Της τρελλης

Ο Βασιλης με τιμησε με το Proximity Award... Αυτο πρεπει ναναι κατι μεταξυ του βραβείου "Νικος Ξανθοπουλος" και "Θανασης Βεγγος" διοτι το έθεσε κάπως έτσι: "ή θα σε κάνει να κλαις από τα γέλια, ή θα σε κάνει να κλαις σκέτο! ".  Εμενα παλι αυτο το Proximity μου κανει σα βραβείο καλής γειτονίας, και αυτό μάλιστα, το αξίζω, διοτι ουτε τα σκουπίδια μου πετάω στην πόρτα του γείτονα, ούτε την κουτσομπόλα της γειτονιάς πλακώνω με τη σκούπα, ίσα ίσα που τηνε φωνάζω για καφέ και της λέω οτι ειναι μια κατίνα και μισή τοσο ευγενικά που θελει να μου πει κι ευχαριστώ ύστερα, αλλά δεν την αφήνω γιατί εγώ είμαι υπεράνω, σιγά τώρα καλέ, τι σου ειπα, την αλήθεια, και αλλα τέτοια κοινωνικά και ομορφα. Και για κατι τετοιους χαζούς σαν εμένα, αυτος που επινόησε το βραβείο έβαλε κι εξήγηση, δίγλωσση μάλιστα, για να μην δίνουμε το βραβείο στο γάμο του καραγκιόζη αλλα εκει που πρέπει. 

Το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα - την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες.Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ' αυτούς τους συγγραφείς!»

---

Proximidade is described as follows:' This blog invests and believes in PROXIMITY - nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers!'This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites. You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.

Τωρα να σας πω, εγω δεν κατάλαβα και πολλά απολο τούτο, σε καμμιά απο τις δυο γλώσσες. Χοντρικά νομίζω πως πρέπει να διαλέξω οχτω μπλόγκς που θεωρώ οτι ειναι πιο ανθρώπινα, πιο κοντινά, η διπλανή μας πόρτα, γείτονα έχεις μια κουπα ζάχαρη, κατσε καλέ να σου κάνω ενα καφέ και μου φαίνεσαι χλωμή, ενα τέτοιο πράμα, α, να που κόλλαγε το proximity και δε το καταλάβαινα τόση ώρα η χοντροκέφαλη...

Ετσι λοιπόν ανοίγω το πρώτο φακελάκι... και το βραβείο παει... στο Φαβιτο, γιατι νομίζω οτι ειναι αυτο που ταιριάζει πιο πολύ στην περιγραφή.. Το μπλογκ της φαβίτσας ήταν το παράθυρό της στον κόσμο, ενα παράθυρο που σιγά σιγά μεγάλωσε και χώρεσε τον κόσμο ολο μέσα του.. Φαβιτο, ελα παρακαλώ στη σκηνη να παραλάβεις το βραβείο σου... Σιγα με τα τακούνια παιδι μου με ξενυχιασες!

Δευτερο φακελάκι... στο μπλογκ που διαβάζω περισσοτερο καιρό, με όλες του τις μεταλλάξεις, πριν καν αποκτήσω εγω το δικό μου.. Το οποιο απέκτησε κι απογονο, ελπίζω ολα να πηγανε καλά κι αυτή τη στιγμή ο ιδιοκτήτης του να εχει ενα πλατύ χαμόγελο στη μούρη... Κυριε, Γιωρικα, παρακαλώ..

Τριτο φακελάκι... Το τριτο φακελάκι παρακαλώ να έρθει να το παραλάβει το νυχτοπούλι, και χαμηλώστε τα φώτα μη φάει τα μούτρα του πουθενά.. Ευχαριστώ.  Αλλο ενα παραθυρο σε τούτη τη γειτονιά.  Φωτεινό σα το χαμόγελο της Σοφιας, κι ορθάνοιχτο στον κόσμο ολο.. σιγα πουλάκι μου, σιγά... θα μου βγάλεις το μάτι....

Το τέταρτο φακελάκι... τωρα τουτο δω τι να το κάνω να το κοψω κομματάκια;  Διοτι πάει σε μια μπλόγκερ με πολλά μπλογκς... Τρια νομίζω, αν δεν εχουνε αυγατίσει στο μεταξύ και δε το πήρα χαμπάρι... Γραφει σοβαρά, γραφει αστεία, ανοιγει το παράθυρό της για να προβληματιστεί και για να κάνει τρελλή πλάκα, κυρία Σοφια παρακαλώ -πολυ σοφια εχουνε τουτα τα βραβεία- για περάστε να παραλάβετε το βραβειο σας...

Ενα φακελάκι ακόμα, το ίδιο δίλλημα.. Μια μπλογκερ, πολλά μπλογκς, αλλα εγω θα  δώσω το βραβείο στο αγαπημένο μου.. Παρακαλώ να περάσει η Εροεσσα, δημιουργός του Ασμπέτα, και του Τρελλα στην Τρελλα, να παραλάβει το τρελλαμένο της βραβείο...

