Της τρελλης

Κοιτα τωρα που πηγα και πιάστηκα απο άσχετη εγγραφή (και σιγά που θα πάει το πινκγ πονγκ δηλαδή), και ηρθε το μυαλό μου κι έφερε δέκα τούμπες, και με γυρισε εικοσικατι χρόνια πισω.  Και παραπάνω.  Βαλε και τη Boom Boom και τη μουσικη της.  Ετοιμο το γλυκό.

Το πρώτο ηλεκτρονικό που έπαιξα, δούλευε με τάληρο.  Το μικρούτσικο τάληρο.  Ειχε ενα τιμόνι και οδηγούσες ενα αυτοκινητάκι.  Σε μια πιστα.  Εγω ολο απο τα χωράφια έκοβα, και τη μοναδική φορά που κατάφερα να περάσω στη δεύτερη πίστα ήτανε τότε που κάναμε αποχή γιατί το σχολικό κτίριο κοντευε να πέσει στα κεφάλια μας, κι ηρθανε κατι δημοσιογράφοι και θέλανε να δούνε το δεκαπενταμελές του σχολείου.  Δε γινότανε.  Ο πρόεδρος επαιζε space invaders και η αντιπρόεδρος αυτοκινητάκι.  Τελικά με νίκησε η εξουσια και πήγα εγώ... ποτέ δεν είδα τη δεύτερη πιστα ξανά...

Και το Space invaders με ταληρο παιζότανε... Ντουπ ντουπ, κατεβαίνανε τα διαβολάκια, και δώστου εσυ απο κάτω με το κανόνι, και τα σπιτάκια ολα κεραμίδια που μπάζανε είχανε και δεν ηξερες απο που θα σούρθει.  Και να μετράς και τις κανονιές για να βγεί το ουφο απο πάνω, να πετυχεις το τρακοσάρι.  Και να γκαζώνουνε τα διαβόλια και να κατεβαίνουνε ολο και πιο χαμηλά, και τρεχάτε ποδαράκια μου εσύ με τα κουμπάκια δεξιά αριστερά, πως διαολο δεν παθαμε εμφραγμα στα δεκαπέντε μας δεν ξέρω, μαλλον μας εσωσε το νεαρόν της ηλικίας..

Στην ιδια περίπου λογική ητανε και το Galactica αμα θυμάμαι καλα, τουτο δω ειχε και το FurElise του Μπετοβεν, κι αμα κανω λαθος να με συγχωρεσετε, κι ολο το παράταγα στο κρισιμο σημείο και χαζολογαγα με τη μουσική, γιαυτο μου δινανε παντα να πατάω η το κανονάκι ή την ασπίδα, απο κει την επαθα εγω την τενοντίτιδα...  Αργότερα, η τεχνολογία εξελίχθηκε, και τα παιχνίδια μαζί, βγήκε η σκουπα που έβαφε την πιστα σε διαφορα χρώματα, και την κυνηγάγανε κατι ψάρια να τη φάνε, και κολλαγες τα ψάρια και πηγαίνανε περα δώθε καμμιά ώρα, να πας να παρεις μια κοκακολα που στέγνωσε το στόμα σου τόσες ωρες κολλημένος με τη μούρη στο μηχάνημα.  Κι αυτο είχε ωραια μουσική οταν έχανες: εχανα τόσο συχνά που στο τέλος την έμαθα απέξω και την τραγουδουσα (κι οι αλλοι με προγκάγανε, αει στο διαολο γκαντέμω, τωρα που παιζω ηρθες να με γρουσουζέψεις;)

Το κλασσικο βατραχάκι ποτέ μου δε το χώνεψα, κυρίως γιατί πηγαινα και πήδαγα ολο πάνω σε λάθος αντικείμενα, κι ειχε πάει και δεκάρικο ή εικοσάρικο το παιχνίδι δε θυμάμαι, και κοντευε να γίνει η οικονομική μου καταστροφή.

Καπου εκει ηρθε ο Πακμαν.. Στην αρχη στρογγυλος και κιτρινος σα γαριδάκι, πρωτογονος, μετά εφερε και τη γυναικα του, τσαχπίνα με την κορδελίτσα της, μετά κανανε και παιδάκια (να τι κανανε στο μεταβατικό βίντεο αναμεσα στις πιστες), κι ηρθε κι ο τζουνιορ, και μας εκανε το χαρτζιλικι μια χαψιά.  Και ηρθε κι εγινε ο Ινκυ, ο Πινκυ και ο Μπλινκυ ο χειροτερος εφιάλτης μας, κλειναμε τα ματια και βλέπαμε τον κόκκινο να μας στριμώχνει στη γωνία και να μας κανει μη σας πω τι... (Ειμασταν και σε ηλικία που ετοιμαζόμασταν να βγούμε στην αγορά εργασίας, μαθήματα ζωής παίρναμε και δε το καταλαβαίναμε).

Το κολλητάρι μου ψάχνει εξοχικό.  Το κολλητάρι μου, για ναναι δικό μου κολλητάρι, όπως ειναι φυσικο, ειναι οτι του φανεί του λωλοστεφανή και του άντρα θέλω τώρα τονε θέλω (καλα για τον άντρα δεν ορκίζομαι, αλλα την πιάνετε τη φιλοσοφία). Κι αφου το δικό μας το χωράφι δε το ήθελε, ασε που τι να το κάνει το χωράφι, θέλει σπίτι ετοιμο κι αν μπορει να παει και για το Πασχα δηλαδή- βαλθηκε να ψάχνει τις αγγελίες.  Και να γυριζει στους νομούς Αττικοβοιωτίας, και ενίοτε να τραβολογάει και μας μαζί.  Γιατι τι φίλοι είμαστε -το σπίτι τους σπίτι μας θαναι, όπως ειναι το σπίτι μας δικο τους, και γιαυτό έχουνε και τα δυο τα ίδια χάλια, αλλά ασχετο αυτό. 

Η αγγελία έγραφε: "Νεοδμητη μονοκατοικία, έτος κατασκευής 2005, σε οικόπεδο δυο στρεμμάτων, με μεγάλο κήπο.  Υδρευση και ηλεκτρικό δεν περιλαμβάνονται".  Περιλαμβάνονταν όμως η τιμή η οποία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα.  Και η περιοχή.  Δήλεσι.  Που ειναι το Δηλεσι καλέ;  Διοτι το θέλουμε και κοντά στην Αθηνα.  Ριχνουμε μια ματιά στο χαρτη.  Καπου μετά τον Ωρωπο.  Ε, δεν ειναι μακριά.  Να πάμε.  Ειχε βρει και κάτι αλλα εκει στην περιοχή, κι ενα στον Ωρωπο "Ρετιρέ με βεράντα 25 τετραγωνικών", αυτο δε μου άρεσε, ρε μάνα μου, ρετιρέ με βεράντα 25 τετραγωνικών, το ρετιρέ ποσα τετραγωνικά ειναι γιατι δε λέει; Μπας και πουλάει το πλυσταριό της ταράτσας;  Θα δούμε.  Και για να δούμε πρέπει να ξεκινήσουμε την Κυριακη το πρωί στις εννιά.  Δηλαδή στις οχτώ.  Γιατι την Κυριακή άλλαζε η ωρα.  Αλλα εμεις το ξεχάσαμε. 

Στις δεκα το πρωί της Κυριακής, τέσσερεις αγγουροξυπνημένοι άνθρωποι, αποχαιρετάνε τρεις απογοητευμένους σκύλους -δε χωράμε ολοι σε ενα αμάξι- και ξεκινάνε.  Παιρνουνε την Εθνική, περνάνε την εξοδο του Ωρωπου, πανε, πανε, δεν ξερουνε που ακριβώς, παίρνουν τηλέφωνο τον κυριο με τη νεοκτιστη μονοκατοικια -ετος κατασκευής 2005.  Α ειστε πολυ κοντά, θα βγειτε εκει, και θα πατε ετσι, και θα σας περιμένω εκει.  Εμεις βγήκαμε αλλου, πηγαμε αλλου, το Δηλεσι δε το ειδαμε ποτέ, αλλά καταφέραμε να φτάσουμε στη νεοκτιστη μονοκατοικία πριν τον κύριο που την πουλούσε.  Δηλαδή δε φτάσαμε ακριβώς.  Πέσαμε πανω της.  Δυο στρεμματα οικόπεδο, με κηπο, στη μέση ακριβώς του πουθενά.  Οχι εκτος σχεδίου.  Εκτος τόπου. Και χρονου.  Και βασικά, απο κει, οχι νερό και ρεύμα δε θα περασει ποτε -για να "συμπεριληφθεί"- αλλά μαλλον θα περάσει κάποια στιγμή η μπουλντόζα της πολεοδομίας και θα τη μαζέψει... Κι εχουμε χαθεί και μπιτ, κι ουτε το Δηλεσι ξέρουμε που βρίσκεται πια, ουτε ο Ωρωπος... Εντελώς στη μέση του τίποτα λέμε....

Ο κολλητός μου βράζει απο το κακό του, ολα του φταίνε, ο αντρας μου που οδηγάει και χάθηκε, εγώ που ξέχασα να φέρω το Gps, η γυναικα του που ξέχασε να αλλάξει την ώρα στα ρολόγια, όλα.  Να γυρισουμε Ωρωπο.  Το ραντεβού με τον κυριο με τη βεραντα των 25 τετραγωνικών τοχουμε χάσει, αλλα τελως παντων, να πιουμε ενα καφέ, ενα ουζο, τι σκατά φτάσαμε ως τη θαλασσα; (Θαλασσα δεν εχουμε δει ακόμα, αλλά ξερουμε οτι υπάρχει).  Ξαναβγαινουμε στην Εθνική, με σοβαρές αμφιβολίες για το αν εχουμε βγει απο την σωστή πλευρά, ήτανε κι ενας ΚΤΕΛ μπροστά κι εγραφε Λαμία, τελικά εμείς καλα πηγαίναμε, αυτος πήγαινε ανάποδα, χάνουμε την έξοδο για Ωρωπο, κοψε δεξιά για Καπανδρίτι λέω εγω, ξέρω να σας παω απο κει. Δε με πιστεύει κανείς, ολοι γελάνε, εγω κωλοχτυπιέμαι, ρε δεκα χρόνια με τραβαγανε οι δικοί μου στον Καλαμο για διακοπές, ξερω τι λέω, και μια και δεν έχουνε αλλη επιλογή με ακουνε.  Τους περνάω ολες τις στροφές απο Καπανδρίτι μέχρι Αγιους Αποστόλους, ο άντρας μου έχει βρίσει ολους τους Αποστόλους και μένανε μαζι, και μετά παιρνουμε την παραλιακή για Ωρωπο.  Που τη φτιάχνουνε κι εχει κατι σαμάρια σα τους γαιδαρους που τα φτιάξανε, κι οταν φτάνουμε στον Ωρωπο ο πωπος μας εχει γινει σαγρέ και το στομάχι μας χορεύει τσάμικο.  Κατεβαινουμε, τεντωνομαστε, κοιταζόμαστε, σκάμε στα γέλια με τα χάλια μας, εγω κι η Γ. θελουμε καφέ, οι αλλοι δυο πεινάνε, αρσενικά στομάχια, αλλα προκειμένου να φάνε και να βλέπουνε τα μουτρα τα δικά μας στο πάτωμα, πάμε πρώτα για καφέ... Οπου και ανακαλύπτουμε το ρετιρέ με τα εικοσιπέντε τετραγωνικά βεράντα.... Φατσα στην παραλία ειναι το διόροφο, και πανω στην ταράτσα του έχει ενα δωματιάκι.... Το δωματιάκι εχει θεα τις πολυκατοικίες πισω του, απο τη θάλασσα βλέπουμε μονο ντουβάρι.  Επισης στην βεράντα των εικοσιπέντε τετραγωνικών εχουνε ξαπλώσει τρεις ηλιακοί θερμοσίφουνες -ειναι οικολογοι οι ανθρωποι παλι καλα- και δυο καμινάδες τζακιού τους κάνουνε παρέα... Καλα, ασε, δε χρειαζεται να το δούμε κι απο μέσα...

Ηπιαμε τον καφέ μας, φάγαμε διπλα στη θαλασσα -απο τη μια μεριά, απο την αλλη ητανε η λεωφορος- κι αφου το ευχαριστηθήκαμε να ανταλλάσουμε φάσκελα, ξεκινήσαμε να φύγουμε.  Πηγαμε και μια βόλτα μεχρι το σιδηροδρομικό σταθμό των Αφιδνών να δουμε αν ειναι καλά, καλά ήτανε, τελικά βρήκαμε το δρόμο και γυρισαμε σπιτάκι μας.  Και ο κολλητός μου πέταξε ολες τις Χρυσές ευκαιρίες, και αποφάσισε να αρχισει να ρωτάει γνωστούς αν ξέρουνε κανα φυσιολογικό σπιτι να πουλιέται.  Κι ας μην έχει οικοπεδο δυο στρέμματα, ουτε βεράντα εικοσπέντε τετραγωνικά... Αρκει να μην οδηγάει ο αντρας μου, και ναχουμε μαζί μας το gps...

Παει η ώρα της γης.. περασε.  Αναψτε τα φώτα να δουμε τις μούρες μας, διοτι κοντέψαμε να τις ξεχάσουμε.  Οχτώμιση ακριβώς μου φωνάζει ο καλος μου "σβησε τα φωτα", ενα τραγούδι μου θυμίζει αυτο, τελως πάντων, τα σβήνουμε ολα, η τηλεόραση ήτανε ανοιχτή γιατί είπαμε να σώσουμε τη γη, μη χάσουμε και τον αγώνα, και καθόμαστε στα μαυροσκόταδα: αυτος να βλέπει τον αγώνα και γω να χαζολογάω στο facebook, γιατι τα φώτα είπαμε να κλείσουμε, όχι το γενικό οκ;  Και αρχίζουνε να χτυπάνε τα κουδούνια, κοιτα που δεν κλείσαμε το γενικό, και τρεχουμε ανθρωποι και σκυλοι ενα κουβάρι στα σκοτεινά, τι έγινε ωρέ παιδιά, η γειτονισσα απο δίπλα, καλε κλεισε το φως στο μπαλκόνι σου, το αφησες κι αναβει.  Οικωλογοι κανονικοι σας λεω.  Εντελως του κωλου.  Τελως παντων, εσβησα και το φως του μπαλκονιού, και λεω κατσε να βγω να θαυμάσω τη συμμετοχή, που μέχρι κι η γειτόνισσα δηλαδή ευαισθητοποιήθηκε που ολο τα σκουπίδια της τα αφήνει εξω απο τον κάδο μην τυχόν και της λερωθούνε... Και ειναι που λετε τα σπιτια ολα σκοτεινά, εκτός απο τη γιαγιά απέναντι που της λέγανε "σβησε καλε το φως" και αυτή ελεγε "γιατι παιδάκι μου, βομβαρδισμός θα γίνει;" και δε το σβηνε με τίποτα, θα μου πεις χέστηκε η γιαγιά για τον πλανήτη, λες και θαναι πανω του για πολύ ακόμα.  Τα σπιτια κατασκότεινα λοιπον, η περίπου, κι ο δρόμος ολος κατάφωτος.  Δεκαπέντε μέρες μας ζάλισε ο Δημος του Ιλιου, και να οι αφίσσες, και να τα πανω στον κεντρικό δρόμο, η ωρα της γης, κι η ωρα της γης, και συμμετέχουμε, και καλούμε τους δημότες να συμμετάσχουν, και ολα τα φώτα του δρόμου αναμμένα, όλα όμως, μέχρι κι η λάμπα στη γωνία που ήτανε καμμένη ενα μηνα, άναψε κι αυτή!  Και πολυ συγκινήθηκα που ζω σε τέτοιο ευαισθητοποιημένο κι οικωλογο δήμο, να το ξέρετε... Και δω που τα λέμε, αν εβγαινα ξαφνικά έξω και ταβλεπα ολα κατασκότεινα, όλα όμως, θα ανησυχούσα πολύ για τουτον τον λαό... Διοτι ο Ελλην, περα απο το να ψοφήσει ο γαιδαρος του γείτονα, είναι και δε βαριέσαι, δε βαριέσαι αδερφέ, κι είναι και ολοι πανε ισια κι αυτος θα παει απο το πλάι, και τέλως πάντων για μια εθνική ταυτοτητα δε ζούμε;  Τι είμαστε κρυόκωλοι βορειοευρωπαίοι να μας πουνε σβηστε το φως και να υπακούσουμε; Εδω ειναι βαλκάνια και δεν καταλαβαίνουμε απο τέτοια...

Φιλος με ενημέρωσε πως το κότερο της κυριας Αγγελοπούλου ήταν σκοτεινό.  Και η Χαλυβουργική επίσης.  Υπάρχουν κάποιοι που υπακούν και φροντίζουνε για τον πλανήτη.  Οχι σαν κι εμας τα μοσχάρια.  Αιντε, αναψτε τα φώτα τώρα.  Ωρα ήτανε και πέρασε.  Φτου ξελευτερία!

Για σένα λεω.  Εσένα, που ολόκληρο το χρόνο, φροντίζεις να μην κανεις κακό στο περιβάλλον.  Εσένα που δε χρησιμοποιείς "βρώμικη" ενέργεια. Που όλες οι λάμπες σπίτι σου είναι οικονομικές, κι ανάβουνε το ελάχιστο δυνατό.  Που έχεις επιλέξει καθαρή ενέργεια απο τον ήλιο και τον αέρα στην καθημερινότητά σου.  Που δεν αφήνεις καυσαέρια με το αυτοκίνητό σου, και δεν μολύνεις τον υδροφόρο ορίζοντα με απορρυπαντικά κι απόβλητα. Εσύ, που φροντιζεις καθε μέρα το ενεργειακό σου αποτύπωμα ναναι απειροελάχιστο, που ανακυκλώνεις τα πάντα και σέβεσαι τον πλανήτη, εσύ, τα φώτα να μη τα σβήσεις σήμερα. Δεν εχεις κανένα λόγο.  Θα σουλεγα πως αμα θες, μπορείς και να τα ανάψεις όλα, μα είμαι σίγουρη πως έτσι κι αλλιώς δεν έχεις και πολλά.  Αν θες παντως, μπορείς να τα ανάψεις, για να φωτίσεις την υποκρισία όλων εμάς των υπολοίπων, που θα εκτονωσουμε τις οικολογικές μας ανησυχίες με μια ώρα στο σκοτάδι.  Μια ώρα σα να ζητάμε συγγνώμη. Μια σκοτεινή ώρα που ισως μας δώσει μια ευκαιρία να σκεφτούμε...

Τιναι τούτο παλι με την ώρα της γης;  Συσσωμη η Ελλαδα βάλθηκε να σβήσει τα φώτα της -αυτά καλέ που μεταλαμπάδευσε στον κόσμο όλο μια φορά κι έναν καιρό- για να σώσει τον πλανήτη.  Εδώ φάγαμε σε συμμετοχή ακόμα και τους εμπνευστές της ιδέας τούτης.  Πρώτοι των πρώτων οι Ελληνες και πάλι, με συμμετοχή Δημων, Κοινοτήτων, εταιρειών και τραπεζών (οι τράπεζες τι σκατά φώτα θα κλείσουνε το Σαββατο στις οχτώμιση; Αφου κλειστές ειναι ετσι κι αλλιώς).  Τι εγινε ωρε παιδιά;  Πως ξεπεράσαμε έτσι απότομα το σύνδρομο "να ψοφήσει ο γάιδαρος του γείτονα" και αποκτήσαμε τέτοια συλλογικότητα;  Ποτε έβρεξε οικολογική συνείδηση και γω δε το πήρα χαμπάρι;  Ή μήπως δεν έβρεξε;

Οι Ελληνες θα σβήσουν για μια ώρα τα φώτα των σπιτιών τους το Σάββατο το βράδυ.  Ετσι κι αλλιως, οποτε γουστάρει μας τα σβήνει η ΔΕΗ, ας τα σβήσουμε και μια φορά μοναχοί μας.  Είναι πιο εύκολο απο το να αλλάξουμε τις συμβατικές λάμπες με οικονομικές.  Πιο εύκολο απο την τοποθέτηση ενος ηλιακού θερμοσίφωνα.  Πιο απλό απο το να θυμόμαστε να βγάζουμε τις συσκευές απο τη πρίζα για να μη μένουν στο standby.  Πιο οικονομικό απο το να αλλάξουμε τις ενεργοβόρες ηλεκτρικές συσκευές με νέας τεχνολογίας.  Είναι κι οι καιροί δύσκολοι τώρα...

Και τι θα γίνει θα μου πεις που θα κλείσουμε τα φώτα; Σωνεται ο πλανήτης με μιας ώρα συσκότιση;  Σώνεται αυτός που πνίγεται, αν τον αφήσεις να πάρει μια ανάσα για μια στιγμή;  Δε σώνεται.  Αλλα να, σκέφτομαι, οτι ίσως έτσι κάποιος να καταλάβει οτι πνίγεται... Κι αν κάποιος καταλάβει ότι πνιγεσαι, έχεις μια πιθανότητα να σωθείς.  Μπορει και να φιλοτιμηθεί να βουτήξει να σε βγάλει. Κι οσο πιο πολλοι το καταλάβουν, τοσες περισσοτερες πιθανότητες έχεις να σωθείς.  Λεω εγω τώρα. ( Περνάω κρίση αισιοδοξίας.)

Ας κλεισουμε λοιπον τα φώτα για μια ώρα το Σαββατο το βράδυ... Αν οχι για να σώσουμε τούτο τον ερημο πλανήτη, τουλάχιστον για να πενθήσουμε αξιοπρεπώς την καταστροφή του... Του το χρωστάμε, δε του το χρωστάμε;

Που θα πει "εντατικα μαθηματα Αλβανικών" ή τουλάχιστον έτσι λέει το Google translate και δεν έχω -ακόμα- κανένα δικαίωμα να το αμφισβητήσω.  Διότι οταν θα αρχίσω τα μαθήματα, θα αρχίσω να έχω κι άποψη.  Για την ώρα το πιστεύω.  Και τα Αλβανικά θα τα αρχίσω σύντομα.  Τι τα θελα τα Ισπανικά τα ρημάδια;  Κι αν μου χρησίμεψαν δυο φορές στη δουλειά, ζήτημα είναι.  Ενώ τα αλβανικά έχουνε γίνει πλέον ανάγκη...

Σημερα το πρωί βούτηξε ο διευθυντής μου δυο πιτσιρικάδες που -λόγω της αργίας- είπανε ναρθούνε να βουτήξουνε κανα ποτό για να βγάλουνε χαρτζηλίκι.  Δεκατριών χρονών.  Ο ένας να κουτσομιλάει ελληνικά, ο άλλος ντιπ.  Συννενόηση παντομίμα.  Βρε, πες μας ποιος σε έστειλε, ντε καταλαβαίνει.  Δραγουμάνο φέραμε να συννενοηθούμε, εναν Αλβανο απο απέναντι, γιατί τον είχε πιάσει τον αλλο η στριμάρα του πρωινιατικα κι ηθελε να στείλει τα πιτσιρίκια στους μπάτσους.  Εμένα με έπιασε το ψυχοπονιάρικό μου, αντε μωρέ παιδάκια είναι κρίμα, αλλοι τα βάζουνε, κωλος γίναμε πρωί πρωί και μετά άντε να σου πάει καλά η μέρα...

Μετά ηρθε εκείνο το mail.  Η εφημερίδα albanian press στο επόμενο φύλλο της θα έχει εκπτωτικά κουπόνια της τάδε εταιρείας.  Τα οποία θα πρέπει να δεχόμαστε στα ταμεία των καταστηματων.  Η γλώσσα των κουπονιών είναι η Αλβανική.  Που θα πει, εσυ κοπελιτσα στο ταμείο, που θα δεις ενα ακαταλαβιστικο χαρτάκι, πρέπει να καταλάβεις οτι ειναι εκπτωτικό κουπόνι και να το δεχτείς.  Και συ κακομοίρα στο λογιστήριο, πρέπει να το διαχειριστείς και να το καταχωρήσεις.  Και δεκάρα δε δίνουμε αμα τοσο καιρό μάθαινες Ισπανικά.  Αλβανικά επρεπε να μάθεις.  Σε καιρό ανταγωνισμού ζούμε, θα επιβιώσει όποιος μπορεί να εξυπηρετήσει καλύτερα τον πελάτη, και να δεις που όπου ναναι θα μας χώσουνε για σεμινάρια Αλβανικών, και θα ξεχάσω τα Ισπανικά και τα Αγγλικά μου μαζί...

Παει η ωρα τρεις, και λέω να φύγω.  Το τηλέφωνο χτυπάει, το σηκώνω την ώρα που φοράω το μπουφάν μου, "Γκαλησπέρα", τα σπαστά ελληνικά κι οι κουφές γριές είναι το τελευταίο πράγμα που μου κάνει εντύπωση πια οταν σηκώνω το τηλέφωνο.  "Καλησπέρα".  "Αυριο ντι ώρα κλείνετε;"  Δεν κλεινουμε γιατι δεν ανοιγουμε.   "Γκιατι".  Γκιατι είναι εθνική γιορτή, και μην κοιτάς που δε βάλαμε σημαία, είναι γιατί περσι που τη βάλαμε, βάλαμε κι ενανε να μας τη φυλάει, και φέτος με τις μειώσεις του προσωπικού, να μας συγχωρείτε αλλά δε μας περισσεύει.  Αει σιχτίρι.

Θεούλη μου, δε θελω να γινω ρατσίστρια.  Αλλα μη με δοκιμάζεις και συ τόσο σκληρά.... Άνθρωπος είμαι και λυγίζω.....

Απο κεινα τα βράδια που αγαπώ κι είναι μόνο δικά μου είναι το αποψινό... Εγω κι η μουσική μου, ένα ποτήρι κρασί και τα τσιγάρα μου, εσύ κάπου εδώ και γώ στο δικό μου τον κόσμο... Με είδες δακρυσμένη και το βλέμμα σου έγινε ερωτηματικό... "ακούω μουσική" σου είπα, και συ κατάλαβες.  Το δικό μου βράδι... Ενα απο κεινα τα βράδια που δεν χωράς, γιατί είναι γεμάτα απο σένα.  Μια περίεργη κατάσταση...

Τα ακουστικά κολλημένα στα αυτιά μου, κι ο Dio να τραγουδάει το Stargazer.. Τα ακουστικά κολλημένα στα αυτιά μου κι οι Procol Harum να λένε το Grand Hotel... Τα ακουστικά κολλημένα στα αυτιά μου και πάλι ο Dio με το Rainbow eyes.. Να χτυπιέμαι, να ξεμαλλιάζομαι και να δακρύζω.  Μόνη μου.  Είναι το δικό μου βραδι και θα το περάσω όπως εμένα μου αρέσει.

Απόλα αυτά τα τραγούδια εσυ λείπεις.  Κάθε κομμάτι μου φέρνει εικόνες, και συ δεν είσαι μέσα.  Ποτε σου δε μου τραγούδησες κάτι.  Ποτέ σου δε μου αφιέρωσες ενα τραγούδι.  Ήσουν πάντα εκεί, με παρακολουθούσες από μακριά, να πνίγω τα βράδια μου σε βότκες και ουρλιαχτά.  Ήσουνα πάντα εκεί, όταν μαύροι βαλεντίνοι έχτιζαν για μένα κρυστάλλινα παλάτια και μου τραγουδούσαν τραγούδια αιώνιας αγάπης.  Ήσουν πάντα εκεί, να με βλέπεις να τα γκρεμίζω και να φεύγω, χωρίς ποτέ να πεις κάτι, χωρίς ποτέ να μου ανοίξεις μια πόρτα. Ή μάλλον όχι.  Ησουν πάντα εκεί, με μια πόρτα ανοιχτή που εγώ δεν εβλεπα.  Δεν ήθελα να τη δω. Ίσως γιατί δεν ήθελα να τη γκρεμίσω.  Δεν ξέρω.  Με παρακολουθούσες, να προδίνω αυτούς που με αγάπησαν, να κλείνω πίσω μου πόρτες, να γκρεμίζω όνειρα, να φτύνω υποσχέσεις.  Με παρακολουθούσες να διαλέγω τα βράδια μου, μουσική κι ουρλιαχτά πνιγμενα στη βότκα, μέχρι το ξημέρωμα, να αδιαφορώ για τις ραγισμένες καρδιές και για τις γέφυρες που έκοβα πίσω μου.  Με παρακολουθούσες να θυσιάζω τους γκόμενους στο βωμό της φιλίας, να τρέχω μεσάνυχτα στον κολλητό να τον παρηγορήσω, με παρακολουθούσες και μάθαινες, και κάποια στιγμή μου έδειξες πως κράταγες ανοιχτή μια πόρτα.  Ποτέ δε μου έταξες τίποτα, ποτε δε μου ορκίστηκες σε τίποτα, τίποτα δεν έχτισες για μένα που να μπορώ να το γκρεμίσω.  Αφησες μονάχα εκείνο το χώρο, εκεί πισω στη σχέση, να πηγαίνω τα βράδια να ακουω τη μουσική μου.  Να χάνομαι, να ουρλιάζω, να πίνω και να χτυπιέμαι όπως πάντα έκανα... Κι ίσως γιαυτο να εμεινα.. Δεν υπάρχει τιποτα για να γκρεμίσω εδώ.. Το μόνο που υπάρχει ειναι η παρουσία σου, κι ο χωρος που έφτιαξες μέσα σου για μένα.  Κι αυτό δε μπορώ -ουτε γω- να το γκρεμίσω...

Εγω δε τις χωνεύω τις παγκόσμιες μέρες, και τοχω ξαναπεί, άσε που όλο τις ξεχνάω.  Αλλά να, το νερό είναι κάτι που μας αφορά όλους, κι όλοι πρέπει να ενδιαφερθούμε και να κάνουμε κάτι, κι είπα να γράψω ένα κατιτις μέρα που είναι.  Αλλά ήθελε πλύσιμο το αμάξι, κι άντε να τραβολογάς το λάστιχο απο το μπαλκόνι, κι είχε σπάσει και κείνος ο σωλήνας της ΕΥΔΑΠ παρα κάτω, πέρασε ένα αυτοκίνητο και με έκανε λούτσα, χάλια σας λέω...  Γέμισα τη μπανιέρα μου και χώθηκα μέσα, ξέρετε τώρα πως είναι, μπαίνεις για ένα μπανάκι, χαλαρώνεις και ξεχνάς να βγείς, μέχρι που γίνεσαι παπάρα και χει παγώσει και το νερό, και πρέπει νασαι τυχερός ναχει μείνει αρκετό ζεστό να ρίξεις πάνω σου ναρθείς σε μια νορμάλ θερμοκρασία...

Με αυτά και με κείνα, με πήρε το απόγευμα, να βάλω και πλυντήριο, με τίποτα δεν καθαρίζουνε οι ποδιές του χασάπη, χάλια, στους ενενήντα και με διπλή προπλυση και πάλι δε μοιάζουνε με το λευκό της διαφήμισης, δεν ξέρω τι να τις κάνω.  Κατι να πλύνω τα πιάτα, κάτι την αυλή, ηρθε και νύχτωσε κι ακόμα δυο γραμμές δεν είχα γράψει... Και τώρα που κάθησα να γράψω, αυτό το εκνευριστικό τικ τακ απο τη βρύση που στάζει εδω και μια βδομάδα -κι αντε να βρεις υδραυλικό- δε με αφήνει να συγκεντρωθώ...

Παγκόσμια μέρα του νερού σήμερα, και πάει κι όλας, πέρασε.  Χύθηκε απο τα χέρια μου σα γάργαρο νεράκι.  Κι ούτε ένα κείμενο της προκοπής δεν αξιώθηκα να γράψω..

Τουρθε του Πετρου να ξεσκονίσει τα ράφια του, και βρήκαμε εμείς το μπελά μας, κατάλαβες;  Αλλά εδώ που τα λέμε, τα ράφια μου ένα ξεσκόνισμα το θέλανε, και μια και βήχω έτσι κι αλλιώς, μια χαρά μου κάθισε.  Τα πιο πολύτιμα δώρα που έχω πάρει λέει... εκείνο το κάμπριο δε μου το κάνανε ακόμα δώρο ρε Πετρε, οπότε μάλλον θα βολευτείς με πιο καθημερινά πράγματα.  Θες και πεντε... Στην αρχή μου φανήκανε πολλά, αλλά τελικά μου προκύψαν λίγα.  Μόνο πέντε;  Κάθε δώρο ειναι πολύτιμο, μόνο γιατί κάποιος σε σκέφτηκε, και συ θέλεις μόνο πέντε;  Άντε να δούμε...

Θα αφήσω απέξω λοιπόν το δώρο του Βασίλη πέρσι τα Χριστούγεννα...

και το δώρο της Ευης για τα γενέθλιά μου

δωρα πολυτιμα, γιατι οταν κάποιος που ξέρεις ελάχιστα μπαινει στον κοπο να ψάξει για κάτι που πραγματικά θα σου αρέσει, αυτο ειναι από μοναχό του το καλύτερο δώρο... Θα αφήσω απέξω την μοναδική κόκκινη καρδούλα, γιατι τελικά δεν κατάφερα να τη βρώ, αν και πάντα την έχω μέσα στην καρδιά μου... Θα τα αφήσω αυτά απέξω, και θα διαλέξω πέντε απο τα υπόλοιπα..

Το πρώτο λοιπόν, είναι και το πρώτο δώρο που μου έκαναν ποτέ.  Δεν ξέρω καν ποιος.  Ξέρω πως το θυμάμαι απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, πως με συντρόφευε τα βράδια, κι ακόμα με συντροφεύει, κι όσο και αν οι απόψεις μου για την θρησκεία άλλαξαν με τα χρόνια, δεν παύει να ναι για μένα ένα σημάδι ασφάλειας και σιγουριάς. 

Το δευτερο ήρθε απο τα Γιαννενα.  Την εποχή που είμασταν ακόμα σπουδαστές, κάποιος θέλησε να μου χαρίσει ένα βραχιόλι που αγαπούσα πολύ, αλλά ητανε πολύ ακριβό για τις τσέπες ολονών μας... Κι έτσι, παράγγειλε στο συνάδελφο απο τα Γιαννενα, οταν θα πήγαινε σπίτι του για τα Χριστούγεννα να του το φέρει απο κει.  Πιο οικονομικό.  Τσοντάρανε ολοι για να μου το πάρουνε τούτο το βραχιόλι.  Κι αν ταλαιπωρήθηκε απο το χρόνο, έχει πάντα μια θέση στο μπράτσο μου, αλλά πιο πολύ έχει μια θέση στην καρδιά μου

Μια ονειροπαγίδα, κατσιασμένη κι αυτή απο τα χρόνια, μα πάντα κρεμασμένη στον τοίχο της κρεββατοκάμαρας μου.  Δώρο φίλων κι αυτή, τότε που τα βράδια ήτανε άγρια κι ο ύπνος έφερνε μαζί του εφιάλτες, ιδρωμένα όνειρα κι ασχημα πρωινά... Εκεινα τα χρόνια πέρασαν, μα αυτή η ονειροπαγίδα έμεινε εδώ, έτοιμη να αρπάξει κάθε κακό, να το μπλέξει στα δίχτυα της και να το κρατήσει μακριά απο τα όνειρά μου.. κάπως σα τα φιλαράκια που σκέφτηκαν τότε να μου τη χαρίσουν...

Υστερα ειναι ο σταυρός.. Εχει μια περίεργη ιστορία τουτος ο σταυρος, ηταν κάτι που είχα δει σε ενα μνήμα κάπου στον Πειραιά, και σχολίασα πως κάτι τέτοιο θαθελα να βάλουνε στον τάφο μου... Κι εκείνος που το άκουσε, ξυλουργός, κάθισε και το σκάλισε σε ξύλο, το λουστράρισε, και μου το χάρισε να τόχω πάνω απο το κρεββάτι μου.. Δε θαχε νόημα μετά μου είπε.  Μπορεί και ναχε δίκιο.  Τώρα νιώθω πως η ανάσα του είναι κάπου δω κοντά μου καθε στιγμή...

Ναι ξερω σας ανατρίχιασα... Κρατηθείτε, σας εχω κατι ακόμα. Είναι ένα ντόμινο.  Ένα ξυλινο ντόμινο, δώρο με κάποιο σοκολατούχο ρόφημα στο μαγαζί... Ο συνάδελφος που το επιμελήθηκε, ξέρω πως με αγαπούσε πολύ -και με ήξερε καλά.  Τι είναι ο θάνατος αν όχι ένα ακόμα παιχνίδι στο κάτω κάτω;

Και τωρα που τα είδα ολα αυτά, κι άλλα τόσα, νομίζω πως το πιο πολύτιμο δώρο που έχω πάρει ολα τούτα τα χρόνια, δεν είναι κανένα απο αυτά.  Κι είναι ολα αυτά μαζί.  Είναι οι φίλοι, οι γκόμενοι, οι άνθρωποι γύρω μου και οι στιγμές που έχουμε ζήσει.  Κι αυτό το δώρο τελικά δε μπορώ να το βγάλω φωτογραφία.  Αν θέλετε να το δείτε, θα πρέπει να με κοιτάξετε βαθιά στα μάτια...

Το παιχνίδι το κάνω πάσα στην LNA, την Ευη, το Φαβίτο και το παιδί μου... Να το παιξουν με όποιο τρόπο τις βολεύει καλύτερα....

Ψεμματα.  Διότι ως γνωστόν εγώ δεν έχω εχθρούς.  Τους ψεκάζω με Αζαξ, και μετά έρχεται και τους παίρνει το Εύρηκα.  Έχω όμως ίωση.  Επίμονη. Και εκνευριστική.  Γκουχου Γκουχου κι όλο κάτω απο την κουβέρτα θέλω ναμαι. Χάλια.

Το πρωί κάποιος μου τραβάει το πάπλωμα.  Που πας πάπλωμα... Ο συζυγος επιμένει να σηκωθώ.  Έχει τέλεια μέρα έξω, σήκω να πάμε για καφέ.  Να πας εσύ και να με ξυπνήσεις όταν γυρίσεις; Όχι θα πάμε μαζί.  Μας περιμένουνε και τα παιδιά.  Σήκω.  Δε σηκώνομαι.  Θα σηκωθείς.  Ο Δουκας βρίσκει ένα άνοιγμα στο πάπλωμα κι ακουμπάει την υγρή του μύτη στο πόδι μου... Παραδίνομαι.  Θα σηκωθώ.  Παρε το παγάκι απο το μπούτι μου...

Ντυνομαι και κοιτάω στραβά... Καλη μέρα σημαίνει μηχανάκι;  Θελει να με πεθανει, αυτό είναι, με βαρεθηκε και προσπαθεί να με ξεκάνει, να πάρει και τα λεφτά της ασφάλειας.  Όχι με το αμάξι θα πάμε.  Πρέπει να κουνηθεί, θα μείνει από μπαταρία, κι όλο το χέζουνε τα περιστέρια.  Είπα και γω αγάπη μου, νοιάστηκες μη χειροτερέψω.  Η μπαταρία του πλοίου ήτανε το θέμα σου...

Αλλά, όταν βγήκαμε έξω, η λιακάδα σα να μου έφτιαξε το κέφι.  Πηραμε και τα παιδιά, πήγαμε σε μια καφετέρια, ωραία ήτανε, εξοχή, κάτσαμε έξω, έμπαζε δηλαδή κομμάτι, αλλά ήτανε κι άλλοι τρελλοί που είχανε βαλθεί να κάνουνε φωτοσύνθεση κουκουλωμένοι με μπουφάν και πουλόβερ.  Ήρθανε κι οι υπόλοιποι, αρχίσανε οι κουβέντες, στις οποίες εγώ συμμετείχα με εύστοχα γκουχ γκουχ κατά διαστήματα, ωραία ήτανε.  Το πρόβλημα ήτανε με τα γέλια.  Διότι όταν έχεις καλή παρέα, λιακάδα, και κουβέντα, μοιραία θαχεις και γέλια.  Με το που πήγαινα να γελάσω, πνιγόμουνα στο βήχα.  Αποφάσισα λοιπόν και γω να παραμείνω σοβαρή.  Πράγμα που έκανε όλους τους υπόλοιπους να κατουρηθούν.  Ανάποδοι άνθρωποι, τελείως...

Και μετά αρχισαν οι μυρωδιές.. Διότι ο Έλλην, δεν πα ναναι Σαρακοστή, άμα δει ήλιο την Κυριακή, ανάβει κάρβουνα.  Και ρίχνει πάνω κοψίδια.  Κι αρχίζει η τσίκνα να πιάνει τους ανυποψίαστους θαμώνες της παρακειμενης καφετέριας, κι αρχίζουνε τα στομάχια τους να βαράνε συναγερμό.... Δεν παμε σε καμμιά ταβέρνα; Δεν πάμε σε καμμιά ταβέρνα.  Καταρχήν γιατί οι μισοί δεν έχουμε φράγκο για ταβέρνα, κι ύστερα γιατί με δυο χασάπηδες στην παρέα, δεν πας σε ταβέρνα.  Πας στο κοντινοτερο σπίτι χασάπη, κι ανάβεις τα δικά σου κάρβουνα.  Αμέ. Και βαζεις τα λουκάνικα της Τηνου να ροδοψήνονται όσο πίνεις το ουζάκι σου κι ετοιμάζεις τα παϊδάκια.  Όχι εγω.  Οι χασάπηδες.  Οι υπόλοιποι συνεχίζουν με ουζοκατάνυξη και γέλια, και γω προσπαθώ να διατηρηθώ σοβαρή.  Δε μπορώ να γελάσω λέμε, πνίγομαι.  Και δώστου γέλια οι άλλοι, και να τα μεζέδια, και να τα φαγητά, και να ο Δουκας με το Ρήγα να τρώνε τα κάρβουνα -σας έχω πει οτι έχω χαζά σκυλιά; Έχω.  Και τελικά, μάλλον ο βήχας υποχώρησε γιατί κατά το τέλος άρχισα και γω να γελάω.  Χωρίς να πνίγομαι.  Κι αν νιώθω ακόμα σα να με έχουνε δείρει, δεν ξέρω απο τι είναι.  Απο το πέρα δώθε και τις ετοιμασίες ή απο την ίωση;  Αν και νομίζω οτι τελικά, η ίωση κάηκε κάπου εκεί πάνω στη θράκα που σιγοσβήνει τώρα πια.  Μπορεί και να πνίγηκε μέσα στο κρασί... Πάντως για την ώρα, δε τη βλέπω πουθενά εδώ γυρω....