Δηλαδή, τώρα θα υποτιμήσουμε τη νοημοσύνη σας, θα σας φερθούμε σα νασαστε πιτσιρίκια, και θα σας δείξουμε το JI Joe, τη Barbie και τους Transformers, για να πρηξετε μετα τη μαμα, το μπαμπά, και λοιπους συγγενεις να πανε στα Τζάμπο να σας το αγοράσουν...
Θα σας δειξουμε τι ωραία που κάναμε τη χώρα τοσα χρόνια, γιατί εσεις δε το βλέπετε απο τον καναπέ σας, κοιτάχτε βρε ποσα πράγματα εχουμε κανει για σας, που μονάχα την τσέπη σας την άδεια βλέπετε, εδώ η χώρα των θαυμάτων, και ψηφίστε μας και θα σας κανουμε κι αλλα... Θα σας τα δειξουμε και στην τηλεόραση μετά για να χαρειτε...
Θα σας δειξουμε τι ωραία που θα κάνουμε τη χώρα, οχι το χάλι που ναι τώρα, εμεις θα τηνε κανουμε παράδεισο, μην κοιτάτε που δεν την κάναμε τοτε που μπορουσαμε, τώρα είμαστε νεοι, βελτιωμένοι, με μπλέ και πράσινους κοκκους και φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Θα σας δειξουμε τα χάλια σας, και θα σας πουμε να μας ψηφίσετε, για να παμε να παμε να πουμε τα χάλια σας στους αλλους και να παλαιψουμε για το δικιο σας... Οχι καλε, σιγα που θα σας βγαλουμε εμεις απο τα σκατά, εμεις το δραγουμάνο θα παμε να κάνουμε...
Θα σας δειξουμε τα χάλια των αλλωνων, για να δειτε τι καλύτεροι ειμαστε εμεις, και να ψηφίσετε εμας. Και τι εγινε που δεν έχουμε τιποτα να πουμε; Γιατι, οι αλλοι εχουν;
Αναρρωτιέμαι γιατι τα κανάλια βγάζουνε πάντα προειδοποιηση πριν απο τις πολιτικές διαφημίσεις. Γιατι δε βγάζουνε και στις αλλες, τις απλές, παρα πανε και σου κοβουνε την ταινία στην μέση της ατάκας, και την ξαναρχίζουνε μετά απο μισή ωρα που εχεις ξεχάσει ποια ταινια ήτανε, χωρις να σου πουνε μια κουβέντα... Μια φορά εβλεπα τη διαφήμιση και νομιζα οτι συνέχιζε η ταινία... κι ελεγα τι σκατά ειχα χάσει στην υποθεση και δεν καταλαβαινα...
Και οι πολιτικές διαφημίσεις ενα προιον δεν πουλάνε; Μαργαρίνη, σερβιέτες, Νεα Δημοκρατία, απορρυπαντικό, η Μπαρμπι φούρναρης, ΚΚΕ, ολα τον ιδιο στοχο δεν εχουνε; Να μας πεισουν. Να αγορασουμε την ταδε μαργαρινη κι οχι τη δεινα, την Μπαρμπι φουρναρη κι οχι το Μπομπ τη σφουγγαριστρα, το ενα κομμα κι οχι το αλλο. Μαλλον εχει να κανει με το νομο περι παραπλανητικής διαφημισης. Σου λεει, αλλο να σου πω οτι αμα φας αυτο το γιαουρτι θα φχαριστηθείς χεσιμο, κι αλλο να σου πω οτι αμα ψηφισεις αυτο το κομμα θα δεις ασπρη μερα. Διοτι μπορει να σου προκυψει χεσιμο κι απο κει. Και μετα να με τραβάς για παραπλάνηση. Κατσε ναχω το κεφάλι μου ησυχο, να σου πω οτι τωρα θα σου δειξω μπουρδες και να τις δεις με δικιά σου ευθυνη.
Κι οσο χαζεύω διαφημισεις στην τηλεόραση και τη βρισκω, μολις ακουω "πολιτική διαφήμιση" αλλαζω κανάλι κι οπου φυγει φυγει. Κι αυτοί να δεις, τοχουνε καταλάβει, και τις βάζουνε ολες την ιδια ωρα, σε ολα τα κανάλια. Να μη μπορεις να γλιτώσεις απο πουθενα. Μονο απο το μαγικό κουμπάκι που γράφει Off...
(Ειναι που τουτους τους καιρους οπου και να πατήσω εχουνε περάσει οι σαλιγκαράνθρωποι κι εχουνε γεμίσει τον κόσμο σαλια... )
Συμπλήρωσα αισίως την εκτη εφταετία της ζωής μου. Διοτι εγω τη ζωή μου, έτσι τη μετράω. Με εφταετίες. Απο την πρωτη εκεινη εφταετία, που ουτε τα ντημπέητ ξεραμε, ουτε τιποτα, μονάχα το πουλι του παπαδοπουλου ξέραμε και το φανταρο που ψηνοτανε πανω στα σπιρτοκουτα, στην αλλη, την επομενη, των μπαλκονιών και των συγκεντρώσεων του "δε θελω ου". Κι απο κει, στην επταετια της αλλαγής και του πράσινου ηλιου, που καταργηθηκανε οι ποδιές κι οι τόνοι στα σχολεία, κι οι πανελληνιες γινήκανε πανελλαδικές.. Κι υστερα, στην επταετία των αλλοδαπών, που αρχίσανε να ρχονται λιγοι λιγοι στην αρχή, και μετά στην επταετία του Πασοκ με το Σημιτη, και τωρα στην εποχή των ντημπέητ και των sms "ψηφιστε μας κι αφηστε μας".
Καλε, επιασα την κουβεντα και δε φαγατε γλυκο...
Τραταριστείτε μοναχοί σας μην ξανασκοντάψω.
Και το πουλι του Παπαδοπουλου περασε στην ιστορια, και τα "ου" ακουγονται απο παντού, αλλα κανένας δε τους δινει πια σημασία, και οι πανελλαδικές ξαναγινανε πανελληνιες, κι οι αλλοδαποί πολλαπλασιαστηκανε κι απο "φτηνα εργατικά χέρια" γινανε "μονιμος πολιτικός πονοκεφαλος" και κανενα ντεπόν δε τους πιάνει... Κι εφυγε ο Αντρεας, κι ηρθε ο Γιωργάκης του Αντρεα, κι εφυγε ο Κωστας κι ήρθε ο Κωστάκης, κι ολοι μου λενε καθε χρονο να τα εκατοστήσω, και πλακα-πλακα, κοιτα που φτασα σχεδον στα μισά του δρόμου για να τα καταφέρω, και τίποτα δε δείχνει ναχει σταληθεια αλλαξει...
Γλυκο φαγατε; Να φατε.
Αυτο ειναι πιο κοριτσίστικο, μου το φέρανε κατι φιλαράκια που βαρεθήκανε να περιμένουνε να μεγαλώσω. Εγω πάω χέρι χέρι, οχι με τον Καρατζαφέρη, αλλα με τουτη τη χωρα ολοκληρη, τωρα ισα που μπαινω στην εφηβεία και ψαχνω να βρω το δρόμο μου αντιδρώντας αψυχολόγητα και σπασμωδικά όπως ολοι οι εφηβοι.. Αλλα να, εφτασα στα μισά του δρόμου.. Και γω κι η χωρα, καπου εκει στα εκατό μας, θα αρχισουμε ελπιζω να ενηλικιωνόμαστε και να σοβαρευόμαστε...
..διοτι, τι ηθελες να σου φέρει το συννεφο δηλαδή; Τα ψώνια απο το σουπερμάρκετ; Συννεφο είναι και βροχή θα φέρει. Ή μαλλον, καταιγίδα.
Το καμάρι μου τρωγοτανε να κατέβουμε Αθηνα. Κεντρο. Να παει στο Μετροπολις να παρει σιντια. Παιδι μου, ο ουρανός ειναι βαρύς, συννεφιασε συννεφιασε, ε σιγα μου λεει, και χτες ετσι ητανε, και ψιλή βροχούλα επιασε και κρατησε μισή ωρίτσα. Σιγα το πράμα. Αντε παμε, δε θα βρεξει τώρα, θα το ριξει το βράδι σου λεω. Ε, κι αφου το καμάρι μου ταχε κανονίσει με το σύννεφο να κρατηθεί, ανέβηκα και γω στη μηχανή να πάμε. Διοτι και γω δεν εχω μυαλό. Αν ειχα θα παντρευόμουνα κανα λογικό.
Και το συννεφο κρατήθηκε. Πηγαμε στο φαρμακείο, γιατι φουντωσε η αλλεργια μου και εχει γινει το ματι μου κοκκινιστό, πηγαμε να αφησουμε κατι πραγματα σε κατι φιλους, κιχ το συννεφο. Ειδες; μου λεει περηφανο το καμάρι μου. Φτανουμε και στην Ομονοια, ωραια παιδιά η Ομόνοια μεσημέρι καθημερινής, ολο πρεζόνια και βιζιτουδες ήτανε, κλειδωνουμε τη μηχανή και ξεκινάμε....
Και κει του φυγανε του συννεφου...
Πλατς!
Δεν ειναι που βρεχομουνα, αληθεια, ειναι που πονούσα. Εριχνε κατι κορομηλα, να με το συμπάθειο, ετρωγες δυο και βρεχοσουνα ίσαμε το βρακί σου. Και πονάγανε τα άτιμα. Πλατς!
Αντε να βαλουμε μια τρεχαλα να χωθούμε στο Μετροπολις. Μεχρι να χαζεψουμε τα σιντια και τις ταινίες, θα σταματήσει.
Τρεχάλα, τροπος του λεγειν. Διοτι οταν φοράς all star πανινο στα βρεγμένα πεζοδρόμια, δεν τρεχεις. Οχι αν δεν θελεις να αναπτύξεις μια πιο στενη σχεση με το πεζοδρόμιο τουλαχιστον. Ασε που και να τρεξεις παλι βρεμμενος θα φτασεις. Φτανουμε στο Μετροπολις, το βρισκουμε υπο διαλυση. Οχι εδω παιδια, στο αλλο παραπάνω μας λεει ενας νεαρός. Μαλιστα. Αντε να δουμε πως θα φτάσουμε στο παραπάνω...
Τα πεζοδρομια της Πανεπιστημίου εχουνε γινει ποτάμι. Καταφέρνουμε να φτάσουμε απέναντι απο το Μετροπολις, χωνόμαστε κατω απο μια πυλωτή, αλλα ο δρόμος ειναι αδιάβατος. Στη γωνία εχει λιμνη. Στο πεζοδρόμιο χείμαρρο. Και μπροστά μας ενα αδιαπέραστο τείχος απο μηχανάκια. Του Κακλαμανη το καγκελο που ειπε κι ενας κυριος, μουσκεμένος κι αυτος, που προσπαθούσε να περάσει το δρόμο για να χωθεί κατω απο την πυλωτή. Κατσε δω μου λεει το καμάρι μου, να κόψει. Να κατσω. Αλλα αυτο δεν εκοβε. Εριχνε κατι μπουμπουνητά ξεγυρισμένα, κι ενα πολυ δυνατό που έκανε ολους τους συναγερμούς να τσιριζουνε εκνευρισμενοι. Και να σκεφτομαι και τα σκυλιά μου που φοβούνται τις βροντές...
Περναει ενας μελαψος κυριουλης, στο να χερι εχει μια ομπρέλα ανοιχτή, με κινδυνο να μας αφησει αομματους ολους εμας τους προσφυγες της πυλωτης, και στο αλλο πολλες ομπρελες κλειστες. Ενας κυριος διπλα μας αγοράζει ομπρέλλα. Τρεις εβραίοι. Παρε καμάρι μου μια ομπρέλα να ρημαδοπεράσουμε να φτάσουμε στο μαγαζί. Μπα, θα κόψει. Σκατα θα κόψει. Βροχή ειναι, δεν είναι μαγιονέζα. Κανουμε τσιγαρο.
Ο μελαψος κυριουλης ξαναρχεται. Με καινουργιες ομπρελες. Να δεις που του τις δινει ο περιπτεράς, αν δε του πηρε το περιπτερο το νερο δηλαδή, και τις πουλάει γυρω γυρω το τετράγωνο... Δωσε καλε κυριε μια ομπρέλα. Μου δινει. Πεντε εβραίοι. Καλα που την πηρα, γιατι στην αλλη βολτα θα τις πουλαγε δεκα να δεις...
Χωνομαστε κατω απο την ομπρελα οπως οπως, και προσπαθουμε να βρουμε μερος να διασχίσουμε το δρόμο. Μετα τα μηχανάκια, υπάρχει του Κακλαμάνη το κάγκελο στην κυριολεξία... Ανηφοριζουμε, ανηφοριζουμε, βρισκουμε επιτελους ενα ανοιγμα, περνάμε απεναντι και κατηφοριζουμε... Στην κατηφορα ειναι πιο ευκολα, μας βοηθάει και το νερο...
Φτασαμε επιτελους στο νεο ανανεωμενο Μετροπολις, καθολου δε μου αρεσε, αλλα τουλαχιστον δε βρεχομουνα... Χαζεψαμε τα dvd,θελω τη Μαγαδασκάρη και το Μπολτ, δε τον πηρα τον Μπολτ τελικά, και τα 101 σκυλιά της Δαλματιας, γιατι τα δυο πουχω σπιτι ειναι της βλακείας και δε μου κάνουνε. Και γυρνα απο δω, χαζευε απο κει, βρηκα κι ενα μυθιστορημα που λεγοτανε "Η Πανδημία της γρίππης" κι ητανε γραμμένο το 2005 αλλα δε με αφησε να το παρω, κριμα, η κακια θα σου μεινει ρε, θα το παραγγειλω τωρα Online να μαθεις, σταμάτησε κι η βροχή. Και γυρισαμε πατινάροντας στους δρόμους μεχρι τη μηχανή, και φτάσαμε αισίως στο σπιτάκι μας με δυο ώρες καθυστέρηση για τα παντα: για το ραντεβού στο κομμωτηριο, για το μαγειρεμα, για ολα.
Και να λεω στη μανα μου "μας επιασε η βροχή" και να μου λεει "ελα μωρε, δυο σταγόνες εριξε". Αυτο θα πει τοπική καταιγιδα, οχι παιζουμε. Κι αλλη φορα κυριε συννεφο να φορας slipad... ακους;
Δε σε φοβίζει πια. Δε θελεις να το διώξεις. Έμαθες να ζεις μαζι του, να το γεμίζεις με μουσική, να το εξερευνεις με ολες τις αισθήσεις εκτός απο την όραση....
Σκοτάδι...
Σκοτάδι που ξεκουράζει τα μάτια, που ξυπνάει το μυαλό, σκοτάδι φιλικό κι αγαπημένο, απο σενα που πάντα φοβάσαι πως το χειρότερο θαναι καποια μέρα να χάσεις το φως σου....
Αγαπω αυτες τις μακριες, ανεμελες νυχτες, χωρις πρωινο ξυπνημα, νυχτες δικές μου, ποτισμένες ποτό και μουσική, νυχτες σα να ξεμείνανε απο αλλες εποχές, πιο ανεμελες, μα οχι περισσοτερο φωτεινές....
Σκοταδι.
Σκοταδι που σκιζεται απο τις αστραπες, αστερια φωτεινά που σου δειχνουνε το δρόμο, μα δεν είναι πολυ σιγουρα κι αυτα... Ποτε δω και ποτε κει... Σκοτάδι υγρο, ετοιμο να γεννησει ιδεες, σκεψεις κι εφιαλτες, σκοτάδι της ασφαλους μητρας και του αβεβαιου κοσμου εκει εξω...
Τα αγαπαω αυτα τα βράδια.. Αυτα τα μοναχικά βραδια, γεμάτα ποτο, καπνο και μουσική, που ακομα και στο απεραντο διαδικτυο μοναχή μου είμαι, και που μοιάζει σαν ο κοσμος ολος να σταθηκε να με ακουσει...
Κι ας μην εχω τιποτα να πω...
Ισως να θελει μονο να κατσει διπλα μου, και να ακουσει μουσική μαζι μου...
Οχι, να μη τα απομακρυνετε την ωρα που μεταδιδονται σκηνές βίας.
Ουτε οταν μεταδίδονται σκηνές πολέμου να τα απομακρύνετε, ουτε σκοτωμοί, ουτε θηριωδίες.
Τοτε, να τα αφήσετε να τα δούνε ολα αυτα. Και να κάτσετε και διπλα τους, να τους εξηγήσετε πως αυτά ειναι πράγματα που συμβαίνουνε στον κόσμο,ειναι πράγματα αληθινά που μεθαύριο θα τα βρούνε μπροστά τους, και πως γίνονται γιατι οι άνθρωποι δεν καταφέρανε ακόμα να μάθουνε πως να ζούνε μαζί με τους αλλους ανθρώπους, γιαυτο χτυπιούνται και σκοτώνονται και κάνουνε τον κόσμο μας σκατά... Να κάτσετε μαζί να τα δείτε και να τα συζητήσετε, γιατι απο αυτά τα παιδιά περιμένουμε να αλλάξει ο κόσμος, και δε θα μπορεσουνε ποτέ να αλλάξουνε αυτο που τους κρύψαμε οτι υπάρχει.. Ασε που θα τους ερθει κι αποτομο οταν το δούνε μπρος τους...
Να τα απομακρύνετε οταν βγαινουνε οι διαφοροι πολιτικάντηδες στα παραθύρια της τιβί και σκοτώνονται. Τοτε, να παρετε τα παιδιά σας μακριά απο την οθόνη. Για να μη μάθουνε πως σε μια συζήτηση κερδίζει πάντα οποιος εχει την πιο δυνατή φωνή, η αυτος που εχει την εξουσια να κλεινει τα μικροφωνα. Για να μη μαθουνε πως δεν ακουμε ποτε τον αλλο, παρα μονο λεμε τα δικά μας, για να μη μάθουνε πως οταν λες ψεμματα με χαμόγελο οι αλλοι σε χειροκροτάνε αντί να σου δώσουνε ενα χερι ξύλο.... Απομακρυνετε τα παιδιά απο τις οθόνες τοτε, γιατι καποια στιγμή θα σας ρωτήσουνε πως αυτοι, βρεθήκανε εκει, σε τούτες τις θεσεις αφου δεν ξερουνε ουτε να ακουνε, ουτε να μιλάνε, μονο να φωνάζουνε και να αραδιαζουνε ψευτιές, θα σας ρωτήσουνε γιατι βρεθήκανε αυτοι να μας κυβερνανε, και φοβάμαι οτι δε θα ξερετε τι να τους απαντησετε...
Λιγες, πολυ λιγες μέρες, χωρις ιντερνετ, χωρις κινητά παρα μονο για τους κολλητους, χωρις τρελλους κι αρρωστημένους, χωρις πολιτική, ειδήσεις, γκρινια και τηλεοπτικά παραθυρα. Και χωρις τα σκυλιά μας: αυτο ειναι απώλεια, αλλα δυστυχως κανεις δε μπορει να τα έχει όλα.
Ητανε δυσκολο ετουτο το καλοκαίρι. Χωρις την καθιερωμένη μας αποδραση, χωρις θάλασσα, χωρις Σκοπελο, χωρις αυτους που μας περίμεναν και ξέρουμε οτι μας αγαπάνε, ακόμα κι αμα ειναι τοσο μακριά... Ητανε δυσκολο, μα το περάσαμε κι αυτό, εχουμε περάσει πολλα δυσκολα εμείς, κι έχουμε μαθει πια... Και να, τωρα στο τελος του, λιγες -ελαχιστες- μερες για μας, για σενα, για μενα, για τους δυο μας. Αυτη τη φορά θαναι τα δικά σου γενέθλια που θα γιορτάσουμε στο Μικρο Καφέ στην Τηνο. Μα δεν εχει σημασία τινος ειναι, γιατί τα γενέθλια γινηκανε πια κοινά... Γιατι μεγαλώνουμε μαζί. Και μαζί θα βρουμε ενα μέρος να κρυφτούμε, μαζί θα βρούμε ένα μέρος για να φύγουμε.
Θα αφησουμε πισω για λιγο, ολους αυτους που προσπάθησαν να πνιξουνε το χαμόγελό μας. Ολους αυτους που μας κυνηγουσανε με τις ασπρες μπλουζες που τα μανίκια τους κουμπώνουνε στην πλάτη. Εγω και συ, ερωτευμένοι σχιζοφρενείς, θα μπουμε αυριο σε ενα καράβι και θα φύγουμε. Και ξερω πως θα θελησουμε να γυρίσουμε μονάχα για δυο λόγους: για τα σκυλιά και τους κολλητους που ανέλαβαν να τα φροντίζουν...
Φευγω..
Φευγουμε..
Παιρνω μαζί μου μονάχα τα βιβλία που δεν πρόλαβα να διαβάσω, μια φωτογραφική για να κρατησω αναλλοιωτες τις στιγμές της ηρεμίας, εσενα και μια αλλαξια ρουχα... Δε θα χρειαστω τιποτα αλλο εκει... Ισως και να μη χρειαζόμουνα ποτέ μου τιποτα αλλο.
Φευγω..
Φευγουμε..
Για κεινες, τις ελαχιστες μερες, εκει που δεν υπάρχει τιποτα παρα μονο δυναμη και γαληνη, που δεν εχεις λογο να ντυθεις και να βαφτείς, που δεν εχει πουθενά να πας παρά μονάχα σε μια αγαπημένη αγκαλιά...
Φευγουμε...
Και ξερεις, ολους αυτους που αφήνουμε πισω, δε θα τους ξεχάσουμε.. Ακομα κι αυτους που μας κυνηγησαν, κι αυτους θα τους θυμηθούμε...
Θα γινουνε ολοι τους φλογιτσες αναμμένες, κεράκια γεματα με τη σκέψη τους στον τοπο της γαληνης...
Γιατι κι αν φευγεις, παντα υπάρχει τρόπος να γυρισεις........
Ναι, τα τελευταία δυο χρόνια, είναι λιγάκι σα να σήκωσε ο πανάγαθος και τα δυό του τα χέρια, και να μας φιλοδωρησε με ενα μεγαλόπρεπο φάσκελο...
Ναι, αναγκαστηκα να σταματήσω τη δεύτερη δουλειά αφού πια δεν άντεχα, να χασουμε ενα σεβαστό μέρος των εσόδων μας, να μετράμε τα δίφραγκα για να παρουμε τσιγάρα, και να μην πάμε διακοπές.
Ναι, τα πραγματα ειναι δύσκολα, και θα γινουνε ακομα δυσκολότερα, και το ξέρουμε καλά.
Και μεις, φτιαχνουμε αγκαλιά μακαρονάδες στην κουζίνα, γελάμε με τις χαζομάρες του Δούκα, και μαζευόμαστε σπίτι μας ή στο σπίτι των κολλητών για μπύρες αφού πια δύσκολα θα βγούμε παραέξω. Μη σου πω οτι δε θέλουμε κι ολας. Μια χαρά περνάμε.
Και μεις, σηκωνόμαστε καθε πρωί και κάνουμε αστεία, πάμε για δουλειά γελαστοί, και γυρνάμε αλλο τοσο, εμεις εξακολουθούμε ναμαστε μαζι κι αγαπημένοι, έτοιμοι να γιορτάσουμε τα σαράντα σου χρόνια, έτοιμοι να γιορτάσουμε τα σαρανταδυό μου, έτοιμοι να γιορτάσουμε τη δε-θυμάμαι-πια επετειο του γάμου μας.. Κι ας μην εχουμε δεκάρα στην τσέπη, κι ας κοντεύει το σπίτι να γκρεμιστεί πανω στο κεφάλι μας, εμεις κρατιόμαστε απο το χέρι, και δεν κοιτάμε ουτε πισω ουτε μπροστά, μονάχα ο ένας τον άλλο, κι αυτό μας φτάνει για να συνεχίζουμε..
Και συ, που ταχεις καταφέρει μια χαρά, μα καθε πρωί ξυπνάς νευριασμένη, κι όλη μερα εισαι μεσα στη γκρινια, μου λες οτι ειμαι ανευθυνη... Και συ, που οι καυγάδες σου περνάνε τους τοίχους μου και ταράζουνε τα σκυλιά μου, μου λες πως ειμαι ανώριμη.. Μου λες πως πρεπει να σοβαρευτώ... Πως σε εκνευριζει να με βλέπεις να καταστρέφομαι.... Και ξερω πως δε το λες απο ζηλια.
Το λες γιατι δεν ξερεις τι ναι αυτο που εχω και δεν εχεις εσυ: Ενα χερι να κρατάει το δικό μου, και ναναι παντα εκει. Και δε το ξερεις, γιατι δε το ζήτησες ποτε σου. Ουτε κατάλαβες ποτέ σου τι αξία εχει. Μεγαλύτερη απολες του κόσμου τις περιουσιες.
Θα συνεχίσουμε να ειμαστε εκνευριστικά ευτυχισμένοι..
Την αλλη φορά θα βγάλουμε να σε κεράσουμε κι ενα ποτήρι ξυδι... Για τα νευρα.
Εγω καλα κανω και δε τις χωνευω τις εκλογες... Δηλαδη πως να τις χωνεψεις εδω που τα λεμε, ολο οι ιδιοι και οι ιδιοι, κι ολο τα ιδια και τα ιδια, κι ολο "μην κοιτατε που δε τα καναμε πριν, τωρα θα τα κανουμε", κι ολο αδεια ταμεία και καμμένη γη.. Α, οχι η καμμενη γη υπάρχει, ολα κι ολα, μη λεμε οτι ειναι κι ολα αερολογίες και γινομαστε αδικοι..
Κι επειδη ποτε μου δε μου αρεσε να διαλεγω απο τα σκατα το λιγοτερο σκατό, κι επειδη αμα με δουλευουνε νευριάζω πολυ, ειδικα αμα με περνανε και για χαζή πυραυλος γινομαι, εγω στις εκλογες ψηφιζα καραγκιοζάκια... Και στις τελευταίες ευρωεκλογες, ψηφισα το σπιτι μου, κι ας τους να κουρευονται. Κι ειπα αμα βρεθει κανεις που να αξιζει τον κοπο να σηκωθω κυριακάτικα και να τρέχω, το ξαναζητάμε. Και το αφησα εκει.
Αλλα τωρα με τις αυτοδυναμίες και τους νομους τους πολυ με μπερδέψανε. Γιατι αμα κατσω σπίτι μου και τους γραψω στα παλαιότερα των υποδημάτων μου -κατι ξεσκισμένα all star που εχω απο το Λυκειο- θα κανουνε κι αυτοι το ιδιο, αν και μαλλον θα χρησιμοποιήσουνε πιο κυριλέ υποδημα... Δεν ερχεσαι κυρα μου να ψηφισεις; Μην ερθεις, δε σε χρειαζομαστε. Θα κανουμε τις εκλογές χωρις εσένα την αντιδραστική. Θαρθουνε να ψηφισουνε δεκα ανθρώποι; Ε, με αυτους τους δεκα θα βγαλουμε κυβέρνηση εμεις. Και κατσε εσυ και βρασε στο ζουμί σου.
Ουτε το καραγκιοζάκι μου θα υπολογίσουνε. Θα ξεχωρισουνε τα καθαρά κουκιά λεει και θα τα μοιρασουνε. Κι ετσι τη Δευτερα θαχουμε παλι ή Κωστάκη ή Γιωργάκη. Τι χες Γιαννη, τι χα παντα. Τον κακο μου τον καιρό.
Εγω δε θελω ουτε τον Κωστάκη, ουτε το Γιωργακη. Ουτε την κυραλέκα θέλω, γιατι ολο γκρινιάζει, κι ολο διαφωνεί, αλλα δεν μας λεει και τιποτα σοβαρό για το τι σκατά να κάνουμε. Τους άλλους αστους, τωρα ειναι απασχολημένοι να τσακώνονται μεταξύ τους. Που να βρούνε χρόνο να κουμαντάρουνε και ξενο καραβι, εδω το δικό τους κι απο ναυαρχίδα το κανανε ψαροτρατα. Αλλα που δε θελω, δεν εχει σημασία. Κατι πρεπει να κανω. Και το μονο που μενει ειναι να παω να ριξω ενα κουκί σωστο -και να τους πετυχει και στο δοξα πατρι να τελειώνουμε.
Να ψηφίσω εκεινο τον κυριο που χε κατεβει ολομόναχος στις ευρωεκλογές, χαρά στο κουραγιο του, αμα κατεβει και τωρα; Να ψηφισω το Βεργή να παει να τους δειξει τον πωπο του στη Βουλή, να νομίζουνε οτι εφερε καθρεφτη; Οικολογους πρασινους, κοκκινους και πορτοκαλί, εξωτικούς παπαγάλους και το Λεβεντη με το φραπέ του; Να τους πω ετσι οτι δε σας θελω ρε, αει σιχτιρι απο δω χαμω, κανεις σας να μην κυβερνήσει, να ρθει η νταντά αμέσου δράσεως να μας βάλει μια τάξη επιτέλους; Να το κάνω.
Δε μπορω να το κάνω. Γιατι και τουτη τη φορα βλεπω να μου δινουνε ενα πακο ψηφοδέλτια να με το συμπάθειο. Που θαναι μεσα ολοι οι προηγούμενοι, κι αλλοι τοσοι, και να δεις που θα κανει κομμα κι η Θωδη, κι η Πανια με τα παρατράγουδα, κι η θειά μου η Μαρικα που ολοι σουζα στεκονται στη γειτονιά αμα μιλάει.. Και γιατι αμα παω εγω να τους ψηφισω, αυτοι θα μεινουνε αποξω απο τη Βουλη γιατι τοσοι πουναι δε χωρανε, και μετα θα στρωσουνε τα κουκιά αυτοι που θαναι μεσα και θα πουνε: Τρια εσυ, δυο εσυ, ενα αυτος, δε βγαζουμε κυβερνηση, γιατι δε βγαζουμε; Πουναι τα κουκιά που λείπουν; Α, τα πηρανε ολοι αυτοι που μεινανε απεξω. Ε, αφου πηρανε τοσα πολλα κουκιά οι απέξω, να μην πανε χαμένα, να τα μοιρασουμε ξανα μεταξύ μας, και κάνε κυβέρνηση εσυ, κι ας πηρες τρια κουκιά πουναι λειψά και δε σου φτάνουν... Ωραια πραγματα παιδιά. Και τωρα τι μου μένει;
Να ψηφίσω αυτόνε που θα μπει σιγουρα στη Βουλη. Και δεν ειναι ουτε ο Κωστάκης, ούτε ο Γιωργάκης. Αμπεμπαμπλόμ. Δε μου αρέσει το αποτέλεσμα.
Σα να με στριμώξανε στη γωνία και να μη μπορώ να φύγω...
Κι οχι τιποτα αλλο, πως θα πω εγω μεθαύριο στα παιδιά μου οτι δεν φταιω για το χαλι που θα κληρονομησουνε;
Αναρρωτιομουνα και γω η μπακάλισσα, μα τι κωλοφουρια και τουτη του Κωστακη να κανει εκλογές; Τωρα που ο κοσμος ολος τονε βλαστημάει, ειπε να παρει νωπή εντολή κι οχι κατεψυγμένη σαν τις αλλες δυό, και να δώσει στο Γιωργάκη το ποδηλατάκι του να παίξει; Περιεργα πράματα. Η κατι ξερει που δεν ξερω.
Και τελικα δεν εδωσε ακριβώς το ποδηλατάκι του στο Γιωργάκη για να παιξει. Λιγο που ο Γιωργάκης εχει μια ταση να γκρεμοτσακίζεται απο τα ποδήλατα, λιγο που τούτο δω το ποδηλατάκι, κατι χανει στο συστημα διευθυνσης, στον αερα στα λαστιχα, και γενικως χανει απολες τις μεριες, ο Κωστακης ειπε να κατεβει, και να παει να παιξει μπαλα. Η playstation. Κατι αλλο τελως παντων. Κι αυτο το ποδηλατάκι ας το παρει αλλο παιδάκι για να παιξει.
Εχει πολλες λασπες να περάσει τούτο το ποδηλατάκι. Και κατι λακουβες βαθιές, να με το συμπάθειο. Διοτι πρεπει να εξηγήσει μερικά πράματα στους θείους απο την κυρα Κομισιόν, να πηδηξει κατι παλουκια και να ανεβει κατι ανηφόρες. Με τα λαστιχα να χανουνε, το τιμονι να χανει, και γενικώς να ταχει χαμένα. Α, και χωρις τις βοηθητικές. Μεγαλωσαμε και μας τις πηρανε αυτες, και τωρα μετράμε γονατα σπασμένα και σαγόνια.
Γιατι αρχες οκτωβριου θα μας μαλωσουνε που δεν καναμε τα μαθηματά μας. Και μετα πρεπει να τους πουμε πως υπολογιζουμε να τα παμε φετος, και αντε να παρουμε μια παράτα γιατι ακομα δεν ξερουμε ποιος θα τα υπολογισει, αλλα θα τους το πουμε. Κι οποιος τους το πει θα παρει και το βαθμό. Η την τιμωρια. Γραψε εκατο φορες "ειμαι κοπανος". Τετοια πραματα. Μετα εχει κι αλλα. Τι θα κανεις παιδι μου μεθαύριο; Η κυρα Κομισιον απαιτεί σκληρό διαβασμα, σκληρες περικοπές, αλλιως θα σου τηνε κοψει την υποτροφία και θα πληρώνεις απο την τσεπη σου. Την αδεια.
Γιαυτο κι ο Κωστακης ειπε να ξεκαβαλλησει απο το ποδηλατο. Και να αφησει τον Γιωργάκη, να τονε σηκώσει ναπει μαθημα η δασκάλα. Δε μπορουσε να τη σφαξει σαν κουνελι, γιαυτο βγηκε να παιξει μπαλλα. Κι ο Γιωργάκης ο ερμος, απο τη χαρά του που του δοθηκε η ευκαιρια να ανεβει στο ποδηλατο, τιποτα δεν υπολογίζει. Μονάχα που θα καβαλήσει και θα χτυπάει το κουδούνι περήφανος.
Το κακο ειναι οτι τα σπασμένα γόνατα και σαγόνια, ειναι παντα τα δικά μας....
Ο πρωθυπουργός μας ζορίστηκε, ξαναζορίστηκε, εβαλε κατω την κεφάλα του και την έστιψε, κι επειδη μάλλον ειναι κολοκύθα έβγαλε κολοκυθόζουμο. Και τουρθε και μια λιγουρα, και παραγγειλε μια νωπή εντολή απο το λαό λεει. Γιατι η αλλη μπαγιατεψε. Ή εγινε κατεψυγμένη. Ή παραψήθηκε με τις φωτιές του Αυγούστου. Που να ξερω και γω, δεν ειμαι και καμμιά σπουδαγμενη.
Παμε για εκλογές.
Διότι το πιο σοφό που έχουμε να κάνουμε, μεσούσης της κρισης, και με τα λεφτά να τρέχουνε απο τα πατζάκια μας, ειναι εκλογές. Αυτο ακριβώς χρειάζεται η οικονομία μας για να ορθοποδήσει τούτη τη στιγμή. Για να το λένε αυτοί πουναι σπουδαγμένοι κατι θα ξέρουνε. Εγω που να ξέρω, ενα λυκειο τελειωσα..
Το μυνημα ειναι σαφες.
Σαφεστατο μπορω να σου πω. Κύριοι εχουμε βουλιάξει στα σκατά. Και το ζητούμενο -φυσικα- δεν ειναι πως θα βγούμε, αλλα ποιος θαναι καπετάνιος οταν φτάσουμε στον πάτο. Αφου καλε τοπε ο ανθρωπος και στην ανακοινωσή του: με μενα θα παμε κατα διαολου, με τον αλλο θα πατε στο αγνωστο με βαρκα την ελπιδα, κοινως θα πατε στο διαολο μια και καλη. Εγω ξηγήθηκα, εσεις διαλεξτε με ποιον θελετε να βουλιάξετε. Μη μου λετε μετά οτι φταίω, γιατι μου κόβεται κι η όρεξη.
Μια νωπη στο δυο παρακαλώ.
Εγω παλι λεω, με το μυαλό μου το μπακάλικο, οτι αμα δε μπορεις να τα καταφέρεις μοναχός σου, φέρε αυτούς που μπορούνε. Να φυγουνε ολοι τους, να πανε αλλου, να πανε εκει που σπουδάσανε και κει που κανανε αντισταση και δεν ξερω τι αλλο, και βρουμε κανα σοβαρό ανθρωπο να βαλει τάξη. Κι αμα δε βρούμε να φέρουμε απέξω ρε αδερφέ. Πως βαλανε ξενους μανατζερ στις ΔΕΚΟ; Να φερουμε τους ειδικους, τη νταντα αμεσου δράσεως, τον Μποτρινι, κατι αναλογο τελως παντων, μπας και βγαλουμε ακρη. Δε μπορει. Καποιος θα ξερει τι του γινεται. Να τονε βρουμε, μπας και μας δωσει να καταλαβουμε και μας τι τρεχει. Οχι που δε τοχουμε καταλάβει. Βουλιαζουμε. Κι οταν βουλιαζεις θελεις καπετανιο απο αυτους που φαινονται στη φουρτουνα, οχι τον καικτση που ξερει μονο απο ψαρια -νωπα ή κατεψυγμένα.
Παμε για εκλογες.
Παμε να επιλέξουμε με ποιανου τη φατσα για σημαία θα παμε για τον πατο. Του Κωστάκη ή του Γιωργάκη. Αν και τον Κωστάκη τον βλέπω να την κάνει με ελαφρα.. Αλλο κορόιδο θα βρει να βγάλει το φιδι απο την τρύπα.
Παμε για εκλογες.
Θα αρχισουμε παλι τα εξιτ πολλς, τα ντημπεητς, τα εισαι ψευτης εισαι κλεφτης και εισαι του μπογιατζη ο κοπανος, και παλι εμεις θα τρεμουμε για το μεροκάματο για να παιρνουνε παλι οι ιδιοι τους παχιούς τους μισθούς.
Παμε για εκλογες.
Λεω αντι για ψηφοδέλτια αυτη τη φορά, να παρουμε τις σκούπες. Να παμε κατα τη Βουλή και να σκουπίσουμε ολα τα σκουπίδια. Να καθαρισουμε τον τοπο.
Αλλα για να το κανουμε αυτο, πρεπει πρωτα να αρχισουμε το σκουπισμα απο το κεφάλι μας....
Τί είδαν οι πολλοί...
