Η απολογία ενος καπνιστή. (41)
Ιστοριες με ασπρες μπλουζες και αλλα τρομακτικά.... (36)
Αφιερωμενο στον αγνωστο εξωσυζυγικο εραστη.... (32)
Εγω ποτε να απεργησω; (30)
Κοβοντας το τσιγάρο: βδομάδα πρώτη. (29)
Μεταφορές, παρομοιώσεις, και τα εφτά κακά της... (27)
Του κομμενου λαιμου... (27)
Οι απαραιτητοι αντρες στη ζωη μιας γυναικας: (27)
Μη-κανονικοί... (27)
Happy Deathday to me! (27)

princessofthedawn princess

Το προφίλ μου

Συνήθως μιλούσα μόνη μου και με περνούσαν για τρελλή... Τώρα που τα γράφω απλά σιγουρεύτηκαν...

GreekBloggers.com

SYNC ME @ SYNC
hit counter

Ιστοριες


Φεβρουάριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
2829     

Το πρώτο μου βιβλίο (blogame)
princess ofthedawn: Ολυμπία, εγω εύκολα το πιανα το βιβλίο στα χέρια -κι είχα και...

Κοβοντας το τσιγάρο: βδομάδα πρώτη.
Γιαννης: Γεια σας,είμαι στην 10 μέρα, χρησιμοποιω τα αυτοκόλλητα νικορειτ...

Το πρώτο μου βιβλίο (blogame)
Oly Glowworm: Σαν τίτλο το θυμάμαι ,άλλα όχι δεν το διάβασα ...άλλωστε το...

Το πρώτο μου βιβλίο (blogame)
princess ofthedawn: Γιάννη μας το βιβλίο φυσικα δε το ανακάλυψα εγω... δε θυμάμαι...

Το πρώτο μου βιβλίο (blogame)
princess ofthedawn: Α ο Μανώλης! Γειά σου ρε Μανώλη! (και γω το παθαίνω αυτό με το...

eXTReMe Tracker

  Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013 

50 αποχρωσεις του γκρι -μαρκετινγκ (της βιβλιοκρητικιας)

ΠΡΟΣΟΧΗ:

ΑΝ ΣΚΟΠΕΥΕΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ, ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΑΜΑ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΗΔΗ ΑΓΟΡΑΣΕΙ, ΜΗ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ!  ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩ ΟΛΑ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΩ ΤΗ ΜΑΓΕΙΑ!


Δυσκολοι καιροι.  Πολυς χρονος και λιγα λεφτα, γιαυτο συμβιβαζομαι συχνα πυκνα με τη λυση των e-books που βρισκω δωθε και κειθε (απο τα γνωστα φτηνα μαγαζακια του ιντερνετ). Καπως ετσι, βρεθηκαν στην ηλεκτρονική  βιβλιοθηκη μου οι "50 αποχρώσεις του γκρι", ή για να το πιασω σωστότερα ως προς το αγγλικό πρότυπο οι "50 αποχρώσεις του Gray".  Οι οποίες δεν ήταν ακριβώς 50, αλλά 150 απότι αποδείχτηκε, καθότι το βιβλίο αποτελεί μέρος τριλογίας:  οι 50 αποχρωσεις του γκρι, οι πενηντα πιο σκουρες αποχρωσεις του γκρι, και οι πενηντα αποχρωσεις του γκρι- η απελευθερωση. Τρεις πεντε δεκαπεντε, νατες κι οι εκατονπενηντα αποχρωσεις κατεβασμενες, καθοντουσαν εκει και περιμεναν ποτε θα πεσει το ματι μου απανω τους.  Τελικά, αντι για το ματι, έπεσε το αυτί μου, καθώς συζητώντας με μια φίλη μου είπε οτι το διαβάζει απο τα αγγλικά, και της πρότεινα να της "δανείσω" την τριλογία στα ελληνικα... και μου έδωσε μια ιδέα και για το περιεχόμενο.  Για να δούμε λοιπόν τι λέει το best seller....

Βιβλίο πρώτο:  οι πενήντα αποχρώσεις του γκρι (ή του Grey, μην ξεχνιόμαστε)

Οι κεντρικοί ήρωες μας εμφανίζονται απο τις πρώτες κιόλας σελίδες.  Η εικοσιενός ετών φοιτήτρια, η οποία είναι άβγαλτη και παρθένα, και συγκατοικεί με την καθόλου άβγαλτη και προφανώς καθόλου παρθένα συμφοιτήτριά της, η οποία διαθέτει και την ανάλογη οικονομική άνεση, σε αντίθεση με την ηρωίδα μας (φτωχή πλην τιμία) η οποία εργάζεται parttime για να τα βγάλει πέρα.....  Ο εικοσιεφτάχρονος, σουπερ ντουπερ επιτυχημένος δισεκατομμυριούχος, με τα μαλλιά με τις χάλκινες ανταύγειες και τα γρίζα μάτια, ο οποίος παραδόξως στερείται θεληματικού πηγουνιού.  Σας θυμίζει κατι;  Ναι, και μένα μου θύμισε.  (Έχω διαβάσει τόνους άρλεκιν και νόρα, είχα ένα φίλο που δούλευε στις επιστροφές και μου τάφερνε πάκους πάκους.  Και ξέρετε τι λενε για την αναβροχιά).  

Βεβαίως, επειδή το συγκεκριμένο άρλεκιν -βιπερ νορα (οπως πολύ εύστοχα σχολίασε η Εύη), αναφέρεται στο 2011 και στοχεύει στο γυναικείο κοινό της αντίστοιχης εποχής, είναι κι ανάλογα προσαρμοσμένο. Ο ήρωάς μας έχει βίτσια, μπόλικα βίτσια και βίτσες επίσης, και η ηρωίδα μας καλείται να παίξει λιγάκι την Ο στην ανάλογη ιστορία της reage, και σε καμμια περιπτωση την Ιουστίνη του ΝτεΣαντ, καθώς τα όρια είναι σαφή και πολύ καθαρά -στην κυριολεξία.  Η ερωτευμένη ηρωίδα, αφού φυσικά "γνωρίζει" με τη βιβλική έννοια τον ήρωα μας, και φυσικά τον έχει ερωτευτεί κατακούτελα όπως κάθε άλλο θηλυκό που βρίσκει στο διάβα του -αυτός δεν είναι ήρωας, ο σουπερ φορτε είναι- υποκύπτει στις ορέξεις του, αλλά ο ποπός της παραείναι ευαίσθητος, και προκειμένου να τον προστατεύσει (τον ποπό όχι τον ήρωα), τον παρατάει στα κρύα του λουτρού, κάνει την καρδιά της -αντί για τον ποπο της- πέτρα, και βιώνει την οδύνη του χωρισμού (την οποία προς στιγμήν δείχνει να προτιμά απο την οδύνη της ξυλιάς).  Κι ετσι τελειωνει το πρώτο βιβλίο, κι αν δεν εχεις γαιδουρινό πείσμα σαν και μένα, τελειώνει κι η ιστορία και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα....

Βιβλίο δεύτερο: οι πενήντα πιο σκούρες αποχρώσεις του γκρι. 

Αμ δε που ζήσανε καλά (κι εμείς ήσυχοι).  Διότι η κυρία δε μπορεί να πάρει τον πισινό της να επισκεφτεί μοναχή της τον καλύτερό της φίλο, γιατί εχει μετακομίσει στην άλλη άκρη αυτής της μυστήριας αμερικάνικης ηπείρου, και χρειάζεται τη βοήθεια του ήρωά μας.  Οπότε επέρχεται η επανασύνδεσις.  Στο δεύτερο βιβλίο, ο άγριος λόγω των παιδικών του βιωμάτων ήρωας, γίνεται αρνάκι του γαλάτου, γενικώς όλο το στόρι έχει ένα γαλακτερό χρώμα, και για να μην κοιμηθεί ο αναγνώστης, έχει και μια τρελλή που περιφέρεται άναρχα μέσα στα κεφάλαια, την οποία ο παντοδύναμος σουπερφόρτε που εντοπίζει με ακρίβεια gps τη θέση της ηρωίδας ανα την ήπειρο, δε μπορεί να εντοπίσει όταν περνάει κάτω απο τη μύτη του. Γενικώς έχει ενα πασπάλισμα μυστηρίου κι αγωνίας, πανω πανω κι οσο ακριβως χρειαζεται για να μη σουρχεται λιγουρα απο τα μέλια.  Το μελισταλαχτο βιβλίο τελειώνει φυσικά με πρόταση γάμου, απορριψη κάθε ανταγωνίστριας απο τον ήρωα, ροζ συννεφάκια, και.... μια σκιά που φεύγει στο σκοτάδι, για να δώσει την πάσα για το τρίτο βιβλίο... τι λες τωρα... το πράμα έχει λεφτα.....

Βιβλίο τρίτο:  (Ωρε θαυμάστε την υπομονή μου:  οπου ναναι θα βγάλω μεγαλα τριχωτα αυτιά κι ουρά σα γνήσια γαιδουρα).  Στο τρίτο βιβλίο παρακολουθούμε τον έγγαμο βίο του ζεύγους, ξέρετε του ήρωα που δεν εχει θεληματικο πηγουνι, αλλα χαλκοχρωμες ανταυγιες στα μαλλια, τρελλά λεφτα, είναι νέος και εχει ζησει προβληματικη παιδικη ηλικια και της ηρωίδας, της αγνης φοιτητριας που εχασε μαζι του οτι πολυτιμότερο είχε, και -επιτελους- σε τουτο το βιβλίο χανει και το δευτερο πολυτιμότερο απο τον προβληματικο, διεστραμμένο κλπ κλπ εκατομυριουχο ήρωά μας, που παρολα αυτα τη σεβάστηκε και περίμενε τρια βιβλία για να κάνει κατι πιο...  πικάντικο τελως παντων σεξουαλικως...  Επίσης, κι επειδη το πολυ το ροζ φερνει και κατι σε ναυτια, εχουμε και δραση, και μυστηριο, και αγωνια..... και τελεια παιδακια που μεγαλωνουν σε πρασινα λιβαδια χωρις να τους λειπει τιποτα, και ενα τσιμπημα σε ολες τις ευαισθητες γυναικειες καρδιες προς το τελος, μετα απο ολο αυτο το σεξουαλικο ντελιριο σας μιλαει ενα παιδακι, σηκωθειτε καλε απο το χωμα....  το τελευταιο κεφαλαιο ειναι κεφαλαιο εκπληξη -ε να μη τα πω και ολα- γιατι μαλλον υπηρχε πλαφον στο ποσες σελιδες επρεπε να βγει το βιβλιο......  


Σύνοψη: οι συνολικά 150 αποχρώσεις του κυρίου Gray, είναι ένα υπερβολικά ξεχειλωμένο άρλεκιν, με πολύ σεξ και λίγη σάλτσα αγωνίας.  Λίγη.  Ίσα ίσα για να σπάει την αλμύρα.  (Οποιος αναρωτηθεί ποια αλμύρα, να φύγει.  Είναι κριτική για βιβλίο ανω των 17).  Ένα καλό ανάγνωσμα για να περάσει η ώρα σου στο καράβι, στο αεροπλάνο και όπου αλλού δεν πρέπει να σκέφτεσαι.  Είναι ένα ανάγνωσμα που στοχεύει κατευθείαν στη γυναικεία λίμπιντο και στη φαντασίωση για άγριο, βίαιο, αχαλίνωτο σεξ αλλά όχι τόσο αχαλίνωτο που να μπορεί να γίνει επώδυνο ή επικίνδυνο, ένα ανάγνωσμα που τα θηλυκά θα βρούν συναρπαστικό και τα αρσενικά ημιτελές...  Οτι συμβαίνει σε κάθε σεξουαλική φαντασίωση πάνω κάτω, δηλαδή.  Γενικά, είναι ένα βιβλίο που καταφέρνει να σε κάνει το διαβάσεις, ανεξαρτήτως φύλου, γιατί πιάνει ένα θέμα δημοφιλές και στα δυό φύλα, το άγριο σεξ που εμπεριέχει και πόνο, περνάει λίγο απο τα ψυχολογικά προβλήματα, πολυ αποξω απο τα κοινωνικα, ξύνει την αγωνία (ελαχιστα, σαν να σε τσίμπησε κουνούπι), κι αφήνει τα μεν αρσενικά με την ελπίδα, τα δε θηλυκά με μια υποψία υγρασίας.... στα μάτια καλέ, απο την ψυχολογική ταύτιση με τον έρωτα της ηρωίδας εννοω.... 


Και τελικά, είναι ενα -όχι, τρία είναι- βιβλία, που αν πήγαινα και τα αγόραζα και τα τρία, σαν best sellers, για τις καλοκαιρινές μου διακοπές, θα έπρεπε μετά, να πάω στον άντρα μου, να κατεβάσω το βρακί μου και να του πω: Δωσε μου δεκα ξυλιές με τη ζωνη σου.  Τωρα.

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013 0:29 πμ  3 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013 

αυτοπροσδιορισμος....

Λοιπον, εγω τελικα μπερδευτηκα.  Οχι που λογω ιδιοσυγκρασιας ητανε και δυσκολο δηλαδή, αλλά κάτι συζητήσεις με φίλους απο δω, κάτι σκέψεις σκόρπιες απο κει, ήρθα και γίνηκα σούπα....

Διότι εγώ τώρα τι είμαι;  Είμαι νεοφιλελεύθερη, είμαι φασισταριό του κερατά, ή απλά κοτόσουπα χωρίς το ρύζι;

Να τα πάρω απο την αρχή.

Είμαι άνθρωπος που αποδέχομαι πλήρως τη διαφορετικότητα του κάθε ανθρώπου.  Όποια κι αν είναι αυτή, κι ότι κι αν αφορά.  Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους μαύρους, άσπρους, κίτρινους, ερυθρόδερμους ή εμπριμέ ανθρώπους.  Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους (τους οποίους συνήθως συμπαθώ διότι στην πλειοψηφία τους είναι άνθρωποι ευγενικοί, κι αυτό πάντα με κερδίζει). Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους μουσουλμάνους, ινδουιστές, χριστιανούς, βουδιστές, παγανιστές ή άθεους, μια και πιστεύω οτι ουσιαστικά όλοι το ίδιο πράγμα πιστεύουν.  Γενικώς δεν έχω πρόβλημα.

Ένα πρόβλημα έχω.

Μεγάλωσα  μαθαίνοντας ότι είμαι ελεύθερη, οσο η ελευθερία μου δεν περιορίζει την ελευθερία του άλλου.  Κι αυτό δυστυχώς δε μπορώ να το αλλάξω ακόμα κι αμα με κρεμάσεις ανάποδα και με κοπανάς με το τιναχτήρι των χαλιών.

Αυτο πρακτικά μεταφράστηκε στο ότι δε με ενοχλησε ποτέ μια μουσουλμάνα με μπουργκα ή τσαντόρ, το οποίο -κατά τη γνώμη μου- περιορίζει την ελευθερία της, αλλά αφου θέλει να το φορέσει γούστο της καπέλο της.  Ακόμα κι αν το φοράει δια της βίας, το μόνο που ίσως μπορώ να κάνω είναι να προσπαθήσω να ενημερώσω, αλλά απο κει και πέρα, ο καθένας ορίζει την τύχη του, και κάποιοι ορίζουν τις τύχες ολονών μας, αλλά αμα ξυπνήσεις με το ζόρι κάποιον που κακώς κοιμάται, -κατα τη γνώμη σου- μπορεί να φας και μπούφλα και ναχει και δίκιο, οπότε ότι του αρέσει του καθένα κάνει, και καταπώς νομίζει πορεύεται, κι αμα γιαυτόν είναι σωστό, εμένανε μου περισσευει (ωπα, με επιασα, είμαι ατομίστρια και κοιτάω την πάρτη μου...)

Δε με ενόχλησε η παρουσία αλλοδαπών, η δημιουργία ναών λατρείας άλλων θρησκειών (πιο πολυ μπορώ να σου πω οτι με ενοχλεί η έμμεση επιβολη της επικρατούσας θρησκείας), το gay pride (αυτο θα πρεπει να ενοχλει τους ιδιους τους ομοφυλοφιλους κατα την ταπεινη μου αποψη), τίποτα απο ολα αυτά.  

Με ενοχλεί η επιβολή.

Με ενοχλεί το να προσπαθείς να με κάνεις να δεχτώ τα δικά σου πιστεύω.

Με ενοχλεί το να μεταφέρεις το δικό σου τρόπο ζωής μέσα στο δικό μου, και να απαιτείς να τον ανεχτώ στο όνομα της διαφορετικότητας σου.  Με ενοχλεί το να με αποκλείεις απο κομμάτια της πόλης μου επειδή εκεί επέβαλλες το δικό σου τρόπο ζωής και τη δικιά σου κουλτούρα με το έτσι θέλω.  Με ενοχλεί ότι στο όνομα της φιλοξενίας, πρέπει να γίνω φιλοξενούμενη στον τόπο μου.

Αυτό με ενοχλεί.  Και με τσατίζει.  Γιατί νιώθω ότι έτσι περιορίζεις τη δικιά μου ελευθερία.  Κι επειδή με ενοχλεί, με βαφτίζεις ρατσιστή και φασίστα.  Κι αυτό με ενοχλεί ακόμα πιο πολύ.  Γιατί πέρα απο τον περιορισμό της προσωπικής μου ελευθερίας, αντιπαθώ και τις ταμπέλες.  Κάθε είδους, ακόμα και τις διαφημιστικές.  Ναι ωραία, είμαι περίεργος άνθρωπος.  Ένα είδος διαφορετικότητας δεν είναι κι αυτο;

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013 3:43 πμ  2 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013 

Η μαμα μου... (απομυθοποιηση σε χρονο παρελθοντα)

Η μαμα μου...

Δυσκολος ανθρωπος ήτανε η μαμά μου...

Ισως γιατί ήτανε έξυπνος άνθρωπος.  Γεννημένος με λάθος φύλο στη λάθος εποχή. ΄Ισως πάλι, σε όποια εποχή κι αμα γεννιότανε, πάλι δύσκολος άνθρωπος να ήταν... Δε ξέρω.

Παιδί της κατοχής, που δεν γνώρισε την πείνα και την ανέχεια τόσο οσο τα αδέρφια του, μεγαλωμένη απο την πρωτευουσιάνα νονά του, προσγειώθηκε απότομα όταν αναγκάστηκε να επιστρέψει στην φτωχή πολυμελή του οικογένεια.  Κι ισως εκεί κάπου να ένιωσε και τον πρώτο της θυμό.  Για το γυμνάσιο που δεν τελείωσε, για τη ζωή που την άφησαν να ονειρευτεί αλλά δεν την άφησαν να ζήσει...  

Περήφανη για την καταγωγή της, κρητικιά μέχρι το κόκκαλο, η μαμά μου δεν ήταν ακριβώς ο άνθρωπος που θα έβγαζε το βρακι του να σου δώσει άμα ήσουνα ξεβράκωτος.... Θα σε μάθαινε μάλλον πως να ράψεις το δικό σου το βρακί... Και πιθανόν θα σου χάριζε και το ύφασμα....

Για τη μαμά μου, εχθρός του καλού ήτανε πάντα το καλύτερο.  Και το καλύτερο, πάντα το είχανε  οι άλλοι... Κι αμα δε το είχανε, μέσα στο μυαλό της το αποκτούσανε, σαν ένα κίνητρο για να κάνει εκείνη κάτι καλύτερο ακόμα...  Για να μην είναι ποτέ ευχαριστημένη, να μην επαναπαυεται ποτέ, πάντα να προσπαθεί... Και πάντα αυτό ήθελε να περάσει και σε μένα: πως πάντα υπήρχε κάτι καλύτερο να καταφέρω, σε προσωπικό, κοινωνικό ή επαγγελματικό επίπεδο, τίποτα δεν ήτανε αρκετά καλό αφού δίπλα μου εξακολουθούσε να υπάρχει το καλύτερο...

Η πίκρα ενός αξιου κι έξυπνου ανθρώπου, που βρέθηκε στα λάθος μέρη, τις λάθος εποχές...  Και που δεν είχε τη δύναμη να πάει κοντρα στο ρεύμα, κι αφησε το ρεύμα να την καταπιεί.  Γιαυτό κι όποτε έβρισκε την ευκαιρία, έβγαζε το κεφάλι της έξω κι έφτυνε την πίκρα της στα μούτρα όποιου βρισκότανε μπροστά της... Ή άνοιγε τα χέρια της και τον αγκάλιαζε προσπαθώντας να τον βοηθήσει.... Ποτέ δεν ήξερες τι θα κάνει, μα ένα ήτανε το σίγουρο: ή θα σε βούλιαζε, ή θα σε έσωνε... Και νομίζω, πως πάντα ο σκοπός της ήτανε να σε σώσει... απλά δεν είχε βρεί ακόμα ποιος ήτανε ο σωστός τρόπος....

Όλοι μου οι φίλοι, αγαπούσαν τη μαμά μου: ήταν η μαμά που τους αγκάλιαζε, τους συμβούλευε, και τους έκανε αστεία.  

Και γω αγαπούσα τη μαμά μου.  Ήταν η μαμα μου, που ποτέ δεν ήταν ευχαριστημένη, και πάντα γκρίνιαζε για κείνο που θα μπορούσε να έχει,για κείνο που θα μπορούσα να κάνω, κι ακόμα δεν έκανα....

Και μου λείπει η μαμα μου.

Γιατι νομίζω πως τελικά, μου έμαθε το πιο σημαντικό:

Πάντα να προσπαθώ για το καλύτερο.

Και, με το φευγιό της, μου μαθε το σημαντικότερο:

Να χαίρομαι για ότι έχω καταφέρει.  Να απολαμβάνω αυτά που μου προσφέρει η ζωή.  Ακόμα κι αν θα μπορούσε να μου προσφέρει περισσότερα.... 

Γιατί να, κι όλα τούτα, αργά τα σκέφτηκα, και στο μεταξύ, δεν πρόφτασα να σε ευχαριστηθώ μωρέ μαμά μου... οσο σε είχα.... 

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013 3:24 πμ  5 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013 

Η επανασταση των αθωων...

alt

Βομβιστικες ενεργειες στη Βοστωνη.  Βομβιστικες ενεργειες στο Ιρακ...  

Παντα στο ονομα καποιας επαναστασης...

Παιδια κι ανθρωποι της διπλανης πορτας.  Της παραδιπλανης.  Τι ναι ο κοσμος πια, τι ναι η πορτα η δικια μου, και τιναι του αμερικανου, του ιρακινου, του αφρικανου και του κινεζου... ολη στην ιδια γειτονια δε μενουμε τελικα;

Στο ονομα καποιας επαναστασης.

Στο ονομα καποιας διαμαρτυριας.

Κοντρα σε ποιους και σε τι δε μπορω να καταλαβω...  Γιατι ποτε δε βαλανε μια βομβα στο πενταγωνο, στη βουλη, στο συνεδριο του eurogroup, η οπου αλλου θα μπορουσανε να καθαρισουνε τον κοσμο απο αυτους που τονε βασανιζουν.  Απο αυτους, τους λιγους, πολυ λιγους αληθεια, που παιζουνε καθε μερα με τις ζωες και τις τυχες των αλλων.  Των απλων.  Του Βαγγελη, του Μαρτιν, του Αλη και του Τσιν... 

Και πιο ειναι το μυνημα δε μπορω να καταλαβω.

Γιατι ολοι αυτοι, αμερικανοι, κι ιρακινοι κι αφρικανοι, κι ελληνες και κινεζοι, παιδακια που κανανε ονειρα για εναν αλλο κοσμο, κι ανθρωποι που πιστευαν σε ενα κοσμο καλυτερο για τα παιδια τους, κι ισως για ολου του κοσμου τα παιδια, ενα κοινο ειχανε: Ητανε ολοι τους αθωοι.

Εκτος αμα το μυνημα ητανε ακριβως αυτο.

Εκτος αν οι αθωοι, αυτοι που δεν παιρνουν αποφασεις, κι απλα ζουνε την καθε μερα κι ονειρευονται ενα αυριο καλυτερο, ειναι ο στοχος.

Εκτος αν οι αθωοι δεχονται επιθεση.

Στο ονομα της διαμαρτυριας.

Και της επαναστασης.

Μεχρι να ρθει ο καιρος να γινει η επανασταση των αθωων.

Η μεχρι τοτε, που αθωος δε θαναι πια κανεις....


This is Martin, 8. He died in the Boston bombing yesterday. He was at the finish line with his family, waiting for his dad to cross. His mother and little sister were catastrophically injured. He was the student of our dear friend, Rachel Moo. His message resonates powerfully today. My prayer is that we all live by Martin's words, paying tribute to his too-brief, but immeasurably valuable life by following his example.

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013 2:54 πμ  4 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013 

Της γκρινιας....

20090123205511_chiara-unhappy1.jpg

Γενικως γκρινιαζω..

Δεν γκρινιαζω για τη στραβη μου την τυχη, για τα οικονομικα που πανε κατα διαολου -αυτο ειναι και μπαναλ πια, ολη η ελλαδα για αυτο γκρινιαζει- για το οτι ειμαι ανεργη και δε βρισκω δουλεια ουτε καθαριστρια -και γιαυτο γκρινιαζει επισης αν οχι ολη, κατι λιγοτερο απο τη μιση ελλαδα- δε γκρινιαζω για τη σχεση μου, για την υγεια μου, οχι, δε γκρινιαζω για τιποτα απο αυτα.  Ουτε για τις επιλογες μου που θα μπορουσαν ναναι διαφορετικες, ουτε για τα λαθη που εκανα στο παρελθον.  Αυτα με διδαξαν οτι επρεπε να με διδαξουν, τη δουλεια τους την κανανε, δε μετανιωνω, και δεν εχω κανενα λογο να γκρινιαξω γιαυτα.

Αλλα γκρινιαζω.

Με ενα περιεργο τροπο, μαρεσει να γκρινιαζω....

Μιλαγα με ενα φιλο, συμμαθητη απο το νηπιαγωγειο, παντα ησουνα γκρινιαρα μου λεει, ναι παντα ημουνα, αλλα δε μπορουσε να θυμηθει γιατι γκρινιαζα... 

Καμμια φορα δεν εχω κανενα λογο να γκρινιαξω, δεν εχω τιποτα να πω, γυρναω μεσα στο σπιτι και λεω "γκριν, γκριν", πρασινα αλογα δηλαδη, αλλα εμενα πολυ μου αρεσει... Εκτονωνομαι ρε παιδι μου.  Παιρνω αυτο το γκρινιαρικο υφος, δεν εχω κατι που να με ενοχλει, δε μπορω να βρω κιολας, κι απλα γυρναω και λεω "γκριν".... Γκρινια δηλαδη... γενικως.... 

Γιατι ειδικως, πες μου τωρα, με τι να γκρινιαξω; 

Με την κατασταση που επικρατει;  Γιαυτο γκρινιαζουν ολοι, ακομα κι αυτοι που -ακομα- δεν εχουνε λογο να γκρινιαξουν.

Με το πολιτικο σκηνικο που ειναι χειροτερο απο το μπερντε του καραγκιοζη; (διοτι εκεινος ειχε και καποια ποιοτητα;).  Αμ, δε γκρινιαζω  με τα μουτρα μου που το διαμορφωσανε πρωτα;

Με τη δουλεια που δεν εχω, και δε βρισκω;  Αμα γκρινιαξω εγω, που ακομα εχω το κεραμιδι πανω απο το κεφαλι μου κι ενα πιατο φαγητο, κατι αλλοι που παγωνουνε στους δρομους, τι πρεπει να κανουνε δηλαδη;

Με το οτι εχω πιαστει γενικως κοροιδο;   Αμ και τοτε που με πιανανε κοροιδο εγω που τα χα τα ερμα τα μυαλα μου;

Γιαυτο και γω γκρινιαζω γενικως... 

Γκριν, γκριν...

Γιατι οπως και να το κανουμε, μια εκτονωση ειναι κι η γκρινια.  Κι  ενα "ρ" μακρια απο τη γκινια, κι ειμαι και  προληπτικη... 

Γκριν....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013 4:22 πμ  11 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013 

Περί ρατσισμού και βλακείας....

my-choice-stupid-voter.jpg

Είναι πολυ κακό πράγμα να είσαι ρατσιστής.  Αυτό νομίζω όλοι το ξέρουμε...

Είναι κακό πράγμα να κάνεις διακρίσεις: ο μαύρος, ο άσπρος, ο κίτρινος, ο χοντρός, ο λιγνός, κι ο gay... 

Είμαστε όλοι άνθρωποι, κι όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα.

Ωραία.

Τι γίνεται όμως με το βλάκα;

Ως γνωστόν, ο βλάκας υπάρχει παντού.  Και μας εκνευρίζει.  Και κανείς δε θέλει να χει δίπλα του ένα βλάκα, γιατί ως γνωστόν, επίσης,  η βλακεία είναι ανίκητη.

Μήπως είμαστε ρατσιστές με το βλάκα;

Μήπως είμαστε άδικοι με το βλάκα;

Τι θα πει "μα είναι βλάκας;". Και γιατι δε λέμε "μα είναι gay, μαύρος, άσπρος, κίτρινος, πορτοκαλί;"

Δεν έχει δικαιώματα δηλαδή ο βλάκας;

Δεν έχει το δικαίωμα να είναι βλάκας, ακόμα κι αν είναι απο επιλογή;

Δεν είναι ανθρώπινο ον ο βλάξ;

Θα πρέπει να δεχτούμε -και να καλοδεχτούμε, αν τον θεωρήσουμε μειονότητα- το βλάκα στις παρέες μας.  Στο σπίτι μας.  Στη δουλειά μας.  Και να του φερθούμε σαν ίσος προς ίσο. Αλλιως είμαστε ρατσιστές.  Δεν είμαστε;

Πονοκεφάλιασα κι είναι και ξημερώματα.

Κι αυτό που με ανησυχεί ξέρεις πιο πολύ είναι τούτο:  Ταυτιζόμαστε με τον μαύρο, άσπρο, κίτρινο, πορτοκαλί. Κοπτόμαστε για τα δικαιώματά του.  Απαιτούμε την ίση μεταχείρισή του απο όλους.

Αλλά δεν υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα του βλάκα.

Δεν ταυτιζόμαστε με το βλάκα.

Να, αυτό είναι που με ανησυχεί....


Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013 5:03 πμ  6 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013 

Το γκρεμισμα του σαπιου συστηματος και αλλες ιστοριες...

Ντορος μεγαλος και φασαρια με τους ληστες στο Βελβεντο.  Εγω παλι δεν ξερω που ειναι το Βελβεντο, μια μαρμελαδα ξερω που τη λενε ετσι, και μετα που δα τις φατσες και τις ηλικιες τους, να σου πω, παλι τη μαρμελαδα σκέφτηκα.  Κλέψανε τη μαρμελάδα απ το βάζο.  Έλα σύνελθε, εδω ειχανε βαρύ οπλισμό σου λέει, και θέλανε να διαλύσουνε το σάπιο σύστημα.. Και πολύ φασαρία, αν φάγανε ξύλο, και πόσο ξύλο φάγανε, κι αν πειραχτήκανε οι φωτογραφίες τους ή δεν πειραχτήκανε.  Λες και τώρα ανακαλύψαμε πως στα αστυνομικά τμήματα οι μπάτσοι δέρνουνε.  Ότι ειναι άσχετοι απο photoshop το ξέραμε. ΄Η τέλως πάντων το φανταζόμασταν.

Διαβάζω τις δηλώσεις και θαυμάζω.  Ιδεολόγοι μέχρι κόκκαλο, πολέμιοι τούτης της κοινωνίας της γεμάτης αδικίες και ανισότητες, τούτου του συστήματος που πνίγει φωνές και σκέψεις... Θαυμάζω, αλλά κάπου μου χαλάει το γλυκό.  Γιατί βλέπω παιδιά, μορφωμένα, γονιών μορφωμένων και επιφανών πολιτών που λένε, και σα να μου πέφτει το σιρόπι βαρύ.  Δεν είναι ο γιός του φούρναρη που του ρήμαξε το μαγαζί η κρίση, δεν είναι ο φοιτητής που παλεύει να σπουδάσει σε ένα γκρεμισμένο σύστημα για να γίνει αύριο άνεργος ή μετανάστης, δεν είναι το παιδί αυτουνού που πεσε απο το μπαλκόνι γιατί τονε πνίξανε τα χρέη κι η απελπισία... Κι αμα εσύ που όλα εύκολα τα βρήκες, είσαι τόσο οργισμένος, πουναι ο εικοσπεντάρης που παλεύει να βρει μια δουλειά των τριακοσίων ευρώ και δε τη βρίσκει;  Γιατί δεν ξεχύνονται στους δρόμους οι γιοί των χασάπηδων με τους μπαλτάδες, κι οι κόρες των κομμωτριών με τα ψαλίδια;  

Είμαστε ενα καζάνι που βράζει.  Μεγάλοι και μικροί, βράζουμε, κι αυτών που το αίμα βράζει λόγω ηλικίας, κάποια στιγμή θα εκραγεί.  Κι ίσως να μην διαθέτει βαρύ οπλισμό, θα διαθέτει όμως κάμποση οργή, ικανή να φέρει τούμπα και το σύστημα και την ηγεσία του... Και το σύστημα φοβάμαι πως το ξέρει... 

Ισως, κάπου μέσα απο τα σπλάχνα του, να ετοιμάζει ήδη διαδόχους, έτοιμους να γίνουνε δεκτοί απο τα εξαγριωμένα πλήθη που θα το καταπιούνε....

Ίσως, όταν η βία θαναι η μόνη λύση, κάποιοι να χουνε έτοιμες τις περγαμηνές για να φανούν ως πρωτεργάτες...

Κι ακόμα χειρότερα, δεν ξέρω καν αμα το ξέρουν...

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013 0:49 πμ  5 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012 

Να σε χαιρομαι μπαμπα μου!

Καθε χρονο τετοια μερα, πισω απο τις παρελασεις, τα ηρωικα ΟΧΙ και τα δειλα ναι, τις σημαιες που ανεμιζουν στα μπαλκονια και τους πανηγυρικους-πανηγυρτζιδικους- των πολιτικων, εγω γιορταζω εσενα.  Τα δικα σου τα γενεθλια.  Και, τωρα πια, που επαθα κι εμαθα, τον ενα χρονο ακομα που σε κερδισα κοντα μου.  Γιατι μεγαλωνεις.  Μαζι με μενα, μεγαλωνεις και συ.  Και τωρα πια, το εχεις καταλαβει.

Πηγα προχτες στην εφορια να τελειωσω επιτελους με κεινα τα γραφειοκρατικα, και η κοπελιτσα που με εξυπηρετουσε, σηκωσε απορημενη το κεφαλι και με ρωτησε: ποτε εχει γεννηθει ο μπαμπας σας;  Τοτε που βλεπεις, της λεω, 28η Οκτωβριου του 40.  Να τον χαιρεστε, μου ειπε το κοριτσακι, κι οι γυρω κουνησαν το κεφαλι τους.  Αυτοι δεν ξερουν πως σε χαιρομαι.  Ακομα κι αν μου κανεις ωρες ωρες δυσκολη τη ζωη με τα χουγια σου, σε χαιρομαι.  Γιατι -οπως λεει και το καμαρι μου- ειμαι εικονα και ομοιωση σου.  Και για κατι ακομα.

Εμαθα απο μικρη να γιορταζω γενεθλια με την επετειο του ΟΧΙ.  Πιο σωστα, εμαθα να γιορταζω γενεθλια με την εναρξη ενος πολεμου.  Κι εμαθα ετσι, πως η ζωη τραβαει τους δικους της τους ρυθμους, και δε χαμπαριαζει απο πολεμους και καταστροφες.  Η ζωη εξακολουθει να κυλαει, να δημιουργει και να καταστρεφει, ασχετα με το τι κανουν οι πολιτικοι κι  οι στρατηγοι αυτου του κοσμου.  Ενα μωρο γεννηθηκε οταν χτυπουσαν οι σειρηνες του πολεμου, κι αυτο το μωρο, κατουρησε μαζι με τις πανες του, ολη την καταστροφη που θα φερνε ο πολεμος.  Κι εκεινο -ενα απο κεινα- τα μωρα, ησουν κι εσυ.

Λες τελευταια οτι εκανες τζακ ποτ στη ζωη σου.  Γεννηθηκες με την πεινα, και με αυτη θα πεθανεις.  Ομως εσυ δε τη φοβασαι, γιατι την εζησες στα πρωτα σου τα βηματα και την εχεις κιολα νικησει.  Και ξερω πως δε φοβασαι για σενα, αλλα για μας.  Αλλα τωρα, εγω ξερω.  Η ζωη θα συνεχισει, ακομα κι αν γυρω μου βαρανε οι σειρηνες του πολεμου.  Ισως ειναι το πιο πολυτιμο απο οσα μου χεις μαθει.  Και μου χεις μαθει πολλα.

Τωρα, που χουμε απομεινει οι δυο μας, σε μια ζωη που επιμενει να συνεχιζεται κοντρα στον πονο και την απωλεια, θελω να γιορτασω τα γενεθλια σου ακομα περισσοτερο.  Με μεγαλη, καινουργια σημαια στο μπαλκονι.  Που για μενα θα λεει μονο ενα πραμα, και θα το ξερω μοναχα εγω: Η ζωη συνεχιζεται, κι ανεμιζει στο Σαββατιατικο αερα, κοντρα σε πολεμους και καταστροφες.  Το μωρο που γεννηθηκε με τους ηχους των σειρηνων, εφτιαξε μια οικογενεια, εζησε μια ζωη με τον ανθρωπο που αγαπουσε, και τωρα απομεινε να απολαμβανει τις φροντιδες του ανθρωπου που γεννησε.  

Κι ελπιζω να μπορω να στις προσφερω τουτες τις φροντιδες, για χρονια ακομα πολλα....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012 3:52 πμ  9 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012 

Εμεις κι η ανεργια. Μερος πρωτο.

Οταν βρισκεσαι ανεργος μετα απο εικοσιτρια ολοκληρα χρονια, η αληθεια ειναι οτι σουρχεται καπως.

Οταν ενα ζευγαρι βρισκεται ανεργο ταυτοχρονα, η αληθεια ειναι οτι του ρχεται ντουβρουτζας.

Ενα μηνα μετα το ντουβρουτζα λοιπον, μπορω επιτελους να τον αναλυσω.

Λοιπον, τις πρωτες μερες δεν εχεις καταλαβει ακριβως τι εγινε.  Για την ακριβεια, νομιζεις οτι εισαι σε αδεια.  Κι επειδη εισαι σε αδεια, κι οι αδειες κρατανε λιγο, τρεχεις.  Τρεχεις να κανονισεις οτι εκκρεμοτητες εχεις με δημοσιες υπηρεσιες, ασε που αν δεν ειχες αποκτας, να πας στον οαεδ, αυτος να σε στειλει στην τραπεζα, να ξαναγυρισεις στον οαεδ, να κανεις τα χαρτια σου, κι ουτε που καταλαβαινεις τι κανεις και γιατι.  Εξαλλου, στα εικοστρια χρονια, εχουμε τρεξει κι οι δυο στον οαεδ ενα εκατομμυριο φορες για αλλους, δε μας εκανε κι εντυπωση...  Χουζουρευεις το πρωι με την ησυχια σου, πας για ψωνια, κανεις τις δουλειες σου, γυριζεις σπιτι, μαγειρευεις, δε σε νοιαζει τι ωρα θα κοιμηθεις το βραδι, πας για καφε με φιλους... Κανονικα, οταν εχεις αδεια, δεν εχεις λεφτα να πας για καφε με φιλους, ποσο μαλλον για μπυρες τις Παρασκευες -γιατι εισαι απληρωτος- αλλα αμα εχεις απολυθει κι εχεις αποζημιωθει και γερα (σχετικο κι αυτο, διοτι ζουμε στη χωρα της φαιδρας πορτοκαλέας και της ακομα φαιδροτερης κυβερνησης, αλλα τελος παντων, λεφτα εχεις), μπορεις να το κανεις. Και μεις εχουμε απολυθει.  Ασχετο που ακομα δε τοχουμε καταλαβει.

Στον οαεδ επισης, ανακαλυπτεις οτι μπορει να εκανες ανελλιπως το μπακαλογατι επι δυο δεκαετιες, αλλα επειδη η μεση σου ειχε την κακη ιδεα να διαλυθει τη χρονια που τελικα απολυθηκες, κινδυνευεις να μην παρεις το επιδομα ανεργιας γιατι δεν εχεις αρκετα ενσημα.  Ανακαλυπτεις ομως κι ανθρωπους που δειχνουν πραγματικο ενδιαφερον, και σε ενημερωνουν, και κανουν οτι μπορουν ωστε να το παρεις εστω κι οριακα.  Γιατι τη μεση σου στο μπακαλικο τη διαλυσες στο κατω κατω.  Και δε τη διαλυσες κανοντας τεμεναδες (οπου ενδεχομενως δε θαχες απολυθει κι ολας).

Μετα τις δεκαπεντε, εικοσι μερες, αρχιζεις να καταλαβαινεις τι παιζει.  Συνηθισμενοι κι ολας απο τις αδειες των πολυ δεκαπεντε ημερων, κι απολυμενοι αμεσως μετα την αδεια μας, αρχισε η ξεκουραση να μας καθεται βαρια.  Ξυπνας ενα πρωι και συνειδητοποιεις οτι απλα δεν εχεις δουλεια να πας.  Υποθετω σε αυτο το σημειο σε πιανει και καποια νοσταλγια για τον εργασιακο χωρο που περασες τοσα χρονια ή για τους συναδελφους σου, αλλα οταν ο εργοδοτης σου εχει καταφερει να μη μπορεις να πεις ουτε το ονομα του χωρις να σουρθει να ξερασεις, αυτο το αποφευγεις.  

Ειναι λοιπον το σημειο που παθαινεις τον πρωτο πανικο.  Λες στον εαυτο σου "ειμαι ανεργος" (ακομα χειροτερα, κοιτας και το καμαρι σου και λες "ειμαστε ανεργοι") και ψαχνεις το εφεδρικο σκοινι της μπουγαδας για να κρεμαστεις.  Τα λεφτα της αποζημιωσης μπορει να φτανουν (μπορει και οχι, μην ξαναλεω τωρα για τις φαιδρες πορτοκαλιες και γινω φαιδρη και γω), αλλα εισαι ανεργος, εχεις περασει τα σαραντα, και εχεις παρεα αλλο εναμισι εκατομμυριο που ψαχνει το ιδιο πραγμα με σενα: δουλεια.  Πανω κατω τις πιθανοτητες του τζοκερ δηλαδη.

Στη φαση αυτη, αρχιζεις να ψαχνεσαι.  Ο χασαπης θα παει να παρει το διπλωμα του χασαπη, αυτο που ηταν απαραιτητο για δυο δεκαετιες που δουλευε σα χασαπης.  Ωραια.  Στη σχολη της νομαρχιας που πηγαμε, μας ειπαν για εναμιση χρονο αναμονη.  Τους ειπαμε οτι ο χασαπης εχει καταθεσει αιτηση μεσω του εργοδοτη του, προ τριετιας.  Καλη κι εξυπηρετικη κοπελα, βρισκει το φακελο του --πρωην- εργοδοτη, βγαζει την αιτηση, την βαζει στο επομενο γκρουπ εκαπαιδευσης.  Ο χασαπης εξασφαλιζει την επιμορφωση και το χαρτι του.  Αυτος εξασφαλιζει το χαρτι του, και μαλιστα δωρεαν, να δω τι θα κανω εγω ο χαρτογιακας τωρα...

Για μενα το χαρτογιακα δεν υπαρχει τιποτα δωρεαν.  Τα λογιστικα που ηξερα προ εικοσαετιας εχουν εκτοξευτει στο διαστημα, κι αρχιζω να αναζηταω σεμιναρια επιμορφωσης, ελπιζοντας οτι θα τα χρηματοδοτησει ο κυριος οαεδ απο το επιδομα της ανεργιας μου.  (Αυτο ειναι μια αλλη τραγικη ιστορια. Εγω κι η Ξυνη.)

Σημερα κλεινουμε ενα μηνα ανεργοι.  Το ελληνικο δημοσιο εξακολουθει να μας απασχολει full time (κατι στην εφορια για το μπαμπα μου, κατι στο υποθηκοφυλακειο, ολο κατι εχουμε να κανουμε τα πρωινα).  Ακομα εχουμε εξασφαλισμενα τα προς το ζην, και κοιταμε το μελλον με επιφυλαξη απο τη γωνια.  Σκεφτομαστε οτι για πρωτη φορα μετα απο εικοσι χρονια, η δευτερη μερα του χρονου, αν ερθει δηλαδη και αποδειχτει οτι οι Μαγιας απλως ξεμεινανε απο μαρμαρο οταν φτιαχνανε το ημερολογιο τους, θα μας βρει σαν ανθρωπους στο σπιτι μας, κι οχι σαν ζομπι που εχουνε δουλεψει ενα δεκαεξαωρο σε καποια απογραφη.  

Και ξεκιναμε να παιξουμε τους φοιτητες.  

Εγω καλου κακου, εχω καβατζωσει ενα ρολο μπουγαδοσκοινο παντως....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012 2:18 πμ  6 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα


  Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012 

Το παραμυθι του μπακαλη...

3013-Κώστας_Χατζηχρήστος-Μπακαλόγατος.jpg

Μια φορα κι ενα καιρο ητανε ενας μεγαλομπακαλης.  Κι ειχε στη δουλεψη του μπολικα μπακαλογατιά.  Καποια απο αυτα λιαζοντουσαν στην πορτα του μαγαζιου, καποια κουλουριαζονταν μπροστα στον παγκο, τα πιο πολλα ομως, ήτανε κλεισμενα στην αποθηκη και κυνηγαγαν τα ποντικια.  Περναγε ο καιρος, κι ολα τα γατιά ητανε ησυχα κι η δουλεια στο μπακαλικο κυλουσε... 

Υστερα, ηρθε η κριση.  Κι επεσε η δουλεια, κι ο μπακαλης αποφασισε οτι τα γατια τρωγανε πολυ.  Κι ετσι τους μειωσε το φαγητο.  Και σαυτα που λιαζοντουσαν στην πορτα του μαγαζιου, κι ολο παιρνανε κανα μεζε απ τους περαστικους, και στα αλλα που κουλουριαζοντουσαν μπροστα στον παγκο, κι ολο κατι τα φιλευαν οι πελατες, και στα αλλα στην αποθηκη που κυνηγουσαν τα ποντικια... Στην αποθηκη ακουστηκαν κατι νιαουρισματα, αλλα ολα τα γατια συνεχισαν να κυνηγαν ποντικια.  Κι αφου ολα πηγαιναν ρολοι, ο μεγαλομπακαλης αρχισε να ξεχναει και να τα ταισει.  Περναγε ο καιρος, και τα γατια αρχισαν να νιαουριζουν νευριασμενα.  Ο μεγαλομπακαλης βουτηξε κανα δυο απο κεινα της αποθηκης που κανανε πολυ φασαρια και ταπνιξε στον κουβα.  Αλλα παλι αταιστα τα αφησε...

Τα γατια μαζευονταν εξω απο το παραθυρο του μεγαλομπακαλη και κανανε συναυλια καθε νυχτα.  Ο μεγαλομπακαλης εχασε τον υπνο του και νευριασε πολυ.  Επνιξε κανα δυο ακομα στον κουβα, αρχισε να τους πεταει που και που κανενα χαλασμενο σαλαμι, αλλα καθε τοσο τα γατια δωστου εξω απο το παραθυρο να νιαουριζουν.  Ο μεγαλομπακαλης νευριασε.  Εστειλε ενα μεγαλο γατο κατω στην αποθηκη, να βοηθησει τα γατια στη δουλεια τους.  Ητανε χρονια μπακαλης, κι ηξερε τα κολπα.  Ο μεγαλος γατος, ειδε ποια γατια λειπανε το βραδυ, και το πε του μεγαλομπακαλη.  Κι αυτος τα πνιξε κι εκεινα στον κουβα...

Τα μπακαλογατια τωρα εχουνε τρομαξει κι ειναι ησυχα.  Μεχρι να ξαναμεινουνε αταιστα, η μεχρι να ξεφυγουν απο το μεγαλο γατο... Μα και παλι, ο μεγαλομπακαλης, ξερει το κολπο για να τα κανει να σωπασουν.  Διπλα του τον εχει τον κουβα...

Τα ποντικια στις αποθηκες του πολλαπλασιαζονται επικινδυνα....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012 0:38 πμ  1 Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα