση ωρα... Κυριες και κυριοι, τα επομενα τρια φακελάκια, ανηκουν στο ιδιο μπλογκ. Σε ενα απο τα πιο ανθρωπινα μπλογκ, σε ενα μπλογκ που μας έκανε όλους συνοδοιπόρους και μαχητές ενάντια στον ίδιο εχθρό, έστω κι απο μακριά. Σε ένα μπλόγκ που σκασίλα του αμα θα παρει βραβειο ή οχι, γιατι ο σκοπός του δεν ητανε αυτός και ουτε θα ειναι ποτε... Στο μπλογκ που παρα πολλοι απο μας περιμένουμε με αγωνία την κάθε του καινούργια ανάρτηση. Στο μπλόγκ που μας έμαθε πως εκτός απο την πλακα, την παρεούλα, την τρελλα του καθενός σε τούτο το χωρο, υπάρχει και πονος, υπάρχει ανθρωπιά και πάνω απολα υπάρχει δύναμη κι ελπίδα.. Στο μπλόγκ της Λυδιας λοιπόν αξίζουνε και τα τρια φακελάκια, και ολη μας η αγάπη και η θετική σκέψη.... Τελος της απονομής, περάστε στο μπουφέ... Και οι πεντε πρώτοι βραβευμένοι, ετοιμαστείτε να δωσετε τα δικά σας βραβεία.. που νομιζατε οτι έτσι φτηνα θα τη γλιτώσετε... Καληνυχτα σας. |
Tags: Τουρλουμπούκι
Τί είδαν οι πολλοί...



στις Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009 10:32 μμ:
ΑΑΑχχχ! σκιάχτηκα με τις καινουργιες φωτογραφίες που βαλες πάνω-πάνω!!! δεν πειράζει που (νομίζεις) ότι δε μου δωσες βραβείο... μόνο οι έξυπνοι βραβεύονται αναμεταξύ τους...
όμως σε περιμένω!!έβγαλα ζεστά κουλουράκια! κιτα και γράμμα προφιλ σου
στις Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009 10:46 μμ:
Μεχρι εδω μυρισανε τα κουλουρακια σου, αλλα ειχα την τελετή βλέπεις και δεν προλαβα να ερθω ακομα.. Μη τα φας ολα.. Και θα σου δωσω εγω βραβειο κουλουροποιιας μη σε νοιαζει!
στις Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009 11:40 μμ:
Α, μου άρεσε το τελευταίο βραβείο!
στις Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009 0:13 πμ:
μια χαρά ήσυχη ήμουνα μέχρι τώρα στη ζωή μου με το βραβείο της ανοιχτής παλάμης...
τι δύσκολα μου βαλες απόψε, ούτε που το φαντάζεσαι...
να δω αν θα καταφέρω να κάνω τη σχετική απονομή μες στην ...πολυ-μπλοκότητα της δουλειάς μου..
-ιδιαίτερα δύσκολο για το μυαλό καιτην καρδιά
-μου φαίνεται
πάντως κράτα και συ κατ αρχήν ένα βραβείο μπλογκοδιαίσθησης

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΩ!!
στις Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009 12:17 πμ:
Καλα ε, εχω συγκινηθει χαζο.. ε χαζο...
Σε ευχαριστω πολυ για
αυτα που εγραψες και για το βραβειο φυσικα
δεν μπορω να κανω
αστεια εχω συγκινηθει, ενταξει?
Αντε θα κανω...
Σημερα φορεσα τις βερμαχτ, μουαχαχα
(reee ayti ekei panw me tromazei ligo)
στις Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009 9:18 μμ:
Τωρα που την πατησες με τις βερμαχτ, αυτη εκει επανω βλέπει εσενα και τρομάζει...
στις Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009 2:14 μμ:
Κάτσε, κάτσε γιατι απο όσους "βράβευσες" δεν ξέρω κανέναν. Α, οκ ξέρω την Φάβα, με ειχε κάνει παπούτσι, τσάντα δε θυμάμαι τι. Ξεκινάω πορεία ανάγνωσης.
( Πω ρε κράξιμο που θα φάμε απο κάτι Πιτσιρίκους για το οτι αλληλοβραβευόμαστε ... )
στις Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009 2:19 μμ:
Οι πιτσιρικοι να πανε στο νηπιαγωγείο -μια και δεν εχουμε παρκα- να παιξουνε τζονάκο. Αυτα τα παιχνιδια μου αρεσουνε γιατι μου δινουνε υλικό για διαβασμα -δοκιμασμένο υλικό. Και μονο για αυτο!
στις Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009 2:29 μμ:
...δεν διαφωνώ
στις Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009 8:10 μμ:
"Τωρα να σας πω, εγω δεν κατάλαβα και πολλά απολο τούτο, σε καμμιά απο τις δυο γλώσσες. Χοντρικά νομίζω πως πρέπει να διαλέξω οχτω μπλόγκς που θεωρώ οτι ειναι πιο ανθρώπινα, πιο κοντινά, η διπλανή μας πόρτα, γείτονα έχεις μια κουπα ζάχαρη, κατσε καλέ να σου κάνω ενα καφέ και μου φαίνεσαι χλωμή, ενα τέτοιο πράμα, α, να που κόλλαγε το proximity και δε το καταλάβαινα τόση ώρα η χοντροκέφαλη..." Μου αρέσεις πολύ, πάρα πολύ Σταράτη μου
στις Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009 10:02 μμ:
[...]Να τα βραβεία με ανάκατη σειρά: http://termitis.pblogs.gr/ http://aroma.pblogs.gr/ http://spiti.pblogs.gr/ http://tistrellis.pblogs.gr/ http://looking-far-away.pblogs.gr/ http://yellow2000rose.pblogs.gr/ http://tha.pblogs.gr/ http://mauros-pit.pblogs.gr/ κάτσε να σου βάλω και μι αφωτο να ξεκουραστέι το μάτι σου δηλαδη ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΟΣΕΙ Η ΑΓΩΝΊΑ ΣΟΥ![...]
στις Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009 0:27 πμ:
Ευτυχώς έχω συνηθίσει τα φώτα και δεν έφαγα τα μούτρα μου!
Να ξέρεις Βιβή μου, ότι τα πιο μεγάλα χαμόγελα, τα πιο φωτεινά, τα μοιράζεις μόνο στους ανθρώπους που ξέρουν να τα δεχτούν! Σ' ευχαριστώ πολύ για το βραβείο αυτό!
Καλό βράδυ πριγκηπέσα μου!
Το σχόλιο σας