Διαλλειμα ολιγων λεπτων... να αλλαξω φορεμα, να πιω και μια γουλιά νερο μαλλιασε η γλώσσα μου τοση ωρα...

Κυριες και κυριοι, τα επομενα τρια φακελάκια, ανηκουν στο ιδιο μπλογκ.  Σε ενα απο τα πιο ανθρωπινα μπλογκ, σε ενα μπλογκ που μας έκανε όλους συνοδοιπόρους και μαχητές ενάντια στον ίδιο εχθρό, έστω κι απο μακριά.  Σε ένα μπλόγκ που σκασίλα του αμα θα παρει βραβειο ή οχι, γιατι ο σκοπός του δεν ητανε αυτός και ουτε θα ειναι ποτε...  Στο μπλογκ που παρα πολλοι απο μας περιμένουμε με αγωνία την κάθε του καινούργια ανάρτηση.  Στο μπλόγκ που μας έμαθε πως εκτός απο την πλακα, την παρεούλα, την τρελλα του καθενός σε τούτο το χωρο, υπάρχει και πονος, υπάρχει ανθρωπιά και πάνω απολα υπάρχει δύναμη κι ελπίδα.. Στο μπλόγκ της Λυδιας λοιπόν αξίζουνε και τα τρια φακελάκια, και ολη μας η αγάπη και η θετική σκέψη.... 

Τελος της απονομής, περάστε στο μπουφέ... Και οι πεντε πρώτοι βραβευμένοι, ετοιμαστείτε να δωσετε τα δικά σας βραβεία.. που νομιζατε οτι έτσι φτηνα θα τη γλιτώσετε...

Καληνυχτα σας.

Τα δεντρα ητανε εκει.  Οταν η πολη σιγά σιγά γεννιότανε, αυτά ήτανε ήδη γέρικα.  Μα τα δέντρα δεν γερνουν σαν τους ανθρώπους, ουτε σαν τις πολεις, κι οταν η πολη γυρω τους αρχισε να μεγαλώνει, να γερνάει, να γίνεται γκρίζα κι αφόρητη σαν παλαβή γριά, εκείνα έστεκαν ακόμα εκεί.  Κοντρα στο γκριζο.  Κοντρα στην κίνηση και το θόρυβο των αυτοκινήτων.  Εκοβες απο το πεζοδρόμιο και χανοσουνα μέσα τους.  Για λιγο, για δεκα βήματα, μέχρι να βγεις ξανά απο την αλλη πλευρα.  Ενα περασμα ζωής πριν την επιστροφή στην πραγματικότητα της Πατησίων. 

Τα δεντρα ηταν εκει, ο πατέρας μου τα θυμάται εκει απο παιδάκι.  Κάποτε ήτανε εκει κι ενα σινεμά λέει, και αργότερα ενα λουνα παρκ.  Το θυμάμαι και γω το λουνα παρκ, προσπαθούσα να περάσω κρικους στους λαιμούς κιτρινων παπιών και ποτέ δε τα κατάφερνα, και μετά μου αγοράζανε σοκολάτες τάχα πως τις κερδισα, λιγο πριν κατηφορισουμε ξανά στο γκριζο διαμέρισμα της Μιχαήλ Βόδα που μέναμε τότε.. Τα δέντρα ηταν εκει, οι άνθρωποι έχωσαν απελπισμένοι τα αυτοκινητά τους ανάμεσα στα δέντρα, μα τα δέντρα τα αγκάλιασαν κι αυτά με αγάπη, γιατι ολοι χωράνε στη γη, και συμβίωναν μαζί για χρόνια, δέντρα απο τη μιά και αυτοκίνητα απο την αλλη, κι η πόλη άγρια και γκριζα γύρω γύρω.

Ο δημαρχος ειπε πως τα αυτοκίνητα χρειαζόντουσαν περισσοτερο χώρο.  Οι άνθρωποι ειπαν, πως χρειαζοντουσαν περισσοτερα δέντρα.  Τα αγκάλιασαν με αγάπη, αυτοί οι ξένοι άνθρωποι που μένουνε δίπλα δίπλα και δε γνωρίζονται, και τα υπερασπιστηκαν.  Οπως μπορούσαν.  Αρνηθηκαν τις ταμπέλες που ανήγγειλαν τους νέους, άνετους χώρους στάθμευσης, τις απαξίωσαν, και ζήτησαν να μείνουνε τα δέντρα.

Ενα χρόνο μετά, οι άνθρωποι ξυπνησαν ενα πρωί και δε βρήκαν τα δέντρα στη θέση τους.  Καποιος ηρθε σα τον κλέφτη μες στη νύχτα και τους έκλεψε την ανάσα τους.  Για να φτιάξει το πάρκινγκ.  Το υπόγειο.  Που θα αφήσει απο πάνω του μπόλικο χώρο για να φυτρώσουνε εκείνα τα άλλα, τα σύγχρονα δέντρα, που ειναι γκριζα και γεμάτα πολύχρωμες ταμπέλες απο νέον.  Και οι ανθρωποι θυμωσαν, και ζήτησαν πισω την ανάσα τους, μα τα δέντρα δεν μπορούνε να ξανάρθουνε πισω.  Και βγήκανε αυτοι, οι αγνωστοι που μένουν δίπλα δίπλα, και κλείσανε την Πατησίων, κι ειναι κακο να κλεινεις τους δημόσιους δρόμους, γιαυτο πηγανε τα ΜΑΤ, και τους διελυσαν με χημικά στην ελάχιστη ανάσα που τους είχε απομείνει. 

