Η απολογία ενος καπνιστή. (41)
Ιστοριες με ασπρες μπλουζες και αλλα τρομακτικά.... (36)
Αφιερωμενο στον αγνωστο εξωσυζυγικο εραστη.... (32)
Εγω ποτε να απεργησω; (30)
Κοβοντας το τσιγάρο: βδομάδα πρώτη. (28)
Του κομμενου λαιμου... (27)
Μεταφορές, παρομοιώσεις, και τα εφτά κακά της... (27)
Οι απαραιτητοι αντρες στη ζωη μιας γυναικας: (27)
Μη-κανονικοί... (27)
Happy Deathday to me! (27)

princessofthedawn princess
ΑΘΗΝΑ
Ποια ειμαι εγω;

Συνήθως μιλούσα μόνη μου και με περνούσαν για τρελλή... Τώρα που τα γράφω απλά σιγουρεύτηκαν...

GreekBloggers.com

SYNC ME @ SYNC
hit counter

Ιστοριες


Νοέμβριος 2014
ΚΔΤΤΠΠΣ
      1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30      

Το δικό μου Cinefil...
ΓΙΑΝΝΗΣ JOHNPIT: Τόχουν οι .....Θεές και εδώ μέσα και είστε και πολλές...

Το δικό μου Cinefil...
Μάνια Σ: http://vimeo.com/21329750 και το κείμενο που το συνοδεύει: This...

Το δικό μου Cinefil...
princess ofthedawn: @Μαρια μου Μαρια μου, να πω την αληθεια μου δεν αναφέρθηκα σε...

Το δικό μου Cinefil...
princess ofthedawn: @Anna Valtzoglou, η ξανθιά θεά ειναι δασκάλα, κι έχειμια τάση να...

Το δικό μου Cinefil...
princess ofthedawn: Να απαντησω πρωτα στο Γιαννη, που ειναι και το τιμώμενο πρόσωπο!...

eXTReMe Tracker

  Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013 

Της γκρινιας....

20090123205511_chiara-unhappy1.jpg

Γενικως γκρινιαζω..

Δεν γκρινιαζω για τη στραβη μου την τυχη, για τα οικονομικα που πανε κατα διαολου -αυτο ειναι και μπαναλ πια, ολη η ελλαδα για αυτο γκρινιαζει- για το οτι ειμαι ανεργη και δε βρισκω δουλεια ουτε καθαριστρια -και γιαυτο γκρινιαζει επισης αν οχι ολη, κατι λιγοτερο απο τη μιση ελλαδα- δε γκρινιαζω για τη σχεση μου, για την υγεια μου, οχι, δε γκρινιαζω για τιποτα απο αυτα.  Ουτε για τις επιλογες μου που θα μπορουσαν ναναι διαφορετικες, ουτε για τα λαθη που εκανα στο παρελθον.  Αυτα με διδαξαν οτι επρεπε να με διδαξουν, τη δουλεια τους την κανανε, δε μετανιωνω, και δεν εχω κανενα λογο να γκρινιαξω γιαυτα.

Αλλα γκρινιαζω.

Με ενα περιεργο τροπο, μαρεσει να γκρινιαζω....

Μιλαγα με ενα φιλο, συμμαθητη απο το νηπιαγωγειο, παντα ησουνα γκρινιαρα μου λεει, ναι παντα ημουνα, αλλα δε μπορουσε να θυμηθει γιατι γκρινιαζα... 

Καμμια φορα δεν εχω κανενα λογο να γκρινιαξω, δεν εχω τιποτα να πω, γυρναω μεσα στο σπιτι και λεω "γκριν, γκριν", πρασινα αλογα δηλαδη, αλλα εμενα πολυ μου αρεσει... Εκτονωνομαι ρε παιδι μου.  Παιρνω αυτο το γκρινιαρικο υφος, δεν εχω κατι που να με ενοχλει, δε μπορω να βρω κιολας, κι απλα γυρναω και λεω "γκριν".... Γκρινια δηλαδη... γενικως.... 

Γιατι ειδικως, πες μου τωρα, με τι να γκρινιαξω; 

Με την κατασταση που επικρατει;  Γιαυτο γκρινιαζουν ολοι, ακομα κι αυτοι που -ακομα- δεν εχουνε λογο να γκρινιαξουν.

Με το πολιτικο σκηνικο που ειναι χειροτερο απο το μπερντε του καραγκιοζη; (διοτι εκεινος ειχε και καποια ποιοτητα;).  Αμ, δε γκρινιαζω  με τα μουτρα μου που το διαμορφωσανε πρωτα;

Με τη δουλεια που δεν εχω, και δε βρισκω;  Αμα γκρινιαξω εγω, που ακομα εχω το κεραμιδι πανω απο το κεφαλι μου κι ενα πιατο φαγητο, κατι αλλοι που παγωνουνε στους δρομους, τι πρεπει να κανουνε δηλαδη;

Με το οτι εχω πιαστει γενικως κοροιδο;   Αμ και τοτε που με πιανανε κοροιδο εγω που τα χα τα ερμα τα μυαλα μου;

Γιαυτο και γω γκρινιαζω γενικως... 

Γκριν, γκριν...

Γιατι οπως και να το κανουμε, μια εκτονωση ειναι κι η γκρινια.  Κι  ενα "ρ" μακρια απο τη γκινια, κι ειμαι και  προληπτικη... 

Γκριν....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013 4:22 πμ  11 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013 

Περί ρατσισμού και βλακείας....

my-choice-stupid-voter.jpg

Είναι πολυ κακό πράγμα να είσαι ρατσιστής.  Αυτό νομίζω όλοι το ξέρουμε...

Είναι κακό πράγμα να κάνεις διακρίσεις: ο μαύρος, ο άσπρος, ο κίτρινος, ο χοντρός, ο λιγνός, κι ο gay... 

Είμαστε όλοι άνθρωποι, κι όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα.

Ωραία.

Τι γίνεται όμως με το βλάκα;

Ως γνωστόν, ο βλάκας υπάρχει παντού.  Και μας εκνευρίζει.  Και κανείς δε θέλει να χει δίπλα του ένα βλάκα, γιατί ως γνωστόν, επίσης,  η βλακεία είναι ανίκητη.

Μήπως είμαστε ρατσιστές με το βλάκα;

Μήπως είμαστε άδικοι με το βλάκα;

Τι θα πει "μα είναι βλάκας;". Και γιατι δε λέμε "μα είναι gay, μαύρος, άσπρος, κίτρινος, πορτοκαλί;"

Δεν έχει δικαιώματα δηλαδή ο βλάκας;

Δεν έχει το δικαίωμα να είναι βλάκας, ακόμα κι αν είναι απο επιλογή;

Δεν είναι ανθρώπινο ον ο βλάξ;

Θα πρέπει να δεχτούμε -και να καλοδεχτούμε, αν τον θεωρήσουμε μειονότητα- το βλάκα στις παρέες μας.  Στο σπίτι μας.  Στη δουλειά μας.  Και να του φερθούμε σαν ίσος προς ίσο. Αλλιως είμαστε ρατσιστές.  Δεν είμαστε;

Πονοκεφάλιασα κι είναι και ξημερώματα.

Κι αυτό που με ανησυχεί ξέρεις πιο πολύ είναι τούτο:  Ταυτιζόμαστε με τον μαύρο, άσπρο, κίτρινο, πορτοκαλί. Κοπτόμαστε για τα δικαιώματά του.  Απαιτούμε την ίση μεταχείρισή του απο όλους.

Αλλά δεν υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα του βλάκα.

Δεν ταυτιζόμαστε με το βλάκα.

Να, αυτό είναι που με ανησυχεί....


Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013 5:03 πμ  6 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013 

Το γκρεμισμα του σαπιου συστηματος και αλλες ιστοριες...

Ντορος μεγαλος και φασαρια με τους ληστες στο Βελβεντο.  Εγω παλι δεν ξερω που ειναι το Βελβεντο, μια μαρμελαδα ξερω που τη λενε ετσι, και μετα που δα τις φατσες και τις ηλικιες τους, να σου πω, παλι τη μαρμελαδα σκέφτηκα.  Κλέψανε τη μαρμελάδα απ το βάζο.  Έλα σύνελθε, εδω ειχανε βαρύ οπλισμό σου λέει, και θέλανε να διαλύσουνε το σάπιο σύστημα.. Και πολύ φασαρία, αν φάγανε ξύλο, και πόσο ξύλο φάγανε, κι αν πειραχτήκανε οι φωτογραφίες τους ή δεν πειραχτήκανε.  Λες και τώρα ανακαλύψαμε πως στα αστυνομικά τμήματα οι μπάτσοι δέρνουνε.  Ότι ειναι άσχετοι απο photoshop το ξέραμε. ΄Η τέλως πάντων το φανταζόμασταν.

Διαβάζω τις δηλώσεις και θαυμάζω.  Ιδεολόγοι μέχρι κόκκαλο, πολέμιοι τούτης της κοινωνίας της γεμάτης αδικίες και ανισότητες, τούτου του συστήματος που πνίγει φωνές και σκέψεις... Θαυμάζω, αλλά κάπου μου χαλάει το γλυκό.  Γιατί βλέπω παιδιά, μορφωμένα, γονιών μορφωμένων και επιφανών πολιτών που λένε, και σα να μου πέφτει το σιρόπι βαρύ.  Δεν είναι ο γιός του φούρναρη που του ρήμαξε το μαγαζί η κρίση, δεν είναι ο φοιτητής που παλεύει να σπουδάσει σε ένα γκρεμισμένο σύστημα για να γίνει αύριο άνεργος ή μετανάστης, δεν είναι το παιδί αυτουνού που πεσε απο το μπαλκόνι γιατί τονε πνίξανε τα χρέη κι η απελπισία... Κι αμα εσύ που όλα εύκολα τα βρήκες, είσαι τόσο οργισμένος, πουναι ο εικοσπεντάρης που παλεύει να βρει μια δουλειά των τριακοσίων ευρώ και δε τη βρίσκει;  Γιατί δεν ξεχύνονται στους δρόμους οι γιοί των χασάπηδων με τους μπαλτάδες, κι οι κόρες των κομμωτριών με τα ψαλίδια;  

Είμαστε ενα καζάνι που βράζει.  Μεγάλοι και μικροί, βράζουμε, κι αυτών που το αίμα βράζει λόγω ηλικίας, κάποια στιγμή θα εκραγεί.  Κι ίσως να μην διαθέτει βαρύ οπλισμό, θα διαθέτει όμως κάμποση οργή, ικανή να φέρει τούμπα και το σύστημα και την ηγεσία του... Και το σύστημα φοβάμαι πως το ξέρει... 

Ισως, κάπου μέσα απο τα σπλάχνα του, να ετοιμάζει ήδη διαδόχους, έτοιμους να γίνουνε δεκτοί απο τα εξαγριωμένα πλήθη που θα το καταπιούνε....

Ίσως, όταν η βία θαναι η μόνη λύση, κάποιοι να χουνε έτοιμες τις περγαμηνές για να φανούν ως πρωτεργάτες...

Κι ακόμα χειρότερα, δεν ξέρω καν αμα το ξέρουν...

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013 0:49 πμ  5 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012 

Να σε χαιρομαι μπαμπα μου!

Καθε χρονο τετοια μερα, πισω απο τις παρελασεις, τα ηρωικα ΟΧΙ και τα δειλα ναι, τις σημαιες που ανεμιζουν στα μπαλκονια και τους πανηγυρικους-πανηγυρτζιδικους- των πολιτικων, εγω γιορταζω εσενα.  Τα δικα σου τα γενεθλια.  Και, τωρα πια, που επαθα κι εμαθα, τον ενα χρονο ακομα που σε κερδισα κοντα μου.  Γιατι μεγαλωνεις.  Μαζι με μενα, μεγαλωνεις και συ.  Και τωρα πια, το εχεις καταλαβει.

Πηγα προχτες στην εφορια να τελειωσω επιτελους με κεινα τα γραφειοκρατικα, και η κοπελιτσα που με εξυπηρετουσε, σηκωσε απορημενη το κεφαλι και με ρωτησε: ποτε εχει γεννηθει ο μπαμπας σας;  Τοτε που βλεπεις, της λεω, 28η Οκτωβριου του 40.  Να τον χαιρεστε, μου ειπε το κοριτσακι, κι οι γυρω κουνησαν το κεφαλι τους.  Αυτοι δεν ξερουν πως σε χαιρομαι.  Ακομα κι αν μου κανεις ωρες ωρες δυσκολη τη ζωη με τα χουγια σου, σε χαιρομαι.  Γιατι -οπως λεει και το καμαρι μου- ειμαι εικονα και ομοιωση σου.  Και για κατι ακομα.

Εμαθα απο μικρη να γιορταζω γενεθλια με την επετειο του ΟΧΙ.  Πιο σωστα, εμαθα να γιορταζω γενεθλια με την εναρξη ενος πολεμου.  Κι εμαθα ετσι, πως η ζωη τραβαει τους δικους της τους ρυθμους, και δε χαμπαριαζει απο πολεμους και καταστροφες.  Η ζωη εξακολουθει να κυλαει, να δημιουργει και να καταστρεφει, ασχετα με το τι κανουν οι πολιτικοι κι  οι στρατηγοι αυτου του κοσμου.  Ενα μωρο γεννηθηκε οταν χτυπουσαν οι σειρηνες του πολεμου, κι αυτο το μωρο, κατουρησε μαζι με τις πανες του, ολη την καταστροφη που θα φερνε ο πολεμος.  Κι εκεινο -ενα απο κεινα- τα μωρα, ησουν κι εσυ.

Λες τελευταια οτι εκανες τζακ ποτ στη ζωη σου.  Γεννηθηκες με την πεινα, και με αυτη θα πεθανεις.  Ομως εσυ δε τη φοβασαι, γιατι την εζησες στα πρωτα σου τα βηματα και την εχεις κιολα νικησει.  Και ξερω πως δε φοβασαι για σενα, αλλα για μας.  Αλλα τωρα, εγω ξερω.  Η ζωη θα συνεχισει, ακομα κι αν γυρω μου βαρανε οι σειρηνες του πολεμου.  Ισως ειναι το πιο πολυτιμο απο οσα μου χεις μαθει.  Και μου χεις μαθει πολλα.

Τωρα, που χουμε απομεινει οι δυο μας, σε μια ζωη που επιμενει να συνεχιζεται κοντρα στον πονο και την απωλεια, θελω να γιορτασω τα γενεθλια σου ακομα περισσοτερο.  Με μεγαλη, καινουργια σημαια στο μπαλκονι.  Που για μενα θα λεει μονο ενα πραμα, και θα το ξερω μοναχα εγω: Η ζωη συνεχιζεται, κι ανεμιζει στο Σαββατιατικο αερα, κοντρα σε πολεμους και καταστροφες.  Το μωρο που γεννηθηκε με τους ηχους των σειρηνων, εφτιαξε μια οικογενεια, εζησε μια ζωη με τον ανθρωπο που αγαπουσε, και τωρα απομεινε να απολαμβανει τις φροντιδες του ανθρωπου που γεννησε.  

Κι ελπιζω να μπορω να στις προσφερω τουτες τις φροντιδες, για χρονια ακομα πολλα....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012 3:52 πμ  9 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012 

Εμεις κι η ανεργια. Μερος πρωτο.

Οταν βρισκεσαι ανεργος μετα απο εικοσιτρια ολοκληρα χρονια, η αληθεια ειναι οτι σουρχεται καπως.

Οταν ενα ζευγαρι βρισκεται ανεργο ταυτοχρονα, η αληθεια ειναι οτι του ρχεται ντουβρουτζας.

Ενα μηνα μετα το ντουβρουτζα λοιπον, μπορω επιτελους να τον αναλυσω.

Λοιπον, τις πρωτες μερες δεν εχεις καταλαβει ακριβως τι εγινε.  Για την ακριβεια, νομιζεις οτι εισαι σε αδεια.  Κι επειδη εισαι σε αδεια, κι οι αδειες κρατανε λιγο, τρεχεις.  Τρεχεις να κανονισεις οτι εκκρεμοτητες εχεις με δημοσιες υπηρεσιες, ασε που αν δεν ειχες αποκτας, να πας στον οαεδ, αυτος να σε στειλει στην τραπεζα, να ξαναγυρισεις στον οαεδ, να κανεις τα χαρτια σου, κι ουτε που καταλαβαινεις τι κανεις και γιατι.  Εξαλλου, στα εικοστρια χρονια, εχουμε τρεξει κι οι δυο στον οαεδ ενα εκατομμυριο φορες για αλλους, δε μας εκανε κι εντυπωση...  Χουζουρευεις το πρωι με την ησυχια σου, πας για ψωνια, κανεις τις δουλειες σου, γυριζεις σπιτι, μαγειρευεις, δε σε νοιαζει τι ωρα θα κοιμηθεις το βραδι, πας για καφε με φιλους... Κανονικα, οταν εχεις αδεια, δεν εχεις λεφτα να πας για καφε με φιλους, ποσο μαλλον για μπυρες τις Παρασκευες -γιατι εισαι απληρωτος- αλλα αμα εχεις απολυθει κι εχεις αποζημιωθει και γερα (σχετικο κι αυτο, διοτι ζουμε στη χωρα της φαιδρας πορτοκαλέας και της ακομα φαιδροτερης κυβερνησης, αλλα τελος παντων, λεφτα εχεις), μπορεις να το κανεις. Και μεις εχουμε απολυθει.  Ασχετο που ακομα δε τοχουμε καταλαβει.

Στον οαεδ επισης, ανακαλυπτεις οτι μπορει να εκανες ανελλιπως το μπακαλογατι επι δυο δεκαετιες, αλλα επειδη η μεση σου ειχε την κακη ιδεα να διαλυθει τη χρονια που τελικα απολυθηκες, κινδυνευεις να μην παρεις το επιδομα ανεργιας γιατι δεν εχεις αρκετα ενσημα.  Ανακαλυπτεις ομως κι ανθρωπους που δειχνουν πραγματικο ενδιαφερον, και σε ενημερωνουν, και κανουν οτι μπορουν ωστε να το παρεις εστω κι οριακα.  Γιατι τη μεση σου στο μπακαλικο τη διαλυσες στο κατω κατω.  Και δε τη διαλυσες κανοντας τεμεναδες (οπου ενδεχομενως δε θαχες απολυθει κι ολας).

Μετα τις δεκαπεντε, εικοσι μερες, αρχιζεις να καταλαβαινεις τι παιζει.  Συνηθισμενοι κι ολας απο τις αδειες των πολυ δεκαπεντε ημερων, κι απολυμενοι αμεσως μετα την αδεια μας, αρχισε η ξεκουραση να μας καθεται βαρια.  Ξυπνας ενα πρωι και συνειδητοποιεις οτι απλα δεν εχεις δουλεια να πας.  Υποθετω σε αυτο το σημειο σε πιανει και καποια νοσταλγια για τον εργασιακο χωρο που περασες τοσα χρονια ή για τους συναδελφους σου, αλλα οταν ο εργοδοτης σου εχει καταφερει να μη μπορεις να πεις ουτε το ονομα του χωρις να σουρθει να ξερασεις, αυτο το αποφευγεις.  

Ειναι λοιπον το σημειο που παθαινεις τον πρωτο πανικο.  Λες στον εαυτο σου "ειμαι ανεργος" (ακομα χειροτερα, κοιτας και το καμαρι σου και λες "ειμαστε ανεργοι") και ψαχνεις το εφεδρικο σκοινι της μπουγαδας για να κρεμαστεις.  Τα λεφτα της αποζημιωσης μπορει να φτανουν (μπορει και οχι, μην ξαναλεω τωρα για τις φαιδρες πορτοκαλιες και γινω φαιδρη και γω), αλλα εισαι ανεργος, εχεις περασει τα σαραντα, και εχεις παρεα αλλο εναμισι εκατομμυριο που ψαχνει το ιδιο πραγμα με σενα: δουλεια.  Πανω κατω τις πιθανοτητες του τζοκερ δηλαδη.

Στη φαση αυτη, αρχιζεις να ψαχνεσαι.  Ο χασαπης θα παει να παρει το διπλωμα του χασαπη, αυτο που ηταν απαραιτητο για δυο δεκαετιες που δουλευε σα χασαπης.  Ωραια.  Στη σχολη της νομαρχιας που πηγαμε, μας ειπαν για εναμιση χρονο αναμονη.  Τους ειπαμε οτι ο χασαπης εχει καταθεσει αιτηση μεσω του εργοδοτη του, προ τριετιας.  Καλη κι εξυπηρετικη κοπελα, βρισκει το φακελο του --πρωην- εργοδοτη, βγαζει την αιτηση, την βαζει στο επομενο γκρουπ εκαπαιδευσης.  Ο χασαπης εξασφαλιζει την επιμορφωση και το χαρτι του.  Αυτος εξασφαλιζει το χαρτι του, και μαλιστα δωρεαν, να δω τι θα κανω εγω ο χαρτογιακας τωρα...

