Της τρελλης

Κλεινουνε τους δρομους οι αγροτες, κατεβαινουνε στους δρομους οι συνταξιουχοι, απεργουνε οι Δημοσιοι.  Μεγαλος πονοκεφαλος για τις κυβερνησεις, τους λες κανε αυτο, οχι δε το κανω θα απεργησω, τους λες παρε αυτα, οχι δε τα θελω, θα βγω στο δρομο να μου δωσεις κι αλλα...

Και για τους αγροτες δε μπορουν να κανουν και πολλα, εκτος απο το να περιμένουν  να παρατησουνε ολοι τα χωραφια και να κατεβουνε στις πολεις, να βολευτουνε σε κανενα ωρομισθιο εδω κι εκει και να μην τολμανε να μιλησουνε, μη χασουνε το πεντακοσάρικο μηνιαίως.  Για τους συνταξιουχους, παλι τιποτα δεν μπορει να κανουν,  παρα να αφεθουν στην καλοσυνη του Μεγαλοδυναμου, να τους παρει κοντα του και να φυγουνε επιτελους απο τα ποδια τους (και τα ταμεια τους).  Για το Δημοσιο ομως κατι μπορουν να κανουν.  Κι οχι μοναχα να το κανουν, αλλα να ακουσουνε και μπραβο απο πανω.

Διοτι, οταν ενενηντα χρονια πριν ο Βενιζελος -οχι καλε αυτος που ξερετε, ο αλλος, ο αδυνατος- ειπε να κανουνε τους δημοσιους υπαλληλους μονίμους, δε το κανε για να σωσει την Κλαυθμωνος απο την υγρασια.  Τοκανε ο ανθρωπος για να μπορει να κανει τη δουλεια του.  Ή τελως παντων αυτο ειπε.  Γιατι αν το καλοσκεφτεις, εδιωξε κι αυτος τους προηγουμενους, εβαλε τους δικους του, και μετα τους εκαμε και μονιμους για να "λειτουργησει ευρρυθμα το κρατος".  Στο κατω κατω Ελληνας πολιτικος ήτανε κι αυτος.  Δεν ητανε και κανενας αγιος.... 

Αλλα αυτο το ερμο το κρατος, αντι να λειτουργησει, ηρθε και αποδιαλυθηκε.  Αυτα τα ενενηντα χρονια, η καθε κυβερνηση εξακολουθουσε να βαζει τους δικους της, χωρις να μπορει να διωξει τους προηγουμενους.  Κι ηρθε κι εγινε η μιση Ελλαδα δημοσιοι υπαλληλοι.  Αληθεια.  Κι αμα δε με πιστευετε, να βγειτε πρωι στο δρομο μερα που απεργουνε, να δειτε ερημια. 

Κι αυτοι οι αχαριστοι, με το που δενανε το γαιδαρο με τη μονιμοτητα, ξεχναγανε ποιος τους εβαλε και γιατι, κι αρχιζανε να ζητανε.  Αυξησεις, επιδοματα, συνταξεις και εφαπαξ, τα κερατα τους θελανε καθε φορα.  Κι αμα δε τους τα δινες, κανανε απεργια.  Και σου απαυτωνανε το κρατος με το συμπαθειο. 

Σκεφτηκανε στην αρχη, να κρατησουνε μερικους ομηρους.  Συμβασιουχους τους λεγανε, κι ητανε σιγουροι ψηφοφοροι αυτουνου που τους εκανε τη συμβαση καθε φορα.  Αλλα μετα, αρχισανε να φωναζουνε κι αυτοι, και τους ακουσε η μαμα Ευρωπη κι ηρθε και τραβηξε το αυτι της Κυβερνησης.  Τι κανεις καλε στα παιδια; Ντροπη.  Και γινανε κι αυτοι μονιμοι, ή πηγανε σπιτια τους αναλογα τι φεγγαρι ειχε το βραδι εκεινο, και αρχισανε να ζοριζουνε τα πραματα γενικως....