Ο Δημαρχος ειπε, θα σας φυτέψω αλλα δεντρα.  Γυρω γυρω απο το μεγάλο τσιμεντένιο κτιριο που θα φτιάξει.  Ξερετε, εκεινα τα καχεκτικά, κακόμοιρα δεντράκια της πόλης.  Λεπτά κι αρρωστιάρικα, για να ταιριάζουνε με το χρώμα των κατοίκων και των παιδιών τους.....

                    1916

16 years old when I went to war,
To fight for a land fit for heroes,
God on my side, and a gun in my hand,
Counting my days down to zero,
And I marched and I fought and I bled and I died,
And I never did get any older,
But I knew at the time that a year in the line,
Is a long enough life for a soldier,

We all volunteered, and we wrote down our names,
And we added two years to our ages,
Eager for life and ahead of the game,
Ready for history's pages,
And we fought and we brawled and we whored 'til we stood,
Ten thousand shoulder to shoulder,
A thirst for the Hun, we were food for the gun,
And that's what you are when you're soldiers,

I heard my friend cry, and he sank to his knees,
Coughing blood as he screamed for his mother,
And I fell by his side, and that's how we died,
Clinging like kids to each other,
And I lay in the mud and the guts and the blood,
And I wept as his body grew colder,
And I called for my mother and she never came,
Though it wasn't my fault and I wasn't to blame,
The day not half over and ten thousand slain,
And now there's nobody remembers our names,
And that's how it is for a soldier.

Εγω το πα να μην ξαναδώ τηλεόραση. Αρρωστη ξεάρρωστη, να κατσω εκει να πάθω εναν εθισμό με το bubble spinner, να βαράω φουσκαλίτσες στην αιωνιότητα.  Καλυτερα θαναι.  Και δεν ξαναδα.  Ασχετο που την εχει ο αντρας μου ανοιχτή ολη μέρα, εγω παω αλλου.  Εκτος απο τις διαφημίσεις.  Γιατι λες, διαφημίσεις ειναι, απο παιδάκι τις χάζευα τις διαφημίσεις, τι θα δω πια και θα συγχιστώ;  Τίποτα. 

Ετσι νομιζα.  Διοτι πολλά βλέπω καθε μέρα και συγχίζομαι, ακόμα και στις διαφημίσεις.  Τα γυαλιστερά μαλλια της τυπισσας με το σηματάκι της εταιρείας των καλλυντικών να φαίνεται ανάμεσα στις τριχες, κι η περούκα μου μια τέτοια ετικέτα έχει καλέ, αλλά το μαλλί μου οσο και να το λουζω με το συγκεκριμένο σαμπουάν δε γινεται ετσι.  Ασε που μου κάνει κι αλλεργία.  Τη χαρούμενη οικογένεια στην τεράστια κουζίνα της που παίρνουνε ολοι μαζί πρωινό και κανεις δε γκρινιάζει, κανείς δεν έχει αργήσει, ειναι ολοι χαμογελαστοί και καλοντυμένοι και τρωνε τα δημητριακά τους χωρίς δεύτερη κουβέντα.  Το τζην που εγινε το σημα της νικης, αφου καταφερες να το κουμπώσεις επιτέλους, και το γκομενο που τον παίζουνε στο στοίχημα οι φιλενάδες: οποια παει να χ... πρωτη θα παρει το γκόμενο, ήμαρτον θεούλη μου πια...

Εβλεπα λοιπον τη διαφήμιση του bueno τοσο καιρό, κι έλεγα απο μέσα μου, καλα αγόρι μου, τυφλό είσαι, το κουτί έχει κι άλλα bueno απο κατω, ολοι το βλέπουμε, πες οτι θες να πιάσεις την κουβέντα στην κοπελίτσα να δειξεις τη διασημότητά σου, κι άντε παράτα μας επιτέλους.  Και συ χρυση μου, καυγά για το bueno, αλλα τοσα εχει το ρημαδοκούτι, ανοιξε τα γκαβά σου, που ειδες γκομενο κι αλλοιθωρισες.  Κι εσυ ρε περιπτερά, απλωσε το ξερό σου να ανοιξεις και το κατω μέρος του κουτιού να μην τσακώνονται τα παιδια.  Το τελευταίο bueno και το τελευταίο περίπτερο της γης επιτέλους.  Αμαν!

Αλλα αντε επειδή ξερω οτι η λιγουρα -γενικώς- τυφλώνει και στραβώνει, την έτρωγα στη μάπα τη διαφημιση του μπουένου και τίποτα δεν έλεγα. Τοσα βλεπω, εκει θα κολλήσω;  Και ηρθε σημερα το κορμί και με αποτελειωσε.  Και με εβγαλε απο τα ρούχα μου, κι ειμαι κι αρρωστη, και θα πάθω πνευμονία και θα τους κάνω μύνηση.  Διοτι παει ο αρσενικός, ο βαρυς κι ωραίος και πολύς να κατσικωθεί διπλα στην κοπελιτσα στο αεροπλάνο, και να της το παιξει γκόμενος, κι  η κοπελιτσα εχει αγκαλιά το λαπιτοπι που λεει και μια αλλη διαφήμιση, και του ζητάει τα φώτα του.  Τα αλλαγμένα.  Κι αφου αυτος δεν εχει πάει στη συγκεκριμένη αλυσιδα ηλεκτρονικών να φωτιστεί, της λέει διαφορες μπουρδες, τις οποιες υποψιάζομαι οτι θα έλεγε έτσι κι αλλιώς, κι αλλάζει θεση.  Και καθεται και διπλα στο Γιαπωνέζο.  Γιατι παει, το έχασε το κορμί... Διοτι για να πιάνεις κουβέντα σου λέει με το κορμί, πρέπει να ξερεις που μπαίνουνε τα καλώδια.  Να του πεις του κορμιού.  Για το υπολοιπο δε γινεται λογος.  Το θεμα ειναι να εξυπηρετησουμε το κορμι.  Ε ρε κορμιά διαφημιστών που πρέπει να πέσουνε.  Που μας λένε οτι ειμαστε βοδια μέσα στα μούτρα μας, και μεις καθόμαστε και τους κοιτάμε.. Αλλα και τι να πούμε;  Εχουνε αποψη τα βόδια;  Ή μηπως έχουνε τα κορμιά; 

Κίνηση στο δρόμο.  Πολυ.  Χαμός.  Εκει, στο σταθμό του Μετρό στην Αττική, τίποτα δεν κουνιόταν.  Ατυχημα ειπανε.  Σταματάς το αμάξι και κατεβαίνεις να το κόψεις ποδαράτο.  Κοσμος.  Ητανε μια γιαγιά.  Νεα γιαγιά, μαζί με το εγγόνι.  Στο πεζοδρόμιο.  Οπως πρέπει ναναι οι γιαγιάδες με τα εγγόνια τους.  Ητανε κι ενα αμάξι εκει.  Στο πεζοδρόμιο κι αυτο.  Σταματημένο.  Εκει που δε θα έπρεπε να ειναι, γιατι τα πεζοδρόμια είναι για τα εγγόνια και τις γιαγιάδες.. Και η γιαγιά δε μπορούσε να περάσει, και κατέβηκε στο δρόμο... Και το ημιφορτηγό ήτανε στο δρόμο, εκει που πρέπει να ειναι τα ημιφορτηγά... και δεν πρέπει ναναι οι γιαγιάδες... Και δε προλαβε να σταματήσει... Και δεν ειχε που να πάει η γιαγιά, και την κολλησε το φορτηγό πάνω στο σταματημένο αμάξι... και το εγγονάκι το έριξε κάτω απο ενα αλλο αυτοκινητο... κι ο ανθρωπος εριξε το φορτηγο στην κολώνα για να σταματήσει το κακό... Κι ο ανθρωπος εκλαιγε που οδηγουσε το ημιφορτηγό.  Που ήτανε στο δρόμο.  Εκει που έπρεπε να είναι..  Η τροχαία ηρθε, κι αφησε μια κλήση στο αυτοκίνητο που ήτανε πάνω στο πεζοδρόμιο... την παιδική ομπρελίτσα απο το οδόστρωμα δεν τηνε μαζεψε κανεις.... 

Ψοφολογάω.  Τελικά ο βηχας με νικησε, κι αφου με πηγε μπρος πισω στο χρονο -μια στη βρεφική ηλικία με τα πάμπερς, και μια στα βαθιά γεράματα, η κωλογρια με τα σλιπάντ και το τσιγάρο στο χέρι, σταθεροποιηθηκε σε μια μέση κατάσταση: ταβλα στον καναπέ, με ενα φλυτζανι τσάι με μέλι και κονιάκ, ολη τη μέρα.  Ντιρλα εχω γινει, μαλλον βαζω πολυ κονιάκ.  Εχω μια τσαγιέρα στο μάτι και μολις αδειάσει το φλυτζάνι ξαναβάζω.  Κι επειδη δε θυμαμαι αν η τσαγιέρα εχει κονιάκ μέσα, σε κάθε φλυτζάνι βαζω λιγο ακομα.  Ναμαστε σιγουροι.

Με τη δουλειά δεν έχουμε μεγαλο προβλημα.  Τα στελνουνε και σε πακετο.  Ερχεται ο αντρας μου το βραδυ και φερνει ενα φακελο με οτι μπορει να μεταφερθεί.  Σα να πηγαίνω σχολείο και μου στέλνουνε οι συμμαθητές μου τα μαθήματα της μέρας.  Εντελως ταξίδι στο χρόνο σας λέω.

Το θεμα ειναι πως οταν ο βηχας σε νικήσει αναγκαστικά πας στο γιατρό.  Σε κεινο τον κυριο με την ασπρη μπλουζα.  Και καλα, ναναι ενας κυριος που τον βλέπεις παντα με την ασπρη μπλουζα, πας, σου λεει ανασανε, βηξε, φταρνισου, σου βαζει εκεινο το παγάκι στην πλατη -τι στο διαολο στο ψυγείο το φυλάνε αυτο;- και μετά σου γράφει αντιβίωση για γαιδάρους.  Και λες εσυ, σιγά που θα πάρω εγώ τοσα φάρμακα, εισαι κακος κυριος με ασπρη μπλουζα εσυ, γράψε μου την άδεια για τη δουλειά, και θα πάω εγω στον δικό μου που με καταλαβαίνει και θα με κάνει καλά με το μάτι.

Και πας.  Και παθαίνεις μια αγριάδα, ενα ταράκουλο, ενα κακό.  Οχι που η ασπρη μπλουζα κονταίνει και παχαίνει, αλλα που τελικά κανει τον άλλο να πάθει μια μετάλλαξη.  Ή ετσι νομίζεις τουλάχιστον.  Και κει που εσυ πηγες να δεις το φιλο σου, βλέπεις αλλο ενα κυριο με ασπρη μπλουζα, κι εχει και κεινος απο αυτο που το φυλάνε στο ψυγείο, και αντε παλι βηξε, αναπνευσε, φτερνίσου, χαλια εισαι, τον κακο σου τον καιρό ρε, του λες κι οτι χοντρυνε για να τον εκδικηθείς αλλα καθόλου δε συγκινείται, και σου χώνει και στα μούτρα ενα πράμα που βγάζει καπνούς και γίνεται η μύτη σου σα βραστή μελιτζάνα.  Κι αντι να σου πει, τι βλακείες σου ειπε ο αλλος, δε θες φάρμακα, να πας σπίτι σου και να παίζεις παιχνίδια στο facebook μεχρι να γινεις καλά, σου λεει να πάρεις κι αλλα.  Μαζι με τα προηγούμενα.  Φαρμακαποθήκη το κάναμε το σπίτι.  Κι ετσι σουρχεται να αρχισεις να ψάχνεις τα συρτάρια του γραφείου του να δεις που εκρυψε το φιλο σου αυτος ο κυριος με την ασπρη μπλουζα.  Δεν ξερω τι γινεται. Μαλλον εγω αγριευομαι πολυ με αυτες τις ασπρες μπλουζες και χάνω τους ανθρωπους απο πισω.  Ή οι ασπρες μπλουζες τρώνε τους ανθρωπους.  Ή ειμαι απλα τρελλη και γκρινιάρα.  Αυτο το τελευταίο μαλλον ειναι. 

Αλλα ειμαι αρρωστη.  Κι οταν ειμαι αρρωστη γκρινιάζω.  Πολυ.  Και με ολα.  Ακομα και με τους καλους ανθρωπους που προσπαθουνε να με κανουνε καλα.  Ειδικα αν μου λενε να παρω φάρμακα και φοράνε ασπρες μπλουζες.  Και δε θελω να γινω καλα σε μερικές μερες.  Τωρα θελω να γινω καλα.  Βαρεθηκα να πινω τσαγια, να βηχω και να σουρνομαι.  Και τελειωνει και το κονιάκ...

Γκουχ γκουχ.  Χαλια ειμαι.  Και τελικά δεν πήγα για δουλειά.  Κι αποφάσισα να παω στο γιατρό.  Τον οικογενειακο.

Ο οικογενειακός γιατρός του ΙΚΑ ειναι ενας γιατρός που πας για να σου γράψει την άδεια για τη δουλειά.  Δε ξερω αν χρησιμεύει και σε κάτι αλλο.  Βασικά δε μπορώ ποτέ να πάω στον οικογενειακό γιατρο του ΙΚΑ, παρα μονο αν δεν εχω πάει για δουλειά.  Οποτε χρειάζομαι να μου γράψει άδεια.  Οι οικογενειακοί γιατροί, δικοί μας άνθρωποι, του σπιτιού δηλαδή, δέχονται το πρωί απο τις οχτώ μέχρι τις δέκα και το απογευμα απο τις τεσσεράμισι μέχρι τις έξη.  Τωρα αμα εσυ δουλεύεις το πρωί δεν μπορείς να πας.  Το απογευμα, αμα σχολάσεις στις τέσσερεις, και φτάσεις στο ιατρείο στις τεσσεράμισι, εχουνε κατάληψη τα παππουδια, κι είσαι διακοσιοστός εικοστός πέμπτος στη σειρά, με συχωρείτε κλείσαμε, ελάτε απο του χρόνου.  Γιαυτο χρησιμεύουνε μόνο για να γράφουνε άδειες. Ξερω τι σας λεω.

Προσφάτως αλλαξα οικογενειακό γιατρό.  Γιατι αυτος που ειχα, που ήτανε διπλα στο σπίτι μου, και τελως παντων οσο χαλια κι αν ημουνα μπορουσα να σουρθω μεχρι εκει, ητανε ενας στριφνός κι αγενής παππους, που περιμενε να του σκάσεις το "καφεδάκι" του (καλε, ποτε πηγε ενα εικοσάρικο ο καφές; απαπα ακρίβεια) για να σου γράψει άδεια, σου μιλαγε σα να σου έκανε χάρη,ερχοτανε στο ιατρείο κατά τις πεντε και κι αμα σου άρεσε, και δεν ήθελε να δει εξετάσεις απο ιδιωτικά κέντρα -ηθελε ναναι απο το ΙΚΑ ακομα κι αν είχες πεθάνει μέχρι να σου κλείσουνε το ραντεβού.  Κι επειδή ολα τουτα εμένα μου ανεβάζανε την πίεση, και δεν είχα καμμιά όρεξη να πάθω κι εγκεφαλικό μαζί με τη γρίππη, τον άλλαξα.

Ο καινούργιος ειναι πιο μακριά.  Θελει αμαξι για να παω.  Ξεκινάω και γω κατά τις τρισήμιση, να προλάβω πριν πλακώσουνε τα παπούδια.  Φτανω και παρκαρω ακριβώς απέξω.  Εχει μόλις τρία ατομα.  Ωραία.  Καθομαι και κακομοιριάζω μέσα στο αμάξι.  Ερχεται μια κυρία.  Τη βλέπω να σκύβει στο κατώφλι του ιατρείου και να αφήνει κατι.  Τι διαολο, ταχυδρόμος τέτοια ώρα;  Α, δεν άφησε γράμμα.  Βιβλιάριο άφησε.  Βγαίνω έξω.  Εδω αφήνετε τα βιβλιάρια; ρωτάω.  Ετερη κυρία με κοιτάζει με υποτιμητικό υφος.  Φυσικά μου λέει, τι κάθεσαι μέσα στο αμάξι τοση ώρα;  Πως θα βρει σειρά ο γιατρός;  Τωρα να σου πω οτι κάθομαι μέσα στο αμάξι γιατι ειμαι αρρωστη και δεν ηρθα για βεγγέρα, θα παρεξηγηθεις.  Και βαριεμαι.  Αφηνω το βιβλιάριο.  Ρε συ αυτα πολλά ειναι.  Τεσσερα ατομα εχει, δεκα βιβλιάρια ειναι.  Οι αλλοι θαχουνε παει για φαί μεσημεριάτικα φαίνεται.

Ο γιατρός ερχεται ακριβώς στις τεσεράμισι.  Καλο σημάδι.  Ερχεται και μια κοπελιτσα.  Εχει πυρετο.  Να περασει πρωτη.  Η κυρια που με ενημερωσε για τα βιβλιάρια γκρινιάζει.  Ο γιατρος λεει ποιος αλλος εχει πυρετό;  και με κοιτάει.  Τι με κοιτάς καλέ;  Δεν έχω πυρετο.  Ασε που βαριέμαι λεμε να μαλλιοτραβηχτώ με την κυρια.  Περιμένω.  Μεσα πρέπει να τοχουνε ριξει στη μπιριμπα, γιατι με καθε ασθενή τρώει κανα μισάωρο.  Η κυρια μουρμουράει.  Που δεν ερχονται πιο νωρίς.  Που αυτη ειναι δω απο τις τρεις η ωρα.  Δεν μπορουμε κυρά μου ναρθουμε πιο νωρις.  Δουλεύουμε.  Για να πληρώνουμε τον ΙΚΑ να χεις εσυ γιατρό να πηγαίνεις να κατσικώνεσαι απο τις τρεις η ωρα.  Για να μην προλαβαίνουμε μετά εμεις.  Αει στο διάολο.  Συγχιστηκα.

Κατα τις εξη ερχεται κι η σειρα μου.  Μπαινω μεσα.  Γιατι δεν ηρθες οταν ειπα να μπουνε οσοι εχουνε πυρετό;  Γιατι βαριομουνα να τσακωθώ με την κυρια.  Και δεν εχω και πυρετό.  Εχεις.  Καλε δεν εχω.  Εχεις.  Το βλεπω εγω.  Ματι θερμομετρο.  Με ακροάζεται.  Μου λεει να παω να κάτσω παραπέρα μην τον κολλήσω.  Θα τον χωρίσει η γυναίκα του λεει αμα κολλήσει.  Τουλάχιστον διαθέτει χιούμορ.  Κοιταει τις εξετάσεις μου.  Εχεις λιποθυμίες; Οχι δεν εχω, μη μου πειτε οτι εχω και δε το ξέρω τώρα.  Ενταξει εισαι τοτε, δεν εχεις αναιμια.  Μου γραφει φαρμακα.  Τον ρωτάω αν κανει να τα παρω μαζί με τα αλλα φαρμακα που παιρνω.  Δεν ξερει. Αυτος αυτα πρεπει να μου γράψει, να ρωτήσω αυτον που μου έγραψε τα αλλα.  Μας φώτισε.  Μου γραφει και άδεια.  Δε σουπα να κατσεις εκει, θα με κολλησεις.  Αντε παλι στην μακρινή καρέκλα του γραφείου εγω.  Τιμωρία.  Οταν μου το επιτρεπει πλησιάζω να παρω τα χαρτιά.  Οχι πολυ. Απο αποσταση.  Μη τονε χωρίσει κι η γυναίκα του.

Παντως λεω να τονε κρατήσω.  Γελαστός ειναι ο ερμος. Και βρισκεις κι ευκολα παρκιν εξω απο το ιατρείο.  Οτι πρεπει για να σου γράφει τις αδειες.  Τωρα πρεπει να βρω κι ενα γιατρό να με κάνει καλά....

Τουτη τη σελίδα τη διαβάζουνε κι αρσενικά.  Νομίζω δηλαδή.  Αλλα και μονάχα θηλυκά να τη διαβάζανε, παλι οφείλω να κάνω μια ενημέρωση για το τι προτείνουν φέτος οι μεγάλοι οικοι για τα καμάρια μας.  Να με συγχωρέσετε μονάχα αμα μπερδέψω λιγάκι τους οικους.   Τα ματάκια μου έβγαλα στη σελίδα της vogue εντάξει;

Αρχιζουμε με D&G, και δυο χειμερινά συνολάκια μουρλια.  Το πρωτο λεγετε "παω να πετάξω τα σκουπίδια και κάνει ψοφόκρυο γαμώτο", και κει που του χει κατέβει το σκουφί ανάθεμα κι αμα θα δει που θα τα πετάξει.  Σημαντική η ανακυκλώσιμη τσάντα απορριμάτων, διοτι ο μοδάτος ειναι και οικολόγος ως γνωστόν.  Το δευτερο συνολάκι, ειναι για wanna be φουσκωτούς, που δεν προλαβαίνουνε να πάνε γυμναστήριο.  Του δινεις μια με την τρόμπα και καθάρισες.  Τυφλα ναχει ο Σβαρτσενέγκερ (ντυμένος).  Απαραιτητο αξεσουάρ οπως βλεπετε, το καπέλο του Μπλέκ, που στο διάολο τον θυμηθήκανε δεν ξέρω.  Ουτε που θα βρείτε το καπέλο του.

Συνεχίζουμε με D&G γιατι μου λενε οτι κανω επιλογες απο καθε κολεξιόν και αδικώ τα κομμάτια. 

Εδω λοιπον, ξεφευγουμε απο το στυλάκι "ειμαι ο Μπλεκ και ολους τους νικάω", και παμε στο "αγαπη μου ντυθηκα κοκοβιός".  Το σακάκι απαραιτήτως καρω, και το παπιγιον απαραίτητο.  Οπως και η γυαλούμπα.  Τωρα που το κοιτάω, καλυτερα το καπέλο του Μπλεκ.  Εστω και με το παπιγιον.

Και επειδη τουτο δω το μπλογκ ειναι μπροστα απο την εποχή του, σε αποκλειστικότητα, η ανοιξιάτικη πρόταση των D&G για φέτος:

Το μοντελο λεγεται "βγηκα να παρω εφημεριδα, αλλα να δεις που κατι ξεχασα".  Προσοχή στη λεπτομέρεια παρακαλώ, προκειται για υφασμα σατινέ που συνοδευεται απο παντοφλα ξουφτερνη και πουκάμισο απαραίτητα ανοιχτο.  Η τριχα και η καδένα ειναι προαιρετικές.  Το παντελόνι εχει μείνει στη ντουλάπα. Δεξιά, βλέπετε την ιδια προταση, στην παραλλαγή "πετάχτηκα στο σουπερμάρκετ και μου πηρανε τα σωβρακα", συν που του βγήκανε τα μάτια απο τις τιμές υποθέτω.  Παρατηρείστε το σανδαλάκι, καθως και το απαραίτητο παπιγιόν. Γιατι και στο σουπερμάρκετ ο μοδάτος ξεχωρίζει, πως να το κάνουμε.

Συνεχίζουμε με Gaultier, και σαφεις παραπομπές στο πνεύμα των ημερών.  Το πρωτο μοντελάκι λεγεται "ας γινουμε ολοι παλαιστινιοι", και φοριεται με εξαιρετική προσοχή.  Δεν ξερεις ποτε τι θα σου ξημερώσει.  Το δευτερο, ειναι το "μακρυ χερι του νομου", αλλα το χερι το χασαμε, και μας μείνανε μονάχα τα μανικια.  Ο επιδεσμος στο κεφάλι ειναι απο τις βόμβες.  Το παντελόνι παραπέμπει στο παλαιστινιακό φουλάρι, και η σημαία της Αγγλιας περισσεψε απο το γηπεδο. 

Και για το τέλος Prada.  Η Prada για φετος προτεινει το look "αγαπη μου στους ποσους βαθμούς ειπες να το βάλω το πλυντηριο;", σε συνδυασμό με το "αει σιχτιρι παλι το καψα στο σιδέρωμα, να βάλω ενα γιλεκάκι να μη φαίνεται η τρυπα".  Γραμμη που θα φορεθεί και λόγω οικονομικής κρισης, μασαμπουκιάζατε μασαμπουκιάζετε, κάντε τώρα καλά να χωρέσετε στα περσινά που δεν υπάρχει φράγκο για ρούχα.  Το μπλε-ελετρικ παντελόνι, διαθέτει και εξτρα αποθηκευτικό χωρο (γιατι δεν υπάρχει πουθενά αλλου χωρος για τσέπες).

Ναι, δε το ξέχασα, δηλαδή το ξέχασα, και μου το θυμισε η Φαβα.  Χειμώνας 08-09 λοιπον, κατευθειαν απο τη σελιδα της vogue, με ρουχα επιλεγμένων σχεδιαστών:

Το look που προτείνει ο Dior για φέτος, ειναι να ντυθείτε μπόγος.  Μωβ, γκρι, δεν έχει σημασία.  Μπογος πάντως.  Κι οχι μπόγος ότι κι ότι, με τις κορδελίτσες και τα βολάν σας και τα ωραία σας, ναρθει η θηλυκότητά σας να απογειωθεί και να δείξει. Τυλιχτείτε το πάπλωμα και κάντε του δυο χαριτωμένες σούρες απο κατω.  Ακομα καλύτερα, προσθέστε και το κουβερλί, ειδικά αν έχει φραμπαλάδες. Απαραιτητο αξεσουάρ το ταψί, κατσαρολα, οτι σας βρισκεται τέλως πάντων, στο κεφάλι.  Μπρικι δεν ειδα να φοράει καμμιά, μη βάλετε.  Για πιο έθνικ εμφάνιση, μπορειτε να χρησιμοποιήσετε ένα γουόκ, η την πήλινη γάστρα της γιαγιάς απο το χωριό..

      Ο Αρμανι παντα σχεδιαζε κομψά ρούχα.  Το συγκεκριμένο μπορεί να σας διασφαλίσει οτι ολοι θα μεινουν υπνωτισμένοι στο περασμά σας.  Ισως μερικοί να νιώσουν και ιλλιγγους.  Να πανε να κοιταξουνε τα αυτιά τους, λαβύρινθο θαχουνε..

Η αποδειξη οτι ο Armani ξερει απο κομψοτητα.  Για το συγκεκριμένο ντεκολτέ πρέπει να υιοθετήσετε το στυλ "κατάπια μπαστούνι και μου εκατσε λίγο στραβά", διότι έτσι και σκυψετε ή καμπουριάσετε θα σας κόψει η λογοκρισία.  Επισης αμα το φορέσετε αυτο και περπατήσετε χωρίς να σαβουρντιαστείτε σε πέντε βήματα, εμένα να μου τρυπήσετε τη μύτη.

Η νυφη απο το διαστημα. Εναλλακτικά, η νυφη μετά το τρακάρισμα με τη νταλίκα και την φροντιδα των γιατρών του ΕΣΥ.  Τα σωληνάκια ειναι απο την εντατική.  Τα λουλουδάκια απο την κηδεία.  Η περτικαλί περικοκλάδα ειναι ευγενική προσφορά του γαμπρού.  Gaultier βεβαίως βεβαίως.

Η Chanel φέτος έπαθε ψυχωση με τα μπρατσάκια.  Must το μανίκι-μπρατσάκι, κοιτα μαμα κολυμπάω, εδω σε ωραιότατη φούξια εκδοχή, με σφηκοφωλιά στη μέση.  Οι σφήκες τσιμπάνε το πόδι του μοντέλου οπως βλέπετε.  Επισης, θυμήθηκαν εκει στη Chanel που τους σήκωνε η καθηγήτρια της Γεωμετριας και τους ξεφτίλιζε, που να φανταζότανε η γυναικα τι ταλέντα ειχε μπροστά της, κι αποφάσισαν να την εκδικηθούν.  Γιαυτο την ντυσανε τριγωνο.  και της φορέσανε κι ενα κυλινδρο στη μέση.  Πολυ χρησιμο μοντέλο οταν υπάρχει συνωστισμός στο μετρό, στο τρόλευ ή στο λεωφορείο, διότι κρατά τους πάντες σε απόσταση ασφαλείας...

Και τελος,Lacroix και παλι, το μοντελάκι "ημουν και γω στα επεισόδια", η "περασα και γω απο τη Γαζα".  Ενα μοντελάκι για ολες τις ωρες, συνδυάζεται με κυανά γάντια γιατι δεν λεει κοριτσια πράματα να φορέσετε και κράνη να χαλάσει η κόμμωση, κουκούλα της αρεσκείας σας και χτενισμα "μου σηκωθηκε η τριχα" για να ταιριάζει με το σύνολο. 

Αυτα για αποψε.  Αμα εχω κέφι μπορει να ανεβάσω και αντρική μοδα.  Αν και τα αρσενικά δε σουλουπονονται με τιποτα....