Για μενα το χαρτογιακα δεν υπαρχει τιποτα δωρεαν.  Τα λογιστικα που ηξερα προ εικοσαετιας εχουν εκτοξευτει στο διαστημα, κι αρχιζω να αναζηταω σεμιναρια επιμορφωσης, ελπιζοντας οτι θα τα χρηματοδοτησει ο κυριος οαεδ απο το επιδομα της ανεργιας μου.  (Αυτο ειναι μια αλλη τραγικη ιστορια. Εγω κι η Ξυνη.)

Σημερα κλεινουμε ενα μηνα ανεργοι.  Το ελληνικο δημοσιο εξακολουθει να μας απασχολει full time (κατι στην εφορια για το μπαμπα μου, κατι στο υποθηκοφυλακειο, ολο κατι εχουμε να κανουμε τα πρωινα).  Ακομα εχουμε εξασφαλισμενα τα προς το ζην, και κοιταμε το μελλον με επιφυλαξη απο τη γωνια.  Σκεφτομαστε οτι για πρωτη φορα μετα απο εικοσι χρονια, η δευτερη μερα του χρονου, αν ερθει δηλαδη και αποδειχτει οτι οι Μαγιας απλως ξεμεινανε απο μαρμαρο οταν φτιαχνανε το ημερολογιο τους, θα μας βρει σαν ανθρωπους στο σπιτι μας, κι οχι σαν ζομπι που εχουνε δουλεψει ενα δεκαεξαωρο σε καποια απογραφη.  

Και ξεκιναμε να παιξουμε τους φοιτητες.  

Εγω καλου κακου, εχω καβατζωσει ενα ρολο μπουγαδοσκοινο παντως....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012 2:18 πμ  6 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012 

Το παραμυθι του μπακαλη...

3013-Κώστας_Χατζηχρήστος-Μπακαλόγατος.jpg

Μια φορα κι ενα καιρο ητανε ενας μεγαλομπακαλης.  Κι ειχε στη δουλεψη του μπολικα μπακαλογατιά.  Καποια απο αυτα λιαζοντουσαν στην πορτα του μαγαζιου, καποια κουλουριαζονταν μπροστα στον παγκο, τα πιο πολλα ομως, ήτανε κλεισμενα στην αποθηκη και κυνηγαγαν τα ποντικια.  Περναγε ο καιρος, κι ολα τα γατιά ητανε ησυχα κι η δουλεια στο μπακαλικο κυλουσε... 

Υστερα, ηρθε η κριση.  Κι επεσε η δουλεια, κι ο μπακαλης αποφασισε οτι τα γατια τρωγανε πολυ.  Κι ετσι τους μειωσε το φαγητο.  Και σαυτα που λιαζοντουσαν στην πορτα του μαγαζιου, κι ολο παιρνανε κανα μεζε απ τους περαστικους, και στα αλλα που κουλουριαζοντουσαν μπροστα στον παγκο, κι ολο κατι τα φιλευαν οι πελατες, και στα αλλα στην αποθηκη που κυνηγουσαν τα ποντικια... Στην αποθηκη ακουστηκαν κατι νιαουρισματα, αλλα ολα τα γατια συνεχισαν να κυνηγαν ποντικια.  Κι αφου ολα πηγαιναν ρολοι, ο μεγαλομπακαλης αρχισε να ξεχναει και να τα ταισει.  Περναγε ο καιρος, και τα γατια αρχισαν να νιαουριζουν νευριασμενα.  Ο μεγαλομπακαλης βουτηξε κανα δυο απο κεινα της αποθηκης που κανανε πολυ φασαρια και ταπνιξε στον κουβα.  Αλλα παλι αταιστα τα αφησε...

Τα γατια μαζευονταν εξω απο το παραθυρο του μεγαλομπακαλη και κανανε συναυλια καθε νυχτα.  Ο μεγαλομπακαλης εχασε τον υπνο του και νευριασε πολυ.  Επνιξε κανα δυο ακομα στον κουβα, αρχισε να τους πεταει που και που κανενα χαλασμενο σαλαμι, αλλα καθε τοσο τα γατια δωστου εξω απο το παραθυρο να νιαουριζουν.  Ο μεγαλομπακαλης νευριασε.  Εστειλε ενα μεγαλο γατο κατω στην αποθηκη, να βοηθησει τα γατια στη δουλεια τους.  Ητανε χρονια μπακαλης, κι ηξερε τα κολπα.  Ο μεγαλος γατος, ειδε ποια γατια λειπανε το βραδυ, και το πε του μεγαλομπακαλη.  Κι αυτος τα πνιξε κι εκεινα στον κουβα...

Τα μπακαλογατια τωρα εχουνε τρομαξει κι ειναι ησυχα.  Μεχρι να ξαναμεινουνε αταιστα, η μεχρι να ξεφυγουν απο το μεγαλο γατο... Μα και παλι, ο μεγαλομπακαλης, ξερει το κολπο για να τα κανει να σωπασουν.  Διπλα του τον εχει τον κουβα...

Τα ποντικια στις αποθηκες του πολλαπλασιαζονται επικινδυνα....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012 0:38 πμ  1 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012 

Τηνιακοι συνειρμοι...

DSC_0026.jpg

Τότε σήκωνες το βλέμμα

μες στα κλαμματα θολο

και στο ρουχο σου εσταζε αιμα,

πληθος αιμα ελληνικο.

Με τα ρουχα ματωμενα

ξερω, εβγαινες κρυφα,

να γυρευεις εις τα ξενα

Αλλα χέρια δυνατά

Αλλος σου κλαψε στα στήθια

αλλα ανασαση καμμια

αλλος σου ταξε βοήθεια 

και σε γέλασε φρικτά

Αλλοι, ωιμέ, στη συμφορά σου

όπου εχαίρονταν πολύ

"σύρε να βρεις τα παιδιά σου,

συρε" λεγαν οι σκληροι....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012 2:23 πμ  6 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012 

Να φυγω...

Δυσκολοι καιροι, και θα μου πεις, σιγα το νεο.  Ειναι εποχες που ολοι μας περναμε ζορια.  Ετσι η αλλιως.  Ζορια παντως...

Τα τελευταια δυο χρονια, ολα τα ζορια πεσανε μαζι.  Οικονομικα, οικογενειακα, επαγγελματικα.  Λες και τα αστρα βαλθηκανε να κανουν κωλοτουμπες κι ο Ερμης απο αναδρομος να γινε αμφιδρομος, μονοδρομος, κωλοδρομος, ξερω γω τι..

Δυο χρονια αλωνισα τα νοσοκομεια, τις εκκλησιες και τα νεκροταφεια, μετραγα και ξαναμετραγα κουκια που δεν βγαινανε, ξεχασα πως ειναι να βγεις με τους φιλους σου για καφε, γιατι ξεχασα να το σκεφτω, αλλα και να το σκεφτομουνα τα κουκια δε βγαινανε ειπαμε, και μετα δε βγαινανε κι οι χρονοι, δυο παππουδια μοναχα και που να τα αφησεις, δυο σπιτια να κουμανταρεις, μια δουλεια κι ενα κεφαλι....

Να φυγω.

Τα βαλα κατω, στον κορακα, δε θα πληρωσω τη δοση της εφοριας, δε θα φαω ρε φιλε μια βδομαδα, αλλα θα φυγω.  Πρεπει να φυγω.

Μπαινω και κοιταω τις προσφορες στο booking. com , πολυ καλο και να το ξερετε, βρισκω ξενοδοχειο στην Τηνο με 60 εβραιους τις δυο βραδιες, μια χαρα, που πας μωρη τρελλη, τον παππου που θα τον αφησεις;  Την αλλη μερα κανω διαπραγματευσεις, ποιος θα ειναι εδω για τον παππου, ποιος θα ειναι εδω για τα σκυλια, ποιος θα ναι εδω για το ενα και για το αλλο, παιρνω το οκ, ξαναμπαινω, σιγα μη με περιμενανε, βρισκω αλλη προσφορα, 46 εβραιους οι δυο βραδιες σε πανσιον, μια χαρα.  Να κλεισω τα εισητηρια.  Εγκεφαλικο.  Δυο ανθρωποι και μια μηχανη, να παμε και ναρθουμε, 170 εβραιους με το συμβατικο το καραβι.  Καλε δε θελουμε να το αγορασουμε, να μας μεταφερει θελουμε.  Να παμε μηπως καπου οδικως;  Οχι, γιατι οποιο μερος προσεγγιζεται οδικως, βαραει ανηλεως τη διαμονη, κι υστερα το καμαρι μου ξυνεται να παμε φετος στην Τηνο.  Εδω που τα λεμε και γω ξυνομαι.  Προληπτικια γαρ, μια χρονια δεν πηγαμε να αναψουμε τη λαμπαδα του, και πηγαμε στο χειρουργειο να μας βαλουνε λαμες και βιδες (χωρια κεινες που μας λειπουν στο μυαλο, αυτες λειπουν ακομα).

Και να, που τωρα ειναι ολα κανονισμενα.  Και μενα το μυαλο μου εχει κολλησει εκει.  Να φυγω.  Εστω και για τρεις μερες (τοσο μπορω να αφησω παππουδες και σκυλια), να φυγω.  Και τουτο το ταξιδι νομιζω πως θα αρχισει απο την ωρα που θα ξεκινησω να παω στο λιμανι. Και θαναι μεγαλο.  Τοσο οσο χρειαζεται για να φυγω.  Απ ολα.  Εστω και για μια αναπνοη.  

Γιατι, ζεις χωρις αναπνοη;

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012 3:11 πμ  7 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012 

του μεταναστη...

Το ποιος αποφασισε να βαφτισει μια επιχειρηση "σκουπα" κατα των μεταναστων, Ξενιο Δια, δε το γνωριζω.  Και δε θελω να το μαθω κι ολας, εχω αρκετους φιλους με αρρωστημενη φαντασια, δε χρειαζομαι κι αλλους.  Επισης, το γιατι αυτη η επιχειρηση επικεντρωνεται σε μελαψους εως πολυ μελαψους χωρις να αγγιζει τη μαυρη φυλη, παλι δε το γνωριζω.  Ισως προκειται για ενα ειδος ρατσισμου στο ρατσισμο, ή ισως οντως οι της μαυρης φυλης να βρισκονται εδω νομιμα.  

Αυτο που γνωριζω, ειναι οτι εχει ξεκινησει ενας πολεμος μεταξυ ιθαγενων, για τους καλους μεταναστες και τους κακους ρατσιστες, και το αναποδο, και γινεται το μαλε βρασε.  Και διαβαζοντας εδω ενα πολυ ενδιαφερον αρθρο, σκεφτηκα να το σχολιασω.  Και θα το σχολιασω εδω, στο σπιτι μου, γιατι αντιμετωπιζω το εξης προβλημα: Ως υποστηρικτρια της "σκουπας", θεωρουμαι αυτοματως κακια ρατσιστρια χρυσαυγιτισσα ουουου 666, βρισκομαι απευθειας στη θεση του υπολογου, και πρεπει να απολογηθω.  Και γω δε θελω να απολογηθω.  Να σχολιασω θελω, και ει δυνατον, να κανω και διαλογο σε πολιτισμενα πλαισια, πραγμα που ακομα δεν εχω καταφερει.  

Διοτι ολα σωστα, και πολυ συμφωνω, ηταν πολυ αυτοι που εκμεταλλευτηκαν τους μεταναστες σε τουτη δω τη χωρα.  Απο την εποχη του "δηλωσε τον Αλβανο σου για να τον νομιμοποιησεις" κατι σα το νομο Τριτση για τα αυθαιρετα δηλαδη, που κανεναν δε ειχε ενοχλησει, και παιζοταν και στην τηλεοραση με κρατικη επιχορηγηση, μεχρι τις ορδες μελαψων εργατων που συνανταω καθε πρωι στο δρομο, που περιμενουν το φορτηγακι του εργολαβου "να διαλεξει".  Απο τα αθλια υπογεια του Αγ. Παντελεημονα που νοικιαστηκαν, τις ρωσιδες που ξεσκατιζαν -κι ακομα ξεσκατιζουν οσο φτανει η συνταξη- τους παππουδες που εμεις βαριομαστε να ξεσκατισουμε, τα πορνεια που γεμισαν φρεσκο αιμα για ολα τα γουστα...  Κι ετσι, στην Ελλαδα, μεροκαματο θα βρεις σιγουρα, ελα κι εσυ, κι ηρθανε ολοι, και μετα μεροκαματο δεν εβρισκε κανεις κι ησυχασαμε.  Και γεμισε η Αθηνα, μεταναστες που μαζευουνε σιδερικα απο τα σκουπιδια, κι αμα δε βρουνε στα σκουπιδια ξηλωνουνε και καμμια σιδερια απο καπου, τι να κανουνε κι αυτοι, κι αλλους που κλεβουνε αλυσιδες απο το λαιμο της γιαγιας, ακομα και τις σακουλες απο το σουπερμαρκετ και το ταπερακι με το φαγητο της αλλης μεταναστριας που ξεκινησε χαραματα να παει να βγαλει το μεροκαματο που καταφερε να βρει.. 

Το προβλημα ειναι οτι σε τουτη τη χωρα, σε τουτη την πολη, δε ζουνε μονο αυτοι οι λαθρορατσιστες..  Ζουνε και κατι αλλοι, που αρχικα κανενα προβλημα δεν ειχαν με τον ξενο στο διπλανο διαμερισμα, αλλα ξαφνικα βρεθηκαν να ζουν σε μια πολυκατοικια με νομους Αφγανισταν, και πολιτισμο Πακισταν... Και καποιοι απο αυτους να δεις, δεν ειναι καν Ελληνες, μεταναστες ειναι κι αυτοι, που ηρθανε εδω για να φτιαξουνε ενα καλυτερο αυριο.  Κι αυτο το καλυτερο αυριο το ειδαν να γκρεμιζεται σε μια πολη που επικρατει πια ο νομος του ισχυρου, που οι περισσοτεροι και πιο οργανωμενοι κανουν κουμαντο, που οι γειτονιες ειναι γκετο, κι αναλογα με το χρωμα σου μπορεις να κινηθεις σε συγκεκριμενα οικοδομικα τετραγωνα και να εισαι ασφαλης.. Αυτοι οι αλλοι, που ζητανε να ξαναγινει η Αθηνα πολη της Ελλαδας, μην πω της Ευρωπης και γελασουνε τα κατσικια απο τα χασαπικα, αποκτησανε ξαφνικα τη ρετσινια του ρατσιστη, και χασαν το δικαιωμα να μιλανε πια... Αυτοι οι αλλοι, πρεπει να μαθουν να ζουν με νεες συνθηκες, με κανονες υγιεινης Μπαγκλαντες στα διπλανα τους διαμερισματα, και εθιμα Πακισταν οπου το να ξυλοφορτωνεις τη γυναικα σου τρεις φορες τη μερα ειναι νομος, και το νομο του κρατους που μενουμε τον εχουμε χεσμενο.. Κι οσο ολοι κοπτονται για τα δικαιωματα των μεταναστων, και το απανθρωπο των επιχειρησεων σκουπα σε ανθρωπινες ψυχες, κανεις ποτε δε μιλαει για αυτους τους αλλους.  

Γιατι αυτοι ειναι ρατσιστες...


Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012 10:01 μμ  4 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Κυριακή, 5 Αυγούστου 2012 

απο τον καραμπελια στο μιχαλολιακο

Υπηρξα νιατο οργισμενο, απο κεινα τα παιδια που στις πορειες πηγαινανε παραλληλα με το πεζοδρομιο, παραλληλα με την περιφρουρηση, κι ερχοντουσαν μουρη με μουρη με τις αυρες των ματ και τα δακρυγονα...

Μιση μεριδα ημουνα, δεν ημουνα και για πολλα, εθελοντρια στο βιβλιοπωλειο του Ελευθερου Τυπου και δακτυλογραφησεις για τη Ρηξη, καμμια φορα με στελνανε να βοηθησω και στα γραφεια του Αμφι -που γνωρισα ανθρωπους που αγαπησα και με αγαπησαν πολυ, και ποτε μου δε θα τους ξεχασω- κατεβαινα στις πορειες κοντρα σε ολους, δυο φορες με εσωσε ο Καιν καλη του ωρα, αλλα εγω εκει, νιατο οργισμενο 18 χρονων να θελω να μαι μεσα σε ολα, και τελικα μεσα σε τιποτα δεν ημουνα, αμα δεν ητανε ο Παναγιωτακης και κατι αλλοι, ουτε που θαμουνα εδω για να σας γραφω δηλαδη...

Τοτε το αντιπαλον δεος ηταν οι κνιτες.  Ο υπαρκτος σοσιαλισμος.  Η πλυση εγκεφαλου κι ο δογματισμος.  Και -φυσικα- το κρατος.  Αυτο που μαθαμε απο τα παντα μας να το βλεπουμε σαν εχθρο, σα το μπαμπουλα του παραμυθιου, και τον κακο Ιμπραημ Εφεντη που επρεπε με καθε τροπο να τον ξεγελασουμε και να τον κλεψουμε.  Καταλοιπα θα μου πεις.  Οκ εμεις τοτε θελαμε να το διαλυσουμε.  Ονειρα θα μου πεις.

Σχεδον τριαντα χρονια μετα, τα παλικαρια του Καραμπελια εχουνε ξεφτισει, αλλοι αριστερα κι αλλοι αριστεροτερα, το παραμυθι εχει ξεφτισει, και οι μονοι που εχουνε πραγματικα διαλυθει ειμαστε εμεις... Εμεις,που ζουμε στην ιδια πολη που μοιραζαμε καποτε τη Ρηξη και το Αντι, μεγαλυτεροι και πιο κουρασμενοι, εχοντας δει το Κρατος να καταρρεει και να ανασταινεται εκατο φορες, να γινεται ενα ζομπι που προσπαθει να διατηρηθει, εχοντας δει τους Ελληνες να ξεσηκωνονται και να ξαναλουφαζουν εκατο φορες, εμεις κουρασμενοι, απογοητευμενοι, νικημενοι χωρις να ξερουμε τι ειναι τουτο που τελικα μας εχει νικησει...

Ζουμε στην ιδια πολη που ζουσαμε τοτε, αλλα τιποτα δεν ειναι ιδιο πια... Ζουμε στην ιδια πολη, αλλα δε μπορουμε πια να κυκλοφορησουμε οπως τοτε, η Βικτωρια, η Καννιγγος, η Βαθης, η Ομονοια εχουνε γινει γκετο, κι απεναντι μας δεν εχουμε πια τους Κνιτες που χαμε καποτε.  Και μεις δεν ειμαστε τα οργισμενα νιατα πουμασταν καποτε.  Βολευτηκαμε, συμβιβαστηκαμε, δουλεψαμε και φτιαξαμε το δικο μας αυριο μεσα στο συστημα που πολεμουσαμε. Κι αυτο το δικο μας αυριο, ειναι που τωρα ξεπουλιεται στις Ευρωπες, κι αυτοι οι δικοι μας γεροντες ειναι που σφαζονται για μια πετσοκομμενη συνταξη στον Αγ. Παντελεημονα, κι αυτη, η δικη μας πολη ειναι που τελει υπο κατοχη..

Κι ειναι πολυ στενο το οριο απο τη μια πλευρα στην αλλη...

Αυτα τα οργισμενα παιδια του Καραμπελια, οσα δεν πηγανε αριστερα, κι ακομα πιο αριστερα, οσα μεινανε εκει, στο κεντρο, αρχισαν ξαφνικα να πηγαινουν ασυναισθητα δεξια.  Κι ακομα πιο δεξια.  Αυτα τα παιδια του 80 ειναι τα παιδια του 11, που ζητανε την επιστροφη ενος χαμενου ονειρου και μιας πατριδας που καποτε απαρνηθηκαν.. 

Απ τον καραμπελια στο μιχαλολιακο, ενα βημα δρομος....

και δεν ξερω γιατι, αλλα φοβαμαι οτι η απογοητευση ιδια θα ειναι...

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Κυριακή, 5 Αυγούστου 2012 3:23 πμ  3 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι