Η απολογία ενος καπνιστή. (41)
Ιστοριες με ασπρες μπλουζες και αλλα τρομακτικά.... (36)
Αφιερωμενο στον αγνωστο εξωσυζυγικο εραστη.... (32)
Εγω ποτε να απεργησω; (30)
Κοβοντας το τσιγάρο: βδομάδα πρώτη. (28)
Οι απαραιτητοι αντρες στη ζωη μιας γυναικας: (27)
Μη-κανονικοί... (27)
Happy Deathday to me! (27)
Μεταφορές, παρομοιώσεις, και τα εφτά κακά της... (27)
Του κομμενου λαιμου... (27)

princessofthedawn princess
ΑΘΗΝΑ
Ποια ειμαι εγω;

Συνήθως μιλούσα μόνη μου και με περνούσαν για τρελλή... Τώρα που τα γράφω απλά σιγουρεύτηκαν...

GreekBloggers.com

SYNC ME @ SYNC
hit counter

Ιστοριες


Σεπτέμβριος 2014
ΚΔΤΤΠΠΣ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930    

Του εισοδήματος το κάγκελο....
Μάνια Σ: Σκιάζομαι τώρα... είχα τη μαλούμα και φρόντιζε ... ω .. να δεις...

Επιστρεφοντας....
princess ofthedawn: Δημητρη μου, δεν πολυσκεφτομαι το γιατι ή το τι θα αλλαξει. Ασε...

Επιστρεφοντας....
princess ofthedawn: Μανιούσκα μου, να σου πω πως σιγουρα είμαστε η γενιά που θα...

Επιστρεφοντας....
princess ofthedawn: Αγαπημένε μου Ονούφριε, ωρες ωρες δεν ξέρω πραγματικά αν ειμαι...

Επιστρεφοντας....
ΔΗΜΗΤΡΗΣ Θανασάς: Όταν σου'ρχεται να γράψεις, μή ρωτάς "γιατί" ή "τί θα αλλάξει...

eXTReMe Tracker

  Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013 

Το γκρεμισμα του σαπιου συστηματος και αλλες ιστοριες...

Ντορος μεγαλος και φασαρια με τους ληστες στο Βελβεντο.  Εγω παλι δεν ξερω που ειναι το Βελβεντο, μια μαρμελαδα ξερω που τη λενε ετσι, και μετα που δα τις φατσες και τις ηλικιες τους, να σου πω, παλι τη μαρμελαδα σκέφτηκα.  Κλέψανε τη μαρμελάδα απ το βάζο.  Έλα σύνελθε, εδω ειχανε βαρύ οπλισμό σου λέει, και θέλανε να διαλύσουνε το σάπιο σύστημα.. Και πολύ φασαρία, αν φάγανε ξύλο, και πόσο ξύλο φάγανε, κι αν πειραχτήκανε οι φωτογραφίες τους ή δεν πειραχτήκανε.  Λες και τώρα ανακαλύψαμε πως στα αστυνομικά τμήματα οι μπάτσοι δέρνουνε.  Ότι ειναι άσχετοι απο photoshop το ξέραμε. ΄Η τέλως πάντων το φανταζόμασταν.

Διαβάζω τις δηλώσεις και θαυμάζω.  Ιδεολόγοι μέχρι κόκκαλο, πολέμιοι τούτης της κοινωνίας της γεμάτης αδικίες και ανισότητες, τούτου του συστήματος που πνίγει φωνές και σκέψεις... Θαυμάζω, αλλά κάπου μου χαλάει το γλυκό.  Γιατί βλέπω παιδιά, μορφωμένα, γονιών μορφωμένων και επιφανών πολιτών που λένε, και σα να μου πέφτει το σιρόπι βαρύ.  Δεν είναι ο γιός του φούρναρη που του ρήμαξε το μαγαζί η κρίση, δεν είναι ο φοιτητής που παλεύει να σπουδάσει σε ένα γκρεμισμένο σύστημα για να γίνει αύριο άνεργος ή μετανάστης, δεν είναι το παιδί αυτουνού που πεσε απο το μπαλκόνι γιατί τονε πνίξανε τα χρέη κι η απελπισία... Κι αμα εσύ που όλα εύκολα τα βρήκες, είσαι τόσο οργισμένος, πουναι ο εικοσπεντάρης που παλεύει να βρει μια δουλειά των τριακοσίων ευρώ και δε τη βρίσκει;  Γιατί δεν ξεχύνονται στους δρόμους οι γιοί των χασάπηδων με τους μπαλτάδες, κι οι κόρες των κομμωτριών με τα ψαλίδια;  

Είμαστε ενα καζάνι που βράζει.  Μεγάλοι και μικροί, βράζουμε, κι αυτών που το αίμα βράζει λόγω ηλικίας, κάποια στιγμή θα εκραγεί.  Κι ίσως να μην διαθέτει βαρύ οπλισμό, θα διαθέτει όμως κάμποση οργή, ικανή να φέρει τούμπα και το σύστημα και την ηγεσία του... Και το σύστημα φοβάμαι πως το ξέρει... 

Ισως, κάπου μέσα απο τα σπλάχνα του, να ετοιμάζει ήδη διαδόχους, έτοιμους να γίνουνε δεκτοί απο τα εξαγριωμένα πλήθη που θα το καταπιούνε....

Ίσως, όταν η βία θαναι η μόνη λύση, κάποιοι να χουνε έτοιμες τις περγαμηνές για να φανούν ως πρωτεργάτες...

Κι ακόμα χειρότερα, δεν ξέρω καν αμα το ξέρουν...

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013 0:49 πμ  5 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012 

Να σε χαιρομαι μπαμπα μου!

Καθε χρονο τετοια μερα, πισω απο τις παρελασεις, τα ηρωικα ΟΧΙ και τα δειλα ναι, τις σημαιες που ανεμιζουν στα μπαλκονια και τους πανηγυρικους-πανηγυρτζιδικους- των πολιτικων, εγω γιορταζω εσενα.  Τα δικα σου τα γενεθλια.  Και, τωρα πια, που επαθα κι εμαθα, τον ενα χρονο ακομα που σε κερδισα κοντα μου.  Γιατι μεγαλωνεις.  Μαζι με μενα, μεγαλωνεις και συ.  Και τωρα πια, το εχεις καταλαβει.

Πηγα προχτες στην εφορια να τελειωσω επιτελους με κεινα τα γραφειοκρατικα, και η κοπελιτσα που με εξυπηρετουσε, σηκωσε απορημενη το κεφαλι και με ρωτησε: ποτε εχει γεννηθει ο μπαμπας σας;  Τοτε που βλεπεις, της λεω, 28η Οκτωβριου του 40.  Να τον χαιρεστε, μου ειπε το κοριτσακι, κι οι γυρω κουνησαν το κεφαλι τους.  Αυτοι δεν ξερουν πως σε χαιρομαι.  Ακομα κι αν μου κανεις ωρες ωρες δυσκολη τη ζωη με τα χουγια σου, σε χαιρομαι.  Γιατι -οπως λεει και το καμαρι μου- ειμαι εικονα και ομοιωση σου.  Και για κατι ακομα.

Εμαθα απο μικρη να γιορταζω γενεθλια με την επετειο του ΟΧΙ.  Πιο σωστα, εμαθα να γιορταζω γενεθλια με την εναρξη ενος πολεμου.  Κι εμαθα ετσι, πως η ζωη τραβαει τους δικους της τους ρυθμους, και δε χαμπαριαζει απο πολεμους και καταστροφες.  Η ζωη εξακολουθει να κυλαει, να δημιουργει και να καταστρεφει, ασχετα με το τι κανουν οι πολιτικοι κι  οι στρατηγοι αυτου του κοσμου.  Ενα μωρο γεννηθηκε οταν χτυπουσαν οι σειρηνες του πολεμου, κι αυτο το μωρο, κατουρησε μαζι με τις πανες του, ολη την καταστροφη που θα φερνε ο πολεμος.  Κι εκεινο -ενα απο κεινα- τα μωρα, ησουν κι εσυ.

Λες τελευταια οτι εκανες τζακ ποτ στη ζωη σου.  Γεννηθηκες με την πεινα, και με αυτη θα πεθανεις.  Ομως εσυ δε τη φοβασαι, γιατι την εζησες στα πρωτα σου τα βηματα και την εχεις κιολα νικησει.  Και ξερω πως δε φοβασαι για σενα, αλλα για μας.  Αλλα τωρα, εγω ξερω.  Η ζωη θα συνεχισει, ακομα κι αν γυρω μου βαρανε οι σειρηνες του πολεμου.  Ισως ειναι το πιο πολυτιμο απο οσα μου χεις μαθει.  Και μου χεις μαθει πολλα.

Τωρα, που χουμε απομεινει οι δυο μας, σε μια ζωη που επιμενει να συνεχιζεται κοντρα στον πονο και την απωλεια, θελω να γιορτασω τα γενεθλια σου ακομα περισσοτερο.  Με μεγαλη, καινουργια σημαια στο μπαλκονι.  Που για μενα θα λεει μονο ενα πραμα, και θα το ξερω μοναχα εγω: Η ζωη συνεχιζεται, κι ανεμιζει στο Σαββατιατικο αερα, κοντρα σε πολεμους και καταστροφες.  Το μωρο που γεννηθηκε με τους ηχους των σειρηνων, εφτιαξε μια οικογενεια, εζησε μια ζωη με τον ανθρωπο που αγαπουσε, και τωρα απομεινε να απολαμβανει τις φροντιδες του ανθρωπου που γεννησε.  

Κι ελπιζω να μπορω να στις προσφερω τουτες τις φροντιδες, για χρονια ακομα πολλα....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012 3:52 πμ  9 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012 

Εμεις κι η ανεργια. Μερος πρωτο.

Οταν βρισκεσαι ανεργος μετα απο εικοσιτρια ολοκληρα χρονια, η αληθεια ειναι οτι σουρχεται καπως.

Οταν ενα ζευγαρι βρισκεται ανεργο ταυτοχρονα, η αληθεια ειναι οτι του ρχεται ντουβρουτζας.

Ενα μηνα μετα το ντουβρουτζα λοιπον, μπορω επιτελους να τον αναλυσω.

Λοιπον, τις πρωτες μερες δεν εχεις καταλαβει ακριβως τι εγινε.  Για την ακριβεια, νομιζεις οτι εισαι σε αδεια.  Κι επειδη εισαι σε αδεια, κι οι αδειες κρατανε λιγο, τρεχεις.  Τρεχεις να κανονισεις οτι εκκρεμοτητες εχεις με δημοσιες υπηρεσιες, ασε που αν δεν ειχες αποκτας, να πας στον οαεδ, αυτος να σε στειλει στην τραπεζα, να ξαναγυρισεις στον οαεδ, να κανεις τα χαρτια σου, κι ουτε που καταλαβαινεις τι κανεις και γιατι.  Εξαλλου, στα εικοστρια χρονια, εχουμε τρεξει κι οι δυο στον οαεδ ενα εκατομμυριο φορες για αλλους, δε μας εκανε κι εντυπωση...  Χουζουρευεις το πρωι με την ησυχια σου, πας για ψωνια, κανεις τις δουλειες σου, γυριζεις σπιτι, μαγειρευεις, δε σε νοιαζει τι ωρα θα κοιμηθεις το βραδι, πας για καφε με φιλους... Κανονικα, οταν εχεις αδεια, δεν εχεις λεφτα να πας για καφε με φιλους, ποσο μαλλον για μπυρες τις Παρασκευες -γιατι εισαι απληρωτος- αλλα αμα εχεις απολυθει κι εχεις αποζημιωθει και γερα (σχετικο κι αυτο, διοτι ζουμε στη χωρα της φαιδρας πορτοκαλέας και της ακομα φαιδροτερης κυβερνησης, αλλα τελος παντων, λεφτα εχεις), μπορεις να το κανεις. Και μεις εχουμε απολυθει.  Ασχετο που ακομα δε τοχουμε καταλαβει.

Στον οαεδ επισης, ανακαλυπτεις οτι μπορει να εκανες ανελλιπως το μπακαλογατι επι δυο δεκαετιες, αλλα επειδη η μεση σου ειχε την κακη ιδεα να διαλυθει τη χρονια που τελικα απολυθηκες, κινδυνευεις να μην παρεις το επιδομα ανεργιας γιατι δεν εχεις αρκετα ενσημα.  Ανακαλυπτεις ομως κι ανθρωπους που δειχνουν πραγματικο ενδιαφερον, και σε ενημερωνουν, και κανουν οτι μπορουν ωστε να το παρεις εστω κι οριακα.  Γιατι τη μεση σου στο μπακαλικο τη διαλυσες στο κατω κατω.  Και δε τη διαλυσες κανοντας τεμεναδες (οπου ενδεχομενως δε θαχες απολυθει κι ολας).

Μετα τις δεκαπεντε, εικοσι μερες, αρχιζεις να καταλαβαινεις τι παιζει.  Συνηθισμενοι κι ολας απο τις αδειες των πολυ δεκαπεντε ημερων, κι απολυμενοι αμεσως μετα την αδεια μας, αρχισε η ξεκουραση να μας καθεται βαρια.  Ξυπνας ενα πρωι και συνειδητοποιεις οτι απλα δεν εχεις δουλεια να πας.  Υποθετω σε αυτο το σημειο σε πιανει και καποια νοσταλγια για τον εργασιακο χωρο που περασες τοσα χρονια ή για τους συναδελφους σου, αλλα οταν ο εργοδοτης σου εχει καταφερει να μη μπορεις να πεις ουτε το ονομα του χωρις να σουρθει να ξερασεις, αυτο το αποφευγεις.  

Ειναι λοιπον το σημειο που παθαινεις τον πρωτο πανικο.  Λες στον εαυτο σου "ειμαι ανεργος" (ακομα χειροτερα, κοιτας και το καμαρι σου και λες "ειμαστε ανεργοι") και ψαχνεις το εφεδρικο σκοινι της μπουγαδας για να κρεμαστεις.  Τα λεφτα της αποζημιωσης μπορει να φτανουν (μπορει και οχι, μην ξαναλεω τωρα για τις φαιδρες πορτοκαλιες και γινω φαιδρη και γω), αλλα εισαι ανεργος, εχεις περασει τα σαραντα, και εχεις παρεα αλλο εναμισι εκατομμυριο που ψαχνει το ιδιο πραγμα με σενα: δουλεια.  Πανω κατω τις πιθανοτητες του τζοκερ δηλαδη.

Στη φαση αυτη, αρχιζεις να ψαχνεσαι.  Ο χασαπης θα παει να παρει το διπλωμα του χασαπη, αυτο που ηταν απαραιτητο για δυο δεκαετιες που δουλευε σα χασαπης.  Ωραια.  Στη σχολη της νομαρχιας που πηγαμε, μας ειπαν για εναμιση χρονο αναμονη.  Τους ειπαμε οτι ο χασαπης εχει καταθεσει αιτηση μεσω του εργοδοτη του, προ τριετιας.  Καλη κι εξυπηρετικη κοπελα, βρισκει το φακελο του --πρωην- εργοδοτη, βγαζει την αιτηση, την βαζει στο επομενο γκρουπ εκαπαιδευσης.  Ο χασαπης εξασφαλιζει την επιμορφωση και το χαρτι του.  Αυτος εξασφαλιζει το χαρτι του, και μαλιστα δωρεαν, να δω τι θα κανω εγω ο χαρτογιακας τωρα...

Για μενα το χαρτογιακα δεν υπαρχει τιποτα δωρεαν.  Τα λογιστικα που ηξερα προ εικοσαετιας εχουν εκτοξευτει στο διαστημα, κι αρχιζω να αναζηταω σεμιναρια επιμορφωσης, ελπιζοντας οτι θα τα χρηματοδοτησει ο κυριος οαεδ απο το επιδομα της ανεργιας μου.  (Αυτο ειναι μια αλλη τραγικη ιστορια. Εγω κι η Ξυνη.)

Σημερα κλεινουμε ενα μηνα ανεργοι.  Το ελληνικο δημοσιο εξακολουθει να μας απασχολει full time (κατι στην εφορια για το μπαμπα μου, κατι στο υποθηκοφυλακειο, ολο κατι εχουμε να κανουμε τα πρωινα).  Ακομα εχουμε εξασφαλισμενα τα προς το ζην, και κοιταμε το μελλον με επιφυλαξη απο τη γωνια.  Σκεφτομαστε οτι για πρωτη φορα μετα απο εικοσι χρονια, η δευτερη μερα του χρονου, αν ερθει δηλαδη και αποδειχτει οτι οι Μαγιας απλως ξεμεινανε απο μαρμαρο οταν φτιαχνανε το ημερολογιο τους, θα μας βρει σαν ανθρωπους στο σπιτι μας, κι οχι σαν ζομπι που εχουνε δουλεψει ενα δεκαεξαωρο σε καποια απογραφη.  

Και ξεκιναμε να παιξουμε τους φοιτητες.  

Εγω καλου κακου, εχω καβατζωσει ενα ρολο μπουγαδοσκοινο παντως....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012 2:18 πμ  6 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012 

Το παραμυθι του μπακαλη...

3013-Κώστας_Χατζηχρήστος-Μπακαλόγατος.jpg

Μια φορα κι ενα καιρο ητανε ενας μεγαλομπακαλης.  Κι ειχε στη δουλεψη του μπολικα μπακαλογατιά.  Καποια απο αυτα λιαζοντουσαν στην πορτα του μαγαζιου, καποια κουλουριαζονταν μπροστα στον παγκο, τα πιο πολλα ομως, ήτανε κλεισμενα στην αποθηκη και κυνηγαγαν τα ποντικια.  Περναγε ο καιρος, κι ολα τα γατιά ητανε ησυχα κι η δουλεια στο μπακαλικο κυλουσε... 

