Της τρελλης

Τωρα εγω τον συγκεκριμενο αοιδο δε θαλεγα οτι τονε χωνευα και ποτε μου.  Να λεμε και την αληθεια, δηλαδη.  Δεν τονε χωνευα, πιο πολυ που πηγα να τον δω μια φορα κι εναν καιρο στο Αττικον -θεος χωρεστο- με τη μαμα μου -κι αυτη επισης- που τραγουδαγε με τον Παπακωνσταντινου -αυτος γλιτωσε- και παρολο που για αλλον πηγα, οταν αρχισε να τραγουδαει "πουναι τα χρονια ωραια χρονια", τραγουδαγα και γω μαζι του, και καταφερε να μας ξεσηκωσει ολους εκει μεσα τελικα.  Ισως να τον πηρα στραβα απο τοτε.  Δε μου αρεσει να με βαζεις να κανω πραγματα που δε θελω να κανω.  Γενικως.  

Δε τονε χωνευα κι απο κεινη τη συναυλια της Διεθνους αμνηστειας στην Αθηνα, που ητανε το ονομα του τυπωμενο πανω στο εισητηριο λες κι ητανε ο σταρ της βραδιας, και τον πλαισιωναν κατι περαστικοι σα τον Gabriel, τον Sting, τον Yussudur και την αλλη την ανθρωποφαγα δε θυμαμαι πως τη λεγανε... 

Αλλα τα τραγουδια του τα τραγουδαγα.  

Ηθελα και δεν ηθελα εδω που τα λεμε.  Κακο πραμα αυτο.  Να κανεις κατι θελεις και δε θελεις δηλαδη.  Τα τραγουδαγα γιατι με αυτα μεγαλωσα.  Νατανε το εικοσιενα.  Ασχετο που ητανε εβδομηντατρια, ημουνα πεντε χρονων κι ειχαμε χουντα.  Ολα καλα κι ολα ωραια, ασχετο που τιποτα δεν ητανε καλο κι ωραιο, και σπουδαζαμε ανεργοι τραγουδωντας τα βραδια στην αυλη του Τηνιακου.  Κι υστερα πιο μεγαλη, τραγουδαγα "οχι αλλο Νταλαρα, Παριο κι Αλεξιου", αλλα παλι ακουγα Νταλαρα, Παριο κι Αλεξιου.  Γιατι τελικα αλλο πραγμα το τραγουδι κι αλλο ο τραγουδιστης.  Το καλο με το τραγουδι, ειναι οτι μιλαει στην ψυχη σου, οταν εχει κατι να πει, και το αγαπας για παντα.  Ο τραγουδιστης παλι, συνηθως μιλαει γενικως, και καμμια φορα τον βαριεσαι και για παντα.  Και μενεις μετα να λες "κριμα το τραγουδι".  Αλλα το τραγουδι ποτε δε χανεται.

Ο τραγουδιστης παλι χανεται.  Καμμια φορα εμφανιζεται σαν κομητης, ειδικα οταν τα εσοδα μειωνονται, η θελει απλα να συντηρησει το μυθο του.  Η αμα θελει να σωσει τα προσχηματα.  Και το τομαρι του.  Γενικως.  Κι επειδη τουτος ο λαος εχει κοντη μνημη στα προσωπα, και μακρια στα τραγουδια, συνηθως τα καταφερνει.  Λαθος.  Τα καταφερνε.

Γιατι νομιζω πως περασαμε πια απο τη γενια του χρυσοψαρου στη γενια της γκαμηλας.  Η μαλλον το ελπιζω.  Στη γενια που δεν ξεχναει ευκολα.  Που βαζει στο στοχαστρο εναν εναν, ολους αυτους που πετανε το μελλον της στον υπονομο, κι ολους αυτους που τραγουδανε την επανασταση τραβωντας το καζανακι.  Και δε θα τους ξεχασει.  Οσα τραγουδια κι αν ακουσει.  Οσο και να την αγγιξουνε αυτα τα τραγουδια.  Τι να τα κανω τα τραγουδια σας, ειναι πολυ ζαχαρωμενα.  Λιγουρα εχουνε αρχισει να φερνουν πια.. Πιασε ενα γιαουρτακι για τη λιγουρα...

Και πουσαι, σιγα σιγα ειναι ωρα να φυγεις... Αυτη η γενια θυμαται -κι ακομα χειροτερα, μαθαινει.....