Η απολογία ενος καπνιστή. (41)
Ιστοριες με ασπρες μπλουζες και αλλα τρομακτικά.... (36)
Αφιερωμενο στον αγνωστο εξωσυζυγικο εραστη.... (32)
Εγω ποτε να απεργησω; (30)
Κοβοντας το τσιγάρο: βδομάδα πρώτη. (29)
Happy Deathday to me! (27)
Μεταφορές, παρομοιώσεις, και τα εφτά κακά της... (27)
Του κομμενου λαιμου... (27)
Οι απαραιτητοι αντρες στη ζωη μιας γυναικας: (27)
Μη-κανονικοί... (27)

princessofthedawn princess

Το προφίλ μου

Συνήθως μιλούσα μόνη μου και με περνούσαν για τρελλή... Τώρα που τα γράφω απλά σιγουρεύτηκαν...

GreekBloggers.com

SYNC ME @ SYNC
hit counter

Ιστοριες


Ιούνιος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Για τη γιορτη σου.....
princess ofthedawn: @Πειρατοσέφ μου, @Μαρία μου, δεν είχα καμμιά διάθεση ούτε να σας...

Για τη γιορτη σου.....
princess ofthedawn: @Γιάννη μας η μάνα της καρδιάς είναι πάντα στο μυαλό μου πάντα...

Για τη γιορτη σου.....
princess ofthedawn: @Μανιούσκα, είναι καταπληκτικό με πόση ευκολία καταφέρνουν να...

Για τη γιορτη σου.....
Μαρία Γ.: Αχ τί μου έκανες τώρα...τί μου έκανες..

Για τη γιορτη σου.....
Γιάννης Δ.: Εντάξει Πριγκηπέσσα, είχες-δεν είχες με συγκίνησες βραδιάτικα....

eXTReMe Tracker

  Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014 

Του εισοδήματος το κάγκελο....

Αυτο πάλι που υπολογίζουμε το εισόδημα των ανθρώπων βασει των εισοδημάτων που δήλωσαν στην εφορία την προηγούμενη χρονιά -και αφορούν το τι εισοδήματα είχαν την προ-προηγούμενη- εμένα παει να με τρελλάνει.

Διότι κύριε εγω είμαι άνεργη.  Εντελώς.  Όλο το ρημάδι το 2013 άνεργη ήμουνα.  Κι αφου εξάντλησα το ιλλιγιώδες ποσο των 360 εβραίων το μήνα που μου δωσε ο ΟΑΕΔ για ενα χρονο -αναλογικά με τα 23 χρονια που πληρωνα ασφαλιση ανεργίας στον ΟΑΕΔ, παλι καλα να λεω- μου πε ο κυριούλης, ακου κοπελα μου, αφου εισαι σιτεμενη για την αγορα εργασιας, δικαιούσαι για ενα χρονο ακομα το ιλλιγγιωδες ποσο των 200 εβραίων.... αλλά βασει του εισοδήματος που δηλωσες το 2012.  Ναι ρε θείο, αλλά εγω το 12 δουλευα.  Ακόμα χειρότερα, δουλευε κι ο αντρας μου (ας προσεχε κι αυτος).  Και φυσικα είχαμε ένα εισόδημα κάτι παραπάνω απο το να πεινάμε.  Κάνε τη δήλωση του 13 μου είπε τότε ο κυριούλης, κι έλα μετα να κάνεις την αίτηση.... 

Ετσι μου είπε ο κυριούλης, αλλα στο μεταξύ άλλαξε ο νόμος, και το τρελλό 200αρι το δικαιούνται πλέον όλοι κι όχι μόνο οι σιτεμένοι, και για να το πάρουνε πρέπει να το ζητήσουνε μέσα σε δυο μήνες απο τότε που σταμάτησαν να παίρνουν το τρελλό 360άρι... εμενα παλι η επιδοτηση έληξε το σεπτέμβρη, ο νομος αλλαξε το δεκέμβρη, κι αντι για το τρελλο 200άρι να μη σας πω τι πήρα....

Ηρθε και το σωτήριον έτος 2014, άνεργους μας βρήκε κι αυτό, κάναμε και τη φορολογική μας δήλωση να μας λυπηθεί ο Στουρνάρας, βρέθηκα και γω φοιτήτρια στο ανοιχτό πανεπιστήμιο (550 το μάθημα παρακαλώ, φιλική τιμή).  Και άντε, την πρώτη χρονιά είχαμε την αποζημίωση, τα πλήρωσα, και πολυ χαρήκαμε οικογενειακώς που θα πεθάνω με πτυχίο και δε θα πάω απτυχίωτη.  Αλλά η χρονιά τελειώνει, και μαζί με αυτή και τα λεφτά (τα έτοιμα).  Ολη τη χρονιά τεντώθηκα, σκίστηκα, άλλη τόση έγινα, εβαλα το μυαλό μου στο μπλέντερ και το κανα χυμο, για να βγάλω καλη βαθμολογία και να πάρω μια υποτροφία.  Μια έκπτωση ρε αδερφέ.  Ενα κόψε κάτι.  Αυτο.

Κι έρχεται η στιγμή να κάνω αίτηση για την υποτροφια.  Και κατεβάζω την αίτηση και βλέπω "εισοδηματα 2013- που αποκτήθηκαν απο 1/1/12-31/12/12" και παθαίνω ντουβρουτζά.  Μπα, την περσινη κατεβασες ηλιθια, αντε να κατεβάσεις τη σωστή.  Ξανακατεβάζω.  Αίτηση υποτροφίας 2014-2015.  Ωραία.  Η σωστή είναι.  Την ανοίγω.  Εισοδήματα 2013.  Που αποκτήθηκαν το 12.  Που να φάτε σκατα.  Κοιτάω το ημερολογιο.  Απρίλης του 14 λεει.  Αλλά οχι κύριε.  Αφου πριν δυο χρόνια είχες εισοδήματα δε δικαιούσαι να σου κόψουμε κάτι. Απο του χρόνου αμα ζεις το συζητάμε.....

Για τα λεφτα που μοιράζει ο μπαρμπαΣαμαρας, τιποτα δε θα σας πω.  Γιατι μου κανε τα νευρα κρόσια το taxis, και τελικα την αίτηση την έκανε η κολλητη μου (διοτι δεν είμαστε τωρα να σπαμε οθονες κι υπολογιστες).  Και δεν ξέρω κι αμα θα παρουμε δεκάρα, παρολο που δεν φιλοξενουμαστε, κι ανεργοι είμαστε.  Αλλα το 12 δουλευαμε.  Κι αυτο μπορει τελικά να αποδειχθεί μεγα σφάλμα!

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014 1:12 πμ  1 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Τρίτη, 22 Απριλίου 2014 

Επιστρεφοντας....

Απαπα τι γινεται εδω μέσα;  Νυχτερίδες κι αράχνες (με τις πρώτες δεν έχω πρόβλημα, οι δευτερες παρακαλώ να αποχωρήσουν για να συνεχισω, ευχαριστω), ολη η σκόνη που έδιωξαν τα swiffer απο τοτε που πρωτοβγήκανε, όλα εδω μέσα έχουνε μαζευτεί...   Γεια σου ποντικάκι.  Εμ βεβαια, απο τότε που χω να πατήσω εδω μέσα, και πάλι λιγα βρίσκω.  Α, μανιταρια.  Εχουμε και υγρασια τελικα.  Τι έλεγα; Οτι έχω να γράψω ουσιαστικά κάπου τέσσερα χρόνια;  Ναι, αυτο έλεγα νομίζω.  (Αραγε αυτα τα μανιτάρια να τρώγονται;).  

Κάποτε έγραφα σχεδόν καθε μέρα.  Θα μου πεις, ήταν οι προ fb εποχες, και το να μιλάμε μοναχοί μας φοριότανε πολύ.  Τώρα παει περασε η μοδα, τωρα μιλαμε ολοι μαζι, και κανένας δεν ακούει τίποτα, κι είμαστε όλοι πολύ ευχαριστημένοι, και δεν παρεξηγιόμαστε κι ολας, γιατι πόσο να παρεξηγηθείς με δυο γραμμές που γραψε ο αλλος, ενω σε μια σελίδα ολόκληρη, όλο και κάτι θα σε ενοχλήσει, του κερατά.  Γυρνάω πίσω να δω τι έγραφα.  Βλακείες.  Οκ, αυτό δεν άλλαξε, ακόμα τόχω.  Εξάλλου η βλακεία είναι διαχρονική.  Και αθάνατη επίσης.  Περιέγραφα ότι μου έκανε εντύπωση απο την καθημερινότητά μου, σχολιαζα την επικαιρότητα, έγραφα και κατι δικά μου άσχετα εντελώς, πέρναγαν τα χρόνια, γεμίζανε οι σελίδες... Και μετά τιποτα.

Σκέφτομαι τι να άλλαξε. Εκει έξω δεν αλλάξανε και πολλά, κι η επικαιρότητα πιο πολύ απο ποτε σου δινει αφορμές να σχολιάσεις.  Εδω μέσα, αλλάξανε καμπόσα, η καθημερινότητα μου καταρχήν, η οποία βγήκε απο το καλούπι γραφείο-σπίτι-γραφείο κι έγινε πιο απρόβλεπτη, απέκτησε πιο πολύ ήλιο (δεν εκτιμάς ένα πρωινό στον ήλιο, εκτός αν έχεις δουλέψει εικοσιτρία χρόνια χωμένη σε πατάρια και υπόγεια), και η καθε μέρα είναι μια καινούργια πρόκληση, ανοιχτή να τη γεμίσω με ότι μου αρέσει να κάνω.  Ωπα, παρτο αλλιως, αυτό δε βγάζει νόημα γιατί σταμάτησα να γράφω.  Το αντίθετο κάνει.  Τα δικά μου τα άσχετα εντελώς, ακόμα τα γράφω, αλλά τα γράφω μοναχή μου, σε χαρτιά και πακέτα απο τσιγάρα, σα ναμαι πάλι πισω στο 80, πρωτόγονη εντελώς μέσα στη σπηλιά μου....

Θα μπορούσα να πω που φταίει οτι μεγάλωσα, αλλα πάλι, ποτέ δεν ήμουνα μικρή σε τούτο δω το μπλογκ, γρια το άρχισα, γρια το έφτιαξα, γριά το παρατησα.  Ερχεται εκεινη η ηλικια που το γρια είναι το όριο, όσα χρόνια και να περάσουνε δεν αλλάζει κάτι, γριά μενεις, οπότε το που μεγάλωσα πάλι δε μας κάνει.  Ίσως να φταίει που πάντα μου αγαπούσα τη μαυρίλα μου, το δικό μου μέρος να κρυφτώ, και τώρα όλος ο κόσμος έχει τη δικιά του τη μαυρίλα, και κει στη σκοτεινή πλευρά αρχίζει να δημιουργείται συνωστισμός, και νιώθω οτι δεν έχω πια που να πάω.  Ή που η επικαιρότητα, σου δίνει χίλιες αφορμές καθε μέρα να τη σχολιάσεις, αλλά τα σχόλια σου βγαίνουνε πικρόχολα, κι αυτα που είναι αστεία σε θυμώνουν, και τα αλλα που δεν είναι αστεία σε πλακώνουν, και που γενικά θέλεις καποιον να πλακωσεις στις φαπες κι οχι στις λέξεις για να ανακουφιστείς... 

Κατσε ρε ποντικάκι πιο κει, θα παιξεις μετα το φιλο σου, τωρα τον χρησιμοποιω.

Βάζω τα πράγματα στη σειρα:  Είμαστε άνεργοι οικογενειακώς, ακόμα όχι απελπισμένοι, υποψήφιοι αυτοχειρες με αβέβαιο τέλος.  Έχουμε όλο το χρόνο του κόσμου, ενος κόσμου που όσο πάει αυτοκαταστρέφεται όλο και περισσότερο, που παραπαίει στην άκρη του γκρεμού, προσπαθώντας να αποφασίσει αν θα πέσει τελικά να παέι στο διάολο να κάνει χώρο σε κάτι καινούργιο, ή θα μείνει να μας ταλαιπωρήσει λίγο ακόμα.  Είμαστε εμείς που ζήσαμε την εφηβεία μας στις χρυσές εποχες εκεί γύρω στα 80, ενηλικιωθήκαμε στη δεκαετία του 90, ξεκινήσαμε να δημιουργούμε τη δεκαετία του  00, και μας τελειώσανε στη δεκαετία του 10.  Είμαστε η γενιά που έζησε όλες τις μεγάλες αλλαγές, κι ίσως η γενιά που θα μείνει να θυμάται αυτόν τον παλιό κόσμο, όταν με το καλό αποφασίσει να γκρεμιστεί και να κάνει χώρο στον καινούργιο.  Η γενιά που έφταιξε, γιατι δεν ασχολήθηκε, γιατί έτσι της είπανε να κάνει, και δεν έφερε καμμιά αντίρρηση μιας και το βρηκε βολικό.  Πίσω μας, είναι οι γενιές που χτίσανε τούτο τον κόσμο, που τον συντηρησαν, και μας έμαθαν το βλέπε-ακου-μημιλας.  Μπροστά μας, είναι η γενιά που γεννήθηκε στο χάος, κι έχει την ευθύνη να χτίσει το καινούργιο.  Είμαστε η γενιά των παρατηρητών, πολυ μεγάλοι για να δημιουργήσουμε, πολύ μικροί για να πεθάνουμε.  Ίσως θα μπορούσαμε να γίνουμε η γενιά των σχολιαστών, μπας και χρησιμέψουμε και σε κάτι.

