Κανει ψοφόκρυο. Εντελώς. Παρολα τα ισοθερμικά σωβρακοφανέλια και τα αντιανεμικά μπουφάν, πάνω στο μηχανάκι εχω γινει παγωτό. Κασάτο. Πάμε Πειραιά. Στο γιατρό. Σε ένα γιατρό απο κείνους που οι άνθρωποι καμμιά φορά ντρέπονται να πούνε ότι πάνε. Γιατί, καμμιά φορά, η ζωή πέφτει πάνω στους ανθρώπους και τους πλακώνει. Δε το καταλαβαίνεις αμέσως, κανείς δε το καταλαβαίνει, κι ύστερα μαζεύονται τα μπάζα πολλά, κι όσο κι αν σκάψω εγώ, κι εσύ, τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε, κι ο άλλος πνίγεται κάτω απο το βάρος.. Κι εκει ειναι φορές που χρειάζεται κάποιος αλλος, πιο ειδικός, να φέρει γερανό και μηχανήματα για να τον ξεπλακώσει. Σε τετοιο γιατρό πάμε. Γιατρό για ανθρώπους που η ζωή τους πλακώνει και δεν μπορούνε να αναπνεύσουνε.
Η ώρα έχει περάσει, είμαστε ακόμα εκεί, σκέφτομαι πως θαπρεπε να ειδοποιήσω σπίτι οτι θα αργήσουμε. Σε δυο ρόδες είμαστε στο κάτω κάτω, θα αρχίσουνε να ανησυχούν. Ελα μανα, είμαστε τον πειραιά, και θα αργήσουμε να ρθουμε. Τι πηγατε να κάνετε στον πειραιά; Λες και δε τοξερα. Της εξηγω. Προσπαθώ δηλαδή. Γιατί οσο εγώ προσπαθώ να πω που είμαστε και γιατί ήρθαμε εδώ, η μάνα μου ψέλνει. Που ταλαιπωρούμε. Που θα παγώσω. Που δεν μπορουσε να πάει μόνος του, που κάνω δυο δουλειές, που μεθαυριο ποιός θα με στηριξει εμένα.. Καπου την ξερω αυτή τη λογική. Εικοσι χρόνια μπακαλόγατος την έμαθα καλά. Διακόσια γραμμάρια χαμόγελο για ενα κιλό συμπαράσταση. Ενα τρακόσα μου βγήκε η συμπαράσταση να την αφήσω; Οχι, βγάλε γιατί δε βγαίνω...
Μάθαμε να μετράμε τη ζωή μας με το μέτρο και τις σχέσεις μας με το ζύγι. Τι μου δίνεις, τι σου δίνω. Προς τα που πάει η ζυγαριά. Με κλέβεις, σε κλέβω. Τεφτέρια και βερεσέδια. Ζωή σαν λογιστικό βιβλίο. Με λεκέδες απο λίπος στις γωνιές....
Κανει ψοφόκρυο. Κοβω βόλτες στον πεζοδρομο και σε περιμένω. Να σε δω να κατεβαίνεις, πιο ήρεμος και με μια καινούργια ελπίδα στα μάτια. Κι ας μη μου πεις ούτε ευχαριστώ. Εχω πετάξει τη ζυγαριά και το μέτρο. Σε αυτή τη σχέση, μου φτάνει μονάχα που εισαι πάντα εκεί....
Παρατηρούσα σήμερα τους πελάτες στο μαγαζί... Οχι ολους. Μαλλον παρατηρούσα τις πελάτισσες, κάποιες από αυτές, γηραιες κυρίες λιγότερο ή περισσότερο, χρόνια κάτοικοι ετούτης της πολύπαθης περιοχής: Πλατεία Αμερικής, Αγιου Μελετίου, Κυψέλη. Μερες τώρα μου χει κολλήσει πως κάτι μου θυμίζουν. Και σημερα το βρήκα. Ναι, κάτι μου θυμίζουν. Κάτι πολύ οικείο. Σαββατόβραδα με ελληνική ταινία στο σπίτι. Μαλλιά πιασμένα σε σφιχτό, τέλειο κότσο πρωί πρωί. Πρόσωπο σκαμμένο απο τα χρονια, μα περιποιημένο, ταγιεράκι και τσαντούλα ασσορτί με τα παπούτσια. Για τα πρωινά ψώνια. Μια Νιτσα Τσαγανέα. Αξιοπρεπής, κυρία, να σου ζητάει ετούτο και κείνο, με κεινο τον τροπο που σε κάνει να θες να τρέξεις να την εξυπηρετήσεις.
Καπελάκι φανταχτερό, φουλαρι και τσάντα ασσορτί, μαλλι λάχανο, άψογα στυλιζαρισμένο. Ενίοτε και ασσορτί γυαλιά ηλίου. Μια τάση νεανίζουσα, ύφος φιλικό αλλά πάντα αφ'υψηλού. Ζητάει ετούτο κι εκείνο, και σχεδόν σε βάζει να κουβαλάς τα ψώνια της περπατώντας αγέρωχα μπροστά σου. Γατζωμένη στην εποχή που σήκωνε το νεοαποκτηθέν τηλέφωνό της, και τηλεφωνούσε στο μπακαλόγατο:μπελτέ; ναι έχουμε μπελντε νομιζω... Μια Μαίρη Αρώνη γεμάτη χρώμα, και γω σα Ζηκος απο πίσω της φορτωμένη το καλάθι της να την ακολουθώ...
Υφος στριφνό, ντυσιμο αλλοπρόσαλλο, πότε με τη ρόμπα του σπιτιού και πότε με το καλό της το ταγιέρ, μύτη ζαρωμένη, τίποτα δεν είναι στη θέση του και τίποτα δεν είναι αρκετά καλό, αναζητώντας πάντα κάτι διαφορετικό, μια Τασσώ Καββαδία που μονίμως διαμαρτύρεται,γιατί περιμένει τόση ώρα στο ταμείο και γιατί ο υπάλληλος δεν είναι στη θέση του να της δώσει τυρί...
Οι σύντροφοί τους σπάνια τις συνοδεύουν στις πρωινές τους εξορμήσεις. Όταν το κάνουνε όμως, είναι απόλυτα ταιριαστοί. Με το παλτό ή την καπαρτίνα τους, το απαραίτητο καπελάκι και συχνά το μπαστούνι τους, Ορεστηδες Μακρήδες που παντρέψανε πέντε κόρες, Παπαγιαννόπουλοι που τρέχουν πίσω απο τις Παστα Φλώρες τους, επιβλητικοί Κωνσταντάρες και χωρατατζήδες Φωτόπουλοι... Ανθρωποι μιας αλλης εποχής, χαμένοι σε τούτο το παζλ, περιμένουν στο ταμείο ανάμεσα σε γκέι, αλλοδαπούς, καλλιτέχνες και φοιτητές. Αταίριαστοι κι όμως τόσο οικείοι...
Σκεφτομαι τα βράδια αυτών των ανθρώπων, στα διαμερίσματα αυτά που κάποτε σήμαιναν την κοινωνική τους άνοδο και καταξίωση, επιπλωμένα με κείνα τα βαριά επιπλα που υποσχονταν πως όλα θα κρατούσανε για μια ζωή.. Τα μοναχικά τους βράδια, τώρα που δεν υπάρχει πια το ζαχαροπλαστείο του Μαλάμου για να φάνε ενα γλυκό στην πλατεία, που δεν υπάρχει καφενείο πια, ή και να υπάρχει ειναι πολύ διαφορετικό από αυτό που κάποτε είχανε γνωρίσει. Σκεφτομαι τα βράδια αυτών των ανθρώπων, ένα σκηνικό απο ελληνική ταινία, και κάπου στην άκρη, σαν παραφωνία, η μοναδική τους παρέα, μια έγχρωμη τηλεόραση. Που κάποια στιγμη παίζει ασπρόμαυρα... Πως ναναι να παρακολουθείς τη ζωή σου, σαν παλιό σινεμά...
(Για το μπαμπά μου, που κάνει βόλτες στη γειτονιά, ψάχνοντας κάθε μέρα να βρει τι έχει απομείνει απο την Αθήνα που θυμάται..)
Εγω τοπα οτι εχω αρχίσει να γίνομαι ρατσίστρια. Και πολυ με ανησυχεί αυτό, και δεν ξέρω τι να κάνω. Αλλα μέχρι να αποφασίσω τι να κάνω, έρχονται τα γεγονότα και πάλι με ταρακουνάνε απο τη θέση μου. Και παλι αλλάζω γνώμη. Φτερό στον άνεμο εχω καταντήσει..
Αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει λεει νεαρός Αφγανός στις τουαλέτες κρατητηρίου.. Και τι εγινε θα μου πεις... Ειναι που αρχίζω και σκέφτομαι, τούτο το παιδι, άραγε, τι το σπρωξε να περάσει τη θηλιά στο λαιμό του; Τι τοκανε να χάσει τη θέλησή του για ζωή; Αυτο το παιδί που ταξίδεψε, με ποιός ξέρει τι συνθήκες απο τη χωρα του για το αγνωστο, που ξεβράστηκε εδώ, ελπίζοντας μια τύχη καλύτερη κι ενα καλύτερο ξεκίνημα, γιατι θέλησε να τελειώσει τη ζωή του μέσα σε βρώμικες τουαλέτες; Μηπως γιατι η καλύτερη τυχη που περίμενε, ήταν η απαξίωση και η συλληψή του σα λαθρομετανάστη, μήπως γιατί η καλύτερη τύχη που βρήκε, ήταν να χασει και το μοναδικό πράγμα που του είχε απομείνει, κι αυτο για το οποίο παλευε απο την αρχή: την αξιοπρέπειά του; Δεν ξερω. Δε μπορώ να ξέρω.
Διαβαζα ενα ρεπορτάζ, νομιζω στο Ε της Ελευθεροτυπίας ήταν, για το κέντρο υποδοχής προσφύγων της Αθηνας. Το μοναδικό. Αυτο που ειναι χωμένο σε ένα στενό κάπου πισω απο την Πετρου Ραλλη, που δουλεύει παραδόξως μονάχα τα Σαββατα, και που εκατοντάδες άνθρωποι στήνονται μέσα στο κρύο, δίπλα στην ξεσκεπη κοίτη του -κάποτε- ποταμιού, απο το βράδι της Παρασκευής, ελπίζοντας να γίνουν "νόμιμοι". Διάβαζα πως στη χωρα που ο ικέτης ήτανε πρόσωπο ιερό, στη χώρα που αρκούσε να προσφύγεις σε οποιοδήποτε ναό της ως ικέτης για να τύχεις προστασίας, οι πρόσφυγες ειναι ψυχές στριμωγμένες στη λάσπη, που έχουν μόνο μια μέρα τη βδομάδα να ζητήσουνε προστασία... Κι οχι απο τους θεούς, μα απο ανθρώπους που κανουνε μια γραφειοκρατική δουλειά, που αδιαφορούν για ποιό λογο εγκατέλειψες την πατρίδα σου, αδιαφορούν αν κινδυνεύει η ζωή σου, και το πρωτο τους μέλημα ειναι ενα: να σε ξεφορτωθούν, γιατί μαζευτήκατε πολλοι. Και δεν εχει σημασία αν στη χώρα σου ειχες φυλακιστεί για τις ιδέες σου, ή απλά δεν εβρισκες δουλειά, έτσι κι αλλιως κανείς δε μιλάει τη γλώσσα σου για να τους εξηγήσεις, και δεν εισαι παρα άλλος ενας απο "αυτους". Που γινανε ενοχλητικά πολλοι. Και πρέπει να αραιώσουν.
Κι ομως μια χώρα για να πάει μπροστά θέλει μυαλό και χέρια. Και μια και τα δικά μας γίνονται ολο και πιο ευαίσθητα, ίσως αυτά τα τραχιά σκουρόχρωμα χέρια να μπορούσανε να βοηθήσουν. Οπως βοήθησαν κάποτε τα χέρια των ελληνων μεταναστών να στηθεί απο την αρχή η Γερμανια. Μονάχα που πρέπει πρωτα ναχεις την υποδομή και μετά να βάλεις τα χέρια. Εμεις βάλαμε πρώτα τα χέρια, αλλά δεν είχαμε τι να τα κάνουμε.. Και με τόσα χέρια ξέμπαρκα γυρω γυρω, σίγουρα κάποιο θα σου βουτήξει το πορτοφόλι. Και μετά θα αρχίσουμε να φωνάζουμε οτι ήρθανε "αυτοί" και μας κλέβουνε. Εμας. Και θα τους κλείσουμε την πόρτα στα μούτρα, και θα τους καταδικάσουμε στην παρανομία. "Κωρις καρτιά, ντεν έκει δουλειά, ντεν έκει σπιτι". Κι αμα δεν εχει δουλειά, και δεν έχει σπίτι, τι μένει να κάνει πια; Να σιγοβράσει στο περιθώριό του, ή να κρεμαστεί στην τουαλέτα κάποιου κρατητηριου... Κι αν αυτο που τον ξέβρασε εδω ητανε η αξιοπρέπεια που του χε απομείνει, ο δευτερος δρόμος συχνά γίνεται μονόδρομος...
Λιγο πριν ενοχληθώ ξανά απο καποιον μελαψο που θα θέλει να μου πλύνει με το ζορι το τζάμι, λίγο πριν επιταχύνω για να απομακρυνθώ απο τον αλλοδαπό που με ακολουθεί, βάζω να ακούσω πάλι ενα αγαπημένο τραγουδάκι.. καμμιά φορά η μουσική με βοηθάει να ξεδιαλύνω τις σκέψεις μου..
Διοτι δε μας καθεται που δε μας καθεται το ρημάδι στ'αληθεια, ας κάνουμε κάτι τουλάχιστον να μας κάτσει στα ψέμματα. Για τους fun του pet society λοιπον, ο τροπος να γινεται "Ελληνας Κροισος με νησι" η μαλλον χωρίς νησι, αλλα τελως πάντων να ρημάξετε τα χρυσα mystery boxes με την ησυχία σας, είναι εδω! Δεν ειναι πολυ απλο, και θελει λιγη φασαρία. Αλλα αμα δε βρεξεις τον απαυτο σου δε θα φας ψάρι, λένε στο χωριό μου. Επισης ειναι και λιγο θεμα τυχης, γιατι πρέπει το Pc σας να υποστηριζει ενα πραμα που λεγεται DBVM και δεν εχω ιδεα τι ειναι, γιατι μια και το ενα pc μου το υποστηριζε, δε βρηκα το λογο να ψάξω να βρω πως διαολο διορθωνεται αμα δε το υποστηρίζει... sorry guys, αλλα ειπαμε να βρεξουμε τον απαυτο μας να μην πνιγούμε κι ολας ε;
Παμε λοιπον.
Θα χρειαστείτε το Cheat Engine 5.4 το οποιο για να μην ψαχνετε, θα το βρειτε εδω.
Κατεβαστε το κι εγκαταστείστε το. Για να μην παιδευεστε αδικα, οταν ανοιξει καντε κλικ πανω στο σημα του (αυτο το Ε που μοιαζει με ευρω) να δειτε αν υποστηριζετε αυτο το DBVM. Αν οχι, μη διαβασετε παρακάτω. Ειστε γκαντέμηδες, ο Μητσοτάκης σας φιλησε σταυρωτά, ή εχετε πιθανότητες να πιάσετε το τζόκερ στ' αληθεια. Παντως το κολπο δε θα πιασει.
Μετα θα πρέπει να τσεκάρετε τι εκδοση flash εχετε. Αυτο γινεται ευκολα, με ενα δεξι κλικ πανω στο Pet society την ωρα που παιζετε. Αν εχετε το 10, που μαλλον αυτον εχετε, την εχετε ασχημα. Διοτι πρεπει να τον ξηλωσετε. Πατε λοιπον προσθαφαιρεση προγραμμάτων και κανετε απεγκατάσταση του flash player 10. Μετα κάνετε εγκατάσταση κανονικά τον flash player 9, που κι αυτον ετοιμο σας τον έχω, εδω. Το καλο σε μενα, δεν ξερω αν γινεται παντα ετσι, ειναι οτι πηγε και μου κοτσαρε την εκδοση 9 μονο στον Internet Explorer, και μου αφησε ανέπαφο το Firefox με τη 10. Ετσι ο Explorer απεκτησε και μια χρησιμοτητα, διοτι αχρηστος μου ήτανε ως τωρα. Τσεκαρετε παλι με δεξι κλικ οτι εχετε οντως την 9. Μην παιδευομαστε αδικα ετσι;
Οκ, τωρα εχουμε flash 9, cheat engine, ανοιγουμε το παιχνιδι και ετοιμαζόμαστε για δράση.
1. Πηγαιντε αγοράστε ενα μηλο. Δηλαδή παρτε οτι θελετε, αλλα μη δωσετε καμμια περιουσια γιατι θα το πουλήσετε αμέσως μετά.
2. Πηγαιντε σπιτι σας.
3.Ανοιξτε το μπαουλο σας και τραβατε το μηλο για πουλημα. Το παιχνίδι θα σας κλέψει οικτρά, γιατι θα θέλει να το αγοράσει 4 coins κατω απο την τιμή του, πράγμα που μας διώχνει τις τελευταίες ηθικές αναστολές για το οτι θα το κλέψουμε και μεις. Πουληστε το κι αφήστε το μπαουλο ανοιχτό.
4. Ανοιξτε το cheat engine. Πατηστε πανω πανω αριστερά που εχει ενα πραμα σα μεγενθυτικο φακό πανω σε οθονη. Θα βγαλει ενα μακρινάρι. Διαλέξτε iexplore.exe αν εχετε τον τρισκατάρατο IE, ή firefox, ή safari, αναλογα σε ποιο browser εχετε την εκδοση 9 του flash (και τον χρησιμοποιείτε για το παιχνιδι). Εχει ενα κουτακι που λεει Hex. Δωστε του μια. Γραψτε μεσα 840FFF85C12A0FF2. Απο κατω επιλέξτε value type 8 bytes, και δωστε μια και σε αυτο που λεει also scan read only memory. Πατηστε First scan. Αν ολα εχουνε παει καλά θα βγάλει αριστερά δυο γραμμές. Πατηστε την πρώτη και επιλέξτε dissaseble this memory region. Θα ανοιξει ενα αλλο πινακακι με κατι κινέζικα, και με την πρωτη γραμμη μαυρισμένη. Καντε δεξι κλικ και πατήστε toggle breakpoint. Πειτε ναι στο βλάκα που ρωτάει αν θελετε να το κάνετε. Φυσικα και θελετε. Ξαναγυριστε στο παιχνίδι. Κλειστε το μπαουλο, και βγειτε μια βολτα να παρετε αερα. Κουτουλήστε τα δέντρα. Μολις κάποιο ευαρεστηθεί να σας δωσει κανα φράγκο, το παιχνίδι θα κολλήσει. Γυρνάτε στο cheat engine, λογικα δε θαχετε προβλημα να το ανεβάσετε απο την taskbar, αλλα αν εχετε χρησιμοποιήστε το alt+tab. Τωρα καποια πράγματα στο προηγούμενο πινακάκι εχουνε κοκκινήσει απο το κακό τους. Διαλέξτε το ECX πατήστε το και γραψτε στο πλαισιο που ανοίγει 9999. Μονο τεσσερα εννιάρια ε; Γιατι αλλιως θα σας πετάξει οξω κι αντε πάλι απο την αρχή. Μην ειστε φαταούλες. Μετα πηγαίντε πανω που γραφει Debugg και επιλέξτε run. Το παιχνιδι ξεκολλάει. Πηγαιντε σπιτι σας, και ειστε κατα 40000 πλουσιοτεροι. Μπορειτε να το ξανακάνετε απο την αρχή για αλλες 40000, αρκει να πατήσετε παλι το πανω δεξιά κουμπάκι και να επιλέξετε ξανά το browser σας. Ή μπορειτε απλά να το σωσετε, για νασαστε σιγουροι, και μετά να ξαναμπείτε και να ξανακάνετε τη διαδικασία απο την αρχή..
Την ιστορια του Μπλακι, του γατουλη που παρουσίασε καποια εγκεφαλοπάθεια, την είχα διαβάσει πιο παλιά. Το αφεντικο του, αν μπορείς να πεις για μια γάτα οτι έχει αφεντικό δηλαδή, ένας άνθρωπος που δεν ήταν αυτό που λέμε ζωόφιλος, μα παραδόθηκε άνευ όρων στη γατίσια ματιά του Μπλάκι, έκανε ότι μπορούσε για να τον σώσει. Και μια και μιλάμε για την Αυστραλια, μιλάμε για μια πορεία του Μπλάκι απο τον συνοικιακό κτηνίατρο, στους κορυφαίους της χώρας, και απο κει στην πιο εξελιγμένη κτηνιατρική κλινική της.. Όταν διαβάζεις την ιστορια του Μπλάκι, ακόμα κι αν δεν είσαι ζωόφιλος, χαμογελάς. Χαμογελάς με τον τρόπο που εισέβαλλε στη ζωή του Downes, γιατι ειναι αληθινή ιστορία, με τον τρόπο που τον κατέκτησε, με το δέος που νιώθει ο άνθρωπος μπροστά στην αμέριστη αγάπη που του προσφέρει ένα γατί, και που δεν ξέρει πως να τη χειριστεί. Όσο προχωράει η ιστορία νιώθεις αγωνία. Αγωνία για την ασθένεια, για την εξέλιξή της, για την ευθύνη του να πρέπει να αποφασίσεις για μια ζωή που εξαρτάται ολοκληρωτικά απο σένα. Ο Downes έκανε το καλύτερο δυνατό για το Μπλάκι. Το καλύτερο ανθρωπίνως δυνατόν... Και κει, κάπου μετά τη μέση του βιβλίου, αρχίζεις να νιώθεις την πικρή γευση, αυτή που το "αφεντικό" του Μπλακι δεν ήθελε να παραδεχτεί, κι όταν τελικά η μάχη χάνεται το βλέπεις και λίγο σα λύτρωση.. Λιγο..
"Ο θάνατος τον είχε νικήσει κι ο Μπλάκι, που είχε παλέψει τόσο σκληρά, δεν ήταν απλώς χωρίς ζωή. Ήταν και χωρίς αξιοπρέπεια. Ούτε ίχνος απο το υπέροχο τρίχωμά του και τους δυνατούς μύες της νεότητάς του. Ήταν άκαμπτος, ταλαιπωρημένος και ξυρισμένος. Ένα άσχημο απομεινάρι.....
Βγάλαμε τα μαξιλαράκια απο τη πρίζα, διπλώσαμε τα σεντόνια κι αποσυναρμολογησαμε το καλάθι. Ήμουν σοκαρισμένος και αμήχανος μεταξύ άλλων. Ήθελα να αφαιρέσω όσο πιο γρήγορα γίνονταν όλα αυτά τα σύνεργα που βοηθούσαν το Μπλάκι να επιβιώνει. Να εγκαταλείψω τον τόπο του ατυχήματος. Να αρνηθώ, ίσως, τη συμμετοχή μας...."
Η πικρή διαπίστωση πως τελικά τούτος ο αγώνας να κρατηθεί στη ζωή ο Μπλάκι, ήταν ένας αγώνας να ξορκίσει τον πόνο που θα προκαλούσε η απώλειά του. Πως τελικά ήταν ένας εγωιστικός αγώνας χαμένος απο την αρχή. Γιατι ο Μπλάκι είχε απο καιρό φύγει. Απο τότε που έχασε τη λάμψη των ματιών του και το γυαλιστερό του τρίχωμα.. Μα είμαστε άνθρωποι, και πάντα πιστεύουμε πως όλα μπορούμε να τα ορίζουμε στη φύση..
Ο Μπλάκι ειναι ένα υπέροχο βιβλίο. Κάποτε με έκανε να κλάψω. Ακόμα με κάνει. Και σήμερα, αποχαιρετώντας τον Εκτορα πάνω στο κτηνιατρικό τραπέζι, ήτανε το βιβλίο που διάλεξα να αγκαλιάσω και να κουλουριαστώ μαζί του στον καναπέ.. Ίσως για ναχω μια δικαιολογία για τα δάκρυά μου. Ή ισως για να νιώσω πως κάναμε το ελάχιστο που μπορούσαμε για τα εννιά χρόνια που μας χάρισε... Την ανακούφιση, να κοιμηθεί με αγαπημένα προσωπα γύρω του, κι ένα ξύσιμο στα μεγάλα ελαφίσια του αυτιά...
-Ελατε να σας δειξω τους καφέδες, να διαλέξετε ποιόν θέλετε. (Θα αγιάσω εγω σε τουτη τη δουλειά)
Το ραφι ειναι συνολο εικοσιπέντε μετρα. Τι διαολο κατι θα βρει που να του κανει. Τον παω ως εκει και κανω να φυγω.
-Δωστε μου ενα καφε.
(Που να πνιγεις με τον καφέ ρε φιλε, μας επρηξες).
-Οριστε.
Του πασάρω τον πρώτο που βρισκω μπροστά μου. Ειναι Εσπρεσσο καποιας μαρκας, και μεριδες μαλιστα.
-Οχι αυτον. Τον πρασινο.
(Εισαι και πρηχτης, εισαι και βαζελος. Αει σιχτιρι).
-Αυτον; (Γνωστος καφες φιλτρου σε πρασινη συσκευασία)
-Αυτος ειναι που δειχνει η διαφήμιση; (Μη μου περιγραψεις τη διαφήμιση, δε θα το αντεξω).
-Ναι, διαφημίζεται πολυ αυτος.
-Ευχαριστω.
-Ναστε καλα (μεχρι να βγειτε απο το μαγαζί. Μετά ελπίζω να σας πατήσει το τρολευ, να σας κουτσουλήσουνε τα περιστέρια, και να παθετε ηλεκτροπληξία απο την καφετιέρα. Ή αν θελατε ελληνικο να εκραγεί το γκαζάκι. Στα μουτρα σας. Κι ειναι ακομα οχτώ και τέταρτο το πρωί!)
Χτες ειχαμε πανσεληνο. Εκτος απο πανσέληνο, ειχαμε λεει κι εκλειψη της Σεληνης, ετσι λενε οι αστρολόγοι δηλαδή, διοτι εμεις εδω στην ελλαδα, ως συνήθως την τυφλα μας δεν είδαμε. Αλλα οπως λενε οι αστρολόγοι, η εκλειψη μπορει κανει το κουλουβάχατό της και χωρίς να τηνε δεις. Στην περιπτωση μου τα κατάφερε μια χαρά...
Οπως παντα, αρχισαν ολα με ενα τηλεφωνημα: Δεν ειναι κλισε, πολλα πραγματα σε τουτη τη ζωή αρχίζουνε με ενα τηλεφώνημα. Και τελειώνουν επίσης. Ασχετο. Η φιλη μου ακουγοτανε καπως, Θα κρυωσε λεω. Μετά κρύωσα εγω, γιατί την άκουγα να κλαίει. Τι επαθες παιδί μου; Ο Εκτορας. Ο Εκτορας ειναι ο σκυλος της. Ενα κουτάβι που εδω και δεκα χρονια -απο τοτε που βρεθηκε στο δρομο των κολλητών μου- βγαζει κοροιδευτικά τη γλώσσα του στη μοιρα του, που τον ηθελε πεθαμένο πριν καλα καλά ανοιξει τα μάτια του. Τα δυο τελευταία χρονια, αυτή η κυρια μοιρα γυρισε και απαίτησε να γινει το γραφτό της, ο Εκτορας επαθε καλαζαρ, νεφρική ανεπάρκεια, τα παιδιά δώσανε μάχη και κατάφεραν να τον γιατρέψουν, τους τελευταίους εξη μήνες ειχε γίνει ξανα ο γνωστος μας,υγιής Εκτορας, που σηκωνε τα α-λα Μπαμπι το Ελαφάκι αυτιά του και μας κοίταγε με προσμονή καθε φορά που λέγαμε λέξη που αρχιζε απο φ: Φαι, Φακα, Φιρφιρίκος, Φουστα, οτι και να λέγαμε, ο Εκτορας τσίτωνε τα αυτιά του και περιμενε να του γεμίσουμε το πιάτο!!! Ενα δεκάχρονο κουτάβι έχει απομείνει ο Εκτορας, και μάλλον εκεινη η πεισματάρα μοιρα επαιξε ρολο σε αυτο. Και τωρα,ξαφνικά, παρουσίασε λευχαιμία. Αυτο ειναι και το τελος. Αυτο προσπαθούσε να μου πει κλαίγοντας η φίλη μου. Οτι ολα τελειωσαν, οτι μέσα στη βδομάδα θα πρέπει να παει για ευθανασία, οτι η μοιρα που δε κατάφερε να τονε ξεκάνει σαν μικρό, τυφλό και γεμάτο τσιμπούρια κουτάβι πεταμένο σε μια αυλή, ηρθε τωρα για να τα καταφέρει... Η εκλειψη ειχε αρχισει...
Σημερα το πρωί παλι, φτάνοντας στο μαγαζί, κανω να κατέβω απο το μηχανακι, μπερδευεται το πόδι, η τσάντα, το δεν ξερω τι μου δεν ξερω που, και φεύγω σούμπιτη, με το κράνος φορεμένο, να εξερευνήσω απο κοντά τα πλακάκια του πεζόδρομου. Αυτά τα κρανη παιδια, πολυ επικίνδυνα είναι, να τα απαγορέψουνε. Διοτι αν έπεφτα χωρίς το κράνος, θα είχα μόνο εναν πονεμένο αγκώνα, ενα σπασμένο νύχι, δυο πονεμένα πόδια και δυο συμμετρικές μελανιές στους μηρούς (εκ των οποίων η δεξιά μάλλον έγινε χαρην συμμετρίας, δεν καταλαβαίνω, εγώ αριστερά έπεσα). Τώρα όμως, εχω κι ενα πονεμένο σβέρκο, κι ενα κεφάλι που ακόμα κουδουνιζει, και παλι καλα που δεν ανοιξα καμμια τρυπα στα πλακάκια να γινω το νεο καλλωπιστικό φυτό του πεζοδρόμου -τη γλάστρα πάντως την είχα έτοιμη. Επισης εγινα ο περιγελος των πιτσιρικάδων του διπλανού γυμνασίου, που εκείνη την ώρα πήγαιναν σχολείο, τόσο που το κράνος το έβγαλα μονάχα όταν μπηκα στο μαγαζί, κι ας κουδούνιζε η κεφαλή μου, για να περισώσω ότι απόμεινε απο την χαμένη αξιοπρέπεια της κυρίας προισταμένης (εγώ ειμαι αυτή, μη γελάτε). Κι η εκλειψη ειχε περάσει..
Το μεσημέρι, εκει που καθόμουνα ωραία και καλά στο γραφείο μου και πάλευα με τα θηρία, θυμήθηκα το βράδυ της Πρωτοχρονιάς.. Μαλλον ταρακουνήθηκε το κεφάλι μου παραπάνω αποσο έπρεπε, και κεινη την ώρα αρχισαν τα κομμάτια του μυαλου μου να πεφτουν στη θέση τους. Ή περίπου. Θυμήθηκα που κοβαμε τη βασιλόπιτα στο σπίτι των κολλητών, του νοικοκυρη, της νοικοκυράς, των σκύλων, πρωτα του Μορφέα, που ειναι πιο μεγάλος, μετά του Εκτορα που ειναι το κουτάβι, μετά των επισκεπτών, πρώτα του άντρα μου, α, καλέ νατο το φλουρί, έπεσε ανάμεσα τους.... Και με πιάνει ένας πανικός, μια μούρλια, τι γρουσούζικο φλουρί έβαλα στην βασιλοπιτα, κι αν έπεσε ανάμεσα στον Εκτορα και τον αντρα μου, τι κακό άλλο θα μας βρει, και του στειλα μυνημα, οπως κατεβαίνεις, περνα απο την Αγια Ζωνη να ανάψεις ενα κεράκι ε; Τι λες παιδάκι μου μου λεει ο ανθρωπος, παλάβωσες, όχι του λέω, το φλουρί την πρωτοχρονιά έπεσε ανάμεσα σε σένα και τον Εκτορα κι ήτανε πολυ κακο φλουρί ετούτο, και να πας στην Αγια Ζωνη που σου λέω... Καλα μου λεει, οταν θαρθω θα πάμε σε ενα γιατρό γιατί μαλλον χτύπησες πολύ...
Και η εκλειψη εχει τελειώσει... Καμμια δικαιολογία δεν έχω πια.....
Πάντα ήθελα να πιστεύω οτι δεν είμαι ρατσίστρια. Εγώ, που μεγάλωσα ακούγοντας το imagine του Lennon, εγώ που πίστευα πως πατρίδα μου ολη η γη κι αδέρφια μου όλος ο κόσμος, εγώ ρατσίστρια; Ποτέ! Δε γίνεται!
Έμαθα βέβαια απο τον μπαμπά μου, πως η Αθήνα ήτανε όντως "διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι", ακριβώς πριν κατέβουνε οι βλάχοι απο τα χωριά τους και την κάνουνε τσιμεντοκολώνα στης γης τα χάλια, αλλά αυτό δεν ήτανε ρατσισμός, ήτανε; Στο κάτω κάτω κι η μαμά μου απο το χωριό της ηρθε εδώ πέρα. Ή δεν μετράει η μαμά μου επειδή αυτή ανέβηκε; Ή δεν είναι αυτό ρατσισμός; Δεν είναι, γιατί ο μπαμπάς μου δεν ήτανε ποτέ ρατσιστής. Νομίζω.
Στη γειτονιά μου, ο νεότερος έχει κλείσει δεκαετία. Κι όταν πρωτοπάτησε το ποδάρι του, όλοι οι υπόλοιποι, με ένα μάτι τον κοιτάγαμε. Μη σου πω ακόμα τον κοιτάμε. Πέρασε ένας κι έψαχνε, αυτήν, την καινούργια. Αυτήν ρε, που ήρθε τώρα εδώ. Ναι, αυτήν. Στη γειτονιά μου είναι ολοι φιλήσυχοι οικογενειάρχες. Και δεν έχουμε ρατσιστές στη γειτονιά μου.
Τώρα τελευταία όμως έχω αρχίσει να ανησυχώ. Είμαι καθημερινά σε μια περιοχή που τα ελληνικά είναι μια σπάνια γλώσσα. Αναλογικά, τα ελληνικά είναι μια σπάνια γλώσσα στη γη, κι αυτό δε θα έπρεπε να με ενοχλεί ιδιαίτερα. Με ενοχλεί όμως, κι αυτό με ανησυχεί. Όταν περπατάω στο δρόμο και πίσω μου, δίπλα μου, κοντά μου, περνάει κάποιος πολύ μελαψός ή πολύ ροδαλός, επιταχύνω το βήμα μου για να απομακρυνθώ. Προχτές παραλίγο να μπουφλίσω ενα φουκαρά πακιστανό στο περίπτερο, που στεκότανε δίπλα μου περιμένοντας τη σειρά του, και φίλος περασε και μου σκούντηξε την τσάντα για να μου κάνει πλάκα. Κι άντε να εξηγούσα μετά στον άνθρωπο γιατι τονε μπούφλισα. Που δεν ξέρω και τη γλώσσα...
Φοβάμαι να παρκάρω μπροστά ή πίσω απο αμάξια με πολωνικές και αλβανικές πινακίδες. Αναγκαστικά το κάνω βέβαια, γιατί αλλιώς δε θα παρκάρω ποτέ μου, αλλά καθε φορά τρέμω μη βρω κανα προφυλακτήρα να κρέμεται ή κανα φτερό βουλιαγμένο. Αφήνω αυτά τα αμάξια να με προσπεράσουν, να με κλείσουν, να κάνουν επικίνδυνους ελιγμούς, χωρίς να λέω τίποτα, χωρίς καν να κορνάρω, κι αυτό με ανησυχεί ακόμα περισσότερο. Και πιο πολύ με ανησυχεί, ότι την τελευταία φορά που διαμαρτυρήθηκα, μου είπαν "κάτσε καλά γιατι εγώ ειμαι αλβανός". Που και γω δηλαδή είμαι κρητικιά, πράγμα που υπο ορισμένες συνθήκες μπορεί να αποβεί πολυ πιο επικίνδυνο, αλλά δε το κάνω θέμα.... Αλλα το βουλώνω. Γιαυτο ανησυχω:
Ναναι πρωί τώρα,και ναχει κίνηση, και νασαι σε δρόμο στενό, που τον χρησιμοποιούνε εκτός απο σένα, τρολευ, λεωφορεία, φορτηγά και μηχανάκια, κι ολοι οι υπόλοιποι συνγιωταχήδες τους οποίους σιχτιρίζεις απο μεσα σου "αει στο διαολο που πάνε ολοι αυτοί πρωί πρωί;". Και ναναι μπροστά σου αυτοκινητο παλιό, το οποίο κατά διαστήματα πηγαίνει σαν αλκοολικό κατσίκι, σταματάει, ξεκινάει, πηδάει λίγο προς τα δω, λίγο προς τα κει, κι αντε παλι... Παντως πάει. Με κεινο τον τρόπο που σε κάνει να αναρρωτιεσαι για πόσο, και προσπαθείς να βρεις τροπους διαφυγής απο δεξιά ή αριστερά του. Που δε βρισκεις, γιατι τι εμπιστοσύνη να τουχεις προς τα που θα του τη σφυρίξει να πηδήξει το επόμενο λεπτό;
Και κάποια στιγμή συμβαίνει το μοιραίο. Το αυτοκίνητο σβήνει. Βλέπω μεσα απο το τζάμι κεφαλάκι μακρυμάλλικο, να γυριζει πανικόβλητο το κλειδι. Σχεδον μπορώ να ακουσω τον ηχο. Κλικ. Ο ηχος της νεκρής μπαταρίας. Και της απολυτης ακινησίας επίσης. Αρχιζουν τα κορναρίσματα. Το αυτοκίνητο ειναι ακριβώς στη μέση του δρόμου. Νεαρό ζευγος με μηχανάκι, προσπερνάει απο το πεζοδρόμιο, και την ωρα που απομακρύνεται, η συνεπιβάτης γυρνάει και φιλοδωρεί την οδηγό του αυτοκινήτου με τη νεκρή μπαταρία με μεγαλόπρεπη μούτζα. Τζάμια κατεβαινουν, φωνές ακούγονται. Τραβα το στην ακρη ρε φίλε. Μονο φωνές. Και κορναρίσματα. Μακρυμαλλικο κεφαλάκι γερνει σα να μιλάει σε κινητο. Και γυριζει μανιωδώς το κλειδι. Αστο κοριτσι μου. Ποτε ενα κλικ δεν ήτανε τοσο αντιπροσωπευτικο της ακινησίας. Ο τρολεατζής διπλα μου εχει κατεβάσει ολόκληρο το εικονοστάσι της γιαγιάς του, της μαμάς του, και μάλλον ετοιμάζεται να πιασει και του σπιτιού του, όταν συνειδητοποιεί οτι η οδηγός του νεκρου αυτοκινήτου ειναι κοπέλα. Οπου αφήνει τους αγιους στην ησυχία τους κι αρχίζει να στολίζει ολο το γυναικείο φυλο. Απο τη θέση του. Ψηλότερα κι ολας απο τους αλλους για να ακούγεται καλύτερα. Μηχανάκια προσπερνούν απο τα πεζοδρόμια. Η πορτα του πεθαμένου αυτοκινήτου ανοίγει, και βγαίνει μια κοπελιτσα. Κλαιει. Εδω κόντεψα να κλάψω εγω καλέ με ολα τούτα που έχω ακούσει. Βγαινει με προσπάθεια, δεν ειναι παχιά, έχει μονο λιγη κοιλιτσα... Κοιτάει τον τρολεατζή... Ειμαι εγκυος και δε μπορώ να το σπρώξω, λεει μεσα απο τα δάκρυά της. Σε δυο λεπτά έρχεται ο πατέρας μου κι η οδικη βοηθεια...
Ο τρολεατζής σκάει. Πορτες ανοίγουν. Ανθρωποι, κι ο τρολεατζής μαζί, κατεβαίνουν. Να πάνε το αμάξι στην άκρη. Να ηρεμήσει η κοπελιτσα. Μια γυναίκα κατεβαινει απο το τρολευ και της φερνει νερό απο το περιπτερο. Ολοι μαζι παιδια να βαλουμε ενα χεράκι. Μη σας πω οτι κοντέψανε και να πλακωθουνε για το ποιος θα βοηθήσει πρώτος..
Στάθηκες στην πόρτα και με προκάλεσες να σε θυμηθώ. Σε κοίταξα. Δεν ημουν σιγουρη. Οσο κι αν ήξερα καλα ποιος εισαι, οσο κι αν το ενιωθα, δε μπορουσα να σε θυμηθώ. Γιατι τα λάθη μου δε τα ξεχνάω ποτέ. Ειναι μικροί, πολύτιμοι θησαυροί που κουβαλάω πάντα σα φυλαχτά μαζί μου. Κι υπάρχουν κάποια λάθη που τα αγάπησα πολύ. Δε θα μπορούσα ποτέ να τα ξεχάσω.
Δε το περιμενες ειπες. Δε περιμενες να μη σε θυμάμαι. Γιατι ποτε δεν κατάλαβες, πως οταν χορτάσω το λαθος, δε φεύγω. Απλά εκτοξεύομαι, ετη φωτός μακριά, κι απο τούτη την απόσταση το πρόσωπό σου φαντάζει θολο κι ακαθοριστο. Την αναμνηση την εχω ζεστή και ζωντανή μέσα μου. Το πρόσωπό σου μου διαφεύγει.
Σε αυτη τη σχέση προσπαθούσαμε κι οι δυο να χορτάσουμε κατι. Διαφορετικό ο καθένας. Ηταν δικαια μέσα στο λάθος της, ενα παρε δωσε στα ισα, που κάποια στιγμή μοιραία θα τελειωνε. Σου χρωστάω ενα ευχαριστώ, που μου χάρισες ξανά τις μεθυσμένες νυχτες με τα πνιγμένα ουρλιαχτά που είχα ξεχάσει. Σου χρωστάω ενα ευχαριστω, που με εκανες τοτε να βγάλω τα νυχια μου ξανά και να ξυσω το μυαλό μου μεχρι να ματώσει. Αυτο θυμάμαι πάντα οτι στο χρωστάω.
Και γιαυτο το ευχαριστώ, σε άφησα να μπεις και να καθήσεις διπλα μου. Σε παρακολούθησα να προσπαθείς να πιαστείς απο κάπου, να με γυρίσεις πίσω ξανά -ναι καπνίζω ακόμα τα ίδια τσιγάρα, τα κάπνιζα χρόνια πριν σε γνωρίσω- να μου θυμίσεις αυτά που ποτέ δεν ξέχασα και συ ποτέ δεν κατάλαβες. Να με ρωτάς ξανά και ξανά αν έκανα παιδιά, όχι γιατί σε ένοιαζε,αν σε ενοιαζε θα θυμόσουνα τις ολονυχτιες συζητήσεις μας γιαυτό, προσπαθώντας μονάχα να βρεις ξανά μια ρωγμή για να τρυπώσεις. Ξερω πως εκει που εισαι κανει πολύ κρύο πια. Περασαν δεκα χρόνια, και ειναι δυσκολο να φοράς την στολή του κατακτητή οταν είσαι ενας ακόμα φοβισμένος στρατιώτης. Ηξερα πως καποια στιγμή θα ένιωθες το κρυο. Μα δεν περιμενα πως θα γυρνούσες εδω. Δεν περιμενα πως θα φοβόσουνα τόσο.
Δε μου ζήτησες να ξαναβρεθούμε, περιμενες ευγενικά να το προτείνω εγω. Και για κεινο το ευχαριστώ που σου χρωστάω, σου ζήτησα να μου αφήσεις ενα τηλέφωνο. Ειδα το χαμόγελό σου οταν το σημειωνα στο κινητό μου. Είδα πως δεν έμαθες να με διαβάζεις ποτε. Μονο που τώρα λέω, πως ισως ετσι νατανε και καλύτερα.
Τελικα ειναι αστείο, μα πάλι νιωθω να σου χρωστάω ενα ευχαριστώ. Σταθηκες στην πορτα κι αναστάτωσες για λίγο την καθημερινότητα. Με εκανες να χώσω πάλι τα νύχια στο μυαλό μου. Ανακάτεψες ξανά τούτη τη σούπα, μόνο που τώρα, το ανακάτεμα ήτανε μονάχα για να εκτιμήσω καλύτερα τη γεύση της. Κι ας μην κατάλαβες ποτέ πως τίποτα δεν ήτανε για σένα.
Μια μοναχική κουτάλα που βουτάει σε ξένες κατσαρόλες.
Τί είδαν οι πολλοί...
Την ιστορια του Μπλακι, του γατουλη που παρουσίασε καποια εγκεφαλοπάθεια, την είχα διαβάσει πιο παλιά. Το αφεντικο του, αν μπορείς να πεις για μια γάτα οτι έχει αφεντικό δηλαδή, ένας άνθρωπος που δεν ήταν αυτό που λέμε ζωόφιλος, μα παραδόθηκε άνευ όρων στη γατίσια ματιά του Μπλάκι, έκανε ότι μπορούσε για να τον σώσει. Και μια και μιλάμε για την Αυστραλια, μιλάμε για μια πορεία του Μπλάκι απο τον συνοικιακό κτηνίατρο, στους κορυφαίους της χώρας, και απο κει στην πιο εξελιγμένη κτηνιατρική κλινική της.. Όταν διαβάζεις την ιστορια του Μπλάκι, ακόμα κι αν δεν είσαι ζωόφιλος, χαμογελάς. Χαμογελάς με τον τρόπο που εισέβαλλε στη ζωή του Downes, γιατι ειναι αληθινή ιστορία, με τον τρόπο που τον κατέκτησε, με το δέος που νιώθει ο άνθρωπος μπροστά στην αμέριστη αγάπη που του προσφέρει ένα γατί, και που δεν ξέρει πως να τη χειριστεί. Όσο προχωράει η ιστορία νιώθεις αγωνία. Αγωνία για την ασθένεια, για την εξέλιξή της, για την ευθύνη του να πρέπει να αποφασίσεις για μια ζωή που εξαρτάται ολοκληρωτικά απο σένα. Ο Downes έκανε το καλύτερο δυνατό για το Μπλάκι. Το καλύτερο ανθρωπίνως δυνατόν... Και κει, κάπου μετά τη μέση του βιβλίου, αρχίζεις να νιώθεις την πικρή γευση, αυτή που το "αφεντικό" του Μπλακι δεν ήθελε να παραδεχτεί, κι όταν τελικά η μάχη χάνεται το βλέπεις και λίγο σα λύτρωση.. Λιγο..
