Της τρελλης

Πιάνομαι απο ενα σχόλιο του Πετρου, πανω στην κουβεντα για το καινουργιο του τραινάκι, και σκέφτομαι πια να ήτανε αραγε τα αγαπημένα μου παιδικά παιχνίδια... Κι αληθεια, ποια να ήταν;

Σαν παιδάκι, ποτε μου δε χωνευα τις εποχιακές -καθιερωμένες- εξορμήσεις στο Μινιον: Το Σεπτεμβρη για σχολικά, τα Χριστουγεννα για δωρα, το Πασχα για ρουχα.  Παπουτσια παιρναμε απο το Μουγερ.  Αλλο δράμα αυτο.  Καθε φορά ενιωθα οτι πηγαίναμε εκδρομή στο δάσος με τα πόδια, ποδια και ποδαρες, κι ενας αηβασιλης που βρωμουσε πλαστικο γενι ήθελε να με παρει αγκαλια και γω δεν ήθελα, και καθε φορα είχαμε δράματα, κι έλεγε η μαμα μου οτι το παιδι της ήτανε χαζό.  Που δεν ήτανε χαζο.  Τρελλο ήτανε και δε τοχανε καταλαβει ακομα....

Σαν παιδάκι επισης, ζήταγα παιχνιδια, οτι εβλεπα στη νεογεννητη τηλεοραση, την κουκλα τον Τολη που εκλαιγε κι ειχε πιπιλα, πιο μεγάλος απο το μποι μου ο Τολης, τον εσουρνα ξωπισω μου καμμια δεκαριά μερες, τον εκανα ελλεεινο, του βγαλα κι ενα ματι και μετά τρομαζα καθε φορα που τον έβλεπα, παει ο Τολης, σιγά που θα μου ξαναπαιρνανε κουκλα...  Τωρα που το σκεφτομαι, μια κουκλα ειχα μοναχά, τη Σαμάνθα, που τη βρηκα στην κουνια μου απο τοτε που γεννηθηκα, και την εσουρνα μαζι μου για παρα πολλα χρονια... Γερο πραμα, δωρο της Αμερικάνικης Πρεσβείας παρακαλώ, αντεξε καπου δεκα χρονια να τηνε σουρνω απο την προβοσκιδα, Πλατεια Αμερικης-Πετρουπολη μεσα στα λεωφορεια, την κοπάνησα σε αμετρητα κεφάλια συνεπιβατών μας, και καποια στιγμή, απλά εξαφανιστηκε απο τη ζωή μου μαζί με την παιδική μου ηλικία.

Ειχα ομως παντα πολλα βιβλία.. Βιβλία, Μικυ Μαους, τιραμολα(ξυπνηστε με σε μια βδομαδα), μια ολοκληρη χαρτινη λιμνουπολη πανω στην παιδικη μου βιβλιοθήκη, μπογιες και χαρτονια.  Ακομα και με τη Σαμανθα μαζι, να την τραβαω απο τη ροζ της προβοσκιδα, τη μουρη μου ολο χωμένη σε ενα βιβλιο την ειχα.  Μαλλον γιαυτο χαζεψα.  Σιγουρα γιαυτο.

Και ειχα και το αυτοκινητάκι μου.  Κοτζάμ γαιδάρα έγινα, περισσευα απολες του τις μεριές, αλλα το αυτοκινητάκι μου δε το αλλαζα.  Κοκκινο.  Ισως γιαυτο μεγαλώνοντας δεν αλλαζω το κόκκινο σταρλετάκι μου.  Κατι μου θυμίζει.

Σπανια εβγαινα να παιξω με τα αλλα παιδια.  Δηλαδη, εγω εβγαινα, αυτα δε με παιζανε, δεν αντεχα να τρεξω πολυ, ανοιγε η μυτη μου μολις με ακουμπουσε η μπάλα στα μηλα, κατέληγα αγκαλια με τον αστεριξ μου πανω στο μεγάλο κλαδί της ελιάς, να διαβάζω και να ριχνω κλεφτές ματιές στο  παιχνίδι τους... Στο τελος σταμάτησα και να θέλω να παιξω.  Ο Αστεριξ μου ειχε περισσοτερη πλάκα.

Τα χειμωνιάτικα βράδια ομως, που μαζευομασταν στις αυλες και στα σπιτια, παιζαμε ολοι μαζι επιτραπέζια, Μονοπολη που δε με παίζανε -εισαι μικρη εσυ δεν ξερεις- γκρινιάρη, και φωτεινο παντογνωστη, που δεν ητανε πια φωτεινός, γιατι τουχα βγαλει τα ματια προσπαθωντας να δω πως αναβε το λαμπάκι του.  Και φωναζαμε, και τσακωνομαστε, και γελουσαμε, ετσι ακριβως οπως κανουμε μεγαλοι, κι ειναι σα να μη μεγαλωσαμε ποτε..

Ειμαι ενα παιδι που τελικα δεν ειχε και πολλα παιχνιδια, αν και τα παιχνιδια ποτε δε του ελειψαν.. Ειμαι ενα παιδι που επαιζε με το μυαλο του, γιαυτο γινηκα μια τρελλη και παραμιλάω..

 update: Ξεχασα τη γραφομηχανή μου.  Εφτα χρονων ημουνα οταν μου την πηρανε.  Εμαθα τυφλο συστημα την ιδια εποχή που μαθαινα να γραφω... Και σε τουτο δω το μπλογκ, θατανε τουλάχιστον ντροπή να μη θυμηθώ τη γραφομηχανή μου....

Σταματάει λέει η διάθεση των κλασσικών φωτογραφικών φιλμ..  Τα αγαπημένα μου ασπρόμαυρα καρούλια, έχουνε απο καιρό περάσει στην ιστορία, και τώρα σιγά σιγά θα χαθούνε και τα έγχρωμα.  Μεγάλο κόστος, πολλά χημικά...  Ίσως ναναι και σωστό.  Μαλλον είναι...

Και γω, εραστής μιας τεχνης που δε σπούδασα ποτέ, κοιτάζω ξανά την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή... Μια kodak instamatic, που έπαιρνε φλας σε κύβο, τέσσερεις φωτογραφιες ο κύβος αν ήσουνα τυχερός και δε σου καιγότανε στον καραγκιόζη το γάμο μαζί με τη φωτογραφία.  Επαιρνε φιλμ σε κασσέτα, χρόνια εξαφανισμένο, μα εγω την κρατάω ακόμα, εκει στη θήκη της, σε πείσμα ολων οσων χτυπιούνται να την πουλήσω σαν αντίκα.  Δεν πουλιούνται οι αναμνήσεις.  Και μια φωτογραφία, πάνω απολα είναι μια ανάμνηση.  Ή μάλλον ήτανε.

Ήτανε ιδιαίτερες οι στιγμές που αποτυπώναμε στο χαρτί.  Και είχανε μια ιδιαίτερη αξία.  Τα οικογενειακά άλμπουμ που ευλαβικά κρατάνε οι μαμάδες μας -μερικές οχι τοσο ευλαβικά, η μάνα μου εξακολουθεί να κρατάει φωτογραφίες απο το εξήντα μέσα σε ναυλον σακούλες- οι παιδικές μας φωτογραφίες, οι φωτογραφίες απο τα πάρτι και τις σχολικές εκδρομές... Το να τραβάς στα τυφλά μια εικόνα, χωρίς να ξέρεις τι τελικά θα βγει, αν εβγαινε κι ολας, η αναμονή, το χαρούμενο κούνημα του φακέλου στην παρέα, "βγήκανε οι φωτογραφίες", το γρήγορο μέτρημα, και η έκπληξη μπροστά σε κάθε εικόνα που ζωντάνευε στο μυαλό μας την σκηνή....

Τωρα δεν υπάρχουνε πια αυτά. Τώρα η φωτογραφία ειναι ευκολη, μια κάθε στιγμή, με το κινητό, την ψηφιακή, χωρίς την αγωνία αν θα πετύχεις τη σωστή σκηνή, σβήσε-γράψε, δεν υπάρχει αναμονή, δεν υπάρχει μαγεία.  Όλα τα λάθη διορθωνονται με λίγο photoshop, και δεν υπάρχει πια λόγος να ξεροσταλιάζεις για τη σωστή γωνία, το σωστό φωτισμό, την τέλεια λήψη.  Τιποτα δεν ειναι πια μοναδικό, και τίποτα δεν εχει πια την ιδια αξία...

Η απλη μου kodak, η βαρια κι ατζούμπαλη zenit μου, πέρασαν πια στην ιστορία. 

Μαζι με τις στιγμές που κράτησαν ζωντανές στο χρόνο, μαζί με μια εποχή που τα πράγματα ήταν διαφορετικά, κι υπήρχαν ακόμα πράγματα σπάνια και πολυτιμα τόσο ωστε να αξίζουνε μια θέση στις αναμνήσεις μας...

Οι άνθρωποι που δεν γνωριζω, μπαινουν εδω και διαβαζουνε τις λέξεις...

Οι άνθρωποι που δεν γνωρίζω, διασκεδάζουν, σχολιάζουν, και καμμιά φορά διαβάζουνε κάτω απο τις λέξεις.  Καταλαβαινουνε αν ειμαι καλά η αν δεν ειμαι, ακομα κι οταν τους κανω να γελάνε ξερουνε να δουνε τα σημάδια της μαυριλας πισω απο τα αστεια και τα σαρκαστικά μου σχόλια.  Οι ανθρωποι που δε γνωριζω, καμμια φορα ανησυχουνε κι ολας, με σκουντανε ιδιαιτερως, τι επαθες μωρη, εισαι καλα, μηπως μπορω να βοηθήσω, οι ανθρωποι που δε γνωριζω, και μαζι τους μοιραζομαι τοσα πραγματα, ισως περισσοτερα απο τους ανθρωπους που γνωριζω.... Απο αυτους που πια νομιζουνε οτι με ξερουνε τοσο καλα, που δε χρειαζεται να ψαξουνε πισω απο τις λεξεις και τα χαμογελα, αυτους που μοιραζονται μαζι μου μοναχα αυτο που βλεπουνε κι ειναι παντα βεβαιοι πως τιποτα αλλο δεν υπαρχει.

Οι ανθρωποι που δεν γνωριζω, ειναι εκει εξω, και καμμια φορά χαιρομαι πολυ που δε τους γνωρισα....

.. οι οποίοι για κάποιο λόγο ξαμολιούνται όλοι μαζι... Ή τους συναντάς όλους μαζί.  Σα να έχετε ραντεβού.  Και σήμερα μάλλον ήτανε το δικό μου το ραντεβού, και τοχα -ως συνήθως- ξεχάσει.

Κατεβαινω στενο Κυψελιώτικο δρόμο, παρκαρισμένα δεξιά αριστερά, και στο βαθος κηπος, οχι δρομος, βλέπω σταματημένο φορτηγάκι.  Φορτωμένο κιβώτια μπύρες....  Συνεχίζω απτόητη, της δουλειάς είμαι, πόση ωρα θα κάνει να ξεφορτώσει... Οι πισω μου χωνονται σε ενα αμφιβολο στενάκι, εγω πάω και κάθομαι πισω απο το φορτηγάκι.  Δεν κορνάρω, δεν κάνω τιποτα.  Περιμένω.  Στη δεξιά πλευρά του δρόμου υπάρχει ανοιγμα πάρκινγκ, αλλα το φορτηγάκι εχει κάτσει εκει, μέσα στη μέση.  Περιμένω.

Σε δυο λεπτά εμφανιζεται νεαρός με σπαστα ελληνικά "κοπέλα κανει πισω" μου λεει.  Σιγα που κοπέλα θα κάνει πισω.  Κοπέλα χρυσο μου σιχαινεται γενικώς οπισθοπορεία, ποσο μάλλον σε θεόστενο δρόμο με παρκαρισμένα αμάξια και τον ήλιο πισω της.  Κοπέλα κατσει εδω και κανε καλά να τελειώνεις γρηγορα.  Με στραβοκοιτάει.  Ακολουθει ετερος νεαρός, με καλά ελληνικα.  Κανε λιγο πισω αν θες να περασουμε ενα ψυγείο, να το φορτώσει και να φυγει.  Α, ετσι ναι.  Κανω λιγο πισω.  Ελαχιστα.  Γιατι εχω αποκτησει ηδη ουρα.  Η οποια δεν εχει την υπομονή μου και κορνάρει.  Το ψυγειο περνάει, φορτώνεται, τρωμε κανα πεντάλεπτο να ασφαλισουμε τα καρότσια, τα τελάρα, τα σκατά που κουβαλάμε, αλλο ενα να τσεκαρουμε οτι τα χουμε ασφαλισει καλά, ανάβουμε τσιγάρο, μπαινουμε στο ρημάδι το φορτηγάκι και ξεκινάμε...  Φτου ξελεφτερία!

Συνεχίζω την κάθοδό μου, και λίγο πριν βγω στον κεντρικό, έρχομαι αντιμέτωπη με ένα αμάξι που με κοιτάει με τη μουρη.  Αδειο.  Καλε, ποιος το παρατησε τουτο δω;  Πεντε μετρα παρακατω ειναι εισοδος συνεργείου.  Περιμένω.  Τερας υπομονής σας λεω.  Ερχεται μεσοκοπος κυριος, αγριεμένος.  "Κανε πισω, εχω να βγάλω αμάξια απο το μαγαζί".  Τι λες καλέ;  Και γω εχω να παω σπιτι μου να φάω, εχει κολλησει το στομάχι μου στην πλάτη.  Η ουρά με εχει ακολουθησει, κι ο νεαρός με το smart, που δεν ειναι της υπομονής σαν και μένα αρχίζει να κορνάρει.  Κατά τον κυριουλη, εγω φταίω που ενώ εβλεπα το αμάξι καταμεσης του δρόμου κι αναποδα, δεν έστριψα.  "Δε βλέπεις οτι εδω ειναι συνεργείο;" μου λεει θυμωμένος.  Παρντον.  Εδω βλεπω ναναι δρόμος.  Το συνεργείο ειναι παρακάτω αριστερά.  Κι αφου ειναι δρόμος λεω να περασω.  Σημερα. 

Ο κυριουλης με στολιζει καλα καλα, τραβαει το ρημαδι απο τη μεση του δρομου να περάσει η πομπή που εχει σχηματιστεί, φτου ξελεφτερία κι απο δω, προχωράμε... Ευτυχως χωρις απροοπτα.  Καπου στη Λιοσιων, και με το νεαρο με το smart παντα πισω μου, ειναι μια κοπελιτσα που προσπαθεί δειλά δειλά να βγάλει το μουσούδι της για να στριψει αριστερά.  Αποφασιζω να την αποφασίσω, κριμα ειναι, οπως παει θα φυγει απο κει το βραδυ... Ο νεαρος με το smart κορναρει και με βριζει.. Αει στο διαολο χρυσέ μου, περιμενες να φορτωσουνε το ψυγειο, να μαζεψουνε το υπαιθριο συνεργείο, τα δυο λεπτα να βγει το κοριτσακι να παει στη δουλειά του σε πειράξανε;  Αμα πια!

Και, το κερασακι στην τουρτα το βρηκα στην τελικη ευθεια για το σπιτι μου...  Να σας πω οτι το καμάρι μου κατι εχει κανει στο αμαξι, και μουγκριζει σαν ετοιμογεννη γελαδα.  Μη με ρωτήσετε τι, δεν ξερω, αλλα αν ξεχάσεις την γελάδα, μπορει να σου θυμίζει κι αγωνιστικό.  Περιμενω λοιπον στο φαναρι, και σταματαει διπλα μου μια bmw.  Μαυρη, μουρατη, με κεινη την απλωστρα για τη μπουγαδα πισω, ωραιο πραμα, στεγνωνουνε τα ρουχα με τον αερα στο πιτς φιτιλι...  Βουμβουμ παταει το γκαζι.  Δε δινω σημασια.  Εξαλλου ο ηχος, σε σχεση με την δικια μου ετοιμογεννη γελάδα, ακουγεται σα μοσχαράκι με κοιλοπονο.  Βουμ βουμ αυτος.  Πρασινο.  Φευγω. 

Στο επομενο φανάρι παλι διπλα μου.  Βουμ βουμ.  Αει στον κορακα.  Γυρνάω.  Και τον βλέπω να μου κάνει νοήματα.  Ημαρτον κυριε, θελει να κάνουμε κοντρες!! Σε καλο σου παιδάκι μου, δε βλέπεις τα ασπρα μου μαλλιά, τι νομίζεις οτι ειμαι η βιονική γιαγιά που πηρε τον ΚΙΤ απο τον εγγονό της;  Καπως αργα συνειδητοποιεί οτι ακομα κι αν εχω το κατάλληλο αμάξι, δεν ειμαι το κατάλληλο ατομο, και με το που αναβει πρασινο εξαφανιζεται μεσα σε θορυβο και σκονη.  Παλι καλα που δεν ειχε βαλει ρουχα στην απλωστρα πισω, χαλια θα τακανε...

Ολα αυτα σημερα.. Γιαυτο σας λεω.  Με τους τρελλους ειναι σα ναχεις ραντεβου.  Τους βρισκεις παντα ολους μαζι..

Ναι, ναι, ξαναγυριζουμε πισω στις παλιές καλές συνήθειες, ετσι κι αλλιως ως λαος κι ως χωρα εχουμε μια ταση για πισογυρισματα..  Και πιανω την εγγραφή του Πετρου, που σιγά που θα παει το πιγκ πογκ να τον ενημερώσει αλλα χέστηκα, και σκαρώνω την δικιά μου την εγγραφή.  Που ειναι σχόλιο στην εγγραφή του, αλλα σιγα μη του γραψω τετοιο σεντονι να με παρει με τη σκουπα!

Εχω σε τουτη δω τη γειτονιά δυο χρόνια -πάω για το τριτο αμα δεν εχασα το μετρημα παλι.  Δυο χρονια σε τουτο το κατώφλι, παραμιλάω και λέω τα δικά μου, ακουω τους αλλους να παραμιλάνε, συμπληρωνουμε ο ενας τον αλλον, γνωριζομαστε, πειραζομαστε.  Δυο χρονια γιναμε μια παρέα, που εφυγε πισω απο τις οθονες της, βρεθηκε εξω, στον πραγματικο κοσμο, δεθηκε, λυθηκε, διαλυθηκε, αλλα ταιριαξε, κι αυτο εχει σημασία.  Και ταιριαξε γιατι ειμασταν ανθρωποι που μεσα απο τις εγγραφές μας είχαμε ανοιχτεί, ειχαμε μιλήσει, ίσως έτσι οπως ουτε στους ανθρωπους που ξερουμε χρόνια δεν μιλησαμε ποτέ, ή ισως κυρίως σε αυτους.  Και μετα, αυτή η παρέα ανακαλυψε το φατσοβιβλίο...

Σιγα σιγα, μετακομίσαμε ολοι εκει....  Η επικοινωνία ήτανε πιο άμεση, ειδικα αν εχεις μισος με το Msn και τα τηλέφωνα οπως εγώ, οι διαλογοι πιο ζωντανοί, και οι πειρασμοί αλλοι τοσοι... Ο πρωτος που ανακαλυψε ενα παιχνιδι, παρεσυρε και τους αλλους.  Γιατι, ετσι ειναι οι παρεες.  Και η λογικη του φατσοβιβλιου ειναι ακριβως αυτη.  Ελα, και φερε και τους φιλους σου.  Θα σας εκμεταλευτουμε ολους μαζι.  Τα μπλογκς ρημαδιασαν, και γιατι να πω κατι και να το δει ο κοσμος ολος, θα το πω στο φατσοβιβλίο που θα το δούνε μόνο οι φίλοι μου, κι οι πόρτες αρχισαν να κλείνουνε, εμεις στον κλειστο μας χωρο κι οι αλλοι ολοι αποξω... Και κεινο το Ασμπετα μαραζωσε, μαραθηκε, και που και που εμπαινε κανεις και του ριχνε κανα κουβά νερο, και νομιζε οτι ποτιζει τα ραδικια στο Farm Town...

Αυτο τωρα, το λενε κοινωνικό δικτυο.  Και γω, που το βλεπω ξανα, δε βλέπω καμμια επικοινωνία εκει μέσα... Σιγα σιγα χανεται, μεσα στις δυο γραμμες του status του καθενός,  το χιουμορ περισσευει, μα τα μυνηματα λειπουνε.  Και πως να σου πω οτι πεθαινω μεσα σε τρεις σειρες;  Και τι θα καταλαβεις;  Επικοινωνια τυπου sms.  Επιγραμματικη.  Ειμαι καλα ευχαριστω.  Παμε να παιξουμε.  Ακομα κι αν εχεις κατι να πεις, το ξεχνας: η προσκληση για το κουιζ, το παιχνιδι, το κολοκυθι, ειναι διπλα σου.  Μεχρι να δεις τι ειναι, εχεις ξεχασει τι ηθελες να πεις.  Η το λες σε δυο γραμμες.  Κι οποιος καταλαβε, καταλαβε που λεει κι η Μανια...

Και αυτο ειναι μια μικρογραφια της κοινωνιας.  Μιας κοινωνιας που δεν αφηνει χωρο παρα μονάχα για μια επιδερμική, συντομη επικοινωνια.  Σημασια εχει η δραστηριοτητα.  Δεν υπαρχει χρονος για αμπελοφιλοσοφίες.  Κι αν νομιζεις οτι διαθετεις το χρονο, υπαρχουν χιλιαδες δραστηριοτητες που θα σε κανουνε να αλλαξεις γνωμη.  Thats life: τρεχουμε τωρα, τρεχουμε....

Φυλακιζουμε τις σκεψεις σε τρεις ξερες αραδες.  Φυλακιζουμε τα αισθηματα, τις αγωνιες, τους φοβους, σε επιγραμματικα status. Δεν υπαρχει χρονος για αναλυσεις, για βαθυτερη σκεψη, δεν υπαρχει χωρος να ξεδιπλωσεις την προσωπικότητά σου.  Ασε που κατι τετοιο ειναι επικινδυνο.  Βιβη καλει κοσμο -οβερ.

Καποιοι εφυγαν.  Καποιοι θα φυγουν.  Καποιοι θα μεινουν, και καποιοι, οπως εγω, θα το κρατησουνε διπορτο.  Να λενε τη χαζομαρουλα τους, και μια καλημερα.  Αλλα το δικο μου το μυαλο, εχει την ταση να ξεφευγει και οι δυο αραδες ποτε δε μου φτασανε για να εκφραστω...  Ή απλά ειμαι τρελλή πολυλογού..

Καναμε κι εκλογες, και ζώα ειμαστε που ειπε κι ο σοφος Λεβεντης μια φορα, και σα ζώα ψηφίσαμε, κι ήτανε κι η μερα των ζώων φέτος, και πάει στο διάολο, μια δικαιολογία την είχαμε.  Κι έτσι  η αλλιώς, βγάλαμε κυβέρνηση, και μάλιστα αυτοδύναμη.  Η που τελως παντων ετσι νομίζει.

Με το θεμα των εκλογων εχω παντα ενα προβλημα.  Αν εκλεγει καποιος με σαραντα τοις εκατο, σημαίνει οτι τονε θελει το σαραντα τοις εκατο του κοσμου.  Η τουλαχιστον αυτωνων που κάνανε τον κοπο να ψηφισουν.  Επισης, σημαίνει, οτι δεν τονε θελει το εξηντα τοις εκατο του κόσμου, η αυτων που ψηφισαν τελως παντων... Δηλαδη ο πολυς κοσμος -ή αυτοι που ψηφισαν, αει στο διαολο βαρεθηκα- δεν τονε θελει.  Τι σκατα δημοκρατια ειναι τουτη δεν το πιανω ακριβως.  Γιαυτο και δεν ψηφιζω συνηθως.  Μαλλον οι εκλογες ειναι για τους λογικους...

Τελως παντων, η κυβερνηση βγηκε.  Δηλαδη, ακομα δε βγηκε απο το αυγο.  Εδω δεν εχουνε βγει ακομα απο το αυγο οι υπουργοί της.  Ειναι μερικοι που ακομα τσιμπάνε να σπάσουνε το τσόφλι.  Αλλα αυτο δεν ειναι πρόβλημα.  Αμα το αυγο δεν ειναι κλουβιο, κατι θα βγαλει.  Τωρα αμα θα βγαλει κοτα, κοκκορι  ή πουλαδα, αλλο πραμα.  Δεν το ξερεις απο το αυγο αυτο..

Η γκρινια ομως αρχισε.  Απο το επομενο λεπτο των αποτελεσμάτων, μη σου πω.  Και οι κοκορομαχίες.  Τωρα που βγηκαμε να σας δειξουμε εμεις.  Τωρα θα καταστραφούμε.  Τι να κανουνε αυτοι, εβγαλε κυβερνηση με παιδαρελια.  Τι να κανετε εσεις, που τα κανατε σκατα.  Κι αφου η νεα Βουλη ακομα δεν κουνηθηκε, αρχισαμε, κοιτα το ζωον πηγε να παραλαβει υπουργείο με τα σπορτέξ, και κοιτα τον καραγκιοζη που εβριζε τις σκουπες και τωρα καβαλησε το σκουποξυλο να μας καθαρισει απο τα κακοποια στοιχεία....

Οχι που δε τοξερα, αλλα τωρα ειμαι σιγουρη γιατι τουτη δω η χωρα δεν θα παει μπροστα.  Ουτε πισω.  Θα μεινει κολλημένη αιωνιως, εκει, στα ιδια και τα ιδια.  Γιατι κανενας δεν τηνε σκεφτεται.  Το μονο που σκεφτομαστε, ειναι να ψοφήσει ο γαιδαρος του γείτονα, να δειξουμε εμεις πιο πλουσιοι απο αυτον.... Γιατι οτι γινεται τωρα, εγινε και πριν.  Με τους αλλους.  Και θα ξαναγινει μετα.  Με τους επομενους.  Που θαναι οι ιδιοι οι προηγουμενοι.  Γιατι σημασια δεν εχει η χωρα. 

Σημασια εχει παντα,να ψοφησει ο γαιδαρος του γειτονα....

Δεκατεσσερα χρονια μαζι..

Νομιζω δηλαδή οτι μετράω σωστά... Τοχω κι ενα θεμα με τις επετειους.. Αλλα μαλλον σωστά μετραω.. Απο κεινον τον Οκτωβρη του 95, που ανεβηκαμε σκασμενοι στα γέλια τα σκαλιά της εκκλησιας, τρεχαμε κι ολας, και κοντεψαμε να παρουμε παραμαζωμα τον ερμο τον βιντεά που προσπαθουσε να κανει καλλιτεχνικη την εισοδο μας.... Απο κεινον τον Οκτωβρη, που ανοιγαμε δωρα ολο το βραδυ κατουρημένοι απο τα γέλια, δεν εχουμε σταματήσει να γελάμε.  Και νομίζω πως αυτο ειναι οτι καλυτερο οτι εχουμε πετυχει..

Στην επετειο των σαραντα σου χρονων, επελεξες να δωρισεις στον εαυτο σου ενα σκουλαρικι στο αυτι.  Στην επετειο των σαρανταδύο μου χρόνων, μου δωρισα ενα σταυρο που δε φοραγα ποτε μου, με τυρκουαζ.. Ισως γιατι δεν ειχα αλλο χωρο για τρυπες στο αυτι.. Γερνάμε, και γινομαστε λιγάκι γραφικοί ξερεις, οι ανθρωποι αρχιζουνε να μας κοιτανε περιεργα, καποιοι δε θελουνε να μας κανουνε παρέα πια.. Αλλα πια δε μας νοιαζει.

Εχω εσενα, κι εχεις εμενα, και γελαμε μεχρι δακρυων ακομα και στις χειροτερες στιγμες μας, εχεις διώξει καπου μακριά το σκοινί και το σκαμνί που το συντροφευε, εχω διωξει καπου μακριά τη μοναξιά και τις κλειδαριές πουχες συνηθίσει.... Δεκατεσσερα χρονια, τιποτα δεν καταφέραμε στη ζωή μας παρα μονάχα αυτο, ναμαστε μαζι και να γελαμε, ναμαστε μαζί και να περνάμε καλά, και τελικά δε νομίζω να θέλαμε και τιποτα αλλο απο την αρχή.

Και πουσαι, για να μη λες, φετος το θυμήθηκα.  Αυριο μπορει να το ξεχάσω, δε λειτουργώ το πρωί, αλλα αποψε το θυμήθηκα.  Ασχετο πουκανα λαθος στο μετρημα.  Το θυμηθηκα ομως. 

Και θυμηθηκα να σου πω πως σαγαπαω, δε στο λεω συχνά, δε στο λεω ποτε, αλλα μωρε ειναι κατι πραγματα που φαινονται κι ειναι χαζό να τα λεμε κιολας, δεν ειναι;

Εγω ετουτον τον λαό δεν τον καταλαβαίνω... Δηλαδή, αντε να καταλαβεις ενα λαο που σου λεει οτι το καταλληλο κομμα ειναι αυτο, αλλα ο καταλληλος πρωθυπουργός ειναι ο αρχηγος του αλλουνού του κόμματος.  Παντα πιστευα οτι στις δημοσκοπήσεις τους κάνουνε πλάκα.  Αλλα τελικά δε τους κάνουνε.  Απλα δε ξερουμε τι μας γινεται μου φαινεται..

Απο τοτε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μετα τη χουντα δηλαδη, θυμάμαι Καραμανληδες και Παπανδρεους.  Θυμαμαι να μας κυβερνάνε ποτε οι πρασινοι και ποτε οι Βενετοι, οχι, οι μπλε.  Μας κυβερνησανε πολυ καιρο οι μπλε, θυμώσαμε γιατι δε μας δωσανε αυτα που μας ειπανε, τους διωξαμε, φεραμε τους αλλους.  Μας κυβερνησανε αρκετο καιρο κι οι αλλοι, θυμωσαμε γιατι μας δωσανε αλλα μετα σταματήσανε κι αρχισανε να παιρνουνε, ξαναφέραμε τους μπλε.  Μετα τους ξαναδιώξαμε, και ξαναφεραμε τους αλλους.  Το μονο που αλλαζει πια ειναι η διαρκεια... καποτε τους αφηναμε τρεις τεσσερεις τετραετιες, τωρα τους αλλαζουμε σα τα πουκάμισα.  Ουτε οι προπονητές του Ολυμπιακου τέτοιο πράγμα δηλαδή.

Το κακο με τον Ελληνα, ειναι που δεν μπορει να ξεφύγει απο τη νοοτροπία "να ψοφήσει ο γαιδαρος του γειτονα".  Ψηφιζουμε, χωρις να σκεφτούμε το συνολο, παρα μονάχα την παρτη μας: ποιος θα μας χωσει σε δουλειά, ποιος θα μας χαρισει το δανειο, ποιος θα φολιάσει το γαιδαρο του γειτονα, για να χουμε γαιδαρο εμεις και ναμαστε πλουσιοτεροι.. Απο την εποχή του Βενιζέλου ετσι ψηφιζαμε, γιαυτο τα κανουμε σκατά απο τότε...

Και δεν ειμαστε χαζοι.  Ξερουμε πως κι οι δυο τα ιδια ειναι.  Αλλα δεν εχουμε εναλλακτικη γιατι δεν εμπιστευομαστε τους υπολοιπους.  Που θα κυβερνησεις καράβι αμα δεν ξερεις πουθε παιρνει μπρος η μηχανή;  Οι αλλοι τουλαχιστον ξερουνε, ασχετο που ολο μας πετάνε πανω σε κατι ξερες.. Κι ετσι, τους βαζουμε για λιγο τιμωρία, κατσε τωρα στη γωνία στο ενα ποδι, να μαθεις, και μετα θα σε ξαναβάλουμε να κυβερνήσεις.  Αμα τα σκατωσει ο τωρινος, θα μπει αυτος τιμωρία, και μετά παλι απο την αρχή..

Γιαυτο λεω.  Να τις σταματησουμε ρε παιδια τις εκλογες.  Πολυ χαρτι, πολυ φασαρία, πολλα εξοδα.  Δεν παιρνω κι αδεια.  Να τους βαζουμε να κυβερνάνε με βάρδιες.  Να μη λυσσανε κι ολας "εκλογες τωρα", σκασε, θαρθει η σειρά σου, ναχουμε το κεφάλι μας ησυχο.  Που ησυχο δε θα τοχουμε ποτε δηλαδή.  Στα αδεια κεφάλια οι φωνές κανουνε αντιλαλο και δημιουργούνε φασαρία...

Σήμερα εχουμε πανσέληνο.  Επισης,σήμερα είναι κατα τη μόδα των καιρών, η παγκοσμια ημέρα των ζώων.  Α, και συμβαίνει ναχουμε και εκλογες.  Ναι.  Ολα αυτα μαζί.

Κι απολα αυτά εγω είπα να ασχοληθώ με το πιο σημαντικό.  και το πιο σημαντικό σήμερα ήτανε η Φρίντα.  Που έγινε Χαρά.

Τη Φριντα, που έγινε Χαρα, την βρήκανε πριν κανα μηνα Πακιστανοί εργάτες στον Ασπρόπυργο.  Ενα τοσοδουλικο ημίαιμο Τεκελ, εφτακόσα γραμμάρια ολο κι ολο, πιο ελαφρύ απο την κεφάλα του Δουκα -μαζί με το μυαλό.  Αναμεσα σε τσιγγανους παλιατζήδες, ρόδες φορτηγών κι εργοστάσια.  Με πρόβλημα στο ένα της ματάκι, μισοκουρεμένη απο αυτόν που τελικά αποφάσισε πως δε του έκανε, και την πέταξε στο δρόμο, τρομαγμενη, αλλα παντα ετοιμη να κανει τουμπες για ενα χάδι.  Οι εργάτες την έβαλαν μεσα στην αυλή του εργοστασίου, που ήξεραν οτι θα βρεί φροντίδα.

Και βρήκε.  Η Φριντα, πουγινε Χαρά, πηγε στο γιατρό, εκανε εμβόλια, θεραπεία για το ματάκι της, εφαγε, ήπιε, και -κυρίως- χόρτασε χάδια κι αγάπη.  Κι αυτή με τον τρόπο της, εδινε πισω ολα οσα επαιρνε, κανοντας τουμπες και χοροπηδώντας, φερνοντας χαμόγελο στα χείλη όλων μέσα στο εργοστάσιο, ένα χαμόγελο σπάνιο πια σε τούτους τους δύσκολους καιρούς. Αλλα, ερχεται χειμώνας, κι ο χειμώνας στον Ασπροπυργο είναι δυσκολος για ανθρωπους και σκυλους, ποσο μαλλον αμα με το ζόρι φτανουνε το ενάμιση κιλό.  Κι η Φριντα έπρεπε να βρει ενα σπίτι. 

Ειχα ενα φιλο που ειχε βαλθει να αγοράσει ενα κουτάβι Κοτον ντε δε θυμαμαι τι, μικροσωμο, διοτι κι αυτος μενει σε κοτέτσι, σιγά που θα χώραγε εκει μεσα μεγαλο σκυλί.  Λυσσα τον ειχε πιασει με το Κοτον δε θυμαμαι τι... Του στειλαμε ενα βιντεο της Φριντας -πουγινε Χαρα-  να κανει τουμπες και να κυλιέται στο γρασιδι, να κοιτάει το φακό ναζιάρικα, με το ματάκι της το προβληματικό, και μετά δώστου παλι τουμπες και χαρές.  Κι αυτος την ερωτεύτηκε.  Κι ετσι, η Φριντα, εγινε Χαρα.

Σαββατο πρωί, ναμαι στο πετσοπ να ψωνίζω προικα κουταβιού... Ειχα ξεχάσει πως ειναι.. Φαγητο για κουτάβι... Καλε, πως θα κουβαλήσω το δεκαπεντόκιλο;  Ποσα κιλά ειναι το σκυλί μου λεει η κοπελιτσα.  Εφτακοσια γραμμαρια της λεω.  Καλε, μου λεει, τι θα το κανετε το δεκαπεντόκιλο, θα τρωει δυο χρονια!  Τι να σου χρυσό μου.  Τους δικους μου για δεκαπεντε μερες τους φτάνει, μπερδευτηκα....Σαμπουαν για να κανει μπανιο, αφρο για καθαρισμα, παιχνίδια να παιζει, λουράκι για τη βολτα, πιατάκια για να τρώει...

Και σημερα, πουναι η μέρα των ζώων και των εκλογών, πηγαμε εκδρομη στον Ασπρόπυργο να πάρουμε τη Χαρά.  Κι απο κει, κατα Κολωνάκι μεριά, στο καινουργιο της το σπιτι.  Η Χαρα κατάφερε να κλέψει ολες τις καρδιές και κανεις δεν κοίταγε το ματάκι της το προβληματικό... Ειχε τοση αγαπη μεσα του αυτο το ματι, που ενα τοσο δα προβλημα χανοτανε μεσα της....

Σημερα λοιπον, η Χαρά θα κοιμηθεί πανω στην κουβερτούλα της, μαζί με τα παιχνιδια της, και θα δει απο την τηλεόραση τις εκλογες.  Και χαλάλι της η επιστροφή μεσα απο το κεντρο, ανάμεσα σε πρωιμους πανυγηρτζίδες και απιστευτη κινηση:  Ειπαμε, σημερα ειναι μερα εκλογων -κι η παγκοσμια ημέρα των ζώων επίσης!

Χαρτινες, κι ολες σχεδόν τυπωμένες σε γυαλιστερό χαρτί... Ειναι παντού.  Στους υαλοκαθαριστήρες του αυτοκινήτου μου, στριμωχνονται καθε μεσημέρι καμμιά δεκαριά χάρτινοι γυαλιστεροί υποψήφιοι.  Κατω απο την πορτα μου εισβάλλουν καθε μερα αλλοι τοσοι.. Και κατω απο την πορτα ειναι και χειροτερα, γιατι ειναι χαρτινοι και γυαλιστεροί, πάτησα μια κυρία σήμερα και βρέθηκα στην άλλη ακρη αγκαλιά με τα σκαλοπάτια... Σα να την ειχα ψηφίσει ενιωσα...

Πολυ χαρτι ρε παιδι μου.  Κι ουτε τοσο δα ανακυκλωμένο.  Γυαλιστερό, ακριβό χαρτί, που γεμιζει τα πάντα... Τους δρομους.  Τους τοιχους.  Τις κολώνες.  Οποιος φτασει τελευταιος στην κολώνα, βαζει την δικιά του αφισσα να τη βλέπουνε τα αεροπλάνα.  Τι, μαζευτήκανε ολοι και γω θα λείπω;  Πριτς. 

Και σε ολο αυτο το χαρτι, σε ολο αυτο το μελάνι, δεν υπάρχει ουτε σε μια γωνίτσα μια προτροπή να το ανακυκλώσεις.  Να πει ρε παιδι μου, αμα με διαβάσεις, που δε θα με διαβάσεις, γιαυτο και δε γραφουνε τιποτα αυτα τα χαρτιά αλλά εχουνε μοναχα γελαστές φατσες απανω, πηγαινέ με μεχρι τον καδο της ανακυκλωσης.  Να πιασω και τοπο.  Στο κατω κατω εσυ με πληρωσες. 

Τελικα οι εκλογες ειναι απο χαρτι.  Χαρτι για τις αφισσες, χαρτι για τα φειγβολάν, χαρτι για τα ψηφοδέλτια....

Τονοι χαρτί.

Ισως ηρθε τελικά καιρός να θυμηθούμε κι εμεις την ανακύκλωση...