Ξαραχνιάζω, σκουπίζω, βάζω μεζέ στα ποντικάκια, και μαζευω κεινα τα μανιτάρια απο τη γωνια (δεν ξέρεις ποτε, ερχονται δυσκολοι καιροι, μη σου πω έχουνε ήδη έρθει).  Παράθυρα δεν ανοίγω.  Δεν ήτανε και ποτε τους ανοιχτα.  Ισως αμα η μαυριλα εκει εξω παραγίνει πυκνή, οσο οι ανθρωποι συννεφιάζουνε και σκοτεινιάζουν σαν μια επικείμενη καταιγίδα που δε λέει επιτέλους να ξεσπάσει, να τα ανοίξω.  Να αφήσω να μπει εδω μέσα φως.  Ετσι, για να κάνω τη διαφορά.  Μαρεσε να χω ενα μερος σκοτεινο μεσα στο φως.  Νομιζω να μαρεσει ενα φωτεινο μερος μεσα στη μαυριλα.  

Νομιζω.

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τρίτη, 22 Απριλίου 2014 0:17 πμ  8 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013 

Εμείς, οι άνεργοι...

Βρισκόμαστε ξαφνικά χωρίς μέλλον, και χωρίς όνειρα.  Γιατί με άδεια χέρια, δεν εχεις τίποτα για να φτιάξεις το μέλλον...

Βρισκόμαστε χωρίς ελπίδα.  Αλλά με μπόλικες υποσχέσεις.  Σα ναμαστε σε προεκλογική περίοδο ένα πράγμα. Αν οι υποσχέσεις ήτανε δουλειές, θαχαμε πάθει υπερκόπωση.  Δε λέω θαχαμε πλουτισει.  Δουλειά ψάχνουμε, στην Ελλάδα του σήμερα.  Δεν έχουμε την απαίτηση να μας πληρώνουνε κι όλας.

Βρισκόμαστε στον αέρα.  Όταν δε μπορεις να δεις το αύριο, βλέπεις αναγκαστικά το σήμερα.  Και μονάχα αυτό.

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το χρόνο.  Όχι αυτόν που περνάει, όχι αυτόν που μας κυνηγάει, τον άλλο, αυτόν τον άδειο, ελεύθερο χρόνο, που είναι όλος δικός σου.  Και δεν ξέρεις τι να τονε κανεις.  Γιατί έχεις ξεχάσει πως να τον χρησιμοποιείς.  Γιατί ως τώρα, ξοδευαμε το χρόνο μας στη δουλειά, κι εκείνος πουμενε, για τίποτα δεν εφτανε.  Και τώρα, είναι όλος δικός μας.  Και μας τρομάζει.

Μαθαίνουμε να ζούμε για το σήμερα.  Μαθαίνουμε πως είναι να γεμίζεις το χρόνο με πράγματα που επιλέγεις να κάνεις εσύ.  Εσύ, κι όχι κάποιος άλλος για σένα.  Ανακαλύπτουμε απο την αρχή, πως είναι το να απολαμβάνεις την κάθε μέρα, χωρίς να σκέφτεσαι την επόμενη.  Ξαναθυμόμαστε τα πράγματα που μας άρεσαν, αυτά που έχουμε σχεδόν ξεχάσει πως γίνονται, καφές στη λιακάδα κι όχι κάτω απο τις λάμπες φθορισμού κάποιου γραφείου, οι απλές καθημερινές δουλειές, το διάβασμα ενος βιβλίου, χωρις να κοιτάς συνεχώς το ρολόι... Να κοιμάσαι, να ξυπνας και να τρως, στους δικους σου ρυθμούς κι όχι σε κείνους που πρέπει.  Να τελειώνεις καθε μέρα ευχαριστημένος που καταφερες να επιβιώσεις, και να ξεκινάς κάθε καινούργια, ελπίζοντας πως θα τα καταφέρεις να τη βγάλεις κι αυτή....

Εμείς, οι ανεργοι...

Ανακαλύπτουμε ξανα πράγματα που είχαμε ξεχάσει, και που δε χρειάζεται να πληρώσεις για να τα χαρείς...

Ξαναμαθαίνουμε να διαχειριζομαστε τη ζωή και το χρόνο μας με ενα καινουργιο τροπο....

Ξαναμαθαίνουμε να σκεφτόμαστε απο την αρχή....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013 11:32 μμ  11 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013 

50 αποχρωσεις του γκρι -μαρκετινγκ (της βιβλιοκρητικιας)

ΠΡΟΣΟΧΗ:

ΑΝ ΣΚΟΠΕΥΕΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ, ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΑΜΑ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΗΔΗ ΑΓΟΡΑΣΕΙ, ΜΗ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ!  ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩ ΟΛΑ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΩ ΤΗ ΜΑΓΕΙΑ!


Δυσκολοι καιροι.  Πολυς χρονος και λιγα λεφτα, γιαυτο συμβιβαζομαι συχνα πυκνα με τη λυση των e-books που βρισκω δωθε και κειθε (απο τα γνωστα φτηνα μαγαζακια του ιντερνετ). Καπως ετσι, βρεθηκαν στην ηλεκτρονική  βιβλιοθηκη μου οι "50 αποχρώσεις του γκρι", ή για να το πιασω σωστότερα ως προς το αγγλικό πρότυπο οι "50 αποχρώσεις του Gray".  Οι οποίες δεν ήταν ακριβώς 50, αλλά 150 απότι αποδείχτηκε, καθότι το βιβλίο αποτελεί μέρος τριλογίας:  οι 50 αποχρωσεις του γκρι, οι πενηντα πιο σκουρες αποχρωσεις του γκρι, και οι πενηντα αποχρωσεις του γκρι- η απελευθερωση. Τρεις πεντε δεκαπεντε, νατες κι οι εκατονπενηντα αποχρωσεις κατεβασμενες, καθοντουσαν εκει και περιμεναν ποτε θα πεσει το ματι μου απανω τους.  Τελικά, αντι για το ματι, έπεσε το αυτί μου, καθώς συζητώντας με μια φίλη μου είπε οτι το διαβάζει απο τα αγγλικά, και της πρότεινα να της "δανείσω" την τριλογία στα ελληνικα... και μου έδωσε μια ιδέα και για το περιεχόμενο.  Για να δούμε λοιπόν τι λέει το best seller....

Βιβλίο πρώτο:  οι πενήντα αποχρώσεις του γκρι (ή του Grey, μην ξεχνιόμαστε)

Οι κεντρικοί ήρωες μας εμφανίζονται απο τις πρώτες κιόλας σελίδες.  Η εικοσιενός ετών φοιτήτρια, η οποία είναι άβγαλτη και παρθένα, και συγκατοικεί με την καθόλου άβγαλτη και προφανώς καθόλου παρθένα συμφοιτήτριά της, η οποία διαθέτει και την ανάλογη οικονομική άνεση, σε αντίθεση με την ηρωίδα μας (φτωχή πλην τιμία) η οποία εργάζεται parttime για να τα βγάλει πέρα.....  Ο εικοσιεφτάχρονος, σουπερ ντουπερ επιτυχημένος δισεκατομμυριούχος, με τα μαλλιά με τις χάλκινες ανταύγειες και τα γρίζα μάτια, ο οποίος παραδόξως στερείται θεληματικού πηγουνιού.  Σας θυμίζει κατι;  Ναι, και μένα μου θύμισε.  (Έχω διαβάσει τόνους άρλεκιν και νόρα, είχα ένα φίλο που δούλευε στις επιστροφές και μου τάφερνε πάκους πάκους.  Και ξέρετε τι λενε για την αναβροχιά).  

Βεβαίως, επειδή το συγκεκριμένο άρλεκιν -βιπερ νορα (οπως πολύ εύστοχα σχολίασε η Εύη), αναφέρεται στο 2011 και στοχεύει στο γυναικείο κοινό της αντίστοιχης εποχής, είναι κι ανάλογα προσαρμοσμένο. Ο ήρωάς μας έχει βίτσια, μπόλικα βίτσια και βίτσες επίσης, και η ηρωίδα μας καλείται να παίξει λιγάκι την Ο στην ανάλογη ιστορία της reage, και σε καμμια περιπτωση την Ιουστίνη του ΝτεΣαντ, καθώς τα όρια είναι σαφή και πολύ καθαρά -στην κυριολεξία.  Η ερωτευμένη ηρωίδα, αφού φυσικά "γνωρίζει" με τη βιβλική έννοια τον ήρωα μας, και φυσικά τον έχει ερωτευτεί κατακούτελα όπως κάθε άλλο θηλυκό που βρίσκει στο διάβα του -αυτός δεν είναι ήρωας, ο σουπερ φορτε είναι- υποκύπτει στις ορέξεις του, αλλά ο ποπός της παραείναι ευαίσθητος, και προκειμένου να τον προστατεύσει (τον ποπό όχι τον ήρωα), τον παρατάει στα κρύα του λουτρού, κάνει την καρδιά της -αντί για τον ποπο της- πέτρα, και βιώνει την οδύνη του χωρισμού (την οποία προς στιγμήν δείχνει να προτιμά απο την οδύνη της ξυλιάς).  Κι ετσι τελειωνει το πρώτο βιβλίο, κι αν δεν εχεις γαιδουρινό πείσμα σαν και μένα, τελειώνει κι η ιστορία και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα....

Βιβλίο δεύτερο: οι πενήντα πιο σκούρες αποχρώσεις του γκρι. 

Αμ δε που ζήσανε καλά (κι εμείς ήσυχοι).  Διότι η κυρία δε μπορεί να πάρει τον πισινό της να επισκεφτεί μοναχή της τον καλύτερό της φίλο, γιατί εχει μετακομίσει στην άλλη άκρη αυτής της μυστήριας αμερικάνικης ηπείρου, και χρειάζεται τη βοήθεια του ήρωά μας.  Οπότε επέρχεται η επανασύνδεσις.  Στο δεύτερο βιβλίο, ο άγριος λόγω των παιδικών του βιωμάτων ήρωας, γίνεται αρνάκι του γαλάτου, γενικώς όλο το στόρι έχει ένα γαλακτερό χρώμα, και για να μην κοιμηθεί ο αναγνώστης, έχει και μια τρελλή που περιφέρεται άναρχα μέσα στα κεφάλαια, την οποία ο παντοδύναμος σουπερφόρτε που εντοπίζει με ακρίβεια gps τη θέση της ηρωίδας ανα την ήπειρο, δε μπορεί να εντοπίσει όταν περνάει κάτω απο τη μύτη του. Γενικώς έχει ενα πασπάλισμα μυστηρίου κι αγωνίας, πανω πανω κι οσο ακριβως χρειαζεται για να μη σουρχεται λιγουρα απο τα μέλια.  Το μελισταλαχτο βιβλίο τελειώνει φυσικά με πρόταση γάμου, απορριψη κάθε ανταγωνίστριας απο τον ήρωα, ροζ συννεφάκια, και.... μια σκιά που φεύγει στο σκοτάδι, για να δώσει την πάσα για το τρίτο βιβλίο... τι λες τωρα... το πράμα έχει λεφτα.....

Βιβλίο τρίτο:  (Ωρε θαυμάστε την υπομονή μου:  οπου ναναι θα βγάλω μεγαλα τριχωτα αυτιά κι ουρά σα γνήσια γαιδουρα).  Στο τρίτο βιβλίο παρακολουθούμε τον έγγαμο βίο του ζεύγους, ξέρετε του ήρωα που δεν εχει θεληματικο πηγουνι, αλλα χαλκοχρωμες ανταυγιες στα μαλλια, τρελλά λεφτα, είναι νέος και εχει ζησει προβληματικη παιδικη ηλικια και της ηρωίδας, της αγνης φοιτητριας που εχασε μαζι του οτι πολυτιμότερο είχε, και -επιτελους- σε τουτο το βιβλίο χανει και το δευτερο πολυτιμότερο απο τον προβληματικο, διεστραμμένο κλπ κλπ εκατομυριουχο ήρωά μας, που παρολα αυτα τη σεβάστηκε και περίμενε τρια βιβλία για να κάνει κατι πιο...  πικάντικο τελως παντων σεξουαλικως...  Επίσης, κι επειδη το πολυ το ροζ φερνει και κατι σε ναυτια, εχουμε και δραση, και μυστηριο, και αγωνια..... και τελεια παιδακια που μεγαλωνουν σε πρασινα λιβαδια χωρις να τους λειπει τιποτα, και ενα τσιμπημα σε ολες τις ευαισθητες γυναικειες καρδιες προς το τελος, μετα απο ολο αυτο το σεξουαλικο ντελιριο σας μιλαει ενα παιδακι, σηκωθειτε καλε απο το χωμα....  το τελευταιο κεφαλαιο ειναι κεφαλαιο εκπληξη -ε να μη τα πω και ολα- γιατι μαλλον υπηρχε πλαφον στο ποσες σελιδες επρεπε να βγει το βιβλιο......  


Σύνοψη: οι συνολικά 150 αποχρώσεις του κυρίου Gray, είναι ένα υπερβολικά ξεχειλωμένο άρλεκιν, με πολύ σεξ και λίγη σάλτσα αγωνίας.  Λίγη.  Ίσα ίσα για να σπάει την αλμύρα.  (Οποιος αναρωτηθεί ποια αλμύρα, να φύγει.  Είναι κριτική για βιβλίο ανω των 17).  Ένα καλό ανάγνωσμα για να περάσει η ώρα σου στο καράβι, στο αεροπλάνο και όπου αλλού δεν πρέπει να σκέφτεσαι.  Είναι ένα ανάγνωσμα που στοχεύει κατευθείαν στη γυναικεία λίμπιντο και στη φαντασίωση για άγριο, βίαιο, αχαλίνωτο σεξ αλλά όχι τόσο αχαλίνωτο που να μπορεί να γίνει επώδυνο ή επικίνδυνο, ένα ανάγνωσμα που τα θηλυκά θα βρούν συναρπαστικό και τα αρσενικά ημιτελές...  Οτι συμβαίνει σε κάθε σεξουαλική φαντασίωση πάνω κάτω, δηλαδή.  Γενικά, είναι ένα βιβλίο που καταφέρνει να σε κάνει το διαβάσεις, ανεξαρτήτως φύλου, γιατί πιάνει ένα θέμα δημοφιλές και στα δυό φύλα, το άγριο σεξ που εμπεριέχει και πόνο, περνάει λίγο απο τα ψυχολογικά προβλήματα, πολυ αποξω απο τα κοινωνικα, ξύνει την αγωνία (ελαχιστα, σαν να σε τσίμπησε κουνούπι), κι αφήνει τα μεν αρσενικά με την ελπίδα, τα δε θηλυκά με μια υποψία υγρασίας.... στα μάτια καλέ, απο την ψυχολογική ταύτιση με τον έρωτα της ηρωίδας εννοω.... 


Και τελικά, είναι ενα -όχι, τρία είναι- βιβλία, που αν πήγαινα και τα αγόραζα και τα τρία, σαν best sellers, για τις καλοκαιρινές μου διακοπές, θα έπρεπε μετά, να πάω στον άντρα μου, να κατεβάσω το βρακί μου και να του πω: Δωσε μου δεκα ξυλιές με τη ζωνη σου.  Τωρα.

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013 0:29 πμ  3 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013 

αυτοπροσδιορισμος....

Λοιπον, εγω τελικα μπερδευτηκα.  Οχι που λογω ιδιοσυγκρασιας ητανε και δυσκολο δηλαδή, αλλά κάτι συζητήσεις με φίλους απο δω, κάτι σκέψεις σκόρπιες απο κει, ήρθα και γίνηκα σούπα....

Διότι εγώ τώρα τι είμαι;  Είμαι νεοφιλελεύθερη, είμαι φασισταριό του κερατά, ή απλά κοτόσουπα χωρίς το ρύζι;

Να τα πάρω απο την αρχή.

Είμαι άνθρωπος που αποδέχομαι πλήρως τη διαφορετικότητα του κάθε ανθρώπου.  Όποια κι αν είναι αυτή, κι ότι κι αν αφορά.  Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους μαύρους, άσπρους, κίτρινους, ερυθρόδερμους ή εμπριμέ ανθρώπους.  Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους (τους οποίους συνήθως συμπαθώ διότι στην πλειοψηφία τους είναι άνθρωποι ευγενικοί, κι αυτό πάντα με κερδίζει). Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους μουσουλμάνους, ινδουιστές, χριστιανούς, βουδιστές, παγανιστές ή άθεους, μια και πιστεύω οτι ουσιαστικά όλοι το ίδιο πράγμα πιστεύουν.  Γενικώς δεν έχω πρόβλημα.

Ένα πρόβλημα έχω.

Μεγάλωσα  μαθαίνοντας ότι είμαι ελεύθερη, οσο η ελευθερία μου δεν περιορίζει την ελευθερία του άλλου.  Κι αυτό δυστυχώς δε μπορώ να το αλλάξω ακόμα κι αμα με κρεμάσεις ανάποδα και με κοπανάς με το τιναχτήρι των χαλιών.

Αυτο πρακτικά μεταφράστηκε στο ότι δε με ενοχλησε ποτέ μια μουσουλμάνα με μπουργκα ή τσαντόρ, το οποίο -κατά τη γνώμη μου- περιορίζει την ελευθερία της, αλλά αφου θέλει να το φορέσει γούστο της καπέλο της.  Ακόμα κι αν το φοράει δια της βίας, το μόνο που ίσως μπορώ να κάνω είναι να προσπαθήσω να ενημερώσω, αλλά απο κει και πέρα, ο καθένας ορίζει την τύχη του, και κάποιοι ορίζουν τις τύχες ολονών μας, αλλά αμα ξυπνήσεις με το ζόρι κάποιον που κακώς κοιμάται, -κατα τη γνώμη σου- μπορεί να φας και μπούφλα και ναχει και δίκιο, οπότε ότι του αρέσει του καθένα κάνει, και καταπώς νομίζει πορεύεται, κι αμα γιαυτόν είναι σωστό, εμένανε μου περισσευει (ωπα, με επιασα, είμαι ατομίστρια και κοιτάω την πάρτη μου...)

Δε με ενόχλησε η παρουσία αλλοδαπών, η δημιουργία ναών λατρείας άλλων θρησκειών (πιο πολυ μπορώ να σου πω οτι με ενοχλεί η έμμεση επιβολη της επικρατούσας θρησκείας), το gay pride (αυτο θα πρεπει να ενοχλει τους ιδιους τους ομοφυλοφιλους κατα την ταπεινη μου αποψη), τίποτα απο ολα αυτά.  

Με ενοχλεί η επιβολή.

Με ενοχλεί το να προσπαθείς να με κάνεις να δεχτώ τα δικά σου πιστεύω.

Με ενοχλεί το να μεταφέρεις το δικό σου τρόπο ζωής μέσα στο δικό μου, και να απαιτείς να τον ανεχτώ στο όνομα της διαφορετικότητας σου.  Με ενοχλεί το να με αποκλείεις απο κομμάτια της πόλης μου επειδή εκεί επέβαλλες το δικό σου τρόπο ζωής και τη δικιά σου κουλτούρα με το έτσι θέλω.  Με ενοχλεί ότι στο όνομα της φιλοξενίας, πρέπει να γίνω φιλοξενούμενη στον τόπο μου.

Αυτό με ενοχλεί.  Και με τσατίζει.  Γιατί νιώθω ότι έτσι περιορίζεις τη δικιά μου ελευθερία.  Κι επειδή με ενοχλεί, με βαφτίζεις ρατσιστή και φασίστα.  Κι αυτό με ενοχλεί ακόμα πιο πολύ.  Γιατί πέρα απο τον περιορισμό της προσωπικής μου ελευθερίας, αντιπαθώ και τις ταμπέλες.  Κάθε είδους, ακόμα και τις διαφημιστικές.  Ναι ωραία, είμαι περίεργος άνθρωπος.  Ένα είδος διαφορετικότητας δεν είναι κι αυτο;

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013 3:43 πμ  2 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013 

Η μαμα μου... (απομυθοποιηση σε χρονο παρελθοντα)

Η μαμα μου...

Δυσκολος ανθρωπος ήτανε η μαμά μου...

Ισως γιατί ήτανε έξυπνος άνθρωπος.  Γεννημένος με λάθος φύλο στη λάθος εποχή. ΄Ισως πάλι, σε όποια εποχή κι αμα γεννιότανε, πάλι δύσκολος άνθρωπος να ήταν... Δε ξέρω.

Παιδί της κατοχής, που δεν γνώρισε την πείνα και την ανέχεια τόσο οσο τα αδέρφια του, μεγαλωμένη απο την πρωτευουσιάνα νονά του, προσγειώθηκε απότομα όταν αναγκάστηκε να επιστρέψει στην φτωχή πολυμελή του οικογένεια.  Κι ισως εκεί κάπου να ένιωσε και τον πρώτο της θυμό.  Για το γυμνάσιο που δεν τελείωσε, για τη ζωή που την άφησαν να ονειρευτεί αλλά δεν την άφησαν να ζήσει...  

Περήφανη για την καταγωγή της, κρητικιά μέχρι το κόκκαλο, η μαμά μου δεν ήταν ακριβώς ο άνθρωπος που θα έβγαζε το βρακι του να σου δώσει άμα ήσουνα ξεβράκωτος.... Θα σε μάθαινε μάλλον πως να ράψεις το δικό σου το βρακί... Και πιθανόν θα σου χάριζε και το ύφασμα....

Για τη μαμά μου, εχθρός του καλού ήτανε πάντα το καλύτερο.  Και το καλύτερο, πάντα το είχανε  οι άλλοι... Κι αμα δε το είχανε, μέσα στο μυαλό της το αποκτούσανε, σαν ένα κίνητρο για να κάνει εκείνη κάτι καλύτερο ακόμα...  Για να μην είναι ποτέ ευχαριστημένη, να μην επαναπαυεται ποτέ, πάντα να προσπαθεί... Και πάντα αυτό ήθελε να περάσει και σε μένα: πως πάντα υπήρχε κάτι καλύτερο να καταφέρω, σε προσωπικό, κοινωνικό ή επαγγελματικό επίπεδο, τίποτα δεν ήτανε αρκετά καλό αφού δίπλα μου εξακολουθούσε να υπάρχει το καλύτερο...

Η πίκρα ενός αξιου κι έξυπνου ανθρώπου, που βρέθηκε στα λάθος μέρη, τις λάθος εποχές...  Και που δεν είχε τη δύναμη να πάει κοντρα στο ρεύμα, κι αφησε το ρεύμα να την καταπιεί.  Γιαυτό κι όποτε έβρισκε την ευκαιρία, έβγαζε το κεφάλι της έξω κι έφτυνε την πίκρα της στα μούτρα όποιου βρισκότανε μπροστά της... Ή άνοιγε τα χέρια της και τον αγκάλιαζε προσπαθώντας να τον βοηθήσει.... Ποτέ δεν ήξερες τι θα κάνει, μα ένα ήτανε το σίγουρο: ή θα σε βούλιαζε, ή θα σε έσωνε... Και νομίζω, πως πάντα ο σκοπός της ήτανε να σε σώσει... απλά δεν είχε βρεί ακόμα ποιος ήτανε ο σωστός τρόπος....

Όλοι μου οι φίλοι, αγαπούσαν τη μαμά μου: ήταν η μαμά που τους αγκάλιαζε, τους συμβούλευε, και τους έκανε αστεία.  

Και γω αγαπούσα τη μαμά μου.  Ήταν η μαμα μου, που ποτέ δεν ήταν ευχαριστημένη, και πάντα γκρίνιαζε για κείνο που θα μπορούσε να έχει,για κείνο που θα μπορούσα να κάνω, κι ακόμα δεν έκανα....

Και μου λείπει η μαμα μου.

Γιατι νομίζω πως τελικά, μου έμαθε το πιο σημαντικό:

Πάντα να προσπαθώ για το καλύτερο.

Και, με το φευγιό της, μου μαθε το σημαντικότερο:

Να χαίρομαι για ότι έχω καταφέρει.  Να απολαμβάνω αυτά που μου προσφέρει η ζωή.  Ακόμα κι αν θα μπορούσε να μου προσφέρει περισσότερα.... 

Γιατί να, κι όλα τούτα, αργά τα σκέφτηκα, και στο μεταξύ, δεν πρόφτασα να σε ευχαριστηθώ μωρέ μαμά μου... οσο σε είχα.... 

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013 3:24 πμ  5 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013 

Η επανασταση των αθωων...

alt

Βομβιστικες ενεργειες στη Βοστωνη.  Βομβιστικες ενεργειες στο Ιρακ...  

Παντα στο ονομα καποιας επαναστασης...

Παιδια κι ανθρωποι της διπλανης πορτας.  Της παραδιπλανης.  Τι ναι ο κοσμος πια, τι ναι η πορτα η δικια μου, και τιναι του αμερικανου, του ιρακινου, του αφρικανου και του κινεζου... ολη στην ιδια γειτονια δε μενουμε τελικα;

Στο ονομα καποιας επαναστασης.

Στο ονομα καποιας διαμαρτυριας.

Κοντρα σε ποιους και σε τι δε μπορω να καταλαβω...  Γιατι ποτε δε βαλανε μια βομβα στο πενταγωνο, στη βουλη, στο συνεδριο του eurogroup, η οπου αλλου θα μπορουσανε να καθαρισουνε τον κοσμο απο αυτους που τονε βασανιζουν.  Απο αυτους, τους λιγους, πολυ λιγους αληθεια, που παιζουνε καθε μερα με τις ζωες και τις τυχες των αλλων.  Των απλων.  Του Βαγγελη, του Μαρτιν, του Αλη και του Τσιν... 

Και πιο ειναι το μυνημα δε μπορω να καταλαβω.

Γιατι ολοι αυτοι, αμερικανοι, κι ιρακινοι κι αφρικανοι, κι ελληνες και κινεζοι, παιδακια που κανανε ονειρα για εναν αλλο κοσμο, κι ανθρωποι που πιστευαν σε ενα κοσμο καλυτερο για τα παιδια τους, κι ισως για ολου του κοσμου τα παιδια, ενα κοινο ειχανε: Ητανε ολοι τους αθωοι.

Εκτος αμα το μυνημα ητανε ακριβως αυτο.

Εκτος αν οι αθωοι, αυτοι που δεν παιρνουν αποφασεις, κι απλα ζουνε την καθε μερα κι ονειρευονται ενα αυριο καλυτερο, ειναι ο στοχος.

Εκτος αν οι αθωοι δεχονται επιθεση.

Στο ονομα της διαμαρτυριας.

Και της επαναστασης.

Μεχρι να ρθει ο καιρος να γινει η επανασταση των αθωων.

Η μεχρι τοτε, που αθωος δε θαναι πια κανεις....


This is Martin, 8. He died in the Boston bombing yesterday. He was at the finish line with his family, waiting for his dad to cross. His mother and little sister were catastrophically injured. He was the student of our dear friend, Rachel Moo. His message resonates powerfully today. My prayer is that we all live by Martin's words, paying tribute to his too-brief, but immeasurably valuable life by following his example.

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013 2:54 πμ  4 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013 

Της γκρινιας....

20090123205511_chiara-unhappy1.jpg

Γενικως γκρινιαζω..

Δεν γκρινιαζω για τη στραβη μου την τυχη, για τα οικονομικα που πανε κατα διαολου -αυτο ειναι και μπαναλ πια, ολη η ελλαδα για αυτο γκρινιαζει- για το οτι ειμαι ανεργη και δε βρισκω δουλεια ουτε καθαριστρια -και γιαυτο γκρινιαζει επισης αν οχι ολη, κατι λιγοτερο απο τη μιση ελλαδα- δε γκρινιαζω για τη σχεση μου, για την υγεια μου, οχι, δε γκρινιαζω για τιποτα απο αυτα.  Ουτε για τις επιλογες μου που θα μπορουσαν ναναι διαφορετικες, ουτε για τα λαθη που εκανα στο παρελθον.  Αυτα με διδαξαν οτι επρεπε να με διδαξουν, τη δουλεια τους την κανανε, δε μετανιωνω, και δεν εχω κανενα λογο να γκρινιαξω γιαυτα.

Αλλα γκρινιαζω.

Με ενα περιεργο τροπο, μαρεσει να γκρινιαζω....

Μιλαγα με ενα φιλο, συμμαθητη απο το νηπιαγωγειο, παντα ησουνα γκρινιαρα μου λεει, ναι παντα ημουνα, αλλα δε μπορουσε να θυμηθει γιατι γκρινιαζα... 

Καμμια φορα δεν εχω κανενα λογο να γκρινιαξω, δεν εχω τιποτα να πω, γυρναω μεσα στο σπιτι και λεω "γκριν, γκριν", πρασινα αλογα δηλαδη, αλλα εμενα πολυ μου αρεσει... Εκτονωνομαι ρε παιδι μου.  Παιρνω αυτο το γκρινιαρικο υφος, δεν εχω κατι που να με ενοχλει, δε μπορω να βρω κιολας, κι απλα γυρναω και λεω "γκριν".... Γκρινια δηλαδη... γενικως.... 

Γιατι ειδικως, πες μου τωρα, με τι να γκρινιαξω; 

Με την κατασταση που επικρατει;  Γιαυτο γκρινιαζουν ολοι, ακομα κι αυτοι που -ακομα- δεν εχουνε λογο να γκρινιαξουν.

Με το πολιτικο σκηνικο που ειναι χειροτερο απο το μπερντε του καραγκιοζη; (διοτι εκεινος ειχε και καποια ποιοτητα;).  Αμ, δε γκρινιαζω  με τα μουτρα μου που το διαμορφωσανε πρωτα;

Με τη δουλεια που δεν εχω, και δε βρισκω;  Αμα γκρινιαξω εγω, που ακομα εχω το κεραμιδι πανω απο το κεφαλι μου κι ενα πιατο φαγητο, κατι αλλοι που παγωνουνε στους δρομους, τι πρεπει να κανουνε δηλαδη;

Με το οτι εχω πιαστει γενικως κοροιδο;   Αμ και τοτε που με πιανανε κοροιδο εγω που τα χα τα ερμα τα μυαλα μου;

Γιαυτο και γω γκρινιαζω γενικως... 

Γκριν, γκριν...

Γιατι οπως και να το κανουμε, μια εκτονωση ειναι κι η γκρινια.  Κι  ενα "ρ" μακρια απο τη γκινια, κι ειμαι και  προληπτικη... 

Γκριν....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013 4:22 πμ  11 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013 

Περί ρατσισμού και βλακείας....

my-choice-stupid-voter.jpg

Είναι πολυ κακό πράγμα να είσαι ρατσιστής.  Αυτό νομίζω όλοι το ξέρουμε...

Είναι κακό πράγμα να κάνεις διακρίσεις: ο μαύρος, ο άσπρος, ο κίτρινος, ο χοντρός, ο λιγνός, κι ο gay... 

Είμαστε όλοι άνθρωποι, κι όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα.

Ωραία.

Τι γίνεται όμως με το βλάκα;

Ως γνωστόν, ο βλάκας υπάρχει παντού.  Και μας εκνευρίζει.  Και κανείς δε θέλει να χει δίπλα του ένα βλάκα, γιατί ως γνωστόν, επίσης,  η βλακεία είναι ανίκητη.

Μήπως είμαστε ρατσιστές με το βλάκα;

Μήπως είμαστε άδικοι με το βλάκα;

Τι θα πει "μα είναι βλάκας;". Και γιατι δε λέμε "μα είναι gay, μαύρος, άσπρος, κίτρινος, πορτοκαλί;"

Δεν έχει δικαιώματα δηλαδή ο βλάκας;

Δεν έχει το δικαίωμα να είναι βλάκας, ακόμα κι αν είναι απο επιλογή;

Δεν είναι ανθρώπινο ον ο βλάξ;

Θα πρέπει να δεχτούμε -και να καλοδεχτούμε, αν τον θεωρήσουμε μειονότητα- το βλάκα στις παρέες μας.  Στο σπίτι μας.  Στη δουλειά μας.  Και να του φερθούμε σαν ίσος προς ίσο. Αλλιως είμαστε ρατσιστές.  Δεν είμαστε;

Πονοκεφάλιασα κι είναι και ξημερώματα.

Κι αυτό που με ανησυχεί ξέρεις πιο πολύ είναι τούτο:  Ταυτιζόμαστε με τον μαύρο, άσπρο, κίτρινο, πορτοκαλί. Κοπτόμαστε για τα δικαιώματά του.  Απαιτούμε την ίση μεταχείρισή του απο όλους.

Αλλά δεν υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα του βλάκα.

Δεν ταυτιζόμαστε με το βλάκα.

Να, αυτό είναι που με ανησυχεί....


Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013 5:03 πμ  6 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013 

Το γκρεμισμα του σαπιου συστηματος και αλλες ιστοριες...

Ντορος μεγαλος και φασαρια με τους ληστες στο Βελβεντο.  Εγω παλι δεν ξερω που ειναι το Βελβεντο, μια μαρμελαδα ξερω που τη λενε ετσι, και μετα που δα τις φατσες και τις ηλικιες τους, να σου πω, παλι τη μαρμελαδα σκέφτηκα.  Κλέψανε τη μαρμελάδα απ το βάζο.  Έλα σύνελθε, εδω ειχανε βαρύ οπλισμό σου λέει, και θέλανε να διαλύσουνε το σάπιο σύστημα.. Και πολύ φασαρία, αν φάγανε ξύλο, και πόσο ξύλο φάγανε, κι αν πειραχτήκανε οι φωτογραφίες τους ή δεν πειραχτήκανε.  Λες και τώρα ανακαλύψαμε πως στα αστυνομικά τμήματα οι μπάτσοι δέρνουνε.  Ότι ειναι άσχετοι απο photoshop το ξέραμε. ΄Η τέλως πάντων το φανταζόμασταν.

Διαβάζω τις δηλώσεις και θαυμάζω.  Ιδεολόγοι μέχρι κόκκαλο, πολέμιοι τούτης της κοινωνίας της γεμάτης αδικίες και ανισότητες, τούτου του συστήματος που πνίγει φωνές και σκέψεις... Θαυμάζω, αλλά κάπου μου χαλάει το γλυκό.  Γιατί βλέπω παιδιά, μορφωμένα, γονιών μορφωμένων και επιφανών πολιτών που λένε, και σα να μου πέφτει το σιρόπι βαρύ.  Δεν είναι ο γιός του φούρναρη που του ρήμαξε το μαγαζί η κρίση, δεν είναι ο φοιτητής που παλεύει να σπουδάσει σε ένα γκρεμισμένο σύστημα για να γίνει αύριο άνεργος ή μετανάστης, δεν είναι το παιδί αυτουνού που πεσε απο το μπαλκόνι γιατί τονε πνίξανε τα χρέη κι η απελπισία... Κι αμα εσύ που όλα εύκολα τα βρήκες, είσαι τόσο οργισμένος, πουναι ο εικοσπεντάρης που παλεύει να βρει μια δουλειά των τριακοσίων ευρώ και δε τη βρίσκει;  Γιατί δεν ξεχύνονται στους δρόμους οι γιοί των χασάπηδων με τους μπαλτάδες, κι οι κόρες των κομμωτριών με τα ψαλίδια;  

Είμαστε ενα καζάνι που βράζει.  Μεγάλοι και μικροί, βράζουμε, κι αυτών που το αίμα βράζει λόγω ηλικίας, κάποια στιγμή θα εκραγεί.  Κι ίσως να μην διαθέτει βαρύ οπλισμό, θα διαθέτει όμως κάμποση οργή, ικανή να φέρει τούμπα και το σύστημα και την ηγεσία του... Και το σύστημα φοβάμαι πως το ξέρει... 

Ισως, κάπου μέσα απο τα σπλάχνα του, να ετοιμάζει ήδη διαδόχους, έτοιμους να γίνουνε δεκτοί απο τα εξαγριωμένα πλήθη που θα το καταπιούνε....

Ίσως, όταν η βία θαναι η μόνη λύση, κάποιοι να χουνε έτοιμες τις περγαμηνές για να φανούν ως πρωτεργάτες...

Κι ακόμα χειρότερα, δεν ξέρω καν αμα το ξέρουν...

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013 0:49 πμ  5 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα