Ερχεσαι παλι στολισμένος, με τα λαμπιόνια και τα κουδούνια σου, και τα καλάθια σου τα αδεια, που τα γεμιζουμε καθε φορά με τις ελπίδες και με τις ευχές μας....
Καθολου εντυπωση δε μου κάνεις πια.
Το κατάλαβα το κόλπο σου.
Και δεν εισαι καθολου καινούργιος, πας εκει στους Βορειους Πολους και καλα να μας ερθεις μαζι με τον Αη Βασιλη, πατάς ενα λιφτιγκ κι ενα τσιτωμα απο το κρυο, και ερχεσαι εδω και μας παριστάνεις το τζόβενο. Αλλα εισαι ο ιδιος παντα. Ο ιδιος παλιος γεροχρόνος, που οσο και αν παρουσιαζεις τη νεα βελτιωμενη σου εκδοση, γερασες κι εσυ κι η παραξενια σου φαινεται ολο και περισσοτερο, οπως συμβαινει με ολους τους γερους.
Γιαυτο εγω τιποτα δε θα βαλω μεσα στα καλαθια σου φετος... Ουτε ελπιδες, ουτε ευχες, ουτε ονειρα. Ετσι κι αλλιως, μεχρι τα μισα της διαδρομής,θα ταχεις αδειασει παλι χαμω και θα τα χεις προσπεράσει. Και γω μαζί σου. Να παρεις τα καλαθια σου και να φυγεις. Θα κρατησω τα ονειρα, τις ευχες και τις ελπιδες μου για μενα, δε θα σου δωσω τιποτα, κι αμα χαθουνε στο δρομο θα ξερω οτι θα φταιω μοναχα εγω, κι οχι εσυ που μου ρθες για τεκνο, ενω ησουνα ενας παραξενιάρης γεροξούρας. Ο ιδιος παραξενιάρης γεροξούρας που θα αποχαιρετήσουμε σε λίγο.
Αγαπητε καινουργιε χρονε, καλως να ορισεις, αλλα δε με ξεγελας πια.
Σε νικησα μια φορα ακομα, κι ειμαι εδω, για να σε δω να ξαναρχεσαι.
Αυτο μου φτανει.
Ειμαι ετοιμη, να αντεξω αλλη μια φορα τις παραξενιές σου.
Μου ζήτησε η Ευη, να γράψω και γω το γράμμα μου στον Αγιο Βασιλη, να ζητήσω το δωρο μου. Ασχετα που το χα ζητησει εδω. Σημασια δε μου δινουνε αμα μιλαω, ποσο μαλλον αμα γραφω... Τελως παντων..
Δε μου ειπε και σε ποιον Αγιο Βασιλη να το στειλω το γραμμα. Σε αυτον της κοκα κολα, με τα κοκκινα βρακια, ή στον αλλο των εικονων, τον αδυνατο και μαυριδερο, σα ναναι στη λωριδα της Γαζας και να ψαχνει ενα τροπο να μοιρασει ξανα δικαιοσύνη; Ουφ.
Ειτε ετσι ή αλλιως, εγω πρεπει να της κανω τη χαρη γιατι ειναι Χριστουγεννα, και τα Χριστουγεννα ειμαστε ολοι καλοί ανθρωποι, ακομα και γω η σκυλα. Ετσι πρεπει. Ας πουμε οτι βγηκε το τζινι απο το λυχναρι φετος. Τι να ζητησω;
Το πρωτο που μουρχεται να ζητησω ειναι λεφτα, κι οποιος πει οτι δε θελει λεφτα, ειναι μεγάλος ψευτης, και να ρθει να μας φερει τη μυτη του να τηνε κανουμε κρεμαστρα. Αλλα αυτο το ζητάω ολο το χρονο. Κι ολο το χρονο φράγκο δεν παίρνω. Κατι αλλο για τα Χριστουγεννα λοιπον....
Για τα Χριστουγεννα θελω ενα μεγάλο χαμόγελο. Απο κεινα τα χαμογελα της καρδιάς, που ζεσταίνουνε την ψυχή σου μέχρι μέσα, και κάνουνε τον κοσμο λιγάκι πιο φωτεινό. Ενα μεγάλο χαμόγελο θέλω, στη μούρη μου, και στη μούρη ολου του κόσμου. Ολου. Οχι μοναχα εκεινου του στολισμενου και καλοταισμένου, αλλα και του αλλου, που ξερει να χαμογελάει τοσο ομορφα αλλα η ζεστασιά του δεν περνάει απο τις φωτογραφιες. Και μεις ολο απο φωτογραφίες τονε βλέπουμε.
Θελω ενα μεγαλο χαμόγελο για ολο τον κοσμο. Αυτα τα χαμόγελα καρδιάς, που αν σου συμβούνε μια φορά, σε γλυκαίνουνε τόσο πολύ, που ψάχνεις παντα να βρεις λόγους για να ξαναχαμογελάσεις. (Ειναι και κατι αλλο που το κανει αυτο, αλλα ειναι ασχετο με το θεμα μας). Να χαμογελάσω στο διπλανό μου, να τον ζεστάνω με τη ματιά μου, κι αυτος στο διπλανο του, και στον παραδιπλανο του, και να νιώσουνε ολοι οι ανθρωποι ζεστα κι ομορφα, σα ναναι ολοι αδερφια που καθίσανε γυρω απο το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Και τη μανα στην κορφή του τραπεζιού, αυτή που το γέμισε με ολα τα καλά και τα γλυκά για να μας ταίσει, ναναι η μερα που θα τη γλυκάνουμε εμεις τα παιδιά της με ενα χαμόγελο κι ενα ευχαριστώ, κι η μέρα που θα υποσχεθούμε πως δε θα την πληγώσουμε πια, δε θα ζητησουμε ξανα σαν κακομαθημένα παιδιά αυτά που γερασε πια και δε μπορει να μας προσφέρει.
Θελω για τα Χριστουγεννα, να γινει ο κοσμος μια οικογενεια, απο κεινες τις παλιες, που θα μαζευτεί γυρω απο το γιορτινό τραπέζι και θα αγκαλιασει ο ενας τον αλλο.
Αλλα οτι και να ζητησω, ξερω πως ημουνα τοσο στριγγλα ολο το χρονο που ο Αη Βασιλης θα μου φερει και φετος μια σκατουλα.
Κι ουτε καν σκυλισια.
Δε τις χαραμιζει...
Σειρα τουΠετρουνα μας πει, αν εχει τελειωσει με τις μελιτζάνες στο φατσαμπουκ...
Ειμαι τερας ψυχραιμιας, εκτος απο τερας γενικως, παει και τελειωσε!
Περπατάω στην Πατησιων. Χαμος παιδια στην Πατησιων, ολος ο κοσμος στα πεζοδρόμια, μεσα στα μαγαζιά κανα δυο που χαζευανε ήτανε, μπορει νατανε κι οι πωλητριες. Φοραω το χοντρο μπουφάν της μηχανής -το κρανος το χω παρατήσει στο μαγαζί- και κρατάω για τσαντα τη χαρα του κλέφτη.
(Η χαρα του κλεφτη, ειναι εκεινη η τσαντα που σχεδιάστηκε για να την κρεμάς στην πλατη σου, να μη τη βλεπεις και να μη σε βλεπει, μεχρι να δεις οτι στην αδειασανε. )
Εγω, τη χαρα του κλέφτη, την εχω περασμένη στο δεξί μου ωμο, ωστε να εχω εναν ελεγχο πανω της γενικως.
Και παω.
Καποια στιγμή νιώθω ενα ελαφρύ σκουντηγμα, σαν καποιος να βρηκε στην τσαντα μου. Οχι πουναι απιθανο, εχω αδειασει εγω ραφια με τουτη την τσαντα, εχω γκρεμισει διακοσμήσεις περιπτερων, και τι δεν εχω κανει. Καλου κακου γυριζω να δω.
Οχι δεξια.
Αριστερα.
Μη με ρωτησετε γιατι αφου με σκουντηξανε απο δεξια εγω γυρισα αριστερα. Δεν ξερω. Μαλλον και τα ανακλαστικά μου ειναι αναποδα σαν την υπολοιπη εμενα. Κοιταζω λοιπον αριστερα. Και αναμεσα στον κοσμο, δυο βηματα πισω κι ακομα πιο αριστερα μου, βλεπω ενα κοντουλη. Δηλαδη αυτος με κοιταζει, τον κοιταζω και γω, κρατάει κατι σα μαυρο φακελο στο χερι του, κι απο κατω κατι εντονο κοκκινο. Που μου ειναι γνωστο. Πολυ γνωστο. Βαζω στοιχημα οτι εχει πανω του ζωγραφισμένο ενα αρκουδακι, και μέσα εχει τα λεφτα μου. Αυτα που θα ειχα αν ειχα βρει καμμια τραπεζα στο δρομο, που ακομα δεν ειχα βρει. Δεν εχει σημασια.
Απλωνω το χερι μου, σα να εκανα το πιο φυσικο πραγμα του κοσμου, και του το παιρνω. Το κουνάω μπροστα στη μυτη του, οπως κανουμε σε ενα ατακτο παιδι, και του λεω "αυτο φιλαρακο ειναι δικο μου". Και γυρνάω τον κωλο μου να φυγω.
Αλλα αυτος δε φευγει. Τον βλεπω μπροστά μου. "Εκει δικιο κοπέλα, συγγνωμη" μου λεει. Βρε αει σιχτιρι που θα ανοιξουμε και κουβεντα. "Φυγε" του λεω, και για πρωτη φορα σκεφτομαι αν υπαρχει ο αστυνομικός της γειτονιας εκει γυρω. Δεν υπαρχει. "Εκει δικιο, συγγνωμη, συγγνωμη" μου λεει ο τυπος. "Ναι συγγνωμη, αλλα ακομα εδω εισαι" του λεω. "Φυγε, γιατι θα βαλω τις φωνες".
Εφυγε.
Αν και ειμαι σιγουρη οτι δεν ειχε προλαβει καν να το ανοιξει, χωνομαι σε μια εισοδο πολυκατοικιας και τσεκαρω το περιεχομενο. Ολα οκ. Ανοιγω ξανα την τσαντα μου για να το βαλω μεσα. Που εισαι αγαπη μου που σου λεω "φερε αυτο απο την τσαντα μου" και μου φερνεις την τσαντα ολοκληρη γιατι δεν μπορεις να το βρεις; Μια χαρα βρηκε το ενα απο τα δυο πορτοφόλια που μπορουσε να παρει -το αλλο ειναιδεμενο με αλυσιδα μεσα στην τσαντα- μεσα στο χαος, και σε χρονο μηδεν. Η οχι; Ποση ωρα να χαρχαλευε την τσαντα μου μεχρι να το βρει και γω δεν πηρα χαμπάρι; Και κανενας περαστικός επισης;
Γυριζω στο μαγαζί να παρω το κράνος μου, κι ολοι με ρωτανε αν ειμαι καλα, τα ματια μου γυαλιζουνε, μηπως εχω πυρετο;
Και -επιτελους- συνειδητοποιώ τι εχει συμβει. Ο διευθυντης μου μου λεει "οξω ορνιο, τον αφησες να φυγει, θα παει να φαει το πορτοφολι καμμιας γιαγιας". Οι κοπελες μου λενε παλι καλα που δε το βαλε στα ποδια. Ο αντρας μου με κοροιδευει "θα το βρισκε αδειο και θα σε βλαστημαγε χρονιαρες μερες". Και γω θελω να λιποθυμήσω. Με μιση ωρα καθυστερηση. Καλε, με κλεψανε!
Ητανε ενα παλιο τραγουδι αυτο. Ενα τραγουδι που αγαπουσα.
Οπου ναναι θαρθω να σε βρω.
Εισαι δεκαοχτω κι η ζωη σου κλεινει το ματι απο τη γωνια. Μουκανες παραπονα που δε σε πηρα να σου ευχηθω στα γενεθλιά σου. Δεν προσεξες ποτε, οτι απο τοτε που κλεισες τα δεκαξη κανω διακριτικα την κινεζα στα γενέθλιά σου. Δε θα σουνα δεκαοχτω αμα τοχες προσεξει...
Μεγαλωσες και δεν ξερω τι να σου πω.
Μεγαλωσα και δεν ξερεις τι να μου πεις.
Βρεθηκα αποψε να ακουω μουσικη οπως τοτε, το ποτηρι μου να αδειαζει κι ο καπνος να γεμιζει το δωματιο. Οπου ναναι θαρθω να σε βρω.
Να σου πω...
ειναι η αγαπη ενα ταξιδι απο γιορτη σε γιορτη
ειναι η αγαπη ενα ταξιδι απο πληγη σε πληγη
και εισαι ετοιμη να το ζησεις..
Εσυ μεγαλωνεις, και η ζωη σου κλεινει το ματι...
Εμεις μεγαλωνουμε, κι η ζωή μας κλεινει τα ματια....
Βλεπουμε λιγοτερα πια, νιωθουμε λιγοτερα, και θυμομαστε ακομα πιο λιγα...
Και λες δε σε καταλαβαινουμε.
Κανεις δε θα σε καταλαβει.
Ουτε και γω, που ακομα τωρα, ακουω μουσικη και αδειαζω το ποτηρι μου μεσα στους καπνους.
Δεν πρεπει να σε καταλαβω.
Εσυ εισαι η ζωη και γω το χτες. Εισαι η πετρα που κυλάει κι ειμαι η πετρα που πανω της φυτρωσε γρασιδι.
Οπου ναναι θαρθω να σε βρω.
Κι εκατσε τουτο το περιεργο βραδι, ενα απο τα αγαπημένα μου βραδια, ποτο και σκεψεις και μουσικη, ναναι λιγο πριν σε βρω.
Φωτεινα και γυαλιστερα, στολισμένα με καμπανουλες κι αγγελάκια γεμάτα γκλιτερ, αγιοβασιληδες που κουδουνιζουνε και κανουνε χοχοχο οταν περνάμε μπροστά απο τις φορτωμένες βιτρινες.... χοχοχο , ελατε να ψωνισετε, χοχοχο, δωρα για σας και για τους αγαπημένους σας.
Και τι να σου παρω δωρο αγάπη μου, που ολο το χρονο ψωνίζουμε, και σε λιγο δε θα χωραμε ουτε μεις μεσα στο σπιτι, και το δωρο σου το περσινό καθεται στο συρτάρι, και το δωρο μου το περσινο κρεμεται στην ντουλαπα.. Και τι να παρουμε στους κολλητους, και τι να παρουμε στα βαφτιστήρια, που μεγαλωσαν καιγινανε κοτζάμ γαιδούρια, κι ουτε βολτα στα τζάμπο να χαζεψουμε δε μπορουμε να παμε πια, τι μου πηρες ρε νονα, παιχνιδι, μωρο ειμαι;
Αγαπη μου, φετος το δωρο σου θα παει να γινει ανακουφιση σε ανθρωπους που το χουνε πιο πολυ αναγκη. Φετος το δωρο μου, θελω να το στειλεις φυλακή. Τα δωρα των βαφτιστηριών και των ανηψουδιών, θα γινουν ζεστασιά για κεινα τα παιδιά που δεν ειναι τοσο τυχερα. Το δωρο των κολλητων, θα γινει χαμογελο στα μουτρακια των παιδιων που δε μαθανε να χαμογελάνε.
Φετος τα δωρα μας αγαπη μου, θα ταξιδεψουνε στον κοσμο, θα πανε σεκεινα τα μερη που ο Αη Βασιλης ξεχνάει να παει καθε φορα. Θα γινουνε ελπιδα για κεινους που τα χριστουγεννα δεν εχουνε λαμψη και χρωματιστά λαμπιονια, θα γινουνε ζεστασιά γυρω απο την ξυλινη φατνη με τα αχυρα. Φετος αγαπη μου, θα ενωσουμε τις ανασες μας με κεινες των προβάτων, να ζεστανουμε μαζι εναν αλλο νεογεννητο χριστο...
Και κατω απο το δεντρο, οι φιλοι θα βρουνε καρτουλες που θα λενε οτι τα δωρα τους τα πηρε ο αλλος ο Αη Βασιλης, εκεινος ο καμπουρης ο κακομουτσουνος, και τα πηγε στα μερη που ο αδερφος του, ο παχουλος και ροδοκοκκινος, δεν παταει για να μη λερωσει την στολή του την κοκακολίσια. Κι οι φιλοι θα χαρουνε αγαπη μου, κι αμα δε χαρουνε, σκατα φιλοι ειναι και τζάμπα που θα τους καναμε και δωρο.
Κι υστερα λεω, αντι να παμε στο ρεβεγιον, κοσμος και φασαρια, και μισοκώλι στην καρεκλα που τηνε πληρωνουμε χρυση, και να ξερναμε την αλλη μερα ολη τη Ρωσια που ηπιαμε αποβραδις, ήτανε και μπομπα, να κανουμε το ρεβεγιον μας πιο νωρις. Κι αντι για πανερια με πεθαμένα λουλουδια να αγορασουμε ταψια με μελομακαρονα και κουραμπιεδες, και να παμε να δουμε εκεινα τα παππουδια που τα χουνε ολοι ξεχασμένα. Να τους πουμε τα καλαντα, παιδια εμεις μπροστα τους, και να ακουσουμε το πιο αληθινο «και του χρονου με υγεια» που χουμε ακουσει τα τελευταια χρονια.
Και λεω αγαπη μου, να μη το κανουμε μονάχα τα Χριστουγεννα αυτο. Γιατι καθε μερα γεννιεται ενας μικρος χριστουλης,που κρυωνει και πειναει, αλλα δεν εχει γυρω του λαμπιονια να τον δουμε, και μενει παγωμενος και πεινασμένος ολο το χρονο.
Και λεω να πουμε κι ενα μεγαλο ευχαριστω, σε κεινον που χε τουτη την ιδεα, κι εκαν ε τα δωρα μας λιγακι πιο ζεστα. Να την αγκαλιασουμε, να τη ζεστάνουμε κι αλλο, να τη στειλουμε και πιο περα, και -που ξερεις- μπορει να καταφέρουμε να ζεστάνουμε ολες αυτες τις παγωμενες καρδιες εκει εξω...
... ειναι γεματο φορτιστές, πολυπριζα και μπαταρίες.... Απαραίτητα αξεσουάρ για τα Χριστουγεννιάτικα παιχνίδια των παιδιών, αυτα που θα τους στειλει με κουριερ, γιατι τελευταια τα πηρε κι αυτος τα κιλάκια του και δεν χωράει απο τις σωληνώσεις της κεντρικής θερμανσης..
Ξεφυλιζω το φυλλάδιο με τα παιχνίδια. Παντα μου αρεσει να χαζεύω τα παιχνίδια τα Χριστούγεννα. Με εξαιρεση ισως τις διαφημίσεις τους στην τηλεόραση, γιατι όλο και καποιο σλογκαν μου κολλάει και το λέω συνεχεια: φετος μου κολλησε εκεινο το Γκορμιιιιιτι, και περιφερομαι στο σπιτι τσιριζοντας το σε ασχετες στιγμές, κι ο αντρας μου με κυνηγάει να μου φάει τη μύτη.. Αλλα οταν μπαινουμε σε παιχνιδάδικο χαζεύουμε μαζι, και με αφηνει να τσιριζω και Γκορμιιιιτι που και που...
Ο Τρελλοσκουπιδάρας, διδακτικό επιτραπέζιο που δειχνει στα παιδια οτι πρεπει να μαζευουμε τα σκουπιδια στον καδο, χωρις να μας τρωνε οι μυγες. Αναρρωτιεμαι τι θα σκεφτονται τα παιδάκια για τις ικανότητες των ενηλίκων στο παιχνίδι, πηγαινοντας καθε πρωι σχολείο αναμεσα απο τα βουνά των αθηναικών σκουπιδιών...
Ο Μπουλης ο Φαταούλης, που τον ταιζεις, τον ταιζεις, αλλα προσεχεις να μη σκασει η κοιλιτσα του και χασεις... Εκπαιδευτικό επιτραπέζιο που μαθαίνει στα παιδιά την αξία της σωστής διατροφής. Μπουκώσου οσο μπορεις, αλλα προσεχε μη σκασεις...
Ο πληρης εξοπλισμος του Sing Star, μαθαινει στα παιδια τα μυστικά της ζωής, και πως θα κάνουνε μεθαύριο καριερα μεσα απο το xfactor... Μικροφωνο, playback, και μπολικο glitter στη συσκευασία.
Και αναμεσα σε ολα αυτα, και καποια παιχνιδια που θυμαμαι απο τα δικά μου τα χρόνια:
Οι κυβοι, που μαθαμε μαζι τους τα γραμματα, ειναι εδω. Τωρα ομως μιλάνε, και σου λενε μονοι τους ποια ειναι η σωστή τους σειρα.
Τα ημερολόγια, με ηλεκτρονικό κλείδωμα, και οθονη αφής τωρα πια, κρατανε ασφαλή τα παιδικά μυστικά, και σου λενε κι ολας την ωρα, τον καιρό, και το ζώδιο σου.. Οχι σα τα δικά μας, που απο τα Χριστουγεννα μεχρι το Πασχα ειχανε γινει φυλλο και φτερο και συ ρεζιλι των σκυλιών που ολοι ειχανε διαβάσει τι ειχες γραψει εκει μεσα.
Το "φυτο-ζωο-πραγμα", που παιζαμε καποτε στην ταξη, σε φυλλα τετραδίου, εγινε ηλεκτρονικό κι αυτο. Εξαλλου ποιος εχει πανω του χαρτί και στυλό σημερα. Και ποιος καθεται να γραφει.
Το Θαρρος ή Αληθεια, νυχτες στις γειτονιές, και μεσημέρια στις καφετέριες, το παιζαμε με καμμένα σπιρτα σε άλλες,πρωτογονες εποχές. Τωρα ειναι κι αυτο ηλεκτρονικό, το πράσινο χέρι του σηκώνει απειλητικά το δάχτυλο και σε δείχνει, και ειναι η σειρά σου να παιξεις...
Ο κυβος του Ρουμπικ, συμβολο της δεκαετίας του 80, εξελιχτηκε κι αυτος σε ηλεκτρονικό, εξη παιχνιδια σε ενα, γιατι ειναι δυσκολοι οι καιροι, και ποιος θα δωσει λεφτα για ενα κυβο που απλα γυρνανε οι πλευρές του;
Ακομα κι αυτο, το κλασσικο κουτσό, που ζωγραφιζαμε στα πεζοδρόμια με κιμωλία, εγινε ηλεκτρονικο. Διπλωνει και ξεδιπλωνει για να το κουβαλάς μαζί σου, γιατι αντε τωρα ναβρεις κιμωλια -ασε που δε θα βρεις δηλαδή πεζοδρόμιο. Και καθως χοροπηδας στα ζωγραφισμένα του τετραγωνάκια, μαθαινεις να μετράς σε ελληνικά και αγγλικά, γιατι ο χρόνος ειναι χρήμα, και δε μπορεις να σπαταλάς τις ωρες σου χοροπηδώντας σα χαζό οταν ειναι τοσα πράγματα που πρέπει να μάθεις...
Ηλεκτρονικό κυνηγητό δεν ειδα. Ισως γιατι αυτό το μαθαίνουνε τα παιδιά μας καθε μερα.
Οση ωρα περιμένουνε τη ζωή να φορτισει τις μπαταρίες της...
-Να καθησω λιγο... εφαγα μια γκλομπια στο ποδι χτες και εχω κουτσαθει...
-Ησουνα στην πορεια;
-Ναι! Κατσε να σου δειξω και φωτογραφια που κατεβασαμε τη σημαία απο τα Προπυλαια!
(Βγαινει το κινητο).
-Μπραβο βρε! Δε μου λες θα μου λυσεις μια απορια;
-Οτι θες.
-Που στο διαολο βρισκετε καθε φορά τις πετρες; Εγω γιατι δε βρισκω στο δρομο ουτε μια να προγκηξω τα αδεσποτα; (Σχημα λογου, αλλα ακουγεται καλο)
-Α, να δεις οταν πηγαμε να παρουμε καφε, πριν βρουμε τους αλλους, ακουγες στα σκαλια του Πανεπιστημιου, γκαπα γκουπα, ειχανε φερει βαριοπουλες και σπαγανε τα μαρμαρα... Χαμος γινοτανε!
-Οταν λες του Πανεπιστημιου, εννοεις το κτιριο του Χανσεν; Αυτο που ειναι στην Πανεπιστημίου, μαζι με τη Βιβλιοθήκη και την Ακαδημία;
-Ναι ρε, που ζεις;
-Και γιατι τα βαλατε με ενα απο τα λιγα κτιρια που ομορφαινουνε την Αθηνα ρε; Μετα γκρινιαζουμε οτι η πολη ειναι γκριζα, ειναι σκατα, και ζηλευουμε τις Ευρωπαικες πρωτευουσες...
-Αφου θελαμε πετρες!
-Να παιρνατε τα ποδαρια σας να πατε παραπανω ρε. Να παρετε πετρες απο τη Βουλη. Αντεξουσιαστές δεν ειστε; Απο το Attica. Εναντιον του κεφαλαίου δεν ειστε;
-Τι λες μωρη; Δυο διμοιριες το φυλάγανε το Attica! Λες και φαγαμε λιγο ξυλο.... Το πανεπιστημιο εχει ασυλια..
Αμ αυτο δεν πανεπιστημιακο ασυλο... Ασυλο α-νοια-των ειναι....
(Διαλογος σημερινος. Και περα για περα αληθινος. Κι υστερα μου λεγανε γιατι εχω τα νευρα μου πρωι πρωι)
Σημερα "γιορταστηκε" η επετειος απο τη δολοφονια ενος μαθητη. Ή τιμηθηκε η μνήμη του, που μου κάνει και πιο σωστα στο αυτι μου. Σημερα, θυμηθηκαμε την περσινη προβα επαναστασης, και καναμε μια μικρη επαναληψη για να μην τηνε ξεχασουμε. Ευτυχως, τουλαχιστον ως τωρα, χωρις τα αποτελεσματα της περσινης. Ειχε βρεξει κι ολας, χαλια οι δρομοι, που να τρεχεις να καταλασπωθεις, ειναι και τα σκουπιδια βουνα γυρω γυρω. ..
Γιαυτο αντι να βαλουνε φωτιά στους καδους, φετος ειπανε να τους αναποδογυρισουνε. Τι ητανε τουτο σημερα, ολη η Αχαρνων με τους καδους γυρισμένους τα ανασκελο πανω απο το περιεχόμενό τους... Και γω δεν ειχα παρει χαμπάρι οτι γινανε και επεισοδια, διοτι ημουνα ολη μερα στο γιαπι, παρντον, στο μαγαζί, και νομιζα οτι καποιοι αποφασισαν να διαμαρτυρηθούν με αυτον τον τροπο για τη σκουπιδοκατάληψη της Αθηνας. Μετα ανοιξα την τουβούλα κι ενημερώθηκα.
Και δεν ειναι που με ενοχλησε η επαναληψη της προβας της επαναστασης. Δεν ειναι που μου εκανε εντυπωση, πως ενα θλιβερο γεγονός, ενα πιστολι σε λαθος χερι που κοστισε μια εφηβη ζωη, γινηκε συμβολο μιας ολοκληρης γενιάς. Οταν δεν εχεις ηρωες, πρεπει να τους βρεις. Στην αναγκη να τους κατασκευάσεις. Ή να τους κατασκευάσουνε αλλοι για σενα.
Μου κανανε εντυπωση οι πετρες. Πολυ πετρα παιδια. Πετρες σε βιτρινες, πετρες σε κεφαλια, πετρες απο δω, πετρες απο κει. Κι απορησα, γιατι αμα παρεις την Πατησιων απο τη μια ακρη στην αλλη, και σουρθει να παρεις πετρα να πεταξεις στο κεφαλι του Δημάρχου ας πουμε, δε βρισκεις ουτε μια. Οικοδομες δεν υπαρχουνε, στην αθηνα πια εχουνε γινει πολυκατοικιες με αντιπαροχή μεχρι και οι μυρμηγκοφωλιές. Και να, ξαφνικά γεμισε ο κοσμος πετρες. Να δεις καπου τις εχουνε στοκαρισμένες για τετοιες περιπτώσεις. Να μου πουνε και μενα που, γιατι καμμια φορα μου ρχεται να παρω πετρα με τουτα που βλεπω σε τουτη δω την πολη... Αλλα ειναι μοναχοφαγαδες και τις κρατανε για τον εαυτο τους....
Εκτος αμα κατεβαινουνε στο κεντρο με τις πετρες φορτωμενες απο πριν. Προγραμματισμενο πεταμα πετρας. Προγραμματισμένη οργη. Προγραμματισμένη επανασταση.
Σκονη πετρες λασπη.. κι ουτε να χεις δει με τι μοιαζει το γιαπι....
Ξαφνικα κατι συμβαινει, το σελιλοιντ κοβεται, κι η ταινια γυριζει ασκοπα στον αερα, σκορπωντας τα καρε της ζωης σου στο πουθενα....
Αστοχια υλικου.
Αυριο.
Ξαφνικα, κατι συμβαινει, και το αυριο δεν εχει καμμια σχεση με το σημερα που εγινε χτες.
Να, κερδισες το τζοκερ, και βρεθηκες με μια ζωη εντελως διαφορετικη απο αυτη που χες προγραμματισει.
Να, ενα σκρατς στο σελιλοιντ, κι η ζωη σου γινεται η ζωη ενος αλλου, μια ζωη που δεν φανταστηκες ποτε οτι θα ζησεις. Ενα κομματι του φιλμ πηρε φως. Η ζωη υπερφωτιστηκε, εγινε γκριζα ή η ταινια μαυρισε για παντα....
Αυριο.
Μαθαμε να χτιζουμε για ενα αυριο, χωρις να ξερουμε αμα υπαρχει.
Αυριο.
Μαθαμε να προγραμματιζουμε ενα αυριο που δε ξερουμε με τι θα μοιαζει.
Μαθαμε να αγωνιουμε για ενα αυριο που δεν ξερουμε αμα θα ερθει.
Για ενα αυριο που δεν ξερουμε αν θαμαστε οι ιδιοι πια...
Η ζωη ειναι μια ρωσικη ρουλετα και το αυριο μια αδεια θαλαμη στο γεμιστηρα.
Τί είδαν οι πολλοί...