Υστερα, ηρθε η κριση.  Κι επεσε η δουλεια, κι ο μπακαλης αποφασισε οτι τα γατια τρωγανε πολυ.  Κι ετσι τους μειωσε το φαγητο.  Και σαυτα που λιαζοντουσαν στην πορτα του μαγαζιου, κι ολο παιρνανε κανα μεζε απ τους περαστικους, και στα αλλα που κουλουριαζοντουσαν μπροστα στον παγκο, κι ολο κατι τα φιλευαν οι πελατες, και στα αλλα στην αποθηκη που κυνηγουσαν τα ποντικια... Στην αποθηκη ακουστηκαν κατι νιαουρισματα, αλλα ολα τα γατια συνεχισαν να κυνηγαν ποντικια.  Κι αφου ολα πηγαιναν ρολοι, ο μεγαλομπακαλης αρχισε να ξεχναει και να τα ταισει.  Περναγε ο καιρος, και τα γατια αρχισαν να νιαουριζουν νευριασμενα.  Ο μεγαλομπακαλης βουτηξε κανα δυο απο κεινα της αποθηκης που κανανε πολυ φασαρια και ταπνιξε στον κουβα.  Αλλα παλι αταιστα τα αφησε...

Τα γατια μαζευονταν εξω απο το παραθυρο του μεγαλομπακαλη και κανανε συναυλια καθε νυχτα.  Ο μεγαλομπακαλης εχασε τον υπνο του και νευριασε πολυ.  Επνιξε κανα δυο ακομα στον κουβα, αρχισε να τους πεταει που και που κανενα χαλασμενο σαλαμι, αλλα καθε τοσο τα γατια δωστου εξω απο το παραθυρο να νιαουριζουν.  Ο μεγαλομπακαλης νευριασε.  Εστειλε ενα μεγαλο γατο κατω στην αποθηκη, να βοηθησει τα γατια στη δουλεια τους.  Ητανε χρονια μπακαλης, κι ηξερε τα κολπα.  Ο μεγαλος γατος, ειδε ποια γατια λειπανε το βραδυ, και το πε του μεγαλομπακαλη.  Κι αυτος τα πνιξε κι εκεινα στον κουβα...

Τα μπακαλογατια τωρα εχουνε τρομαξει κι ειναι ησυχα.  Μεχρι να ξαναμεινουνε αταιστα, η μεχρι να ξεφυγουν απο το μεγαλο γατο... Μα και παλι, ο μεγαλομπακαλης, ξερει το κολπο για να τα κανει να σωπασουν.  Διπλα του τον εχει τον κουβα...

Τα ποντικια στις αποθηκες του πολλαπλασιαζονται επικινδυνα....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012 0:38 πμ  1 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012 

Τηνιακοι συνειρμοι...

DSC_0026.jpg

Τότε σήκωνες το βλέμμα

μες στα κλαμματα θολο

και στο ρουχο σου εσταζε αιμα,

πληθος αιμα ελληνικο.

Με τα ρουχα ματωμενα

ξερω, εβγαινες κρυφα,

να γυρευεις εις τα ξενα

Αλλα χέρια δυνατά

Αλλος σου κλαψε στα στήθια

αλλα ανασαση καμμια

αλλος σου ταξε βοήθεια 

και σε γέλασε φρικτά

Αλλοι, ωιμέ, στη συμφορά σου

όπου εχαίρονταν πολύ

"σύρε να βρεις τα παιδιά σου,

συρε" λεγαν οι σκληροι....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012 2:23 πμ  6 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012 

Να φυγω...

Δυσκολοι καιροι, και θα μου πεις, σιγα το νεο.  Ειναι εποχες που ολοι μας περναμε ζορια.  Ετσι η αλλιως.  Ζορια παντως...

Τα τελευταια δυο χρονια, ολα τα ζορια πεσανε μαζι.  Οικονομικα, οικογενειακα, επαγγελματικα.  Λες και τα αστρα βαλθηκανε να κανουν κωλοτουμπες κι ο Ερμης απο αναδρομος να γινε αμφιδρομος, μονοδρομος, κωλοδρομος, ξερω γω τι..

Δυο χρονια αλωνισα τα νοσοκομεια, τις εκκλησιες και τα νεκροταφεια, μετραγα και ξαναμετραγα κουκια που δεν βγαινανε, ξεχασα πως ειναι να βγεις με τους φιλους σου για καφε, γιατι ξεχασα να το σκεφτω, αλλα και να το σκεφτομουνα τα κουκια δε βγαινανε ειπαμε, και μετα δε βγαινανε κι οι χρονοι, δυο παππουδια μοναχα και που να τα αφησεις, δυο σπιτια να κουμανταρεις, μια δουλεια κι ενα κεφαλι....

Να φυγω.

Τα βαλα κατω, στον κορακα, δε θα πληρωσω τη δοση της εφοριας, δε θα φαω ρε φιλε μια βδομαδα, αλλα θα φυγω.  Πρεπει να φυγω.

Μπαινω και κοιταω τις προσφορες στο booking. com , πολυ καλο και να το ξερετε, βρισκω ξενοδοχειο στην Τηνο με 60 εβραιους τις δυο βραδιες, μια χαρα, που πας μωρη τρελλη, τον παππου που θα τον αφησεις;  Την αλλη μερα κανω διαπραγματευσεις, ποιος θα ειναι εδω για τον παππου, ποιος θα ειναι εδω για τα σκυλια, ποιος θα ναι εδω για το ενα και για το αλλο, παιρνω το οκ, ξαναμπαινω, σιγα μη με περιμενανε, βρισκω αλλη προσφορα, 46 εβραιους οι δυο βραδιες σε πανσιον, μια χαρα.  Να κλεισω τα εισητηρια.  Εγκεφαλικο.  Δυο ανθρωποι και μια μηχανη, να παμε και ναρθουμε, 170 εβραιους με το συμβατικο το καραβι.  Καλε δε θελουμε να το αγορασουμε, να μας μεταφερει θελουμε.  Να παμε μηπως καπου οδικως;  Οχι, γιατι οποιο μερος προσεγγιζεται οδικως, βαραει ανηλεως τη διαμονη, κι υστερα το καμαρι μου ξυνεται να παμε φετος στην Τηνο.  Εδω που τα λεμε και γω ξυνομαι.  Προληπτικια γαρ, μια χρονια δεν πηγαμε να αναψουμε τη λαμπαδα του, και πηγαμε στο χειρουργειο να μας βαλουνε λαμες και βιδες (χωρια κεινες που μας λειπουν στο μυαλο, αυτες λειπουν ακομα).

Και να, που τωρα ειναι ολα κανονισμενα.  Και μενα το μυαλο μου εχει κολλησει εκει.  Να φυγω.  Εστω και για τρεις μερες (τοσο μπορω να αφησω παππουδες και σκυλια), να φυγω.  Και τουτο το ταξιδι νομιζω πως θα αρχισει απο την ωρα που θα ξεκινησω να παω στο λιμανι. Και θαναι μεγαλο.  Τοσο οσο χρειαζεται για να φυγω.  Απ ολα.  Εστω και για μια αναπνοη.  

Γιατι, ζεις χωρις αναπνοη;

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012 3:11 πμ  7 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012 

του μεταναστη...

Το ποιος αποφασισε να βαφτισει μια επιχειρηση "σκουπα" κατα των μεταναστων, Ξενιο Δια, δε το γνωριζω.  Και δε θελω να το μαθω κι ολας, εχω αρκετους φιλους με αρρωστημενη φαντασια, δε χρειαζομαι κι αλλους.  Επισης, το γιατι αυτη η επιχειρηση επικεντρωνεται σε μελαψους εως πολυ μελαψους χωρις να αγγιζει τη μαυρη φυλη, παλι δε το γνωριζω.  Ισως προκειται για ενα ειδος ρατσισμου στο ρατσισμο, ή ισως οντως οι της μαυρης φυλης να βρισκονται εδω νομιμα.  

Αυτο που γνωριζω, ειναι οτι εχει ξεκινησει ενας πολεμος μεταξυ ιθαγενων, για τους καλους μεταναστες και τους κακους ρατσιστες, και το αναποδο, και γινεται το μαλε βρασε.  Και διαβαζοντας εδω ενα πολυ ενδιαφερον αρθρο, σκεφτηκα να το σχολιασω.  Και θα το σχολιασω εδω, στο σπιτι μου, γιατι αντιμετωπιζω το εξης προβλημα: Ως υποστηρικτρια της "σκουπας", θεωρουμαι αυτοματως κακια ρατσιστρια χρυσαυγιτισσα ουουου 666, βρισκομαι απευθειας στη θεση του υπολογου, και πρεπει να απολογηθω.  Και γω δε θελω να απολογηθω.  Να σχολιασω θελω, και ει δυνατον, να κανω και διαλογο σε πολιτισμενα πλαισια, πραγμα που ακομα δεν εχω καταφερει.  

Διοτι ολα σωστα, και πολυ συμφωνω, ηταν πολυ αυτοι που εκμεταλλευτηκαν τους μεταναστες σε τουτη δω τη χωρα.  Απο την εποχη του "δηλωσε τον Αλβανο σου για να τον νομιμοποιησεις" κατι σα το νομο Τριτση για τα αυθαιρετα δηλαδη, που κανεναν δε ειχε ενοχλησει, και παιζοταν και στην τηλεοραση με κρατικη επιχορηγηση, μεχρι τις ορδες μελαψων εργατων που συνανταω καθε πρωι στο δρομο, που περιμενουν το φορτηγακι του εργολαβου "να διαλεξει".  Απο τα αθλια υπογεια του Αγ. Παντελεημονα που νοικιαστηκαν, τις ρωσιδες που ξεσκατιζαν -κι ακομα ξεσκατιζουν οσο φτανει η συνταξη- τους παππουδες που εμεις βαριομαστε να ξεσκατισουμε, τα πορνεια που γεμισαν φρεσκο αιμα για ολα τα γουστα...  Κι ετσι, στην Ελλαδα, μεροκαματο θα βρεις σιγουρα, ελα κι εσυ, κι ηρθανε ολοι, και μετα μεροκαματο δεν εβρισκε κανεις κι ησυχασαμε.  Και γεμισε η Αθηνα, μεταναστες που μαζευουνε σιδερικα απο τα σκουπιδια, κι αμα δε βρουνε στα σκουπιδια ξηλωνουνε και καμμια σιδερια απο καπου, τι να κανουνε κι αυτοι, κι αλλους που κλεβουνε αλυσιδες απο το λαιμο της γιαγιας, ακομα και τις σακουλες απο το σουπερμαρκετ και το ταπερακι με το φαγητο της αλλης μεταναστριας που ξεκινησε χαραματα να παει να βγαλει το μεροκαματο που καταφερε να βρει.. 

Το προβλημα ειναι οτι σε τουτη τη χωρα, σε τουτη την πολη, δε ζουνε μονο αυτοι οι λαθρορατσιστες..  Ζουνε και κατι αλλοι, που αρχικα κανενα προβλημα δεν ειχαν με τον ξενο στο διπλανο διαμερισμα, αλλα ξαφνικα βρεθηκαν να ζουν σε μια πολυκατοικια με νομους Αφγανισταν, και πολιτισμο Πακισταν... Και καποιοι απο αυτους να δεις, δεν ειναι καν Ελληνες, μεταναστες ειναι κι αυτοι, που ηρθανε εδω για να φτιαξουνε ενα καλυτερο αυριο.  Κι αυτο το καλυτερο αυριο το ειδαν να γκρεμιζεται σε μια πολη που επικρατει πια ο νομος του ισχυρου, που οι περισσοτεροι και πιο οργανωμενοι κανουν κουμαντο, που οι γειτονιες ειναι γκετο, κι αναλογα με το χρωμα σου μπορεις να κινηθεις σε συγκεκριμενα οικοδομικα τετραγωνα και να εισαι ασφαλης.. Αυτοι οι αλλοι, που ζητανε να ξαναγινει η Αθηνα πολη της Ελλαδας, μην πω της Ευρωπης και γελασουνε τα κατσικια απο τα χασαπικα, αποκτησανε ξαφνικα τη ρετσινια του ρατσιστη, και χασαν το δικαιωμα να μιλανε πια... Αυτοι οι αλλοι, πρεπει να μαθουν να ζουν με νεες συνθηκες, με κανονες υγιεινης Μπαγκλαντες στα διπλανα τους διαμερισματα, και εθιμα Πακισταν οπου το να ξυλοφορτωνεις τη γυναικα σου τρεις φορες τη μερα ειναι νομος, και το νομο του κρατους που μενουμε τον εχουμε χεσμενο.. Κι οσο ολοι κοπτονται για τα δικαιωματα των μεταναστων, και το απανθρωπο των επιχειρησεων σκουπα σε ανθρωπινες ψυχες, κανεις ποτε δε μιλαει για αυτους τους αλλους.  

Γιατι αυτοι ειναι ρατσιστες...


Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012 10:01 μμ  4 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Κυριακή, 5 Αυγούστου 2012 

απο τον καραμπελια στο μιχαλολιακο

Υπηρξα νιατο οργισμενο, απο κεινα τα παιδια που στις πορειες πηγαινανε παραλληλα με το πεζοδρομιο, παραλληλα με την περιφρουρηση, κι ερχοντουσαν μουρη με μουρη με τις αυρες των ματ και τα δακρυγονα...

Μιση μεριδα ημουνα, δεν ημουνα και για πολλα, εθελοντρια στο βιβλιοπωλειο του Ελευθερου Τυπου και δακτυλογραφησεις για τη Ρηξη, καμμια φορα με στελνανε να βοηθησω και στα γραφεια του Αμφι -που γνωρισα ανθρωπους που αγαπησα και με αγαπησαν πολυ, και ποτε μου δε θα τους ξεχασω- κατεβαινα στις πορειες κοντρα σε ολους, δυο φορες με εσωσε ο Καιν καλη του ωρα, αλλα εγω εκει, νιατο οργισμενο 18 χρονων να θελω να μαι μεσα σε ολα, και τελικα μεσα σε τιποτα δεν ημουνα, αμα δεν ητανε ο Παναγιωτακης και κατι αλλοι, ουτε που θαμουνα εδω για να σας γραφω δηλαδη...

Τοτε το αντιπαλον δεος ηταν οι κνιτες.  Ο υπαρκτος σοσιαλισμος.  Η πλυση εγκεφαλου κι ο δογματισμος.  Και -φυσικα- το κρατος.  Αυτο που μαθαμε απο τα παντα μας να το βλεπουμε σαν εχθρο, σα το μπαμπουλα του παραμυθιου, και τον κακο Ιμπραημ Εφεντη που επρεπε με καθε τροπο να τον ξεγελασουμε και να τον κλεψουμε.  Καταλοιπα θα μου πεις.  Οκ εμεις τοτε θελαμε να το διαλυσουμε.  Ονειρα θα μου πεις.

Σχεδον τριαντα χρονια μετα, τα παλικαρια του Καραμπελια εχουνε ξεφτισει, αλλοι αριστερα κι αλλοι αριστεροτερα, το παραμυθι εχει ξεφτισει, και οι μονοι που εχουνε πραγματικα διαλυθει ειμαστε εμεις... Εμεις,που ζουμε στην ιδια πολη που μοιραζαμε καποτε τη Ρηξη και το Αντι, μεγαλυτεροι και πιο κουρασμενοι, εχοντας δει το Κρατος να καταρρεει και να ανασταινεται εκατο φορες, να γινεται ενα ζομπι που προσπαθει να διατηρηθει, εχοντας δει τους Ελληνες να ξεσηκωνονται και να ξαναλουφαζουν εκατο φορες, εμεις κουρασμενοι, απογοητευμενοι, νικημενοι χωρις να ξερουμε τι ειναι τουτο που τελικα μας εχει νικησει...

Ζουμε στην ιδια πολη που ζουσαμε τοτε, αλλα τιποτα δεν ειναι ιδιο πια... Ζουμε στην ιδια πολη, αλλα δε μπορουμε πια να κυκλοφορησουμε οπως τοτε, η Βικτωρια, η Καννιγγος, η Βαθης, η Ομονοια εχουνε γινει γκετο, κι απεναντι μας δεν εχουμε πια τους Κνιτες που χαμε καποτε.  Και μεις δεν ειμαστε τα οργισμενα νιατα πουμασταν καποτε.  Βολευτηκαμε, συμβιβαστηκαμε, δουλεψαμε και φτιαξαμε το δικο μας αυριο μεσα στο συστημα που πολεμουσαμε. Κι αυτο το δικο μας αυριο, ειναι που τωρα ξεπουλιεται στις Ευρωπες, κι αυτοι οι δικοι μας γεροντες ειναι που σφαζονται για μια πετσοκομμενη συνταξη στον Αγ. Παντελεημονα, κι αυτη, η δικη μας πολη ειναι που τελει υπο κατοχη..

Κι ειναι πολυ στενο το οριο απο τη μια πλευρα στην αλλη...

Αυτα τα οργισμενα παιδια του Καραμπελια, οσα δεν πηγανε αριστερα, κι ακομα πιο αριστερα, οσα μεινανε εκει, στο κεντρο, αρχισαν ξαφνικα να πηγαινουν ασυναισθητα δεξια.  Κι ακομα πιο δεξια.  Αυτα τα παιδια του 80 ειναι τα παιδια του 11, που ζητανε την επιστροφη ενος χαμενου ονειρου και μιας πατριδας που καποτε απαρνηθηκαν.. 

Απ τον καραμπελια στο μιχαλολιακο, ενα βημα δρομος....

και δεν ξερω γιατι, αλλα φοβαμαι οτι η απογοητευση ιδια θα ειναι...

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Κυριακή, 5 Αυγούστου 2012 3:23 πμ  3 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012 

Το τραμ το τελευταιο...

Λιγο μετα την πλατεια Αττικης, υπαρχει ενα στενάκι καθετο στην οδο Λιοσιων, η οδος Βεργας...  

Στη γωνια υπαρχει ενα παλιο νεοκλασσικο σπιτι, χρονια τωρα ρημαγμενο, ενα απο τα πολλά που υπαρχουν στην περιοχη, απομειναρια αλλων εποχων και μιας αλλης Αθηνας.  Το σπιτι του Μιχάλη του Σουγιουλ...  Το σπιτι οπου εζησε, μεγαλωσε τις κορες του, και δημιουργησε τραγουδια που ακομα σιγοτραγουδαμε με χαμογελο.  Το τελευταιο διαστημα, καποιος αρχισε να αναπαλαιωνει το σπιτι, και χαζα σκέφτηκα οτι να, αναγνωρισαν ενα κομματι πολιτισιτικης κληρονομιας τουτης της πολυπαθης περιοχης, καποιοι αποφασισαν να σωσουνε τουτο το νεοκλασσικο μαζι με τις αναμνησεις που κουβαλα μαζι του.. Η αναπαλαιωση προχωρουσε, το σπιτι αποκτουσε σιγα σιγα την ομορφια και την αρχοντια μιας αλλης εποχης... Και τωρα η αναπαλαιωση τελειωσε:  Ολοκληρωθηκε με το μεγαλο και παραταιρο κοκκινο λαμπακι πανω απο την αρχοντικη του εισοδο,  Ακολουθωντας τη μοιρα των διπλανων του σπιτιων, εγινε κι αυτο ενας ανακαινισμενος οικος ανοχης.. 

Το προσεξα σημερα, κι εφυγα με μια γευση πικρη στο στομα.

Λιγο σα να ακουγα καπου μακρια τον ηχο απο ενα καμπανακι να χανεται, προς τα πανω, προς τα στενα της Κυψελης που αφησε την τελευταια της πνοη η Σπεραντζα, και λιγο πιο πανω, πανω απο τις κεραιες των πολυκατοικιων, σε οτι εμεινε απο τον αττικο ουρανο και κεινη  την παλια Αθηνα...


Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012 9:05 μμ  7 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012 

Back to the 70s... Για μπανιο με το πουλμαν.

Μια βδομαδα αδεια πηραμε, και λυσσαξε να φυσαει.  Ειχαμε πει να κανουμε κανα μπανιο, αλλα ο καυσωνας αργησε στο ραντεβου, και για να πας στην παραλια επρεπε να φορας κρανος μη τυχον και σουρθει καμμια ξαπλωστρα για καπελο.  Ποτε θα ξελυσσαξει;  Μετα την Πεμπτη ειπε ο κυριος του καιρου.  Ωραια, την Πεμπτη κανονισαμε να παμε τα σκυλια για μπανιο, μετα ο καιρος αλλαξε γνωμη αλλα στον κυριο του καιρου δε το ειπε, και ετσι την πεμπτη καταζεματιστηκαμε να τρεχουμε μες στον ηλιο με δυο σκυλους καθαρους και μυρωδατους, ενω εμεις καταιδρωναμε και σκυλοβρωμουσαμε.  Τελειωσε αγαπη μου, αυριο θα παμε για μπανιο.

Να πας για μπανιο, με ενα αμαξι που η ασφαλεια του εχει αγγιξει επικινδυνα το μηνα χαριτος, τα λαστιχα του εχουν αγγιξει επικινδυνα το σημειο μηδεν, και τη βενζινη στα ορη στα αγρια βουνα, οντας κι εναμιση μηνα απληρωτος (γιατι εισαι μαλακας, δουλευεις στο βεροπουλο), ειναι ενα θεμα.  Γιατι αντε και τα πρωτα δυο τα παραβλεπεις, το τριτο δε γινεται.  Ναι, αλλα εγω θελω να παω για μπανιο.  

Η λυση λοιπον, ηρθε με το τουριστικο γραφειο της περιοχης.  Πεντε εβραιους το κεφαλι, μπανιο στον ωρωπο.  Τεσσερα κι ενενηντα πεντε ειναι το εισητηριο του κτελ, πεντε εβραιοι μια χαρα μου ακουγεται.  Αγαπη μου, αυριο θα παμε για μπανιο με το πουλμαν.  Οι μαναδες μας που μας πηγαινανε οταν ειμαστε μικρα, κατι ξερανε.  Παιρνω τηλεφωνο στο γραφειο, μου απανταει μια κυρια που μαλλον βαριοτανε, απο που θα σας παρουμε μου ειπε, ουτε ονομα ουτε τιποτα, α καλα, βλεπω αυριο να μοιραζω κουτουλιδια σκεφτηκα.  Και πρωινα.  Εννια παρα δεκα θα εφευγε το πουλμαν.  

Εννια παρα πεντε, δυο αγγουροξυπνημενοι με μια τσαντα να με το συμπαθειο, εχουνε βγει στη λεωφορο.  Κατεβαινει πουλμαν, κι η στραβη παει να μπει.  Ευτυχως ο ανοιχτοματης βλεπει το ονομα του γραφειου, που πας βρε ζωον, α συγγνωμη, φευγει ο πουλματζης, βαζω μπρος την αλανθαστη μεθοδο "αναβω τσιγαρο" μεχρι να κανω δυο τζουρες κατεβαινει αλλο πουλμαν κι ειναι το δικο μας.   Μπαινουμε.

Το πουλμαν ειναι σχεδον αδειο, κατι κυριες στα πρωτα καθισματα πισω απο τον οδηγο, που να κατσουμε, παμε εκει που εχει παραθυρο, εγω ηθελα γαλαρια, αλλα οπως σωστα ειπε το καμαρι μου, η γαλαρια θελει παρεα, και δεν παμε εκδρομη με το σχολειο ηλιθια, για μπανιο με το πουλμαν παμε.  Παλουκωσου. 

Παλουκωνομαι.  Πεντακοσια μετρα πιο κατω, σταματαμε, περνουμε κατι αλλες κυριες, ενα παππου που μολις καθισε εβγαλε την πλαστικη παντοφλα και βολεψε το ποδαρι του στο μπρατσο του μπροστινου καθισματος, μια κυρια πρεπει νατανε του γραφειου γιατι μας χαιρετησε, ξαναξεκιναμε.  Κανουμε ενα τουρ σε ολα τα στενα της περιοχης, παιρνουμε κυριες και κυριους, και εναν παππου με μια γιαγια με τις εγγονες τους, μαζευομαστε καμμια εικοσαρια, και επιτελους βγαινουμε εθνικη οδο... Ο πουλματζης εχει βαλει ραδιο, το οποιο στις εννιαμιση (γιατι μιση ωρα κανουμε γυρω γυρω) αποφασιζει να πει ειδησεις.  Με το που αρχιζει, βαζουν τα παππουδια τις φωνες, κλεινει το ραδιο, μπαινει cd.  Πλουταρχος.  Η χαρα της εκδρομης.  Ελεγα μηπως μας μοιρασουνε τιποτα χαρτομαντηλα, αλλα με πεντε εβραιους εισητηριο δεν ειχα και πολλες απαιτησεις.  Δε μας μοιρασανε τελικα. 

Η διαδρομη κραταει μια ωρα, περναμε κι απο τα διοδια, οι εγγονες μιλανε με τη μαμα στο κινητο, η γιαγια κι ο παππους τις μαλωνουν, μην απασχολεις τη μαμα δουλευει, δυο καθισματα μπροστα μου καθονται δυο κυριες κι εχω μαθει ολα τα νεα της γειτονιας τους, μονο που δεν ξερω απο ποια γειτονια ειναι, φτανουμε, μας ξεφορτωνουνε.  Αγορια και κοριτσια, αναχωρηση σε δυο ωρες, καλες βουτιες.  Μια χαρα, περασαμε τις κοκκινες ξαπλωστρες, την ταβερνα ο φαρος που χε βγαλει τα τραπεζακια της στην παραλια κι αμα ηθελες να κατσεις επρεπε να ενωσεις δυο τραπεζακια μαζι και να ξαπλωσεις ετοιμος για χειρουργειο, βρηκαμε μια ακρη, ωραια θαλασσα, εκανες δυο βηματα και ησουνα στα απατα, καθομαστε εξω και κρυουλιαζαμε και μας λεγανε οι γιαγιαδες απο τα βαθια, μπειτε καλε θα καειτε, που να σου καει η συνταξη, ειμαι σε κρισιμη ηλικια για εμφραγμα, εσυ την περασες.  Καναμε το μπανιο μας, μετα κατσαμε στον ηλιο να στεγνωσουμε, γιατι που ναπας με το βρακι βρεμενο, οι γιαγιαδες οργανωμενες μουλιασανε δυο ωρες στο νερο και μετα χρησιμοποιησαν το συστημα "κρατα μου μαρικα την πετσετα" και μπηκανε στο πουλμαν στεγνες και κυριες.  Αμε.  

Στο γυρισμο, το προγραμμα ειχε Αννα Βισση "σπανια σε συλλογιεμαι" και αλλα χιτ της εποχης -εκεινης- εμεις ψιλοκουτουλαγαμε, ηρθε η κυρια να μαζεψει τα πενταευρα, μας αφησε εκατο μετρα απο το σπιτι, ωραια ητανε βρε, να το κανουμε κι αυριο.  Μονο που το αυριο ητανε Σαββατο.  Η διαδικασια ιδια, καπως περισσοτερος κοσμος, μια κυρια με τρεις κορες γυρω στην εφηβεια, που πιασανε κατευθειαν τη γαλαρια -ειχανε φρεσκιες τις σχολικες εκδρομες αυτες- η γιαγια με τον παππου και τις εγγονες τους, που αυτη τη φορα ειχανε κουβαλησει ολοκληρο το σπιτι μαζι, κι ο παππους δεν πηγαινε πολυ καλα, δεκα ωρες εκανε να ανεβει να ξεκουβαλησουμε... Αυτη τη φορα αποτελεσαμε αντικειμενο παρατηρησης για τους κατω των εικοσπεντε, κι αντικειμενο συζητησης για τους ανω των εξηντα... Φτανουμε στον Ωρωπο,  με μουσικη υποκρουση, τα mp3 της γαλαριας, συν το προγραμμα δεκαπενταετιας του πουλμαντζη, κατεβαινουμε.  Στεκεται το καμαρι μου λιγο πιο κει απο το πουλμαν, κατεβαινει κι ο παππους, ερχεται μυτη με μυτη με το χαρο με το δρεπανι που κοσμει το μπρατσο του καμαριου μου, κοκκαλο ο παππους.  Μια καμπουρα που ειχε ισιωσε. Τελικα τον φωναξε η γιαγια, πηρε τα ισια του και περπατησε, το καμαρι μου χαμπαρι δεν πηρε, μονο με κοιταγε πουχα κατουρηθει στο γελιο και τουλεγα θα σου πω μετα κι ελεγε που με κοπανησε η ζεστη. Καναμε μπλουμ, μουλιασαμε, καταφεραμε να μην πνιγουμε στο καταβαθο, να τρεχουν να μας σωσουν οι γιαγιαδες με τα καπελακια απο τα βαθια, ολα καλα...

Το συμπερασμα ειναι οτι ναι, θα το ξανακανω.  Γιατι εχει πλακα, γιατι συμφερει και γιατι... μεταξυ μας, οταν πηγαινεις για μπανιο με το πουλμαν, η παραλια μετατρεπεται σε φεστιβαλ κυταρριτιδας, και τις περισσοτερες φορες σε κανει να νιωθεις θεα....


Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012 0:41 πμ  9 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι