Της τρελλης

Αυτο το περιβόλι, αρχισε να καλλιεργειται καπου τριανταπεντε χρονια πριν.  Ήτανε γεμάτο ζιζάνια και ξερόχορτα.  Ο κηπουρος που το ανέλαβε, ήτανε βιαστικός, κι ήθελε ναχει γρήγορα καρπούς.  Γιαυτο ξεχορτάριασε βιαστικά, κι εσπειρε οτι σπορους ειχε προχειρους, κι οτι σπόρους θα μεγάλωναν γρήγορα και θεαματικά.  Η γη, ανταποκρίθηκε, γιατί αυτή ειναι η δουλειά της γης.  Να μεγαλώνει σπόρους.  Δε ρωτάει τι σπόροι είναι, ούτε αν είναι καλοί ή κακοι.  Καμμιά φορά βλέπει πως οι καρποί δεν είναι καλοί, αλλά και παλι, γεννήματά της είναι και τους αγαπάει.  Κι έτσι τους θρέφει. 

Αυτό το περιβόλι φούντωσε κι ανθισε ολα αυτά τα χρόνια.  Μονάχα που, επειδή απο την αρχή τα ζιζάνια δεν ξεριζώθηκαν σωστά, θέριεψαν κι αυτά ανάμεσα στους καρπούς.  Ανακατευτηκαν μαζί τους, και τους άλλαξαν.  Κι ήτανε οι ντοματούλες λίγο πιο πικρές, και τα αγγουράκια λιγάκι ξινά.... Κι έπεσε το λίπασμα υπερβολικό, και κάποιοι καρποί γίνανε και τοξικοί.  Ο κηπουρός έκοβε καμμιά φορά τους πολυ τοξικούς καρπούς, τις περισσότερες τους άφηνε κρυμμένους ανάμεσα στα άλλα, πιο υγιή φυτά, αυτό που ήθελε ήτανε να θερίζει, και κάθε φορά να χει μια καλή σοδειά.  Θεριζε καθε τεσσερα χρόνια, αν και πολλες φορές, οταν έβλεπε οτι δεν θα πηγαινε καλά η σοδειά, θέριζε νωρίτερα για να σώσει οτι μπορει.

Αυτο το  περιβόλι, τοσα χρονια τώρα, εχει αρχίσει να γεμίζει αγριοχορτα και τα φυτά του γίνονται ολο και πιο τοξικά.  Ο κηπουρός αγωνιά καθε φορά,αν θα βρεί κατι για να θερίσει.  Και στην αγορά αρχίσανε να μην αγοράζουνε το εμπόρευμά του.  Εμαθαν ολοι τα βιολογικά, και ζητανε καθαρούς καρπούς.  Τα γεννήματα αρχισανε να σαπίζουνε πάνω στα φυτά, κι η γη κουράστηκε.  Ακομα και τα τελευταία υγιή φυτά αρχισαν να κιτρινίζουνε και να αρρωσταίνουνε.  Αυτο το περιβόλι, ήρθε η ωρα να σκαφτεί, να πέσει νέο χώμα και νέοι, υγιείς σπόροι....  Αυτο το περιβόλι, ειναι πια ενα περιβόλι σάπιο, και σάπιους καρπούς θα βγάζει καθε τέσσερα χρόνια, κι όποτε κι αμα το θερίσεις.  Αυτο το περιβόλι θελει να ξαναγεννηθεί, να καρπίσει απο την αρχή, αλλά ο κηπουρός βαριέται να πιάσει την τσαπα και να ιδρώσει, κουρασμένος ειναι, κι έτσι μόνο η γη απόμεινε να ξεράσει τα σάπια γεννηματα, να τα αφήσει σιγά σιγά να μαραζωσουνε και να ξεραθούν, να γιατρευτεί απο το νεο χώμα, και να περιμένει κάποιον να σπειρει τους νεους, υγιεις σπορους για να ξανανθίσει... Μα η γη, εχει τους δικούς της χρόνους, κι οσο αργεί, τοσο θα κυκλοφορούν τοξικοί καρποί στην αγορά και το περιβολι θα συνεχίζει να σαπίζει....

Καθησα και γω να δω τηλεόραση.  Τα κανω κατι τετοια λάθη καμμιά φορά, αμα ειμαι πολυ κουρασμένη.  Βαζω την τουβούλα και νανουρίζομαι.  Όταν δεν εκνευρίζομαι.  Αλλα οταν ειμαι πολυ κουρασμένη, συνηθως βαριεμαι να εκνευριστώ.  Κι ετσι απλά νανουριζομαι. Πεφτω πανω στη φατσα του κυριου πρωθυπουργού.  Κατι έλεγε και κατι νουμεράκια μετράγανε ανάποδα κατω δεξιά στην οθόνη.  Δεν ξερω τι μετράγανε.  Μπορει να μετράγανε τους ψηφους που θα παρει.  Η τους οπαδους του κομματος του.  Τελως παντων, δεν ειχα καμμια ορεξη να τον εχω εκει απεναντι μου να μου λεει μπουρδες, κι αλλαξα καναλι.  Τακ, το κουμπάκι.  Νατονε παλι.  Τι διαολο.  Τακ, ξαναπατάω το κουμπάκι.  Το ιδιο.  Αει σιχτιρι χαλασε το τηλεκοντρόλ.  Μετα βγηκανε κι αλλοι, κι ο Γιωργάκης, κι η Αλέκα, κι ο Αλλανταλλος, παταγα εγω το κουμπάκι, εκεινοι εκει, δε φεύγανε με τιποτα.  Αφου σηκώθηκα να αλλαξω κανάλι απο τη συσκευη κι ήμουνα έτοιμη να στείλω το τηλεκοντρόλ στην ανακύκλωση.  Υστερα βρηκα το Σταρ.  Εκει στο Σταρ, χεσμένους τους ειχανε τους πολιτικους αρχηγους και δειχνανε μια ταινια.  Ουφ, τη γλιτωσε το τηλεκοντρόλ.  Αλλα δε θελω ταινία απο τη μεση, ασε που παίζει και ο η-μυτη-μου-ειναι-σα-μελιτζάνα-αλλα-περνιέμαι-για-γκόμενος, και μου τη δινει στα νευρα πιο πολυ κι απο ολους τους αρχηγους μας μαζι. Καλα οχι τοσο πολυ.  Αλλα παντως μου τη δινει. 

Το μηχανάκι της AGB αναβοσβήνει λυσσασμένα.  Ποιος βλέπει.  Ενας μαλάκας βλέπει, και δεν έχει και επιλογές.  Ολα τα καναλια παιζουνε το ιδιο.  Αυτο το μηχανάκι απο τοτε που το φυτέψανε στο σπίτι μου το ξεχάσανε εδώ, και με βολεύει γιατι δειχνει την ωρα με μεγάλα νουμερα, ασε που ηδη μου χαρισε μια καφετιέρα και μάλλον πάμε για τη δεύτερη.  Αλλα τωρα εχει λυσσαξει.  Ποιος βλέπει.  Οποιος και να βλεπει ρε χαμενο, ενα πραγμα μπορει να δει.  Ή μηπως οχι;

Νιωθω σα ναμαι μπροστά σε κάλπη.  Πρεπει να επιλέξω.  Πεντε καναλια παιζουνε το ιδιο πραμα, ενα παιζει το η-μυτη-μου-ειναι-σα-μελιτζάνα, και το μονο που μένει ειναι το Mad.  Που παιζει τη Βισση να τραγουδάει κατι για τσούλες, με συγχωρείτε, δεν το πιασα και πολυ καλά.  Και γω πρεπει να αποφασισω τι βλεπω.  Διοτι το μηχανάκι λυσσάει.  Και ξαφνικά σκεφτομαι, πως μπορω να αποφασίσω.  Πως μπορω να στειλω το μικρό μου μυνημα.  Βλεπω εγω.  Η σαρανταρα μέση ψηφοφόρος.  Κι ο αντρας μου βλέπει μη σου πω.  Αν ήτανε εδω θαβλεπε σιγουρα τηλεόραση.  Και βλέπουμε Mad.  Μαλιστα.  Τη Βισση.  Και την Παπαριζα που χοροπηδάει.  Κι ενα γλυκο κοριτσάκι που λεει κατι αρλούμπες.  Τουλάχιστον ειναι γλυκό.  Δεν ειναι η Παπαρήγα.  Κι ενιωσα πολυ ωραία που πάτησα το κουμπάκι του ποιός βλέπει κι έστειλα το μύνημά μου σε όλους αυτούς που αγωνιούσαν μην τυχόν και χάσουμε τα βαρύγδουπα που είχανε να μας πούνε.  Και για πρώτη φορά, βρήκα πολυ χρησιμο το μηχανάκι μου, πέρα απο το να μου χαρίζει καφετιερες τουλάχιστον.  Να σαι καλά βρε AGB.  Μου φτιαξες το βραδυ!

Αγαπητε κυριε Μπουρα

Να σας ενημερώσω οτι μου είστε παντελώς άγνωστος.  Οπως παντελώς άγνωστη θα έπρεπε να σας είμαι και γω.  Αλλά για κάποιο άγνωστο λόγο, δεν είμαι.  Διότι σήμερα μου στείλατε μυνημα, στο προσωπικό μου κινητό.  Στο οποιο μου λέτε οτι πρέπει να παραβρεθώ στην ομιλία του πρωθυπουργού.  Για την οποία, παρεπιμπτόντως, χέστηκα.  Όπως χεστήκατε και σεις, αν την Παρασκευή θα δουλεύω μέχρι τις εννιά το βράδυ, ούτε που το ξέρετε, και δεκάρα δε δώσατε για να το μαθετε.  Βασικά δεκάρα δε δίνετε γενικώς.  Και ξαφνικά μου στέλνετε sms.  Οτι του φανεί του λωλοστεφανή...  Πολυ θα ήθελα να μαθω που στο διάολο βρηκατε το κινητό μου πάντως.  Καθώς και τι άλλα στοιχεία βρήκατε, και τι μπορείτε να βρείτε ακόμα.  Το αν είμαι  ή οχι ψηφοφόρος σας πάντως, ή που δε το βρηκατε, ή που δε μπήκατε στον κόπο να ψάξετε.  Και κει που περίμενα μυνημα απο το γκόμενο και καθόμουνα σε αναμμένα καρβουνα, άκουσα τον πολυποθητο ήχο, αρπαξα το κινητό, και τράκαρα πάνω στις βλακείες σας.  Και δε μπορούσα και να σας απαντήσω.  Ουτε να σας μυνήσω για ψυχική οδύνη.  Να περιμένεις το γκόμενο και να σου βγει ο Μπουρας.  Πικρα. 

Αει στον κορακα κυριε Μπουρα.  Που ηρθατε και γινατε ισα κι ομοια με το "στειλε τωρα κενο στο τρειςπεντεδεκαπεντε να μαθεις τη μοιρα και το ριζικο σου".  Τηλεμάρκετινγκ.  Τηλεspamming.  Που, ακομα χειρότερα, το πληρώνω κι απο την τσεπη μου.  Δεν πατε να κανετε καμμια δουλειά εκει στο υπουργείο αντι να στέλνετε ασχετα sms σε ανυποψιαστους ανθρώπους; Αντε μπράβο!

Μας πρηξανε με τις ευρωεκλογες.  Σημερα πρωί πρωί με ξυπνησε ένας που μοίραζε φυλλάδια του ΚΚΕ: τα εδινε σε κατι κυριες που γυριζανε απο την εκκλησια και γκαριζε κατω απο το παραθυρο μου -το κομμα σας, αυτο που ζητάει μεγαλύτερες συνταξεις, μεγαλύτερους μισθούς, να το ψηφίσετε.  Τοσα χρονια τους ψηφίζω τουπε η μια θειά, βολευτήκανε όλοι τους και γω παίρνω συνταξη τρια κατοστάρικα, συγχιστηκε αυτός, χρειαζόμαστε περισσότερη δυναμη, περισσοτερους ψήφους, μια γλάστρα με γεράνια κατακούτελα μήπως χρειάζεσαι γιατί όπου ναναι σούρχεται μία, αει σιχτίρι με τη γαιδουροφωνάρα σου.... 'Οχι  που χω τιποτα με το κομμα του, μη νομίζετε.. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο απ'οσα εχω με τα υπόλοιπα τουλάχιστον.

Περίεργη είναι η σχέση του Έλληνα με τις εκλογές.  Ειδικά με τις ευρωεκλογές, είναι σκέτο πανηγύρι.  Εμείς εδω δεν κάνουμε εκλογές για την Ευρωπη.  Κανουμε πρόβα για τις εθνικές εκλογές.  Κατι σαν προθεση ψήφου σε πραγματικές συνθήκες.  Ποιος την υπολογίζει την Ευρώπη.  Σάμπως μας υπολόγισε αυτή ποτέ;  Κι έτσι κάποιοι βλέπουνε τις εκλογές λιγάκι σαν ιπποδρομία.  Ετοιμάζουνε οι σταυλίτες τα αλογα για το ντημπέητ, τα ξιστρίζουνε, τα γυαλίζουνε, τα προπονούν.  Απο κατω ο κοσμος ποντάρει ο καθένας στο αλογό του, και μετά περιμένουνε τον αγωνα.  Άσχετο που η ιπποδρομία είναι στημένη και το ξέρουνε.  Ο καλός αλογομούρης πάει για το θέαμα.  Και θα παίξει ακόμα κι αμα ξέρει οτι ειναι στημένο.  Καποιοι αλλοι, περιμένουνε τις εκλογές, όποιες και νάναι, για να την κοπανήσουνε κανα εξτρα Σαββατοκύριακο.  Είναι αυτοί που κράτησαν τα δικαιώματά τους στο Περα Κατσικοποδάρι, και το μόνο που τους νοιάζει είναι πόσες μέρες αδεια δικαιούνται ανάλογα με τα χιλιόμετρα.  Α, και ποιό κόμμα θα βάλει φέτος πούλμαν, γιατί ακρίβηνε η βενζίνη, και που να τρέχεις στο Περα Κατσικοποδαρι με το αυτοκίνητο....Οι περισσοτεροι, τις βαριούνται αφάνταστα.  Βαριούνται τα τηλεοπτικά σποτ, τσατίζονται με τα ντημπεητ, ειδικά που χάνουνε το αγαπημένο τους σήριαλ, καποιοι θέλουνε να πούνε ενα μεγάλο αεισιχτιρι, αλλά δεν ξέρουνε πως.  Πανε και ψηφίζουνε καραγκιοζάκια πάνω στα ψηφοδέλτια.  Να κάνουνε παρέα στους καραγκιόζηδες.  Ή δεν πανε καθόλου.  Ή ριχνουνε λευκό, εκφράζοντας το οτι τιποτα δε τους εκφράζει.  Και μετά, παίρνουνε οι άλλοι μια μεγάλη κατσαρολα, μας βάζουνε όλους μέσα, και μας που ψηφίσαμε τα άλογα της κούρσας, και μας που ψηφίσαμε καραγκιοζάκια και σας που ψηφίσατε λευκό, και μαγειρεύουνε.  Κι ότι και να κάνουμε εμείς, αυτοί βγαινουνε κερδισμένοι;  Δεν πηγες να ψηφίσεις; Σκασίλα μας, γιατί δε σε μετράμε στο σύνολο, ισα ισα που θα φανεί οτι μας θέλουνε περισσότεροι.  Εριξες λευκό η καραγκιοζάκι; Σκασίλα μας γιατι εμεις θα μετρήσουμε μόνο τα έγκυρα και σενα σε εχουμε χεσμένο.  Και τι σου μένει τελικά;  Να ψηφίσεις το Βεργη ή τον Τρελλαντώνη της γειτονιάς;  Πλακα θα χε να τονε στείλουμε στην Ευρωβουλή -στη δικιά μας τη Βουλή τους εχουμε στείλει ήδη ετσι κι αλλιως..   Αλλα τι γίνεται αν απλά δε θελεις να συμμετέχεις σε όλο αυτό;  Δε θέλω ρε θείε να διαλέξω το σκατό που μυρίζει λιγότερο, θέλω να πάνε όλα στο βόθρο και να ρθει κατι που να μη βρωμάει.  Δε γινεται δηλαδή; 

Δε γινεται.  Η μονη μας επιλογή ειναι να ψηφίσουμε τον Τρελλο του Χωριου.  Που για να κατεβαίνει στις εκλογες, μονο τρελλος δεν είναι.  Τζιφος κι απο κει λοιπον.  Αει σιχτιρι.  Ετσι που τα κανατε, δεν παιζω.  Και θα παω να πιω καφέ, οσο ακομα μπορώ να τον πληρώνω.  Ετσι, κι αλλιως, οτι και να ψηφίσω, κοντά είναι η εποχη που θα το ρίξω στο ρεβυθόζουμο.  Ξερεις ποσο εχει παει ο καφές;

Επεισοδεια παλι στη γειτονιά μου.  Σπασμενα αυτοκίνητα, χτυπημένοι άνθρωποι, συλλήψεις, και ο χώρος να βράζει... "Να φυγεις, να πας αλλου".  Δυο πηχες απ' τον κωλο μας κι  οπου θέλει ας πέσει.  Και να προσπαθείς να βρείς ποιος τελικά ναναι αυτός που φταίει.

Νομιζω την Τριτη το βράδυ ήτανε που έγινε η επιχείρηση "σκουπα".  Αυτες οι επιχειρήσεις "σκουπα", μου θυμιζουνε λιγάκι τη σκούπα που βάζω εγώ στο σπίτι μου.  Ασε αυριο, ασε μεθαυριο, κι οταν πια εχει φτάσει η κατάσταση στο απροχωρητο κι αρχίζεις να ξεχνάς τι χρώμα είχε το χαλί, βάζεις τη σκούπα.  Που τα μαζεύει ολα.  Ακομα και τα κομματάκια του παζλ που είχανε πέσει κάποια στιγμή απο το τραπέζι.  Μετά τα ψάχνεις γιατι σου μένει το παζλ μισό και βριζεις.  Ασχετο. 

Η σκουπα λοιπον που εβαλε η ΕΛΑΣ την Τριτη το βράδυ, πρεπει νατανε Ζημενς.  Δυνατή σκουπα.  Τιποτα δεν αφησε.  Απο την πλατεία Αμερικής μεχρι τα Πατήσια έβλεπες κλουβες, περιπολικά, μηχανές, να μαζεύουνε κόσμο.  Αλλοδαπούς.  Αλλα σε αυτές τις περιοχές όταν λες μαζεύεις αλλοδαπούς σημαίνει οτι μαζεύεις όλο τον κόσμο.  Ειδικά αμα έχει νυχτώσει.  Δεν αφηνανε κανένα.  Καλε, πίσω απο τους μπάτσους περναγε ενα μηχανάκι με δυο Πακιστανούς, και τους σταματήσανε κι αυτούς και τους μαζέψανε.  Μάτια στον κώλο σας λέω.  Δεν έμεινε ψυχή.

Την αλλη μέρα παραδόξως στη γειτονιά είχαμε ησυχια.  Μαλλον επειδή λείπανε όλοι.  Γιαυτο τα επεισόδια ξεκίνησαν καταρχήν απο το κεντρο.  Στον Αγιο Παντελεήμονα δεν είχε μείνει κανείς.  Και μετά σκεφτεσαι το γιατί.

Ενα υποπτο πακετάκι στην τσέπη ενός Συριου.  Τυλιγμένο προσεκτικά, και προφυλαγμένο με χαρτομάντηλο.  Απαίτηση να εξεταστεί.  Μπορώ να φανταστώ το ύφος.  Δε χρειάζομαι κανένα ταξίαρχο να κάνει έρευνα, είμαι σίγουρη για το ύφος, τοχω δει χιλιάδες φορές, το βλέπω καθε μέρα, και χωρις να υπάρχουνε καν υποπτα πακετάκια στη μέση.  Να φταίει ο μπάτσος;  Τι φταίει;  Τη δουλειά του κάνει, κι εδω εχει ενα υποπτο πακέτο.  Θα πρέπει να το εξετάσει.  Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.  Αν δε το κάνει, εσεις και γω θα του πούμε οτι δεν κάνει τη δουλειά του.  Ετσι δεν είναι;

Ενα φυλαχτό στην τσέπη ενος ανθρώπου.  Ενα πολύτιμο φυλαχτό.  Μια σελίδα απο το Κοράνι, φερμένη ίσως μαζί του απο την πατρίδα.  Την τυλιξε προσεκτικά, ευλαβικά, να την έχει πάντα μαζί του, μα να μη του λερωθεί, να μη φθαρεί, απο τον καθημερινό ιδρώτα στις οικοδομές, απο το καθημερινό τρέξιμο στους δρομους, απο τις ώρες που περνάει στημένος στο φανάρι για να καθαρίζει τζάμια.  Μια ανάσα πατρίδας, μια ελπίδα θεού, ενα βλέμμα μάνας. 

Και συ το παιρνεις.  Και το σκιζεις.  Το βεβηλώνεις.  Μπροστά στα μάτια του.  Πετας την ψυχή του στο πάτωμα και του λες συγγνωμη λάθος.  Ναι ήτανε υποπτο το πακετάκι.  Γιατι ήτανε στην τσεπη ενος Συριου, σε ενα καφενείο στον Αγιο Παντελεήμονα.  Μα δεν ήτανε το πακετάκι υποπτο, ήτανε ο άνθρωπος, κι ίσως να μη το χε σκεφτεί ποτέ του.  Γιατι αυτος ήρθε να βγαλει ενα κομματι ψωμι.  Αλλα εσυ δε το ξερεις.  Το κομματάκι του παζλ που ρουφηξε η σκουπα και τωρα το ψαχνεις.

Κι ετσι το πακετάκι εγινε η αφορμή.  Κι ολοι αυτοί, που βρέθηκαν εδω για να γινουνε πολιτες τριτης κατηγοριας σε μια χωρα που τους μισει και τους χρησιμοποιεί καθε μέρα, ξεσηκωθηκαν.  Γιατι ξέρουνε πως είναι πολλοι.  Και ξερουνε πως ειναι ενωμένοι.  Τους ενώνει η ιδια μοίρα του ξενιτεμένου και του κυνηγημένου.  Κι εχουνε απεναντι τους, ανθρωπους μοιρασμένους, που ποτέ τους δεν κατάφεραν να ενωθούν, ποτε τους δεν καταφεραν να καταλαβουνε ο ενας τον αλλο, ποσο μάλλον να καταλαβουνε και τους παραδίπλα...  Κι αυτο τους δινει δυναμη.

Και να δειτε, που συντομα, θαμαστε αιχμαλωτοι σε αυτή την πολη.  Αιχμαλωτοι της αδιαφοριας μας, του διχασμού μας, και της παντοδυναμης σκουπας Ζημενς που ολα τα σαρώνει....

Δε μπορω ρε παιδια. Δε τη μπορω τη χαζομάρα.  Κι οταν την εχω επι οχτω ωρες κατσικωμενη στο κεφάλι μου στη δουλειά ερχομαι η γυναικα κι αρρωσταινω....

Λοιπον, το μαγαζί μας μεγαλο δε το λες, χωρις χαρτη ψωνίζεις, αλλα τελως παντων τα τετραγωνικά του ταχει.  Που σημαίνει οτι αμα θες να βρεις καποιον εχεις δυο εναλλακτικες: να τον παρεις τηλεφωνο, (με αμφιβολα αποτελεσματα, διοτι εκτος απο μένα που πληρώνω κάτι καρμικά απο την προηγουμενη ζωή μου που πρεπει ναμουνα τουλάχιστον δολοφονος, ολοι οι αλλοι αποκλειεται να ναι διπλα στο τηλέφωνο), ή να τονε φωναξεις απο τα μικροφωνα.  Κι ακουω τωρα εγω να φωναζει η χαρα της προισταμένης: Η κυρια Χ. να επικοινωνήσει με τα ταμεία.  Λογικο.  Μια ανασα μετα, χτυπαει το τηλέφωνό μου.  Ελα Βιβη, ειναι εκει η Χ; (Ναι, της εχω κανει καφε και σε λιγο θα της πω και το φλυτζάνι).  Οχι καρδια μου δεν ειναι εδω, τωρα δε τη φωναξες;  Α, ελεγα μηπως ειναι εκει.  Και γω ελεγα να σε πνιξω, αλλα εισαι στον κατω οροφο.

Χτυπαει το τηλεφωνο στο μεσα γραφειο.  Κοιταω το κεντρο.  Παιρνει η χαρα της προισταμένης στο γραφειο του διευθυντη.  Βαραει, βαραει, ο ανθρωπος δεν ειναι στο γραφείο του, καποια στιγμή κλεινει.  Μια ανασα μετα, χτυπαει το δικο μου τηλεφωνο.  Ελα Βιβη, ειναι εκει ο Ψ;  Ναι, και σου κρατάει μουτρα γιαυτο δε σηκώνει το τηλέφωνο.  Ρε μανα μου, τωρα δεν επαιρνες μεσα και δε το σηκωνε;  Δεν ειναι εδω.  Α, ελεγα μηπως ειχε δουλεια. (Και γω θα τον εκανα νταντα και θα τον εβαζα να σου απαντησει με το ζορι). 

Για να χωρισουμε δυο γαιδαρων αχυρα, χρειαζομαστε κομπιουτερακι.  Ακομα χειροτερα, το κομπιουτεράκι νομιζουμε οτι ειμαι εγω.  Στις εκατο φορες που θα βαρεσει ο διαολος τις πενηντα ειναι η χαρα της προισταμένης.  Και τις σαραντα θα ακουσω καποια χαζομάρα.  Και θα γινω Τουρκος.  Και θα γινω σκυλα.  Κι ετσι μου βγαινει το ονομα, και μετα δε με χωνευει κανεις.  

Καποτε μας λεγανε στη σχολη, πως δεν αρκει ενας καλος υπαλληλος για να εχεις ενα καλο προισταμενο.  Συνηθως καταληγεις να χασεις τον καλο υπαλληλο και να αποκτησεις ενα κακο προισταμενο.  Στην περιπτωσή μου εχω αποκτησει ενα μονιμο πονοκέφαλο.  Κι ακομα χειροτερα κακο ονομα. Αυτο της σκυλας.  Αλλα πειτε μου:  Αν την ειχατε οχτω ωρες την ημέρα στο κεφάλι σας, εσεις δε θα σκυλιάζατε;

Εγω το Σαββατο το πρωι νυσταζα.  Παντα νυσταζω το πρωι.  Κι αμα εχω ξενυχτησει παιζοντας εκεινο το πλινκ πλονκ στο φατσαμπουκ, νυσταζω ακομα περισσοτερο.  Και βλεπω και σκατουλακια να αναβοσβήνουνε και να πρέπει να τα ταιριαξω ανα τρια.  Αλλα η Ευη δε χαριζει καστανα, εστειλε μυνημα-ντανντουννταν το κινητο μεσα στο αυτι μου- μετα ξαναστειλε- νταντουννταν παλι- και μετα πηρε και τηλέφωνο -κωστας μπρικολιας τα καλυτερα ειδη για το σπιτι- και καταφερε να με σηκώσει απο το κρεββατι.  Για να ξυπνησω χρειαστηκα κι ενα καφε, και μετα με παρατησε το χαζομετρό συξυλη στην Ομονοια -ωραια η Ομονοια παιδιά, νομιζεις οτι εισαι στο εξωτερικο λεμε- και εγινα κουρουμπελο στον ηλιο μεχρι να φτασω στο Μοναστηράκι.  Αλλα μια και ειχα τη μοναδική ευκαιρια να συναντήσω το ετερο συγγραφικό μου ημισυ, συν την ευκαιρια να δω μαζι, σε σετάκι, το καραφλό τζιτζίκι, τον νανο και τον αλμπανη του βορρα, εκανα την καρδια μου πετρα, και το κεφαλι μου καζάνι, και πηγα. 

Φυσικα, μεχρι να τα κανω εγω ολα αυτα, αυτοι ειχανε κανει τα καλυτερα, ειχανε αλλαξει δωρα κι ειχανε πει απιστευτες καφρίλες τις οποιες εχασα, κι οταν εφτασα, ητανε πεινασμένοι και με το ζορι καταφερα να πιω δευτερο καφε, οση ωρα προσπαθουσανε να αποφασισουνε αν θα φαμε στο Θαναση ή στου Ψυρρη.  Τελικα για καποιο μυστηριο λογο νικησε ο Ψυρρης -μαλλον για να δουν οι φιλοι μας απο το Βορρα τις ομορφιές των στενων της Αθηνας, τα καλουδια των πακιστανων και αλλων φυλων, και τα "φιλαρακι εχεις ενα ευρω" που ευδοκιμούν στην περιοχή.  Ωραιος ο Ψυρρης, ειχε ενα εστιατοριο γωνιακο, ουτε αυλη ουτε τιποτα, παντελώς αδειο, εδω να παμε, γιατι παιδι μου να παμε εδω που δεν πατάει ψυχή, λυσσαξα εγω, παραδιπλα τρωνε ακομα κι ειναι ζωντανοι, εδω τους θαψανε και περιμένουν τους επομενους, αντε να παμε διπλα.  Να κατσουμε εδω.  Εδω ειναι καφενειο.  Οχι εχει φαγητο.  Τραπεζακια καφενειου, καρεκλες καφενειου -αυτες οι ψαθωτές που σου κανουνε τον κωλο σου σαγρε- καθομαστε, σκανε τα ψωμια και τα πατε ελιας καθολου καφενειου, σκανε κι οι καταλογοι, σκαω και γω απο το κακο μου. Διοτι συγγνωμη, αλλα σερβιρε οτι σκατα θες ρε φιλε, ακομα και κουλι ντομάτας -που στο διαολο τοβαλα το λεξικο- και να μη σας πω και τι διαβασα η στραβή στην αρχή καλα που δεν τοπα, αλλα να μην εχεις στον κατάλογο τζατζίκι;  Τζατζικι;  Να το κλεισεις το μαγαζί σου κυριε και να πας να πουλάς χαμπουργκερ στους εσκιμώους.  Κατεψυγμενα. 

Απο τον καταλογο το μονο που καταλαβαινα ήτανε η παντσετα -γιατι εχω αντρα χασαπη- κι αυτο παραγγειλα, αγνοωντας τις υπολοιπες δυο σειρες που συνοδευαν την περιγραφή του πιατου.  Καλα εκανα και τις αγνοησα δηλαδή, γιατι παντσετα με τηγανητές πατάτες μου φερανε.  Οι αλλοι εφαγαν διαφορα εξωτικά, μαζί και το αυτο της ντομάτας που λεγαμε, οση ωρα συζητούσαν διαφορα ενδιαφέροντα για κουπες, περιεχομενο κουπων και γυναικολογικες εξετάσεις σε αγελάδες... Ωραια περασαμε, κατι αλλοι που ηρθανε να φανε μας ακουσανε και πηγανε πιο διπλα να ξερασουνε, οι γιατροι πηγαινανε κοντρα τη χοληστερινη τους, εγω αρχισα να γλαρωνω και συμφωνησα με τη γλυκυτατη Μαρια που θα αγιασει με τον παλαβο που εμπλεξε ποσο μαλλον που γνωριζει και τους φιλους του σιγά σιγα, οτι ο καφες παει μετα το φαί κι οχι πριν, κι οτι θελαμε καφε.  Εμεις.  Γιατι οι αλλοι συνεχιζοντας την κοντρα χοληστερινης, αποφασισαν να φανε λουκουμαδες, και παγωτα και το περιεχομενο της κουπας οπως βλεπετε και σεις, γαρνιρισμένο με τον κατάλληλο τροπο....

Πρεπει να πηρα δυο κιλα που τους κοιταζα, σιγουρα τα πηρα, και το πατωμα στην τουαλέτα ητανε γυαλινο κι εβλεπες απο κατω σου τα βραχια (και σε βλεπανε κι αυτα) που λεγες μην τυχον και βηξεις πιο δυνατα αποτι πρεπει και σπασει το γυαλι και βρεθεις σουμπιτος να παριστάνεις τον αρχαίο..

Μια χαρα περασαμε.  Πειραξαμε τον Πετρο μεχρι που τον λυπηθήκαμε, και του χαρισαμε ενα λουλουδι για να μας συχωρέσει, κι αφου μας συχωρεσε μπορεσαμε να τον ξαναπειράξουμε χωρις τυψεις.  Γελασαμε ακομα και με το ελεεινο τουριστοφαγείο που πηγαμε, περπατησαμε ως σκορπια διαδηλωση, προλαβα να χωθω και σε κανα δυο μαγαζια μπας και βρω βραχιολια αλλα δε βρηκα- σε επομενη εγγραφη: θα επικυρηξω τα βραχιολια, οποιος βρισκει θα μου στελνει μεηλ να πηγαινω να παιρνω.  Και χαρηκα πολυ που γνωρισα τη Μαρια του Αλμπανη, διοτι ειναι η γλυκυτατη κοπέλα που κρυβεται πισω απο τον ογκο του και τον κανει ανεκτο.  Η Μαρια παλι δεν ξερω αμα χαρηκε.  Μαλλον την τρομάξαμε την κοπελα, διοτι με ενα τρελλο αντε και τα βγαζει περα, με ολοκληρο το Αρκαμ, μια αγριαδα στο ματι την πηρε μου φαινεται.  Μη φοβασαι καλη μου.  Μπορει καποιοι να λενε οτι δαγκώνουνε, αλλα εχουνε μεινει φαφουτηδες εδω και πολυ καιρο..

Εκανες πάντα αυτο που επρεπε.  Εκανες παντα το σωστο.  Αυτο που σου ειχανε μαθει.  Νασαι προσχαρη και φιλική, καλή και ευγενικη, πιστευες στο γαλαζιο πριγκηπα με το ασπρο αλογο που σου είχανε ταξει πως θα ερθει.  Υστερα μεγάλωσες, κι εμαθες πως δεν υπαρχει γαλάζιος πριγκηπας, μοναχα κατι βατραχοι που αλωνιζουνε στη λιμνη, κι η ιδεα να τους φιλησεις δε σου φαινοτανε και πολυ δελεαστική.  Απλα περιμενες, κανοντας παντα το σωστό.  Εβλεπες αλλες, λιγοτερο ομορφες κι εξυπνες απο σενα, που δεν εκαναν ποτε τους το σωστο, να φτιαχνουνε τη ζωή τους με τους βατραχους, κι ητανε και μερικές που ειχανε βρει αληθινους πριγκηπες, και παραξενευοσουν.  Κι οσο περνουσε ο καιρος, αρχισες και να θυμωνεις.  Που πηρανε ολους τους καλους βατραχους απο τη λιμνη και τιποτα δεν αφησαν για σενα.  Μα ειχες μαθει να κανεις παντα το σωστό, να σαι καλη κι ευγενική, και δεν παραπονιοσουνα ποτε, μονάχα ειχες τα ματια ανοιχτα μη τυχον και ξεστρατισει κανενας βατραχος απο τους καλους, και ερθει προς τα σενα.  Και κανεις ποτε δεν καταλαβε τιποτα.  Γιατι ποτε σε κανεναν δε τα ειπες.  Εκανες παντα το σωστο, κι αυτο που σου ειχανε μαθει.  Την πικρα στο στομα σου, τη γλυκαινες με σοκολατάκια, και με το χρυσοχαρτο τυλιγες τη ζωή σου για να της δωσεις λιγη λαμψη...

Κι εκεινο το πρωι που θα χουνε τελειωσει τα σοκολατάκια, και θα δεις τη ζωη σου χωρις χρυσοχαρτο, ισως να θες σε καποιον να μιλήσεις, αλλα δε θα χει μεινει πια κανεις....

Μου αρεσουνε οι ανθρωποι που ειναι αληθινοι.  Μου αρεσουνε οι ανθρωποι που έχουνε κοτσια.  Που εχουνε γνωμη κι αποψη.  Και δε φοβουνται να την πουνε.  Ακομα κι αμα σε πονέσει.  Γιατι καλυτερα να πονάς και να ξέρεις γιατί, παρα να βγαζεις τα παπούτσια σου το βράδυ και να αναρρωτιέσαι που στο διάολο ματώσαν τα ποδάρια σου. Αφου στα γνωστά μέρη περπάτησες, με τους γνωστούς ανθρώπους.  Τους φιλους σου.

Δε μου αρεσουνε οι ανθρωποι που χαμογελάνε ψευτικα.  Ειναι σα να φοράνε μασέλα.  Κι οι μασέλες έχουνε δοντια, και τα δοντια δαγκώνουνε.  Δε μου αρεσουνε οι ανθρωποι που μου χαμογελάνε επειδή πρέπει, που με κάνουνε παρέα επειδή πρέπει, και ειναι φιλοι μου γιατι πρέπει.  Ισως γιατι εγω δεν καταφέρνω να το κανω.  Μπορει και να ζηλεύω.  Μπορει και ναχω αλλεργια στα πρεπει.  Ή στις κοινωνικές συνθηκες.  Και συνθηκολογήσεις.  Εχω βαρεθεί να συνθηκολογω, και θεωρω οτι εχω κερδίσει πια το δικαίωμά μου να μη το κάνω.  Εδωσα πολλες μαχες για να το κερδίσω, και δε σκοπεύω να το αφήσω να πάει χαμένο.

Ειμαι αντικοινωνική.  Δε μπορώ να καταλαβω γιατι πρέπει να σου χαμογελάσω αφού δε σε γουστάρω.  Δεν καταλαβαίνω γιατι μου χαμογελάς αφου δε με γουστάρεις.  Αυτο το κανουνε οι ανθρωποι οταν θέλουνε να κερδισουνε κατι.  Και γω δεν εχω τιποτα να δώσω.  Ισως γιαυτο προτιμάω τα σκυλιά απο τους ανθρωπους.  Ο σκυλος αμα δε του κανεις, θα σε δαγκώσει κι ας κρατας την πιο λαχταριστή λιχουδιά.  Μπορεί να τη φάει μετά που θα φεύγεις τρέχοντας, αλλα παντως δε θα σου γλύψει το χέρι οταν μέσα του θελει να στο κάνει μια χαψια.  Οι σκυλοι ειναι ζωα.  Το ξεχασα.  Εμεις ειμαστε ανθρώποι.  Και κοινωνικά εκπαιδευμένοι.  Να κοροιδευόμαστε.

Εκτιμώ τους ανθρωπους που εχουνε το θάρρος να μου πουνε οτι δε τους κανω.  Πονάει βεβαια, αλλα ειπαμε, καλύτερα να ξερεις που ειναι το καρφι στο παπούτσι σου, παρά να ψάχνεις γιατι ματωσες ξανά.  Και λυπάμαι λιγάκι που δε τους κάνω, γιατι, γιαναχουνε το τσαγανό να μου το πουνε, ειναι ανθρωποι με ενδιαφέρον.  Αλλα δε μπορείς να ταχεις ολα σε τούτη τη ζωη, μπορείς;  Το κακο ειναι οτι αυτοι οι ανθρωποι ειναι σπανιοι.  Χαιρομαι ομως γιατι εχω γνωρισει μερικούς.  Και πιο πολύ χαίρομαι, γιατι καποιοι απο αυτους τους ανθρωπους, καποτε, θεωρησαν οτι τους κανω.  Και δε χαθηκαμε.  Ποτε.  Οσα χρονια και να περασαν, κι οσα τηλέφωνα κι αν δεν εγιναν ποτε.  Και, τελικά, αυτο μου φτανει...

Η ιδεα μου ρθε απο ενα απο τα χαζοκουιζ του φατσοβιβλίου.  Σε ελευθερη -εντελως- μεταφραση, τα πεντε πράγματα που θα εκανα αν θα επιανα το τζακ ποτ του τζοκερ.  Περιπου.  Διοτι με τα λεφτά εχω ενα θέμα.  Καθε μερα κανω κουμάντο σε ενα σωρό λεφτά, μετράω χιλιαδες ευρω, εχω στα χαρτιά μου εκατοντάδες χιλιάδες, και ξέρω να σου πω που ειναι το καθε σεντς.  Απο την αλλη, αν μου δωσεις το τζακ ποτ, το πιθανότερο ειναι πως σε μια δυο μερες θαρχομαι να σου κάνω τράκα τσιγαρο, και δε θα έχω ιδεα που ακριβώς ξόδεψα τα κέρδη... Γιαυτο λοιπον, αυτο το παιχνιδι θα το παιξουμε διαφορετικα.  Σα να καναμε το κολπάκι στο Pet society.  Σα να φυτρωσε η λεφτιά που πάλευα να φυτεψω μικρή για το μπαμπά μου.  Σα να βγαζουμε λεφτά απο ενα βαρέλι διχως πάτο. 

Βαζω λοιπον πρωτη το χερι στο βαρέλι...

-Θα εφτιαχνα ενα ασυλο για τα αδεσποτα.  Ενα μεγάλο παρκο γεμάτο σκυλιά, και γατιά, και παρατημένα ιγκουάνα, κι ολα τα ζωάκια που αγοράζουμε τα χριστουγεννα και το πασχα και μετα τα βαριομαστε και τα πετάμε στο δρόμο.  Και μεσα σε αυτο το πάρκο, θα έφτιαχνα μια στέγη για ορφανά παππουδια και παιδάκια.  Δεν ειναι τρια, ενα ειναι.  Αυτο το πραμα τοχω παντα στο μυαλό μου σα συνολο.  Το μεγάλο παρκο, με τα ζωακια, τα παππουδια και τα παιδάκια μαζί.  Και φυσικά, ανθρωπους που να αγαπάνε και τα ζωάκια, και τα παιδάκια και τα παππουδια, να τους φροντιζουνε ολους επειδή το θελουνε πρωτα κι επειδη θαναι η δουλεια τους μετά.

-Θα συμμετειχα με καθε τροπο σε προσπαθειες αναπτυξης φτωχών περιοχών, να γινουνε σχολεία, να αποκτήσουνε νερο, να αποκτήσουνε γιατρούς, να σταθούνε στα δικα τους τα ποδια και να προχωρησουνε μπροστά.  Αυτο δυστυχως ειναι κατι που δε μπορει να το κανει κανενας απο μονος του, οσο κι αν το βαρελι δεν εχει πατο.  Ειμαστε ολοι μαζι σε αυτο, κι ολοι μαζι πρέπει να το παλαιψουμε.

-Θα εκανα δώρα.  Στους φιλους, στους γνωστούς, στον περαστικό που μου ειπε καλημέρα, στους εχθρους μου για να γινουνε πρασινοι, σε ολους.  Ολη μερα θα γυρναγα στα μαγαζιά και θα αγοραζα δώρα, κι ολη νυχτα θα τα μοιραζα.  Σαν Αη Βασιλης εκτος εποχης ενα πραμα.

-Θα επαιρνα ενα σπιτι.  Μονοκατοικία.  Με αυλή.  Μη φανταστείτε καμμια επαυλη με τρεις πισινες σε κανενα εξοχικο νησι.  Οχι.  Ενα σπιτακι σε προάστιο, να το σωσω απο τις μπουλντοζες που θα το μετατρεψουνε σε πολυκατοικία.  Ενα σπιτάκι απο κεινα τα παλιά, μεγαλουτσικο για να μην πατιομαστε, απο κεινα που το σαλονι το κρατουσανε κλειδωμένο για τους επισκέπτες, και δε το κάνανε ισωμα με την κουζίνα, και στην κρεββατοκάμαρα χώραγε κρεββάτι, τριφυλλη ντουλάπα, κομοδίνα, τουαλέτα κι ειχες και χώρο για να κουνηθείς....  (Πρεπει να το βρω γρηγορα το βαρέλι, γιατι δεν έχουνε απομείνει και πολλά τετοια σπιτια.....)

-Θα εκανα ταξιδια.  Να δω  τον κοσμο, να δω τη Σφιγγα πριν τη φαει το καυσαέριο και μου μεινει απωθημένο, μπας και μαθω και τιποτα απο γεωγραφία πουμαι στουρνάρι μοναχό. 

Και ολα αυτα, δεν ξερω πως, αλλα χωρίς να παρατήσω τη δουλειά μου, τι με κοιτάτε ρε, τρελλη ειμαι δεν το ξέρατε. αλλα αυτή τη γλυκιά αισθηση της καθημερινοτητας, της συντροφικοτητας, και της κανονικότητας στη ζωή μου, δε γουστάρω να τη χάσω για ολα τα λεφτά του κόσμου...

Και τωρα....

Βασιλη, Γιωργο, Ευη, Μανια και Πετρο... Κλειστε τα μάτια...  Θα σας κανω πλουσιους, εστω και μονο για μια εγγραφη:  Ανοιγω την πορτα των ονειρων και περιμενω...