Της τρελλης

Εμεις ως γνωστον, συγκατοικουμε με ενα κυνηγοσκυλο κι ενα τσομπανοσκυλο, που τυχαινει να ειναι Κολλευ.  Αυτο πρακτικα μεταφράζεται, οτι καναμε απο την αρχή συμφωνια με τον εαυτο μας, πως θα ζουμε παρεα με τα σκυλια μας -και τις τριχες τους.  Και δεν ειχαμε κανενα προβλημα.  Οποιος ειχε προβλημα αργα ή γρηγορα είτε μας εγκατελειψε, είτε τονε πετάξαμε εμεις εξω.  Κι ολα πηγαιναν καλα.  Περιπου.

Διοτι οταν σε δεκα χρονια εχεις στειλει εξη ηλεκτρικες σκουπες στον παραδεισο των ηλεκτρικων σκουπών, και σε θεση μαρτυρα μαλιστα με οσα τραβηξανε εδω μεσα, καπου υπαρχει προβλημα.  Και το προβλημα δε το ειχανε οι σκουπες, οτι καλυτερο μπορουσαν εκαναν, αλλα ποση τριχα πια να τραβηξει αυτο το μοτερ, και ποσο να το καθαρισεις πριν καει και στειλει το μηχανημα στον αλλο κοσμο;  Ασε δηλαδη που το σπιτι ολο ασκουπιστο ητανε, γιατι επεφτε κι η δυναμη τους, και γενικώς για να σκουπισουμε εδω μεσα ξεκιναγαμε το πρωι και τελειωναμε το βραδυ.  Και μολις τα καμαρια μας ξαπλωνανε στο χαλι αυτο ηθελε παλι σκουπισμα, αλλα εμεις θελαμε μια βδομαδα για να συνελθουμε απο το προηγουμενο.  Χαλια.  Τριχωτα.

Και ναμαστε λοιπον ξανα στα μαγαζια προς αναζητηση της επομενης σκουπας..  Μας εδειχνε η πωλητρια, να αυτη ειναι πολυ δυνατη, ασε χρυση μου εχουμε ηδη καψει μια, να ετουτη, να η αλλη...  Και ηρθε μια κυρια που ψωνιζε καφετιερα και μας λεει παιδια, μην το ψαχνετε, αν εχετε κατοικιδιο, να παρετε αυτην.  Την εχω εγω κι ειμαι πολυ ευχαριστημενη.  Και μια χαρα εδειχνε η κυρια, νοικοκυρα και καθως πρεπει, πιασαμε και τη σκυλοκουβεντα, κολλευ ειχε κι αυτη, τη χαρα της τριχας, ε λεμε, αφου ειναι και δοκιμασμένη, αντε να τηνε παρουμε.  Μας ειπανε την τιμή και παραλιγο να μας παρουνε οι τεσσερεις.  Οικογενειακο συμβουλιο εξω απο τον Κορασιδη.  Ειναι πολυ ακριβη, κι αμα ψοφησει κι αυτη σε δυο χρονια αλλιμονο μας.  Ναι αλλα ειδες εχει και κεινο το πελμα με τον κυλινδρο για τις τριχες.  Δεν τρελλαθηκα αγαπη μου να δωσω το μισο μου δωρο για τη σκουπα -και δε το πηρα ακομα.  Ε, εγω τρελλαθηκα ειπε ο συζυγος μου.  Και μπηκε μεσα και την πηρε.  Παντα σε τετοιο κλιμα συννενοησης και αλληλοκατανοησης ψωνιζουμε εμεις. 

Πιανουμε χτες να τη συναρμολογησουμε.  Αυτο παει εδω, αυτο παει εκει, και κεινο παραπερα.  Καλε ποσα ποδαρια εχει ετουτη; Τρια;  Χωρια τα διαφορα συμπραγκαλακια πουχει στην κοιλια της.  Κι αυτο εδω τι ειναι;  Ητανε ενα ματζιφλέκι στρογγυλο, το κουναγες κι εκανε κριτς κριτς, φιλτρο ανθρακα, ναι αλλα που στο διαολο μπαινει;  Διαλλειμα, ολη η οικογενεια πανω απο το manual.  Τελικα λεει, αυτο το ματζιφλέκι το βαζεις οταν βγαλεις το σωληνα, για να μη βγαινουνε οξω οι μυρωδιες.  Ακου να δεις κυριε. 

Σημερα την πιανω για να σκουπισω.  Τα καμαρια μου με παρακολουθουν απο την μπαλκονοπορτα, γαυγιζοντας το καινουργιο τερας που τραβολογαει τη μαμα τους.  Τη βαζω πανω στο χαλι, παταω το κουμπι και... παιρνει το χαλί μαζι της... Καλε, ασε κατω το χαλί... ενταξει ειναι βρωμικο, αλλα δεν ειναι αναγκη να το βουτηξεις ολοκληρο.... μπα σε καλο σου... Χαμηλωνω την ενταση.  Ωραια, τωρα κατι κανουμε.  Δεν ενθουσιαζομαι και πολυ, καινουργια σκουπα και πανακριβη, αμα δεν τραβαγε κι ολας, θα την εσπαγα στην κεφαλη των Γερμανων.  Αντε να βαλουμε και το ποδαρι πουναι για τις σκυλοτριχες....

Και κει εγινε η αποκαλυψη!  Οχι της σκουπας, του χαλιού.  Διοτι περναγε απο πανω αυτο το ποδαρι, μια, δυο, και μετα το χαλι επαιρνε αλλο χρωμα.  Για την ακριβεια επαιρνε το χρωμα που ειχε αρχικα.  Αει στο διαολο και γω ελεγα που τα χαλιά μου έχουνε ξεβαψει.  Εβγαλε τοση ξανθιά τουφα που λεω να τηνε καμω πουλοβερ, ερχεται και χειμωνας.  Αλλα δεν ξερω να γνεθω.  Κριμα. 

Απο τη χαρα μου ξεσηκωσα ολο το σπιτι.  Μεχρι και πανω τηνε κουβαλησα και τωρα με εχει πεθάνει η μεση μου.  Και πρωτη φορα που τα καμαρια μου με κοιτανε ξαπλωμενα απο το χαλι και δε σκεφτομαι οτι το γεμιζουνε τριχες: Ε, οκ, θα ξανασκουπισουμε, τι εγινε;

Λοιπον οσοι εχετε κατοικιδια, να τηνε προτιμησετε.  Θα σας πιασει τον ποπο στην τιμη, αλλα θα σας αποζημιωσει γιατι θα ξαναδειτε τι χρωμα εχουνε τα χαλιά σας.  Α, και μη τη χρησιμοποιήσετε διπλα στο σκυλο.  Αυτη ειναι ικανη μεχρι και το Δουκα να ρουφήξει!

Ενα μηνα πριν τα Χριστουγεννα, η παραδοσιακή διακοσμηση της πολης ειναι σχεδον ετοιμη.  Καλε, μην κοιτατε ψηλα.  Δεν εννοω τα λαμπακια απο κολωνα σε κολωνα, ο Δημος σας ευχεται χρονια πολλα κι ευτυχισμένο το νεο ετος, και θα σας στειλει το λογαριασμο του ρευματος μετα τα φωτα για να σας τα αλλαξει, ουτε το ο-θεος-να-το-κανει δεντρο του Συνταγματος.   Χαμηλα να κοιταξετε.  Πολυ χαμηλα.  Εκει που εχουνε απλωθει οι σκουπιδοσακουλες στο οδοστρωμα, εχουνε παρκαρει πανω τους τα αυτοκινητα, διοτι δε φτανει που δε χωραμε, δε λεει να μας τρωνε και θεσεις παρκινγκ τα σκουπιδια, εχουνε βγαλει ενα σωρο ζουμια, με τα οποια ζουμιά οι ροδες των αυτοκινήτων εχουνε ζωγραφισει ωραιοτατα σχεδια στους δρομους, σα να περασε ο Αγιος μαζι με ολους του τους ταρανδους αρρωστους με εντερικα...

Πως διαολο τα καταφέρνει αυτη η χωματερη και κλεινει καθε χρονο πριν τα Χριστουγεννα, ενα μυστηριο ειναι.  Μεχρι να ξανανοιξει, τα βουνα των σκουπιδιων θα φτασουνε να αγγιξουνε τα χρονια πολλα του Δημου, χρονια πολλα με σκουπιδια βουνα, και του χρονου με υγεια ενα πραμα.  Μετα σου λενε να προσεχεις να μην κολλησεις τη γριπη των γουρουνιων.  Διοτι τη χολερα σου λεει, δε θα την αποφυγεις.  Μην κολλησεις και γριπη απο πανω.  Θα ταλαιπωρηθεις.

Οι δε Αθηναιοι, ανταποκρινομενοι στις εκκλησεις του Δημαρχου να μην κατεβαζουνε σκουπιδια αυτες τις μερες -να τα κρατησουνε στο μπαλκονι και να τους βαλουνε και φωτακια να ναι τα μπαλκονια μας χαρουμενα και γιορτινα, η Αθηνα ειναι ωραια πολη- κατεβαζουνε οτι του βρισκεται του καθενος.  Καρεκλες, καναπεδες, στρωματα, τσουμπλεκια.  Τοσα χρονια τοχες το στρωμα ρε θειε και ξεραινοσουνα απανω του, την απεργια στη χωματερη περιμενες για να το αλλαξεις;  Να δεις που καθε φορα που κλεινει η χωματερη, πλουτιζουνε οι στρωματεμπορες.  Κι οι επιπλαδες.  Η εστω το ΙΚΕΑ.  Δε μπορει να τα πετανε ολα ξαφνικα και να μην αγοραζουνε καινουργια. 

Βεβαια, οι περισσοτεροι κατοικοι του κεντρου πια, αμφιβάλλω αν καταννοουν και τις εκκλησεις του Δημαρχου.  Διοτι τις κανει σε λαθος γλωσσα.  Που θες καλε μου να καταλαβει ο Πακιστανος-Αφγανος-Σομαλος τι σκατα του λες;  (Οι Αλβανοι και γενικως των ανατολικων, οι περισσοτεροι ξερουνε πολυ καλα ελληνικα, κι επισης εχουνε εγκαταλειψει το κεντρο για πιο καθαρες συνοικιες εδω και χρονια).

Καλα χριστουγενα λοιπον.  Φετος ας μη στολισουμε δεντρο.  Ας φερθουμε οικολογικα.  Φετος ας στολισουμε τον ξεχειλισμένο καδο της γειτονιάς μας, με λαμπακια και γιρλαντες και χρωματα γιορτινα.  Γιατι τα χριστουγεννα θα φυγουνε, αλλα ο καδος θα μεινει.  Ξεχειλισμενος.

Κουραγιο.  Υπομονη.  Περαστικα.

Ολες αυτες οι βλακειες που λεμε στους ανθρωπους, και που σημαινουνε μοναχα ενα πραμα: πως τιποτα δεν εχουμε πια να τους πουμε, πως μειναμε αλαλοι απο τον πονο και τη συμφορα, κι ενα πραμα μοναχα ειναι αυτο που θελουμε στα ληθεια να κανουμε μα δεν τολμαμε: να φτυσουμε τον κορφο μας και να κανουμε το σταυρο μας που δεν ετυχε σε μας.  Πολυ χριστιανικο.  Και πολυ ανθρωπινο.  (Η ανθρωπινη φυση κουτουλησε με τον χριστιανισμό και απο τοτε κυκλοφορουν κι οι δυο με μια ελαφρια διασειση).

Κουραγιο.  Υπομονη.  Περαστικα.

Κουραγιο, που εμεις στη θεση σου δε θα ειχαμε.  Υπομονη, που ηδη μας λειπει.  Περαστικα, οπου μπορεις να τα πεις κι αυτα.  Ψευτικα χαμογελα ενθαρρυνσης.  Εχω χεστει απανω μου με τουτο που σε βρηκε, μα δε θα σε αφησω να το δεις.  Το πολυ πολυ να το μυρισεις...

Γιαυτο δε σου ευχομαι κουραγιο -δεν εχει νοημα, δεν εχεις κι αλλη επιλογη.

Δε σου ευχομαι υπομονη, γιατι δεν εχεις αλλη επιλογη απο το να υπομεινεις.

Δεν ευχομαι περαστικα, ευχομαι μονο οτι ναναι να ειναι αντιμετωπισιμο. 

Κι ευχομαι μονο, νασαι γερη και δυνατη οπως ησουνα παντα, και να αντεξεις.  Και νασαι εσυ αυτη, που θα χαρισει το κουραγιο και την υπομονη στον ανθρωπο σου, οπως ησουνα παντα.  Γιατι τωρα χρειαζεται εσενα, κι οχι τις δικες μου κονσερβαρισμένες ευχες....

Ειναι κατι στιγμες που λες οτι ο θεουλης σηκωσε χερια και ποδια και σε φιλοδωρησε με δεκαπεντε φασκελα ξεγυρισμένα, κι ολα εχουνε βαλθει να σου πανε αναποδα, και το συμπαν συνομωτει για να σου σπασει τα νευρα...  

Τα αντερα μας χορευουνε καλαματιανό, οι λογαριασμοι ερχονται μαζεμενοι, τρεις ηλεκτρικές συσκευες αποφασιζουνε να πανε ολες μαζι στον παραδεισο των οικιακων συσκευων, και το αμαξι σου μενει απο μπαταρια την ωρα που τα αντερα σου αποφασιζουνε οτι ΤΩΡΑ ειναι η στιγμή να κανουνε εκεινη την εντυπωσιακη φιγουρα στον καλαματιανο που λεγαμε.  Σκατα δηλαδή.  Στην κυριολεξια.

Και κει που σαι ναρχισεις τη μιρλα και το μανιατικο το μοιρολόι, γιατι θεουλη μου σε μενα, προηγουμενα είχαμε, εγω ούτε που σεχω δει ποτέ μου, ακους για τη συναδελφο που χει τον αντρα της στο νοσοκομειο.  Ξαφνικα.  Δυο μετρα παλικαρι.  Και παιρνεις να μαθεις, να παρηγορησεις, τι να παρηγορησεις, ογκος λεει στον εγκεφαλο που φυτρωσε ξαφνικα, και δυο πιτσιρικια "μαμα μιλαμε του μπαμπα και δε μας μιλάει", να δεις αμα μπορεις να προσφερεις κατι και συ, να βοηθησεις κομματι.... Και κει καπου, οι δικες σου οι αναποδιες μοιαζουνε με ευλογίες, και τρεχεις να βοηθήσεις στου διπλανου τις αναποδιες, κι αρχιζεις να καταλαβαινεις πως καπου παραδιπλα συμβαινουνε ακομα τα χειροτερα...

Ειμαι γκρινιαρα, και γκρινιαζω και καλα να παθεις θεουλη μου που με εκαμες μια τετοια... Μα, κατι τετοιες φορες ειναι, που λεω πως καθε αναποδια θα τη δεχομαι με ενα χαμογελο, και θα κοιταω μοναχα πως μπορω να την ισιωσω.  Και θα ριχνω παντα μια ματια και παραδιπλα, μηπως καποιος θελει μια βοηθεια με την δικια του την αναποδια... Γιατι τελικα, απο το κακο, υπαρχει παντα το χειροτερο. 

Και το χειροτερο απολα ειναι να μη βλεπεις πιο περα απο τη μυτη σου....

...μη του μιλατε το πρωί, λεει το ασμα, αλλά κακού μην βρεθειτε στο δρόμο του καθόλου.  Ειδικα αμα ειστε και αλλοδαποι...

Η γειτονιά μου σημερα ως γνωστόν πανηγυριζει.  Στου καραγκιόζη το γαμο, διοτι η εκκλησια μας ειναι Κοιμηση, αλλα πανηγυριζει.  Επισης εμας πανηγυριζουνε τα αντερά μας, και ως εκ τουτου ειμαστε σπιτι μας με αδεια γιατρου.  Και τρωμε λαπα και σουπες.  Οταν λοιπον η γειτονιά μας πανηγυρίζει, ο δρόμος μπροστα στο σπιτι μας γινεται κατι μεταξύ παρκινγκ και έκθεση χαλιών Μιραράκη.  Αν κανεις το λαθος και στριψεις την πατησες, διοτι κοβεται καθετα απο το πανηγυρι, και μενεις και συ εκει μαζι με τα χαλιά και τα κιλίμια, ή κανεις οπισθεν και πας απο αλλου.  Και τοσα χρονια κανεις δεν εχει βαλει ενα σημα στην ακρη του δρομου να μην στριβει ο κοσμος στη γκαλερι Μιραρακη.  Τελως παντων.

Και κει λοιπον που εχουμε επιδοθει στη λαπαδοσουποφαγία, ακουμε φωνες.  Οχι το "ιελα παρε παρε", αλλες φωνες.  Καυγαδοφωνες.  Στην αρχή δε δινουμε σημασία, αλλα λίγο που ο λαπας ειναι λαπάς κι η σουπα σουπα, και δεν εχουνε και πολυ ενδιαφερον, βγαινουμε στο μπαλκονι να δουμε τι γινεται. 

Το ΙΧ ειναι σταματημενο μπροστα στο φορτηγάκι που κλεινει το δρόμο.  Πισω απο το φορτηγάκι, χαλιά, κιλίμια και αλλα σχετικά, και μετα οι παγκοι του παζαριού.  Ο ευσωμος οδηγος του ΙΧ βριζει θεους και δαιμονες και απαιτει να ανοιξει ο δρομος.  Λεει οτι εχει δουλειες, οτι εχει ανθρωπους με εγκεφαλικα και καρδιοπαθειες, εγω αυτον και μια κοπέλα βλέπω, οι μελαψοι χαλαδες μαζευουνε τα χαλια τους οπως οπως, για να παρουνε το φορτηγακι απο τη μεση.  Εχουνε ερθει κι οι Δημοτικοι μπατσοι, σωστα μεχρι εδω, διοτι αδειες δινουνε μονο για το δρομο του παζαριού, απο κει παιρνουνε τα φραγκα, και κακως κλεισανε το δρομο, τα εμπορευματα επρεπε να τα κουβαλησουνε στην πλατη.  Ο κυριος ομως βιαζεται.  Πολυ. Βουταει ενα νεαρο απο το γιακα, κι αρχιζει να τον βριζει χυδαια, επειδη αργει να μαζεψει τα χαλια.  Ο νεαρος του λεει "εκει δικιο φιλε, συγγνωμη, κανε αμαξι σου λιγο πισω" αφου το χει κατσικωσει μπροστα στο φορτηγο"φυγω ανοιξει ντρομος".  Ο κυριος βρονταει εκνευρισμένος τη γροθιά του σε παρακείμενο αυτοκίνητο, του κανει μια ωραιοτατη γουβα, δεν ητανε το δικο μας γιατι το καμαρι μου θα τον εχεζε απο πανω μεχρι κατω, εχει και τη γαστρεντεριτιδα προχειρη, και κανει πισω, σαρωνοντας τα παντα στο περασμά του.  Και κεινη τη στιγμή, για κακη του τυχη, στριβει φορτηγάκι με δυο μικροσκοπικους μελαψους μεσα, που παειγια το παζάρι.  Κι ο κυριος γινεται τουρκος.  Και τους κανει νοημα να φυγουν.  Οι ανθρωποι βαζουνε οπως οπως το φορτηγακι στο κενο μπροστα απο το αμαξι του μπαμπα μου.  Οχι.  Να βαλουνε το αμαξι καλα.  Ανοιγει την πορτα, βγαζει εξω το συνοδηγό και τον πλακωνει στις μπουνιες. Η γυναικα πουναι μαζι του παει να τον εμποδισει, τρωει μια και παει να κανει παρεα με τα καγκελα της αυλης της γειτονισσας...  Εμεις οι μπαλκονάτοι καλουμε την αστυνομια.  Την κανονική, οχι τη Δημοτική, γιατι αυτη με το που ειδε τον αγριεμενο κυριο λακισε.  Ο μελαψουλης οδηγος δε ξερει τι να κανει, παει μπροστα, κολλαει κι αυτος στο φορτηγο με τα χαλια.  Ο αγριεμενος κυριος ορμαει, του πιανει το κεφαλι και το κοπαναει με μανια στο παρπριζ.  Οποιος ιθαγενης πλησιαζε του ελεγε "φυγε φιλαρακο γιατι αποψε θα παω φυλακη" (αμην).  Οποιος αλλοδαπος πλησιαζε μαζευε μπουφλες και βρισιδι.  Τοσο καλα.

Οταν ανοιξε ο δρομος, μπηκε στο αμαξι του, γκαζωσε, πατησε χαλια, εφαγε καθρεφτες, παλι καλα που δε μαζεψε και κανενα ανθρωπο, και τελικα παρκαρε πεντακόσα μετρα πιο περα.  Εκει μενει.  Γιαυτο ειχε την κωλοφουρια να περασει, που τοση ωρα που μας ζαλιζε θαχε φτασει και θαχε πιει και καφε αν εκανε μια ρημαδοοπισθεν.  Εκτος αν ειχε κι αυτος γαστρεντεριτιδα κι ηθελε να παει στην τουαλετα.  Μαλλον δεν ειχε.  Η γειτονισσα με το βουλιαγμένο αμάξι εχει κρατήσει τον αριθμο του για να του κανει μυνηση.  Οι αλλοδαποι ζητάνε ευγενικά τον αριθμό του απο τη γειτονισσα, για τον ιδιο λογο... Καποιοι μετακινουν τα ΙΧ τους για να παρκαρουνε τα φορτηγα οι μικροπωλητες.  Κοιμουνται παιδια μεσα σε αυτα τα φορτηγά για δυο μερες.  Ολοι το ξερουμε.  Ολοι τοχουμε δει.  Τα δικα μας τα αμαξια δε θα παθουνε τιποτα να παρκαρουνε στον παρακατω δρομο...

Ο αντρας ο πολλα βαρυς πηγε στο σπιτι του.  Που να πεσει το ταβανι να τονε πλακωσει, κρυωσε κι η σουπα μου κι ητανε πιο χαλια μετα.  Ο χτυπημενος μελαψος κυριουλης δεχτηκε οτι μπορουσαν να του προσφερουν απο πρωτες βοηθειες και γυρισε στον παγκο του. 

Εγω αρχισα να ντρεπομαι για τους γειτονους μου.

Και η αστυνομία, η κανονικη καλε που φωναξαμε, ακομα να φανει....

Απαπα το κεφαλι μου με επιασε...

Τρωγονται γιατροι, ερευνητες, πρωινατζουδες και μεσημεριανατζουδες, ολημερις με το εμβολιο της γριππης.   Της καινουργιας.  Γιατι αυτο, της παλιας, τοκαμε φετος κι η κουτση Μαρια, μην ερθει κι αποκουτσαθεί.  Να εμβολιαστειτε λενε οι μισοι.  Να μην εμβολιαστειτε, λενε οι αλλοι μισοι.  Το εμβολιο ειναι ασφαλες, και σε προστατευει απο τα χειροτερα λενε οι μεν.  Το εμβολιο ειναι ο οξαποδως μαζι με το 666, και θα βγαλετε κερατα και τραγοποδαρα λενε οι δε.  Και αντε τωρα εγω στη μεση να αποφασισω.

Που ακομα δεν εχουνε αποφασισει, αμα εχεις αλλεργια στο αυγο να το κανεις το ρημαδι ή να μη το κανεις;  Μηπως τελικα σου κανει καμμια αναφυλαξία και γινεις κοτα;  Και γυρνας στα πρωιναδικα με το παιδι σου παραμασχαλα να ωρυεσαι "εγω το παιδι μου δε το κανω πειραματοζωο;".  Να εμβολιαστω ή να μην εμβολιαστω;  Ιδου η απορια.

Για ολα τα αλλα εμβολια που μου χουνε κανει, δε με ρωτησανε ποτε.  Ημουνα και πιτσιρικι, δεν ειχα αποψη, με τραβαγε η μανα μου στο πικπα, μπλαβιαζα στο κλαμα, ζε σελω, ζε σελω, σιγα που θα σε ρωτησουμε σκασμένο, αρπα τη και σκασε.  Μετα μου δινανε γλυφιτζουρι και καραμελες τσαρλεστον, να μη φαει αυγο και ψαρι, παλι καλα γιατι απο τοτε το σιχαινομουνα το ψαρι, κι οξω απο την πορτα.  Κι ητανε ενα εμβολιο του δαμαλισμου το λεγανε, μαλλον για να μη γινουμε δαμάλια μεγαλωνοντας, που βγηκε επικινδυνο και το αποσυρανε οταν ητανε η σειρα του να το κανω, και μεχρι να βγει το καινουργιο η μανα μου το ξεχασε, και δε τοκαμα ποτε, μαλλον γιαυτο γινηκα μοσχαρα μεγαλωνοντας, αλλα κανεις δε μας ειπε τι απογινανε τα παιδακια που χανε προλαβει να το κανουνε.

Δε θελουμε λεει να γινουμε πειραματοζωα. 

Δε θελω να γινω πειραματοζωο, ειπε το ποντικι και ξαπλωσε ευτυχισμένο στη γυαλα του.  Εμεις που φαγαμε λαχανικα με το αρωμα του Τσερνομπιλ, τρελλες αγελαδες και πυροβολημένα χοιρινα, μουσκεμενα σε ορυκτέλαιο και γαρνιρισμενα με αυγα με διοξινες.  Το στατιστικο δειγμα εδειξε τι ειναι επικυνδινο και τι οχι, και τα επικυνδινα αποσυρθηκαν.  Δε θελω να γινω πειραματοζωο, ειπε το στατιστικό δειγμα...

Αλλα το στατιστικο δειγμα δε το ρωτανε αν θελει να ειναι δειγμα.  Μια φορα το ρωτησανε, και κοιτα να δεις τι εγινε.  Που αρχιζω δηλαδη να αναρρωτιεμαι, γιατι το ρωτησανε αυτη τη φορα.  Οχι γιατι ενδιαφερθηκανε για την υγεια του.  Κοβω το καλωδιωμενο μου κεφαλι γιαυτο. 

Να εμβολιαστει κανεις ή να μην εμβολιαστει;  Και μεθαυριο που θα ψοφαμε απο τη γριπη, θα μας λενε εκανες εμβολιο; οχι δεν εκανα, καλα να παθεις, να πας αλλου να ψοφησεις αφου δε μας ακουσες.  Εχουμε να φροντισουμε αυτους που μας ακουσαν.  Που μπορει και να μη ψοφησουμε δηλαδη, και να την περασουμε στο ποδαρι αποτι λενε, αλλα φυλαγε λεει τα ρουχα σου να σου μεινουν οι κρεμαστρες, καλυτερα να μας εμβολιασουνε ολους ναχουνε το κεφαλι τους σιγουρο.  Να μην πηξουνε κι οι ΜΕΘ πουναι οι μισες κλειστες, να μην κρεβατωθει το συμπαν και παρει το καροτσακι της παραλυτης οικονομίας μας τον κατηφορο απο τις σκαλες, σαν τρελλη γρια σε θριλερ... 

Θα εμβολιαστω για να χω το κεφαλι μου ησυχο, ειπε το πειραματοζωο στη γυαλα.

Δε θα εμβολιαστω, ειπε το πειραματοζωο στη γυαλα.

Το στατιστικό δειγμα ητανε ετοιμο.  Τα αποτελεσματα θα εβγαιναν μετα απο χρονια παρατηρησης και επεξεργασιας.

Παω να παρω ντεπον, με επιασε το κεφαλι μου.

Δε τους καταλαβαινεις αμεσως.  Οι γκριζοι ανθρωποι κρυβονται καλα, και συνήθως αργεις να τους παρεις χαμπάρι.  Ακομα κι οταν τους μιλησεις, δεν καταλαβαινεις τι πραγματικα συμβαίνει.  Μεχρι που το γκριζο τους αρχιζει σιγα σιγα να σε τυλιγει, και κει, αν δε προλαβεις να την κοπανησεις, καηκες.  Θα σε παρασυρουν μαζι τους πριν παρεις μυρωδια, και θα γινεις ενας γκριζος ανθρωπος και συ...

Οι γκριζοι ανθρωποι δεν ειναι ποτε ευχαριστημενοι.  Δεν ειναι ποτε ευτυχισμένοι και τιποτα δεν μπορει να τους ικανοποιήσει...  Τιποτα δεν ειναι αρκετά καλό για αυτους, γιατι παντα υπάρχει κατι καλύτερο.  Και παντα θα νιωθουνε δυστυχισμένοι γιατι το καλυτερο δε τους ετυχε ακομα.  Οι γκριζοι ανθρωποι θα παρουνε τη χαρά σου και θα την κανουνε μικρή, τοση δα, θα την εξαφανισουνε, και θα σε αφησουνε με μια αισθηση απογοητευσης.. Πως τελικα δεν αξιζε και τοσο τον κοπο που χαρηκες.  Τα πραγματα θα μπορουσαν να ητανε πολυ καλυτερα, τι κριμα..

Οι γκριζοι ανθρωποι θα πιαστουν απο τη λυπη σου, και θα την αναμασουν συνέχεια, απαγορευοντάς σου να την ξεπεράσεις.  Θα σου θυμιζουν παντα τις αποτυχιες σου, και καμμια επιτυχια σου δε θα ναι αρκετη, γιατι θα μπορουσες παντα να εχεις πετυχει κατι καλυτερο.  Οι γκριζοι ανθρωποι ειναι ευτυχισμένοι μονο οταν τρεφονται απο τη δυστυχια των αλλων.  Αλλα και παλι δεν ειναι αρκετο. Γιατι θα μπορουσε παντα να ήταν μεγαλύτερη...

Οι γκριζοι ανθρωποι ειναι ανικανοι να ευχαριστηθούν, κι ανικανοι να ευτυχησουν.

Παρακαλω γκριζοι ανθρωποι, βγαλτε επιτελους το σκασμό, κι αφηστε εμας που μπορουμε να χαρουμε, να ευχαριστηθούμε τη ζωη μας...

Πανε λοιπον εικοσι χρονια απο τοτε που επεσε το τειχος.. 

Ο Bowie δε θα ξανατραγουδησει το Heroes ακουμπισμένος πανω του, οι ματιες δε θα το αγκαλιασουνε ξανα με δεος, με προσμονή, με φόβο, τα τουβλα του δε θα βαφτούν ξανα με αιμα, και αλλη μια ευκαιρια χαθηκε για τους ηρωες -εστω και της μιας μερας...

Πανε εικοσι χρονια απο τοτε που επεσε το τειχος.

Αυτο το τειχος που χωριζε τους τυχερους απο τους ατυχους.  Τους πλουσιους απο τους φτωχους.  Το τειχος που το περασμα του σημαινε για καποιους ελπιδα για το αυριο, το τειχος που για καποιους αλλους σημαινε πως ήταν πολυ τυχεροι που ζουσαν στη "σωστη" πλευρα... Πανε εικοσι χρονια που επεσε το τειχος, για να φανει πως τελικα δεν υπηρχανε ατυχοι και τυχεροι, και πως ολοι φτωχοί ήτανε, κι ολοι στη λαθος πλευρα τοσα χρονια... Το τειχος επεσε, για να δειξει πως ο μονος λογος που υπηρχε, ητανε να καλλιεργει ελπιδα, προσμονη, και εφησυχασμό πανω στα ανυδρα, γκριζα του τουβλα... Το τειχος επεσε, κι ο κοσμος μας δεν εγινε καλυτερος.

Γιατι οσα τειχη και να πεσουνε, ποτε δε θα γινει καλυτερος... Για καθενα που πεφτει, χτιζεται ενα αλλο, σαφεις διαχωριστικές γραμμές, εσεις εκει, εμεις εδω... Τα τειχη που βλεπουμε εξω μας, τα τειχη που χτιζουμε μεσα μας... Τα τειχη που χτιζουμε γυρω απο τους αλλους, τους διαφορετικους, για να μην εισβαλλουν στην ησυχια μας και μας ταραξουν.  Τα τειχη που χτιζουμε γυρω απο μας, τα τειχη που χτιζονται γυρω απο μας.... Και τα χειροτερα τειχη δε χτιζονται στο χωμα.  Χτιζονται στο μυαλο.  Χωρις τουβλα.

Τουλαχιστον εναν τοιχο απο τουβλα τον βλεπεις, τον νιωθεις, και, στην αναγκη, μπορεις να κοπανησεις και το κεφάλι σου απανω...

Για την ψυχιατρικη ειναι ασθένεια...

Μερες σε κοκκινο ή μαυρο.  Γκριζες μερες ισορροπιας.  Η ισορροπία ειναι πάντα γκρίζα, δεν είναι ποτέ ροζ.  Και μετά παλι, μέρες σε κόκκινο ή μαύρο.  Παλι.  Και παλι.  Για παντα.

Μερες σε κόκκινο, ο κόσμος ολος ειναι ενα παιχνίδι που σε προκαλεί να παίξεις.  Μέρες σε κόκκινο, το μυαλό σου γεννάει ασταμάτητα, ιδέες, σκέψεις, εγγραφές, τα χέρια σου δημιουργούν, πράγματα, γεύσεις, ζωγραφιές... Μέρες σε κόκκινο, πολύ μικρές για να χωρέσουνε ολα τούτα που θες να κάνεις, πολυ λιγες για να προλάβεις να πεις οσα θες να πεις, μερες που τρεχουνε ξεφρενα, και συ τις ξεπερνάς και τιποτα δε φαινεται να σε κουραζει...

Μερες σε μαυρο, ο κόσμος ειναι μια απειλή και συ θέλεις να κρυφτεις... Μερες σε μαυρο, πολυ μεγάλες για να τις γεμίσεις, μερες ατελειωτες, που τιποτα δε δειχνει αρκετα σημαντικό, μερες που εισαι πολυ κουρασμένος για οτιδηποτε, μερες που ελπίζεις απλά να μην ξυπνήσεις το επόμενο πρωί για να τις αντιμετωπίσεις ξανα...

Για την ψυχιατρική ειναι ασθενεια...

Μερες σε κοκκινο, ο κόσμος ολος ειναι δικος σου με ενα βημα, μερες σε μαυρο, που το να ανεβεις εστω κι ενα σκαλοπάτι μοιαζει με αθλο που δεν εχεις τη δυναμη να κανεις...

Μερες σε γκρι, που ολα δειχνουνε να ισορροπούνε περιεργα πανω στο σκοινί, τιποτα δεν ειναι αρκετά καλό ή κακό, όλα ειναι ανεκτά, μπορεις να ανεβεις το σκαλοπάτι, και δε σκεφτεσαι οτι πισω του ακολουθει μια ολοκληρη σκαλα που περιμένει... Μερες σε γκρι, ζωή σε γκρι που δε γινεται ποτε ροζ, γιατι ξερεις πως αυριο, θαναι παλι μια μαυρη μερα ή μια κόκκινη, και συ θα περιμένεις ξανα ποτε ο κοσμος σου θα ξαναγινει γκρι....

Διπολικη διαταραχή.

Για την ψυχιατρική ειναι ασθενεια.

Για ολους τους αλλους ισως ναναι απλα ζωη.  Ζωη σε κοκκινο και μαυρο.

Παρακολουθω εδω και μερες τον δικτυακό τρόπο της ανοιχτης διακυβέρνησης.  Διοτι ο νεος μας πρωθυπουργος ειναι και ιντερνετάκιας πως να το κάνουμε, κι απο τις πρωτες του δουλειές ήτανε να ξεσκονίσει κατι τέτοιες σελίδες που πηρανε το σκασμό τα λεφτά απο την Κοινωνια της Πληροφορίας, αλλα στην πορεια καταντήσανε σαν μπλογκ που ο δημιουργός τους φυτεύει ραδίκια στο Facebook.

Η σελιδα της ανοιχτης διακυβέρνησης λοιπον, ειναι κατι σαν εικονικη πραγματικοτητα που ζωντανεύει ξανα την Εκκλησια του Δημου της Αρχαιας Αθηνας, μονο που τωρα δεν εχει Σκυθες να μας στιγματιζουνε, ντροπη σου βρε δεν πηγες στην συνελευση, να τσακιστείς να πας -ίσως αργότερα, αμα ανοιγουμε το πισι μας και δεν μπαινουμε πρωτα εκει να μη μας αφηνει να παμε πουθενα αλλου, πρωτα στην ανοιχτη διακυβερνηση και μετα στο τσαταρισμα ρεμάλι- αλλα ακομα ειναι αρχή και δεν μπορουμε να τα κανουμε ολα μαζι... Δημοσιευονται εκει τα σχέδια των νομων που θα κατατεθουνε προς ψήφιση στη Βουλή, κι οι πολιτες τα σχολιάζουν.  Οπως Αρκαια Ατηνα σας λεω.  Ακριβως. 

Το πρωτο νομοσχέδιο ήτανε για τα κρατικά αυτοκινητα. Μολις 81 σχολια..  Ο Ελληνας δεν ενδιαφερεται για το κρατικο αυτοκινητο κυριε, χεστηκε, το δικο του τονε νοιαζει.  Αντε και του γειτονα αμα ειναι πιο μουράτο απο το δικο του. Αλλα πες, νωρις ήτανε ακομα, ο κοσμος δεν ειχε μαθει ακομα το δικτυακό τοπο, λειπανε κι οι Σκυθες που λεγαμε.. Παμε παρακατω....

Το δευτερο νομοσχέδιο, ητανε αυτο το περιβοητο "χαριζω δανεια, χαριζω καρτες, ολα τα σφαζω ολα τα μαχαιρώνω".  1302 σχολια μεχρι στιγμής, κι η διαβουλευση τελειωνει αυριο, οποτε εχουμε δρομο ακομα.  Και στα σχολια αυτης της συζήτησης, ειδα τον Ελληνα, τον συγχρονο κι οχι τον Αρχαιο, ειδα τον τροπο που σκεφτεται, και τον τροπο που -κατ'επεκταση- ψηφιζει.... Τα σχολια ειναι βασικά τριών ειδων:

Τα "αμα ημουνα πρωθυπουργός".  Κρυφο μεράκι τουτου του λαού να γινει μια μερα πρωθυπουργός.  Οχι ολος μαζί, ο καθενας μοναχός του.  Κι εχει λυσεις για ολα.  Ο καθενας τις δικες του.  Τις οποιες προτεινει σε τουτη τη δημοσια διαβουλευση.  Εγω θακανα αυτο.  Και γω θακανα εκεινο.  Η ομαδα θελει δεξι μπακ, η ομαδα θελει ενισχυση στο κεντρο.  Οχι αυτο ειναι για προπονητές.  Γιατι και προπονητές θελουμε να γινουμε.  Ολοι.

Τα "εγω κυρα Λουκα μου, προχτες που πηγα στην τραπεζα...", και δωστου το κουβεντολόι στο σκαλι, αυτοι στην εκκλησια του Δημου που λεγαμε θα πηγαινανε ή με το πλεκτό τους ή με τον καφέ και το κομπολόι τους, τσιγαρο οχι, προλαβε και νομοθέτησε ο Αβραμο γιαυτο, και θα μενανε εκει μεχρι το βραδυ....

Τα "κυριε πρωθυπουργέ, η περίπτωσή μου", τα οποια αναλυουν την περιπτωσή του, και συνηθως υπογραφονται φαρδιά πλατιά με ονοματεπώνυμο, σα τη Lila pause τη γκοφρετα.  Διοτι τωρα που μπορούμε να μιλήσουμε στον πρωθυπουργό να μη του ζητησουμε μια τοση δα εκδουλευση;  Με τα τσαρουχια τονε βγαλαμε τον κερατα! 

Κι ολα εχουνε ενα κοινο παρονομαστη: το εγω.  Ακομα κι αυτοι που διαφωνούνε, ξεκινάνε λεγοντας: κι εγω που δε δανειστηκα δηλαδή, τι θα κερδίσω;  Διοτι ο Ελλην ενδιαφέρεται για την τσέπη του.  Τη δική του.  Και μονο.  Αντε και του γειτονα, μην τυχον κι ειναι πιο γεμάτη και του θιξει τον εγωισμο και την αξιοπρέπεια.  Εψαξα ενα ενα τα σχολια, να βρω αυτα που βλεπουνε το νομοσχέδιο μεσα στο πρισμα της εθνικής οικονομιας:  Λιγα.  Πολυ λιγα.  Στα δαχτυλα του ενος χεριου τα μέτρησα, κι ισα ισα φτάνανε για να φτιάξουνε ενα φάσκελο. 

Ειμαστε μια χωρα που αποτελειται απο μοναδες.  Κι η καθε μονάδα εχει μαθει να σκεφτεται μοναχά την παρτη της. 

Να μειωθει η σπατάλη στο Δημοσιο, αλλα οχι να απολυσεις το δικο μου το παιδι... Να προστατέψουμε το περιβάλλον, αλλα οχι να καθομαι να ξεχωριζω και τα σκουπιδια...  Να μειωθει η φοροδιαφυγή, αλλα εμενα τον κακομοιρη ηρθες να πιασεις, εδω κλεβουνε περιουσιες οι μεγαλοκαρχαρίες. Εγω  σε ψηφισα για να με βολεψεις, δε σε ψηφισα για να με κανεις ανω κατω... Αει σιχτιρι πια!

Εχουμε τα δικα μας προβληματα να σκεφτουμε, και τουτη τη χωρα δεν περισσευει πια κανεις να τη σκεφτεί...

(Στη συζητηση για την προστασια των Δασων, τα σχολια ειναι 310... ακομα κι οι κατοικοι των πληγεντων περιοχων, εχουν σοβαροτερα πραγματα να σκεφτούν....)