Τωρα λεει, οι Δημοσιοι υπαλληλοι θα παψουνε ναναι μονιμοι. Κι αμα παψουνε ναναι μονιμοι, θαθελα να δω ποσο συχνά θα απεργούνε. Γιατι εκει το χασανε το παιχνιδι με τον κοσμο, και δεν ειναι πουμαστε λαος "να ψοφησει ο γαιδαρος του γειτονα".  Ειναι που μαστε λαος του "αει σιχτιρι απο το σβερκο μου", και τοσα χρονια να φωναζουνε για το λυκο, τωρα πουρθε ο λυκος να τους φαει, δε βλεπω κανενα ναναι προθυμος να τους συμπαρασταθεί....

Να καταργηθει η μονιμοτητα στο Δημοσιο, να φορολογηθει η Εκκλησια...

Κατσε να αλλαξω πλευρο, γιατι πιαστηκα....

Η τσεπη ειναι τσεπη.  Ενιοτε και κωλοτσεπη.  Του κωλου δηλαδη.  Και διακρινεται σε γεματη και αδεια. 

Η γεματη τσέπη παει στο σουπερμάρκετ και κοιτάζει τη διατροφική αξια των τροφίμων.  Απαπα, πολλα λιπαρα, πολλη ζαχαρη, θα παρω το αλλο, το light, λεει.

Η αδεια τσεπη, παει στο σουπερμαρκετ και κοιταζει το ταμπελάκι της τιμής.  Απαπα, αμα το παρω αυτο, δε θα μου φτανουνε να παρω το αλλο, ποιος τα χεζει τα λιπαρα και τη ζαχαρη, εχεις δει νηστικο να σε ρωταει για τις θερμιδες του ξεροκοματου που του δινεις; (Αμα τον δεις να τονε βαρεσεις, γιατι σε δουλευει!)

Η γεματη τσέπη, βγαινει βιτρινοτσαρκα και το λεει "ερευνα αγορας".  Ειδα ενα παντελονι στην Ερμου, μουρλια, θα παω αυριο το απογευμα να το παρω, λεει.

Η αδεια τσεπη, δε βγαινει βιτρινοτσαρκα γιατι παθαινει καταθλιψη.  Ειδα ενα παντελονι στα κινεζικα, ιδιο με αυτο που τρυπησε προχτες, αραγε θα τοχουνε μεχρι να παρω το δωρο του Πασχα;

Την γεματη τσεπη, την παιρνουνε τηλεφωνο οι φιλοι να βγουνε το βραδυ, και σκεφτεται τι θα φορεσει:  Γαμωτο, σημερα που τοχω απλυτο εκεινο το συνολακι βρηκατε;

Την αδεια τσεπη την παιρνουνε τηλεφωνο οι φιλοι να βγουνε το βραδυ, και σκεφτεται πως να το αποφυγει.  Δεν ερχεστε να καθησουμε εδω να δουμε και κανα dvd?  Και φερτε και το φαι σας οπως ερχεστε, ναι;

Η γεματη τσεπη κανει σχεδια.  Το Σαββατο θα παμε εκει, το καλοκαιρι εκει, και το πασχα θα βαψουμε το σπιτι.

Η αδεια τσεπη κανει σχεδιασμους: Αν δωσω τοσα εδω, και τοσα εκει, θα μου μεινουνε τοσα και θα παω να κρεμαστω, αν βρω κανενα να μου δανεισει το σκοινι.

Η γεματη τσεπη, συνανταει το ζητιάνο της γωνιάς, ψαχνεται, αλλα δεν εχει ψιλά και προσπερνάει.

Η αδεια τσεπη, συνανταει τον ζητιανο της γωνιάς, ψαχνεται κι εχει μονο ψιλά, και του δινει παντα κατι.  Κι ετσι αδεια, κι αλλιως αδεια, και που ξερεις αμα αυριο δεν καθεται στην διπλανη γωνιά;

Μια τσεπη καθοριζει τον τροπο που βλεπουμε τον κοσμο τελικα.  Καποτε εχει μεσα ασσους, και καποτε μπαστουνια.  Αλλα τελικα, το σημαντικο ίσως δεν ειναι να χεις τσεπες.  Ειναι ναχεις χερια για να τα βαζεις μεσα....

Δεν ειμαι υπερ των κόκκινων καρδουλών, και ιδιως σε μπαλόνια, καρδιες παραφουσκωμένες με αέρα, ετοιμες να σκάσουν και να αφήσουν πισω τους αθλια πλαστικά κουρέλια να κρέμονται, δεν ειμαι υπερ των νεκρών λουλουδιών, να προσφέρω το θάνατο της ομορφιάς στον έρωτα μου, προιδεάζοντάς τον ίσως για το πως θα μοιάζει τούτος ο έρωτας σε κάποιο καιρό -χρόνια ή μηνες ή μέρες, κανεις ποτε δεν ξέρει- δεν ειμαι υπερ των σοκολατακίων, τα οποια γενικώς λατρεύω, αλλα προτιμάω ενα γλυκό βλέμμα και μια γλυκιά κουβέντα, παρα τα σοκολατάκια που θα γλυκάνουν ενα πικρό καυγά, δεν ειμαι υπερ της ΑγιοΒαλεντινίασης γενικώς... Δε γουστάρω καρτούλες με χαζοχαρούμενα αρκουδάκια, που ξέρω πως κάποια στιγμή θα γινούν αρκούδες και θαρχίσουνε να με κυνηγάνε φορτωμένες αναμνήσεις.. Δε θελω γλυκανάλατα τραγούδια, που θα με κυνηγούν σε ολη  μου τη ζωή, θα στοιχειώνουν τις στιγμές μου, θα με γυριζουν παντα πισω, πισω, τοτε που ολα ητανε ροζ, κι υστερα επιασε εκεινο το ροζ να σκουραίνει, να σκουραίνει, κι ήρθε κι έγινε κόκκινο σκοτωμένο του αίματος του ξεραμένου, κι ύστερα μαυρο, μαυρο, και σκέπασε την ψυχή και το μυαλό μου.. Τιποτα δε θελω απο δαυτα, πιστεψέ με, κι αν μου τα δώσεις θα θυμώσω, κεινα τα μαύρα τριαντάφυλλα τα υφασμάτινα απο το μοναστηράκι που τόσο αγαπώ, μη μου τα φέρεις τουτη τη μέρα, δε θέλω να τα βλέπω και να πονάω μεθαύριο, θέλω μονάχα να μπορώ να συνεχίσω να τα αγαπώ οπως τώρα.. Απλα.  Σκετα.  Μου αρέσουν οι έρωτες που παθιάζονται, ουρλιάζουν, ξεχνάνε ημερομηνίες και γιορτές, ματώνουν κι απελπιζονται, κι ύστερα απλα αυτοκτονούν και χάνονται αφήνοντας ζωηρές κοκκινες κηλιδες πισω απο τα ματια μας... Μου αρεσουν οι ερωτες οι απελπισμένοι, αυτοι που φτιάχνουν ηρωες και δολοφόνους, δε μπορώ αυτο το χαζοχαρουμενο φτερωτό αγγελάκι, θελω ενα διαβολο με πυρινα ματια και βλέμμα πονηρό, να βαζει τους ανθρώπους να καίγονται στη φωτιά του πάθους τους και να ουρλιάζουν το όνομα της αγάπης τους καθώς μετατρέπονται σε στάχτη....

Εσύ... εσυ δεν εχεις τιποτα απο αυτά... Εισαι απλά η παρουσια που με ηρεμει, αυτος που κρατάει την πορτα ανοιχτή, αυτος που ειναι εκει.. Εισαι το ζεστό κορμί που με σκεπάζει τα βράδια, το γέλιο που συντροφεύει το δικό μου και το κάνει να ακούγεται λιγότερο παρανοικό... Εσυ, δεν εισαι ερωτας... Ποτέ δεν ήσουν.. Ο ερωτας ειναι φωτιά, εσυ εισαι ζεστασιά, ειναι ουρλιαχτό, και συ εισαι ψίθυρος, ειναι μπουνιά στο σίδερο, και συ εισαι μονάχα χάδι... Ισως ξερεις τελικά, γιαυτο να σε αγαπάω....

(Συγχωρεστε μου το ξαναζεσταμένο φαί, αλλά το μυαλο μου ειναι σουπα, κι η σουπα ευκολα ξαναζεσταινεται, ναι;)

Ταυτιζεσαι με τους ηρωες, πονας οταν πονάνε και γελάς οταν γελούν, δε μπορεις να κανεις τιποτα ομως για να αλλαξεις το σενάριο που εχουνε κληθει να παιξουν...  Σφιγγεσαι μεσα σου οταν βλέπεις τις λαθος κινήσεις, δακρυζεις οταν υποφέρουν, θες να φωνάξεις για να τους προειδοποιήσεις, μα το σενάριο έχει γραφτεί, και συ μπορεις μονάχα να καθήσεις ήσυχα εκει στη θέση σου, τιποτα δε μπορεις να κάνεις, μοναχα να περιμένεις να πεσει η αυλαία.  Και τότε θα σηκωθείς και θα χειροκροτήσεις, θα δώσεις το χέρι στους πρωταγωνιστές, και θα τους συγχαρείς για την παράσταση που έδωσαν.  Για τα συναισθηματα που σου χάρισαν.  Για το δραμα που ζησανε πανω στη σκηνή.

Μα οταν το δράμα ειναι η ζωή, και συ εισαι καθηλωμένος εκει, στη θεση σου στην πλατεια, οι ηθοποιοί ειναι ανθρωποι που αγαπάς, μα οσο και να φωναζεις, οσο και να απλώνεις το χέρι σου, το σενάριο εχει γραφτει, και συ τιποτα δεν μπορεις να κανεις, μοναχα να παρακολουθεις, και να περιμένεις ποτε θα πεσει η αυλαία για να μπορεσεις να τους σφιξεις το χερι, τοτε, πονάει σταληθεια πολυ..

Καθομαι στη θεση μου στην πλατεια, σηκώνω το τηλεφωνο και λεω βλακειες, υπομονη και κουραγιο και μαλακιες τετοιες χωρις νοημα, και απλα περιμένω να τελειωσει η παρασταση.... Κι αυτη η απραξια με σκοτωνει...

Δυσκολο να σαι στη ζωη σου θεατης, δυσκολο να σαι θεατης στο θανατο...

Τουτο δω το μπλογκ, ξεκίνησε την πορεία του στη μπλογκοσφαιρα τρια χρονια πριν, μαζι με τη Μαρια την Ασχημη:  Η Μαρια η Ασχημη, ηρθε και γινηκε ομορφη, παντρευτηκε και τον πλενω-τα-δοντια-μου-με-χαρπικ- κοντο και τουρλοκώλη, κι εκαμε το χαπι εντ.  Τουτο δω το μπλογκ ακομα εχει τα νευρα του και ψαχνει τα χαπια του.  Κι ενα ταξι να φυγει.  Οχι, αστο το ταξι.  Δεν εχω λεφτα να το πληρωσω. 

Πολλα πραματα αλλαξανε αυτα τα χρονια.  Ο Κωστακης γινηκε Γιωργακης.  Η Ευρωπη απο καλη νοσοκόμα που μας εδινε βιταμινες, εγινε κακος γιατρος που βαζει το γαντι του για να εξετάσει το αποστημα.  Ναι, αυτο που μας γαργαλαει το λαιμο τωρα τελευταια δεν ειναι η εποχικη φαρυγγιτιδα... Καλα καταλαβατε.

Και στη μπλογκοσφαιρα αλλαξανε πολλα...  Δεν καταφεραν να μας βαλουνε ταμπελες και θεματα συγκεκριμένα οπωςθα θελανε, μας αφησανε ομως να βγαλουμε τα ματια μας μοναχοι μας ως γνησιοι Ελληνες.  Και σε τουτη δω τη γειτονια ειχαμε αλλαγες.  Καφενεδες κλεισανε και μπλογκς δοθήκανε αντιπαροχή στο facebook για να μετατραπούν σε φυτείες γλυκοπατάτας.  Καποιοι φιλοι μετακομισανε σε αλλες γειτονιες.  Καποιοι απο αλλες γειτονιές αρχισανε να περνανε απο τη δικιά μας.  Καποιοι μπλογκερ πηγανε στην αλλη ακρη της γης, κι ομως ποτε δε φυγανε απο διπλα μας.  Καποιοι αλλοι, φυγανε απο διπλα μας, χωρις να κουνηθούνε ουτε μισο εκατοστό. ..

Και, τρια χρονια μετα, μια τρελλη εξακολουθει να παρατηρει τα μεσα και τα εξω της και να παραμιλάει.  Να βλεπει τον κοσμο να μενει απελπιστικα ο ιδιος, οσο τα παντα αλλαζουνε με τρελλους ρυθμους.  Και γιατι να μου κανει εντυπωση που αλλαξανε τοσα μεσα σε τρια χρονια;  Εδω μεσα σε δυο βδομαδες ανατραπηκαν τα παντα -χωρισε η ατζελινα, χωρισε η μενεγακη, και γω δε βρισκω το δικηγορο μου στο τηλέφωνο γαμωτο.....

Τρια χρονια της τρελλης.

Νομιζω πως τωρα πια, οφειλω να σοβαρευτω και να νοικοκυρευτω.

Αλλα για την ωρα, λεω να παω να φτιαξω τη θρακα να τσικνισω..

Οι αγροτες κρατάνε ακόμα κλειστούς τους δρομους.

Ζητανε τα λεφτά που τους τάξανε. 

Οι γιωταχηδες ειναι ακομα στους δρομους.

Εκει που λεγανε, θα παρω την επιδοτηση, θα αποσυρω το σαραβαλο, να παρω ενα κουβαδακι οικονομικό, τους αφησανε με το σαραβαλο και τους βαλανε να το πληρωσουνε και χρυσο.

Οι γιωταχηδες δεν κατεβηκαν να κλεισουνε τη Μεσογειων, ουτε το Συνταγμα.  Να παρατησουνε τα σαραβαλάκια τους εκει εξω απο τα υπουργεία, δωρο στους υπουργούς.  Κανεις δε βρεθηκε να οργανωσει τους γιωταχηδες.

Αλλα ετσι κι αλλιως οι δρομοι ειναι κλειστοι.

Οι δημοσιοι απεργουν και κλεινουν τις δημοσιες υπηρεσιες.  Οι οδοκαθαριστες απεργουν και κλεινουνε τους δρομους τα σκουπιδια.  Οι λεωφοριατζήδες απεργουν κι ο κοσμάκης κρεμεται σα τα τσαμπιά απο τις στάσεις...

Ειναι κι αυτοι του ΠΑΜΕ που ολο απεργουν και κανουνε πορειες, δεν ξερω ποτε πανε στη δουλεια τους αυτοι... 

Κι οι μονοι που δεν απεργουν, ειναι οι υπαλληλοι, σα τους γιωταχηδες κι αυτοι, και κεραταδες και δαρμενοι, γιατι αμα απεργησουνε θα χασουνε το μεροκάματο, και μπορει να περασουνε κι απο το λογιστηριο, και καλλιο πεντε και στο χερι, παρα η τραπεζα χαμπέρι να σου φερει. 

Κι ο κοσμος στο δρομο παραμιλαει.  Παει στο σουπερμαρκετ, κοιταει τις τιμές και παραμιλάει.  Οχι γιατι ειναι ακριβες. Γιαυτο παραμιλουσε πριν.  Τωρα παραμιλάει γιατι οι τιμες εχουνε πεσει, ολα ειναι πιο φτηνα, αλλα τιποτα δε μπορει πια να παρει, γιατι ειναι η τσεπη του τελειως αδεια.  Κι ειναι χειροτερο να παραμιλας στη φτηνια,παρα στην ακριβεια:  εκει ειναι που νιωθεις οτι εισαι πραγματικα φτωχος. 

Η Ευρωπη σκληραινει τη σταση της και μας κουναει απειλητικα το δαχτυλο.

Εμεις σκληραινουμε τη σταση μας και κλεινουμε τους δρομους.

Τους δικους μας δρομους.

Οσοι τουλαχιστον μπορουμε.

Ειχαμε ενα ατυχημα.

Όχι τιποτα τρομερό, ενα πέσιμο κι ενα χτύπημα στο κεφάλι, που με μια δυο σταυροβελονιές θα γινοτανε καλά.

Μόνο που ο ασθενης ειναι ηλικιωμένος.  Και με Αλτζχάιμερ.... Και συνοδεύεται απο επισης ηλικιωμένο.  Που δε φημιζεται για την ψυχραιμία του.  Δυο παπούδια στη γενική εφημερια του Ερυθρού.  Μια ομορφιά.

Φτασαμε στο νοσοκομείο μέσα σε ενα γενικο πανικό.... Και που να τους βρουμε;  Ρωταω στην εισοδο.  Θα πας μου λεει ενας κυριουλης εκει, που τρεχουνε τα γραμματα στην πινακιδα, εκει πανε τα ασθενοφορα.  Ο αντρας μου ψαχνει να παρκαρει.  Παω.  Γραφειο υποδοχης λεει.  Ειναι μια κυρια που μιλάει στο τηλέφωνο και λεει κατι για το γιο της και το σχολείο του.  Δεν κρυφακουσα.  Αυτη φωναζε.  Στηνομαι πολυ ευγενικα, το χερι ακουμπισμένο στο τζάμι, και την κοιτάω καλα καλα.  Το κλεινει.  Της λεω τι συμβαινει.  Με στελνει στο χειρουργικο.  Ωραια.  Η πορτα ειναι κλειστη κι αποξω -περα απο τις επιγραφες σε ελληνικα, αλβανικα, και μια αλλη μη κατανοητη γλώσσα, παντως οχι αγγλικα- αμα βηχετε να βαλετε μασκα, κι αλλη μια, μονο στα ελληνικα,οτι επιτρεπεται η εισοδος μονο σε ασθενεις και οι συνοδοι να μενουνε απεξω.  Ο δικος μου ο συνοδος δεν ειναι απέξω.  Αυτο ελειπε.  Αλλα δεν λεει οτι επιτρεπεται η εισοδος σε ασχετους.  Και γω τι να κανω τωρα;

Χτυπαω την πορτα.  Συγγνωμη ρε παιδια, αυτο κι αυτο.  Ονομα, μου λενε.  Το δινω.  Δεν ηρθε.  Πως δεν ηρθε ρε παιδια, πλακα μας εκανε ο ασθενοφορος;  Τους λεω το μικρο.  Ειναι πολυ ιδιαιτερο.  Αυτο κατι τους θυμιζει. Το βρισκουνε.  Εχουνε παει στο ακτινολογικο.  Αλληλουια.  Ο συζυγος ακομα παρκαρει.

Φτανω στο ακτινολογικο, και βρισκω το συνοδο στα προθυρα του εγκεφαλικου, και τον ασθενη μεσα στην τρελλη χαρα.  Μεχρι να μου πει τι εγινε, ερχεται ενας κακος να με διωξει.  Κατσε ρε ανθρωπε εδω εχουμε δυο ασθενεις δε τους βλεπεις;  Ερχεται κι ο συζυγος.  Φευγω, να παω να φερω νερο για το συνοδο που ειναι ετοιμος να τα κορδώσει απο τη συγχυση.  Το κυλικείο παιδιά, στην αλλη ακρη της γης.  Μεσα δε, παιζει το hands up, hands up, στη διαπασων, συννενοουμαι με νοηματα λες και μιλάω στο μπαρμαν του κλάμπ, παιρνω το ρημαδι το νερό, και πισω το δρόμο.  Στο μεταξυ εχουνε βγει οι ακτινες και παμε για τα ραμματα.  Και κει αρχιζει το γλεντι.

Διοτι ο ασθενης, ενας γλυκυτατος γενικά ανθρωπος, εχει αποφασισει οτι δεν εχει τιποτα και θελει να παει σπιτι του.  Και δεν καθεται με τιποτα να του πειραξουνε το κεφάλι.  Και επισης πρεπει ναχει μονο ενα συνοδο.  Αρχιζω το μπλα μπλα και το καραγκιοζιλικι, πανω που μαστε ετοιμοι για τα ραμματα, αντε να βρουμε το γιατρο.(Γιατροι δεν ειναι αυτοι με τις πρασινες ρομπες;Γιατι με ασπρη μονο μια ειδα.)  Ο οποιος παρατησε οτι εκανε, κι ηρθε, αλλα με πεντε λεπτα καθυστερηση δυστυχως, κι η μανεστρα ειχε ηδη χαλάσει... Μπαινουμε, βγαινουμε.  Ο γιατρος με την πρασινη ρομπα μας λεει να μην ανησυχουμε και ζηταει βοηθεια απο καπου στο τηλεφωνο.  Σε δυο λεπτα ερχεται μια κυρια με ασπρη ρομπα αυτη, κερδιζει την εμπιστοσυνη του πεισματάρη σε χρονο μηδεν, αλλα και παλι δεν καταφέρνει να τον πεισει να του πειραξουνε το κεφάλι... Στο μεταξυ γυρω μας ο χαμος.  Φορεια πανε κι ερχονται, μια γιαγια προσπαθουνε να την μετακομισουνε απο το ενα φορειο στο αλλο και τσιριζει, βγηκανε τρια παιδια να την μετακομισουνε σιγα σιγα, και τα καταφερανε, ενα παλικαρι με το μηρο του να αιμοραγει,αυτο που μπαινεις καλα και βγαινεις αρρωστος δηλαδη... 

Κι ομως, βρηκανε το χρονο να ασχοληθούνε με τον δικο μας ξεροκεφαλο ασθενη.  Και με εξαιρεση,ενα, μοναδικό γαιδουρι, που θεωρησε οτι ο ασθενης μας δε χρειαζεται συνοδο, και εκνευριστηκε κι ολας που δεν ήτανε συνεργασιμος, ολοι οι υπολοιποι, μεσα στον γενικό πανικό, φροντισαν και τα δυο μας τα  παππουδια... Να ηρεμησουνε το ενα, να κανουνε καλα το αλλο.. Ασχετο που τελικα δε του κανανε τα ραμματα και φυγαμε μονο με αντιβίωση. 

Για πρωτη φορα σε εφημερια, δεν ενιωσα περιστατικο - ενιωσα ανθρωπος, αναμεσα σε ανθρωπους, που εκαναν το καλυτερο δυνατο στον ελαχιστο χρονο που μπορουσαν να διαθεσουνε για τον καθενα.  Γιαυτο νομιζω οτι πρεπει να τους ευχαριστησω.  Γιαυτο νομιζω οτι δεν πρεπει να αφησω το ενα και μοναδικο γαιδουρι να θαμπωσει την ευγένεια και την υπομονή τους...  (Και ναι, αυτη ειναι μια εγγραφη  που δεν γκρινιαζω... λες να πρεπει να παω στο γιατρο;)