Η απολογία ενος καπνιστή. (41)
Ιστοριες με ασπρες μπλουζες και αλλα τρομακτικά.... (36)
Εγω ποτε να απεργησω; (32)
Αφιερωμενο στον αγνωστο εξωσυζυγικο εραστη.... (32)
Κοβοντας το τσιγάρο: βδομάδα πρώτη. (28)
Μεταφορές, παρομοιώσεις, και τα εφτά κακά της... (27)
Του κομμενου λαιμου... (27)
Οι απαραιτητοι αντρες στη ζωη μιας γυναικας: (27)
Μη-κανονικοί... (27)
Happy Deathday to me! (27)

princessofthedawn princess
ΑΘΗΝΑ
Ποια ειμαι εγω;

Συνήθως μιλούσα μόνη μου και με περνούσαν για τρελλή... Τώρα που τα γράφω απλά σιγουρεύτηκαν...

GreekBloggers.com

SYNC ME @ SYNC
hit counter

Ιστοριες


Απρίλιος 2014
ΚΔΤΤΠΠΣ
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930   

Εμποριο ελπιδας...
Jayne Riley: Some students give the responsibility to expert resume writers...

Εγω ποτε να απεργησω;
May Turner: Do you want to get resume services, that conform the field of...

Κοβοντας το τσιγάρο: βδομάδα πρώτη.
ArmYourDesires: ειμαι 23 χρονων και πριν 6 μηνες ακριβως καπνιζα το τσιγαρακι...

Εμποριο ελπιδας...
Faith Short: Are you looking which service to choose for buying resume or...

Μου βάλανε τα γυαλιά!
princess ofthedawn: Μαργαριτα μου, φοβαμαι οτι ειναι φυσιολογικο... δηλαδη δεν...

eXTReMe Tracker

  Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012 

Το παραμυθι του μπακαλη...

3013-Κώστας_Χατζηχρήστος-Μπακαλόγατος.jpg

Μια φορα κι ενα καιρο ητανε ενας μεγαλομπακαλης.  Κι ειχε στη δουλεψη του μπολικα μπακαλογατιά.  Καποια απο αυτα λιαζοντουσαν στην πορτα του μαγαζιου, καποια κουλουριαζονταν μπροστα στον παγκο, τα πιο πολλα ομως, ήτανε κλεισμενα στην αποθηκη και κυνηγαγαν τα ποντικια.  Περναγε ο καιρος, κι ολα τα γατιά ητανε ησυχα κι η δουλεια στο μπακαλικο κυλουσε... 

Υστερα, ηρθε η κριση.  Κι επεσε η δουλεια, κι ο μπακαλης αποφασισε οτι τα γατια τρωγανε πολυ.  Κι ετσι τους μειωσε το φαγητο.  Και σαυτα που λιαζοντουσαν στην πορτα του μαγαζιου, κι ολο παιρνανε κανα μεζε απ τους περαστικους, και στα αλλα που κουλουριαζοντουσαν μπροστα στον παγκο, κι ολο κατι τα φιλευαν οι πελατες, και στα αλλα στην αποθηκη που κυνηγουσαν τα ποντικια... Στην αποθηκη ακουστηκαν κατι νιαουρισματα, αλλα ολα τα γατια συνεχισαν να κυνηγαν ποντικια.  Κι αφου ολα πηγαιναν ρολοι, ο μεγαλομπακαλης αρχισε να ξεχναει και να τα ταισει.  Περναγε ο καιρος, και τα γατια αρχισαν να νιαουριζουν νευριασμενα.  Ο μεγαλομπακαλης βουτηξε κανα δυο απο κεινα της αποθηκης που κανανε πολυ φασαρια και ταπνιξε στον κουβα.  Αλλα παλι αταιστα τα αφησε...

Τα γατια μαζευονταν εξω απο το παραθυρο του μεγαλομπακαλη και κανανε συναυλια καθε νυχτα.  Ο μεγαλομπακαλης εχασε τον υπνο του και νευριασε πολυ.  Επνιξε κανα δυο ακομα στον κουβα, αρχισε να τους πεταει που και που κανενα χαλασμενο σαλαμι, αλλα καθε τοσο τα γατια δωστου εξω απο το παραθυρο να νιαουριζουν.  Ο μεγαλομπακαλης νευριασε.  Εστειλε ενα μεγαλο γατο κατω στην αποθηκη, να βοηθησει τα γατια στη δουλεια τους.  Ητανε χρονια μπακαλης, κι ηξερε τα κολπα.  Ο μεγαλος γατος, ειδε ποια γατια λειπανε το βραδυ, και το πε του μεγαλομπακαλη.  Κι αυτος τα πνιξε κι εκεινα στον κουβα...

Τα μπακαλογατια τωρα εχουνε τρομαξει κι ειναι ησυχα.  Μεχρι να ξαναμεινουνε αταιστα, η μεχρι να ξεφυγουν απο το μεγαλο γατο... Μα και παλι, ο μεγαλομπακαλης, ξερει το κολπο για να τα κανει να σωπασουν.  Διπλα του τον εχει τον κουβα...

Τα ποντικια στις αποθηκες του πολλαπλασιαζονται επικινδυνα....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012 0:38 πμ  1 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012 

Τηνιακοι συνειρμοι...

DSC_0026.jpg

Τότε σήκωνες το βλέμμα

μες στα κλαμματα θολο

και στο ρουχο σου εσταζε αιμα,

πληθος αιμα ελληνικο.

Με τα ρουχα ματωμενα

ξερω, εβγαινες κρυφα,

να γυρευεις εις τα ξενα

Αλλα χέρια δυνατά

Αλλος σου κλαψε στα στήθια

αλλα ανασαση καμμια

αλλος σου ταξε βοήθεια 

και σε γέλασε φρικτά

Αλλοι, ωιμέ, στη συμφορά σου

όπου εχαίρονταν πολύ

"σύρε να βρεις τα παιδιά σου,

συρε" λεγαν οι σκληροι....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012 2:23 πμ  6 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012 

Να φυγω...

Δυσκολοι καιροι, και θα μου πεις, σιγα το νεο.  Ειναι εποχες που ολοι μας περναμε ζορια.  Ετσι η αλλιως.  Ζορια παντως...

Τα τελευταια δυο χρονια, ολα τα ζορια πεσανε μαζι.  Οικονομικα, οικογενειακα, επαγγελματικα.  Λες και τα αστρα βαλθηκανε να κανουν κωλοτουμπες κι ο Ερμης απο αναδρομος να γινε αμφιδρομος, μονοδρομος, κωλοδρομος, ξερω γω τι..

Δυο χρονια αλωνισα τα νοσοκομεια, τις εκκλησιες και τα νεκροταφεια, μετραγα και ξαναμετραγα κουκια που δεν βγαινανε, ξεχασα πως ειναι να βγεις με τους φιλους σου για καφε, γιατι ξεχασα να το σκεφτω, αλλα και να το σκεφτομουνα τα κουκια δε βγαινανε ειπαμε, και μετα δε βγαινανε κι οι χρονοι, δυο παππουδια μοναχα και που να τα αφησεις, δυο σπιτια να κουμανταρεις, μια δουλεια κι ενα κεφαλι....

Να φυγω.

Τα βαλα κατω, στον κορακα, δε θα πληρωσω τη δοση της εφοριας, δε θα φαω ρε φιλε μια βδομαδα, αλλα θα φυγω.  Πρεπει να φυγω.

Μπαινω και κοιταω τις προσφορες στο booking. com , πολυ καλο και να το ξερετε, βρισκω ξενοδοχειο στην Τηνο με 60 εβραιους τις δυο βραδιες, μια χαρα, που πας μωρη τρελλη, τον παππου που θα τον αφησεις;  Την αλλη μερα κανω διαπραγματευσεις, ποιος θα ειναι εδω για τον παππου, ποιος θα ειναι εδω για τα σκυλια, ποιος θα ναι εδω για το ενα και για το αλλο, παιρνω το οκ, ξαναμπαινω, σιγα μη με περιμενανε, βρισκω αλλη προσφορα, 46 εβραιους οι δυο βραδιες σε πανσιον, μια χαρα.  Να κλεισω τα εισητηρια.  Εγκεφαλικο.  Δυο ανθρωποι και μια μηχανη, να παμε και ναρθουμε, 170 εβραιους με το συμβατικο το καραβι.  Καλε δε θελουμε να το αγορασουμε, να μας μεταφερει θελουμε.  Να παμε μηπως καπου οδικως;  Οχι, γιατι οποιο μερος προσεγγιζεται οδικως, βαραει ανηλεως τη διαμονη, κι υστερα το καμαρι μου ξυνεται να παμε φετος στην Τηνο.  Εδω που τα λεμε και γω ξυνομαι.  Προληπτικια γαρ, μια χρονια δεν πηγαμε να αναψουμε τη λαμπαδα του, και πηγαμε στο χειρουργειο να μας βαλουνε λαμες και βιδες (χωρια κεινες που μας λειπουν στο μυαλο, αυτες λειπουν ακομα).

Και να, που τωρα ειναι ολα κανονισμενα.  Και μενα το μυαλο μου εχει κολλησει εκει.  Να φυγω.  Εστω και για τρεις μερες (τοσο μπορω να αφησω παππουδες και σκυλια), να φυγω.  Και τουτο το ταξιδι νομιζω πως θα αρχισει απο την ωρα που θα ξεκινησω να παω στο λιμανι. Και θαναι μεγαλο.  Τοσο οσο χρειαζεται για να φυγω.  Απ ολα.  Εστω και για μια αναπνοη.  

Γιατι, ζεις χωρις αναπνοη;

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012 3:11 πμ  7 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012 

του μεταναστη...

Το ποιος αποφασισε να βαφτισει μια επιχειρηση "σκουπα" κατα των μεταναστων, Ξενιο Δια, δε το γνωριζω.  Και δε θελω να το μαθω κι ολας, εχω αρκετους φιλους με αρρωστημενη φαντασια, δε χρειαζομαι κι αλλους.  Επισης, το γιατι αυτη η επιχειρηση επικεντρωνεται σε μελαψους εως πολυ μελαψους χωρις να αγγιζει τη μαυρη φυλη, παλι δε το γνωριζω.  Ισως προκειται για ενα ειδος ρατσισμου στο ρατσισμο, ή ισως οντως οι της μαυρης φυλης να βρισκονται εδω νομιμα.  

Αυτο που γνωριζω, ειναι οτι εχει ξεκινησει ενας πολεμος μεταξυ ιθαγενων, για τους καλους μεταναστες και τους κακους ρατσιστες, και το αναποδο, και γινεται το μαλε βρασε.  Και διαβαζοντας εδω ενα πολυ ενδιαφερον αρθρο, σκεφτηκα να το σχολιασω.  Και θα το σχολιασω εδω, στο σπιτι μου, γιατι αντιμετωπιζω το εξης προβλημα: Ως υποστηρικτρια της "σκουπας", θεωρουμαι αυτοματως κακια ρατσιστρια χρυσαυγιτισσα ουουου 666, βρισκομαι απευθειας στη θεση του υπολογου, και πρεπει να απολογηθω.  Και γω δε θελω να απολογηθω.  Να σχολιασω θελω, και ει δυνατον, να κανω και διαλογο σε πολιτισμενα πλαισια, πραγμα που ακομα δεν εχω καταφερει.  

Διοτι ολα σωστα, και πολυ συμφωνω, ηταν πολυ αυτοι που εκμεταλλευτηκαν τους μεταναστες σε τουτη δω τη χωρα.  Απο την εποχη του "δηλωσε τον Αλβανο σου για να τον νομιμοποιησεις" κατι σα το νομο Τριτση για τα αυθαιρετα δηλαδη, που κανεναν δε ειχε ενοχλησει, και παιζοταν και στην τηλεοραση με κρατικη επιχορηγηση, μεχρι τις ορδες μελαψων εργατων που συνανταω καθε πρωι στο δρομο, που περιμενουν το φορτηγακι του εργολαβου "να διαλεξει".  Απο τα αθλια υπογεια του Αγ. Παντελεημονα που νοικιαστηκαν, τις ρωσιδες που ξεσκατιζαν -κι ακομα ξεσκατιζουν οσο φτανει η συνταξη- τους παππουδες που εμεις βαριομαστε να ξεσκατισουμε, τα πορνεια που γεμισαν φρεσκο αιμα για ολα τα γουστα...  Κι ετσι, στην Ελλαδα, μεροκαματο θα βρεις σιγουρα, ελα κι εσυ, κι ηρθανε ολοι, και μετα μεροκαματο δεν εβρισκε κανεις κι ησυχασαμε.  Και γεμισε η Αθηνα, μεταναστες που μαζευουνε σιδερικα απο τα σκουπιδια, κι αμα δε βρουνε στα σκουπιδια ξηλωνουνε και καμμια σιδερια απο καπου, τι να κανουνε κι αυτοι, κι αλλους που κλεβουνε αλυσιδες απο το λαιμο της γιαγιας, ακομα και τις σακουλες απο το σουπερμαρκετ και το ταπερακι με το φαγητο της αλλης μεταναστριας που ξεκινησε χαραματα να παει να βγαλει το μεροκαματο που καταφερε να βρει.. 

Το προβλημα ειναι οτι σε τουτη τη χωρα, σε τουτη την πολη, δε ζουνε μονο αυτοι οι λαθρορατσιστες..  Ζουνε και κατι αλλοι, που αρχικα κανενα προβλημα δεν ειχαν με τον ξενο στο διπλανο διαμερισμα, αλλα ξαφνικα βρεθηκαν να ζουν σε μια πολυκατοικια με νομους Αφγανισταν, και πολιτισμο Πακισταν... Και καποιοι απο αυτους να δεις, δεν ειναι καν Ελληνες, μεταναστες ειναι κι αυτοι, που ηρθανε εδω για να φτιαξουνε ενα καλυτερο αυριο.  Κι αυτο το καλυτερο αυριο το ειδαν να γκρεμιζεται σε μια πολη που επικρατει πια ο νομος του ισχυρου, που οι περισσοτεροι και πιο οργανωμενοι κανουν κουμαντο, που οι γειτονιες ειναι γκετο, κι αναλογα με το χρωμα σου μπορεις να κινηθεις σε συγκεκριμενα οικοδομικα τετραγωνα και να εισαι ασφαλης.. Αυτοι οι αλλοι, που ζητανε να ξαναγινει η Αθηνα πολη της Ελλαδας, μην πω της Ευρωπης και γελασουνε τα κατσικια απο τα χασαπικα, αποκτησανε ξαφνικα τη ρετσινια του ρατσιστη, και χασαν το δικαιωμα να μιλανε πια... Αυτοι οι αλλοι, πρεπει να μαθουν να ζουν με νεες συνθηκες, με κανονες υγιεινης Μπαγκλαντες στα διπλανα τους διαμερισματα, και εθιμα Πακισταν οπου το να ξυλοφορτωνεις τη γυναικα σου τρεις φορες τη μερα ειναι νομος, και το νομο του κρατους που μενουμε τον εχουμε χεσμενο.. Κι οσο ολοι κοπτονται για τα δικαιωματα των μεταναστων, και το απανθρωπο των επιχειρησεων σκουπα σε ανθρωπινες ψυχες, κανεις ποτε δε μιλαει για αυτους τους αλλους.  

Γιατι αυτοι ειναι ρατσιστες...


Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012 10:01 μμ  4 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Κυριακή, 5 Αυγούστου 2012 

απο τον καραμπελια στο μιχαλολιακο

Υπηρξα νιατο οργισμενο, απο κεινα τα παιδια που στις πορειες πηγαινανε παραλληλα με το πεζοδρομιο, παραλληλα με την περιφρουρηση, κι ερχοντουσαν μουρη με μουρη με τις αυρες των ματ και τα δακρυγονα...

Μιση μεριδα ημουνα, δεν ημουνα και για πολλα, εθελοντρια στο βιβλιοπωλειο του Ελευθερου Τυπου και δακτυλογραφησεις για τη Ρηξη, καμμια φορα με στελνανε να βοηθησω και στα γραφεια του Αμφι -που γνωρισα ανθρωπους που αγαπησα και με αγαπησαν πολυ, και ποτε μου δε θα τους ξεχασω- κατεβαινα στις πορειες κοντρα σε ολους, δυο φορες με εσωσε ο Καιν καλη του ωρα, αλλα εγω εκει, νιατο οργισμενο 18 χρονων να θελω να μαι μεσα σε ολα, και τελικα μεσα σε τιποτα δεν ημουνα, αμα δεν ητανε ο Παναγιωτακης και κατι αλλοι, ουτε που θαμουνα εδω για να σας γραφω δηλαδη...

Τοτε το αντιπαλον δεος ηταν οι κνιτες.  Ο υπαρκτος σοσιαλισμος.  Η πλυση εγκεφαλου κι ο δογματισμος.  Και -φυσικα- το κρατος.  Αυτο που μαθαμε απο τα παντα μας να το βλεπουμε σαν εχθρο, σα το μπαμπουλα του παραμυθιου, και τον κακο Ιμπραημ Εφεντη που επρεπε με καθε τροπο να τον ξεγελασουμε και να τον κλεψουμε.  Καταλοιπα θα μου πεις.  Οκ εμεις τοτε θελαμε να το διαλυσουμε.  Ονειρα θα μου πεις.

Σχεδον τριαντα χρονια μετα, τα παλικαρια του Καραμπελια εχουνε ξεφτισει, αλλοι αριστερα κι αλλοι αριστεροτερα, το παραμυθι εχει ξεφτισει, και οι μονοι που εχουνε πραγματικα διαλυθει ειμαστε εμεις... Εμεις,που ζουμε στην ιδια πολη που μοιραζαμε καποτε τη Ρηξη και το Αντι, μεγαλυτεροι και πιο κουρασμενοι, εχοντας δει το Κρατος να καταρρεει και να ανασταινεται εκατο φορες, να γινεται ενα ζομπι που προσπαθει να διατηρηθει, εχοντας δει τους Ελληνες να ξεσηκωνονται και να ξαναλουφαζουν εκατο φορες, εμεις κουρασμενοι, απογοητευμενοι, νικημενοι χωρις να ξερουμε τι ειναι τουτο που τελικα μας εχει νικησει...

Ζουμε στην ιδια πολη που ζουσαμε τοτε, αλλα τιποτα δεν ειναι ιδιο πια... Ζουμε στην ιδια πολη, αλλα δε μπορουμε πια να κυκλοφορησουμε οπως τοτε, η Βικτωρια, η Καννιγγος, η Βαθης, η Ομονοια εχουνε γινει γκετο, κι απεναντι μας δεν εχουμε πια τους Κνιτες που χαμε καποτε.  Και μεις δεν ειμαστε τα οργισμενα νιατα πουμασταν καποτε.  Βολευτηκαμε, συμβιβαστηκαμε, δουλεψαμε και φτιαξαμε το δικο μας αυριο μεσα στο συστημα που πολεμουσαμε. Κι αυτο το δικο μας αυριο, ειναι που τωρα ξεπουλιεται στις Ευρωπες, κι αυτοι οι δικοι μας γεροντες ειναι που σφαζονται για μια πετσοκομμενη συνταξη στον Αγ. Παντελεημονα, κι αυτη, η δικη μας πολη ειναι που τελει υπο κατοχη..

Κι ειναι πολυ στενο το οριο απο τη μια πλευρα στην αλλη...

Αυτα τα οργισμενα παιδια του Καραμπελια, οσα δεν πηγανε αριστερα, κι ακομα πιο αριστερα, οσα μεινανε εκει, στο κεντρο, αρχισαν ξαφνικα να πηγαινουν ασυναισθητα δεξια.  Κι ακομα πιο δεξια.  Αυτα τα παιδια του 80 ειναι τα παιδια του 11, που ζητανε την επιστροφη ενος χαμενου ονειρου και μιας πατριδας που καποτε απαρνηθηκαν.. 

Απ τον καραμπελια στο μιχαλολιακο, ενα βημα δρομος....

και δεν ξερω γιατι, αλλα φοβαμαι οτι η απογοητευση ιδια θα ειναι...

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Κυριακή, 5 Αυγούστου 2012 3:23 πμ  3 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012 

Το τραμ το τελευταιο...

Λιγο μετα την πλατεια Αττικης, υπαρχει ενα στενάκι καθετο στην οδο Λιοσιων, η οδος Βεργας...  

Στη γωνια υπαρχει ενα παλιο νεοκλασσικο σπιτι, χρονια τωρα ρημαγμενο, ενα απο τα πολλά που υπαρχουν στην περιοχη, απομειναρια αλλων εποχων και μιας αλλης Αθηνας.  Το σπιτι του Μιχάλη του Σουγιουλ...  Το σπιτι οπου εζησε, μεγαλωσε τις κορες του, και δημιουργησε τραγουδια που ακομα σιγοτραγουδαμε με χαμογελο.  Το τελευταιο διαστημα, καποιος αρχισε να αναπαλαιωνει το σπιτι, και χαζα σκέφτηκα οτι να, αναγνωρισαν ενα κομματι πολιτισιτικης κληρονομιας τουτης της πολυπαθης περιοχης, καποιοι αποφασισαν να σωσουνε τουτο το νεοκλασσικο μαζι με τις αναμνησεις που κουβαλα μαζι του.. Η αναπαλαιωση προχωρουσε, το σπιτι αποκτουσε σιγα σιγα την ομορφια και την αρχοντια μιας αλλης εποχης... Και τωρα η αναπαλαιωση τελειωσε:  Ολοκληρωθηκε με το μεγαλο και παραταιρο κοκκινο λαμπακι πανω απο την αρχοντικη του εισοδο,  Ακολουθωντας τη μοιρα των διπλανων του σπιτιων, εγινε κι αυτο ενας ανακαινισμενος οικος ανοχης.. 

Το προσεξα σημερα, κι εφυγα με μια γευση πικρη στο στομα.

Λιγο σα να ακουγα καπου μακρια τον ηχο απο ενα καμπανακι να χανεται, προς τα πανω, προς τα στενα της Κυψελης που αφησε την τελευταια της πνοη η Σπεραντζα, και λιγο πιο πανω, πανω απο τις κεραιες των πολυκατοικιων, σε οτι εμεινε απο τον αττικο ουρανο και κεινη  την παλια Αθηνα...


Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012 9:05 μμ  7 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012 

Back to the 70s... Για μπανιο με το πουλμαν.

Μια βδομαδα αδεια πηραμε, και λυσσαξε να φυσαει.  Ειχαμε πει να κανουμε κανα μπανιο, αλλα ο καυσωνας αργησε στο ραντεβου, και για να πας στην παραλια επρεπε να φορας κρανος μη τυχον και σουρθει καμμια ξαπλωστρα για καπελο.  Ποτε θα ξελυσσαξει;  Μετα την Πεμπτη ειπε ο κυριος του καιρου.  Ωραια, την Πεμπτη κανονισαμε να παμε τα σκυλια για μπανιο, μετα ο καιρος αλλαξε γνωμη αλλα στον κυριο του καιρου δε το ειπε, και ετσι την πεμπτη καταζεματιστηκαμε να τρεχουμε μες στον ηλιο με δυο σκυλους καθαρους και μυρωδατους, ενω εμεις καταιδρωναμε και σκυλοβρωμουσαμε.  Τελειωσε αγαπη μου, αυριο θα παμε για μπανιο.

Να πας για μπανιο, με ενα αμαξι που η ασφαλεια του εχει αγγιξει επικινδυνα το μηνα χαριτος, τα λαστιχα του εχουν αγγιξει επικινδυνα το σημειο μηδεν, και τη βενζινη στα ορη στα αγρια βουνα, οντας κι εναμιση μηνα απληρωτος (γιατι εισαι μαλακας, δουλευεις στο βεροπουλο), ειναι ενα θεμα.  Γιατι αντε και τα πρωτα δυο τα παραβλεπεις, το τριτο δε γινεται.  Ναι, αλλα εγω θελω να παω για μπανιο.  

Η λυση λοιπον, ηρθε με το τουριστικο γραφειο της περιοχης.  Πεντε εβραιους το κεφαλι, μπανιο στον ωρωπο.  Τεσσερα κι ενενηντα πεντε ειναι το εισητηριο του κτελ, πεντε εβραιοι μια χαρα μου ακουγεται.  Αγαπη μου, αυριο θα παμε για μπανιο με το πουλμαν.  Οι μαναδες μας που μας πηγαινανε οταν ειμαστε μικρα, κατι ξερανε.  Παιρνω τηλεφωνο στο γραφειο, μου απανταει μια κυρια που μαλλον βαριοτανε, απο που θα σας παρουμε μου ειπε, ουτε ονομα ουτε τιποτα, α καλα, βλεπω αυριο να μοιραζω κουτουλιδια σκεφτηκα.  Και πρωινα.  Εννια παρα δεκα θα εφευγε το πουλμαν.  

Εννια παρα πεντε, δυο αγγουροξυπνημενοι με μια τσαντα να με το συμπαθειο, εχουνε βγει στη λεωφορο.  Κατεβαινει πουλμαν, κι η στραβη παει να μπει.  Ευτυχως ο ανοιχτοματης βλεπει το ονομα του γραφειου, που πας βρε ζωον, α συγγνωμη, φευγει ο πουλματζης, βαζω μπρος την αλανθαστη μεθοδο "αναβω τσιγαρο" μεχρι να κανω δυο τζουρες κατεβαινει αλλο πουλμαν κι ειναι το δικο μας.   Μπαινουμε.

Το πουλμαν ειναι σχεδον αδειο, κατι κυριες στα πρωτα καθισματα πισω απο τον οδηγο, που να κατσουμε, παμε εκει που εχει παραθυρο, εγω ηθελα γαλαρια, αλλα οπως σωστα ειπε το καμαρι μου, η γαλαρια θελει παρεα, και δεν παμε εκδρομη με το σχολειο ηλιθια, για μπανιο με το πουλμαν παμε.  Παλουκωσου. 

Παλουκωνομαι.  Πεντακοσια μετρα πιο κατω, σταματαμε, περνουμε κατι αλλες κυριες, ενα παππου που μολις καθισε εβγαλε την πλαστικη παντοφλα και βολεψε το ποδαρι του στο μπρατσο του μπροστινου καθισματος, μια κυρια πρεπει νατανε του γραφειου γιατι μας χαιρετησε, ξαναξεκιναμε.  Κανουμε ενα τουρ σε ολα τα στενα της περιοχης, παιρνουμε κυριες και κυριους, και εναν παππου με μια γιαγια με τις εγγονες τους, μαζευομαστε καμμια εικοσαρια, και επιτελους βγαινουμε εθνικη οδο... Ο πουλματζης εχει βαλει ραδιο, το οποιο στις εννιαμιση (γιατι μιση ωρα κανουμε γυρω γυρω) αποφασιζει να πει ειδησεις.  Με το που αρχιζει, βαζουν τα παππουδια τις φωνες, κλεινει το ραδιο, μπαινει cd.  Πλουταρχος.  Η χαρα της εκδρομης.  Ελεγα μηπως μας μοιρασουνε τιποτα χαρτομαντηλα, αλλα με πεντε εβραιους εισητηριο δεν ειχα και πολλες απαιτησεις.  Δε μας μοιρασανε τελικα. 

Η διαδρομη κραταει μια ωρα, περναμε κι απο τα διοδια, οι εγγονες μιλανε με τη μαμα στο κινητο, η γιαγια κι ο παππους τις μαλωνουν, μην απασχολεις τη μαμα δουλευει, δυο καθισματα μπροστα μου καθονται δυο κυριες κι εχω μαθει ολα τα νεα της γειτονιας τους, μονο που δεν ξερω απο ποια γειτονια ειναι, φτανουμε, μας ξεφορτωνουνε.  Αγορια και κοριτσια, αναχωρηση σε δυο ωρες, καλες βουτιες.  Μια χαρα, περασαμε τις κοκκινες ξαπλωστρες, την ταβερνα ο φαρος που χε βγαλει τα τραπεζακια της στην παραλια κι αμα ηθελες να κατσεις επρεπε να ενωσεις δυο τραπεζακια μαζι και να ξαπλωσεις ετοιμος για χειρουργειο, βρηκαμε μια ακρη, ωραια θαλασσα, εκανες δυο βηματα και ησουνα στα απατα, καθομαστε εξω και κρυουλιαζαμε και μας λεγανε οι γιαγιαδες απο τα βαθια, μπειτε καλε θα καειτε, που να σου καει η συνταξη, ειμαι σε κρισιμη ηλικια για εμφραγμα, εσυ την περασες.  Καναμε το μπανιο μας, μετα κατσαμε στον ηλιο να στεγνωσουμε, γιατι που ναπας με το βρακι βρεμενο, οι γιαγιαδες οργανωμενες μουλιασανε δυο ωρες στο νερο και μετα χρησιμοποιησαν το συστημα "κρατα μου μαρικα την πετσετα" και μπηκανε στο πουλμαν στεγνες και κυριες.  Αμε.  

Στο γυρισμο, το προγραμμα ειχε Αννα Βισση "σπανια σε συλλογιεμαι" και αλλα χιτ της εποχης -εκεινης- εμεις ψιλοκουτουλαγαμε, ηρθε η κυρια να μαζεψει τα πενταευρα, μας αφησε εκατο μετρα απο το σπιτι, ωραια ητανε βρε, να το κανουμε κι αυριο.  Μονο που το αυριο ητανε Σαββατο.  Η διαδικασια ιδια, καπως περισσοτερος κοσμος, μια κυρια με τρεις κορες γυρω στην εφηβεια, που πιασανε κατευθειαν τη γαλαρια -ειχανε φρεσκιες τις σχολικες εκδρομες αυτες- η γιαγια με τον παππου και τις εγγονες τους, που αυτη τη φορα ειχανε κουβαλησει ολοκληρο το σπιτι μαζι, κι ο παππους δεν πηγαινε πολυ καλα, δεκα ωρες εκανε να ανεβει να ξεκουβαλησουμε... Αυτη τη φορα αποτελεσαμε αντικειμενο παρατηρησης για τους κατω των εικοσπεντε, κι αντικειμενο συζητησης για τους ανω των εξηντα... Φτανουμε στον Ωρωπο,  με μουσικη υποκρουση, τα mp3 της γαλαριας, συν το προγραμμα δεκαπενταετιας του πουλμαντζη, κατεβαινουμε.  Στεκεται το καμαρι μου λιγο πιο κει απο το πουλμαν, κατεβαινει κι ο παππους, ερχεται μυτη με μυτη με το χαρο με το δρεπανι που κοσμει το μπρατσο του καμαριου μου, κοκκαλο ο παππους.  Μια καμπουρα που ειχε ισιωσε. Τελικα τον φωναξε η γιαγια, πηρε τα ισια του και περπατησε, το καμαρι μου χαμπαρι δεν πηρε, μονο με κοιταγε πουχα κατουρηθει στο γελιο και τουλεγα θα σου πω μετα κι ελεγε που με κοπανησε η ζεστη. Καναμε μπλουμ, μουλιασαμε, καταφεραμε να μην πνιγουμε στο καταβαθο, να τρεχουν να μας σωσουν οι γιαγιαδες με τα καπελακια απο τα βαθια, ολα καλα...

Το συμπερασμα ειναι οτι ναι, θα το ξανακανω.  Γιατι εχει πλακα, γιατι συμφερει και γιατι... μεταξυ μας, οταν πηγαινεις για μπανιο με το πουλμαν, η παραλια μετατρεπεται σε φεστιβαλ κυταρριτιδας, και τις περισσοτερες φορες σε κανει να νιωθεις θεα....


Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012 0:41 πμ  9 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012 

Εθνικιστικα..

Ωχου μωρε βαρεθηκα... Ο κομμουνιστης, κι ο εθνικιστης, κι ο φασιστας, κι ο ευρωπαιστης... Ταμπελες και  ετικεττες παντου, κι ουσια πουθενα.

Λοιπον να σας πω κατι.

Αγαπαω τον τοπο μου.  Ζω σε μια απο τις πιο ωραιες χωρες του κοσμου, και βιωνω μια απο τις χειροτερες πολεις του κοσμου.  Αλλα ειναι η χωρα μου, κι ειναι η πολη μου.  Και την αγαπαω.

Αγαπαω τους Ελληνες.  Οχι τους Ελληναραδες, τους Ελληνες.  Αυτους που στα δυσκολα λενε "δε βαριεσαι", κι εννοουνε οτι θα περασει κι αυτο, οπως και τα αλλα, αυτους που γελανε με τη φτωχεια τους, και ευχονται να ψοφησει η κατσικα του γειτονα, αλλα αμα τυχει και ψοφησει, θα τρεξουνε να του σταθουνε, και να του τσονταρουνε κι ολας, και να κερασουν κι ενα τσιπουρο να πανε κατω τα φαρμακια.

Δεν αγαπαω τον Ελληναρα με το 4Χ4, τονα ποδαρι να βρωμαει τσαρουχιλα του παππου και ταλλο στην ευρωπη να φοραει μοκασινια απο δερμα τιγρης του αμαζονιου, τον Ελληναρα του βολεματος και του "τι κανει το κρατος".  Δεν αγαπαω τον Ελληναρα, που βρισκει ολους τους αλλους Ελληνες ζωα, και τη χωρα μπουρδελο, κι οι ξενοι ξερουνε και μεις ειμαστε αχρηστοι.  Αυτος να παει εξω, που ναι ανθρωποι κι εχουνε κρατη, και να κατσει εκει, και να κανει με αυτους παρεα.  Εμενα με νοιαζει τι κανουμε εδω.  Και θελω ο τοπος μου ναχει ξανα ανθρωπους, απο κεινους που χε, κι οχι ζωα.  Κι οι πολεις του να ξαναποχτησουν γειτονιες, κι οχι παραθυρα με καγκελα λες κι ειναι φυλακες.  Αλλα ετσι παει.  Για να αλωσεις ενα τοπο, πρωτα καταστρεφεις τους κατοικους του.  Με οποιοδηποτε μεσο.  

Θελω ο τοπος μου να κατοικειται απο κεινους τους εξω καρδια ανθρωπους, που τρωνε ολοι μαζι απο ενα πιατο, και τσουγκριζουν τα ποτηρια για να ξορκισουν το κακο, ετσι οπως το κανουν για να γιορτασουν το καλο.  Δε θελω καλοκουρδισμενα Γερμανακια, ουτε μοιρολατρικα Πακιστανακια να γινουν τα παιδια μου.  Θελω εκεινους τους ανθρωπους που βαζαν κατω το κεφαλι και δουλευανε για το δικο τους αυριο, θελω εκεινους τους ανθρωπους που σηκωναν το κεφαλι χωρις να αναλογιστουνε το μεγεθος της απειλης, θελω αυτους που οταν κινδυνευε ο τοπος τους γινοντουσαν γροθια και συντριβανε καθε εμποδιο. Κι αν πρεπει να γυρισω στη δεκαετια του 50 για να τους βρω, ας γυρισω.  Θελω να λεω οτι ειμαι Ελληνιδα, και να μην ντρεπομαι, οχι που ντραπηκα ποτε, να μη χρωσταω σε κανενα, κι ας εχω να φαω μοναχα ενα ντακο κριθινο με φετα και τοματα, θα τονε φαω με παρεα και τσιπουρα και θα με χορτασει, θελω να χω το κεφαλι μου ψηλα κατα κει που λαμπει παντα ο ηλιος σε αυτη τη χωρα.

Κι αν ολα τουτα με κανουνε εθνικιστρια, τοτε ειμαι εθνικιστρια και καθολου δε με πειραζει.  

Καλυτερα να μαι απομονωμενη στη γωνια μου, παρα απομονωμενη στον κοσμο τους....

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012 0:30 πμ  10 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012 

Hang them high....

Εκλογες, κομματα.. με φρουφρου κι αρωματα...

Το κρατος, θελοντας στα υστερα του να αποδειξει οτι δεν ειναι μπορντελο οπως του προσαπτουν, αποφασισε να κανει επιδρομες στα μπορντελα.  Αυτα καλε.  Που δουλευουνε χωρις αδειες, παρανομα, οχι σαν κατι αλλα που δουλευουνε νομιμα και πληρωνονται απο τους φορολογουμενους και τα λενε δημοσιες υπηρεσιες, ναι αυτα, εκει στα περιξ φυλης και αχαρνων, στην αμαρτωλη περιοχη του αγιου παντελεημονα, που ολους τους ελεει και ολους τους ανεχεται, και δε σηκωσε ακομα την αγιαστουρα του να ανοιξει και κανενα κεφαλι, να τονε δουμε πως θαυματουργει..   Μπουκαρε λοιπον στους οικους ανοχης κι εκανε "αιφνιδιαστικους ελεγχους", ασχετο που ειπαμε ειναι ολοι παρανομοι, τοσο καιρο δε τους εβλεπε, τωρα με το φως των εκλογων τους ειδε, κι επιασε και μια ρωσιδα λεει που ητανε φορεας του aids, σπερνοντας τον πανικο στους απανταχου μπουρδελιαρηδες, κι ελπιζοντας πως ετσι θα κερδισει την ψηφο τους αφου νοιαζεται τοσο πολυ για την υγεια και την ευημερια τους...  Και τους εστειλε ολους μαζι στο Συγγρος και δεν ξερω που αλλου, για να ανακαλυψουν την ομορφια των δημοσιων νοσοκομειων και των παροχων υγειας, εμεις φροντιζουμε για σας βρε, ασε που τωρα αμα τιναξει κανενας τα μυαλα του στον αερα παλι, θαναι που εκανε "απροφυλακτο συνευρεση" με πορνη, κι οχι που δεν εχει με τι να θρεψει τα παιδια του...

Και επιασε λοιπον τη ρωσιδα, και τις απηγγειλε κατηγοριες, κι εβγαλε και τη μουρη της φατσα καρτα σε ολο τον κοσμο, οσοι πηγατε μαζι της παει την πατησατε, ουοουου 666 εξω απο δω, μονο σε καρο δε την ανεβασε κουρεμενη γουλι να τη γυρναει στις γειτονιες.  

Και μετα το κρατος εφυγε απο τη φυλης.

Σα να το πηρε η κατηφορα, δεν ανεβηκε στην πατησιων, δεν βγηκε στην πλατεια αμερικης, δεν πηγε κατα Κυψελη μερια... Τσουλησε κατα την ομονοια, για να μας κανει τη νεα τρανταχτη αποκαλυψη:  αλλες 11 ιεροδουλες φορεις του ειτζ σκορπουσαν το θανατο...

image393.png

Στη φορα κι οι δικες τους οι φατσες.  Τα ονοματα, οι -πιθανοι- τοποι κατοικιας τους, ολα.  Συγγνωμη μαμα, τη δικια μου ζωη νομιζα οτι θα καταστρεψω μονο....

image403.png 

αν ειχα ποτε μια ελπιδα να ζησω, μου τη σκοτωσες.  Αν εβγαινα ποτε απο τουτο το πηγαδι, τωρα εισαι σιγουρος οτι δε θα βγω ποτε.  

image385.png 

Και πουσαι φιλαρακι... οτι ειχα εγω να σκορπισω το σκορπισα... Τη ζωη, τα ονειρα και τις ελπιδες μου... Χεστηκα να σκορπισω το aids... Εδινα μονο οτι μου ζητουσαν καθε φορα, για να καταφερω να βγαλω τη δοση μου.. 

Ειμαι αρρωστη φιλαρακι... Και κουρασμενη πολυ.... Δε το βλεπεις;

Κι ετσι , ολοι ειμαστε ησυχοι οτι καποιοι φροντιζουν για την υγεια μας.  Οι ενοχοι βρεθηκαν, διαπομπευτηκαν, η κοινωνια μπορει να κοιμαται ησυχη πια... 

Κανεις δε θα μας πει, ποιος ηταν αυτος που εβαλε τη νεαρη ρωσιδα στο μαγαζι του να εκδιδεται, γιατι αυτος δεν εχει καμμια ευθυνη.

(Αμα σου πουλησουνε μπουγατσα χαλασμενη, φταιει παντα η μπουγατσα κι οχι το μαγαζι που στην πουλησε...)

Κανεις δε θα μας πει, ποιοι ηταν οι πελατες αυτων των ματιων, ισως το μονο ζωντανο πανω σε τουτα τα κορμια, και που πηγανε μετα...

Ποτε δε θα μαθουμε τι εχουνε να πουν αυτα τα ματια.

Γιατι δε μας ενδιαφερει.

Ειναι καπου εκει, εξω, μακρια απο μας.

Στις υπογειες στοες της Ομονοιας και της πλατειας Βαθη.  

Τα μπορντελα παλι, θα συνεχισουν να δουλευουν οπως παντα.  Γιατι ειναι επιχειρησεις και απο τις επιχειρησεις τρωει ψωμακι κοσμος πολυς, κι ειναι δυσκολοι οι καιροι.  

Δε θα κλεισουμε τωρα τις μονες επιχειρησεις που εξακολουθουν να κανουνε τζιρο σε αυτον τον τοπο.  

Το υλικο μας μπορουμε ευκολα να το βρουμε αναμεσα σε αυτα τα αρρωστα ματια, τα γεματα κουραση και απορια.  Τα τσιγκελια ετοιμα περιμενουν.

Σηκωστε τις μια μια, ελαφριες ειναι, πουπουλα σκετα, και κρεμαστε τις ψηλα...

Υστερα γυριστε πλευρο και κοιμηθειτε ησυχοι... Τα παντα λειτουργουν, και το κρατος δεν ειναι μπουρδελο...


Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012 11:56 μμ  4 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι


  Κυριακή, 29 Απριλίου 2012 

Το αυγο του φιδιου κι η κλωσσα που το κλωσσαγε...

Χτες: η Χρυση αυγη στο Δημο Αθηναιων.

Αυριο: η Χρυση αυγη στη Βουλη.

Πανικος επικρατει στον πολιτικο κοσμο, ανοδος του φασισμου στην Ελλαδα, τι πραγματα ειναι αυτα, χωρα με παραδοση στη Δημοκρατια, τα κοκκαλα των παππουδων μας θα τριζουνε και θα μπουνε στη Βουλη οι τραμπουκοι κι οι στρατοκαυλοι (εδω που τα λεμε, εχετε δει φατσες;  Ημαρτον δηλαδη).  Κι ενας ψιλοπανικος επικρατει και στας Ευρωπας γενικως, διοτι οι ακροδεξιοι πολυ παιρνουνε κεφαλι, και το φιδι μοιαζει νατανε καρπερο...

Και λεω εγω τωρα, της μπακαλικης αποφοιτησασα, αυτο που η ιστορια επαναλαμβανεται, τοχει παρει κανεις τους χαμπαρι, η απλα το επαναλαμβανουνε επειδη απο καπου το ακουσαν;  Οταν στραγγαλιζεις μια χωρα, οταν ευτελιζεις τους κατοικους της, νεκρωνεις την οικονομια της, και της στερεις καθε ελπιδα τι γινεται;  Δεν ξερω τι γινεται.  Αλλα μπορω να σας πω τι εγινε.  Οχι εγω.  Η ιστορια.

Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η γερμανική μοναρχία καταλύθηκε και, από το 1919, εγκαθιδρύθηκε η Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών υπήρξε εξουθενωτική για τη Γερμανία, επιβάλλοντάς της σημαντικές εδαφικές παραχωρήσεις στην Πολωνία και τη Γαλλία, ασφυκτικούς περιορισμούς στις ένοπλες δυνάμεις (στράτευμα - Ράιχσβερ (Reichswehr) έως 100.000 στελέχη κατ' ανώτατο όριο), υπέρογκες πολεμικές αποζημιώσεις, καθώς και την περίφημη παράγραφο περί αποκλειστικής ενοχής της Γερμανίας για το ξέσπασμα του πολέμου.[1] Συνθήκες εμφυλίου πολέμου επικράτησαν την περίοδο 1919-1923, με βίαιες συγκρούσεις μεταξύ σοσιαλιστών, κομμουνιστών και ακροδεξιών παραστρατιωτικών ομάδων, των Φράικορπς. Από τα πιο αιματηρά επεισόδεια αυτής της διαμάχης ήταν και η αιματηρή καταστολή της "Δημοκρατίας των Συμβουλίων" (Rδterepublik) στο Μόναχο. Ταυτόχρονα, τα προβλήματα της οικονομίας, μαστιζόμενης από τον πληθωρισμό, προκάλεσαν κατά το 1922-23, την κατάληψη της Ρηνανίας από γαλλικά στρατεύματα, καθώς η γερμανική κυβέρνηση αδυνατούσε να καταβάλει έγκαιρα τις οφειλόμενες πολεμικές αποζημιώσεις. Η γερμανική κυβέρνηση, ανίκανη να αντιδράσει στρατιωτικά, υποκίνησε απεργία των εργαζομένων στις βιομηχανίες του Ρουρ[2], η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο εκατό εργατών από το πυρ που άνοιξαν τα γαλλικά στρατεύματα. Ο στραγγαλισμός του εμπορίου και των διεθνών σχέσεων της Γερμανίας, λόγω της Συνθήκης, οδήγησε σε πληθωρισμό, ανεργία και οικονομική ανέχεια. Στις αρχές, μάλιστα, της δεκαετίας του '20 ο πληθωρισμός έφθασε σε πρωτόγνωρα, ακόμη και σε διεθνές επίπεδο, ύψη[3].

Η κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται κάπως, όταν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι αντιλήφθηκαν ότι η Γερμανία τείνει να μετατραπεί σε καζάνι που βράζει. Υπό την ηγεσία του Γκούσταβ Στρέζεμαν (Gustav Stresemann), ενός έντονα εθνικόφρονα αλλά και ρεαλιστή πολιτικού, η Γερμανία ακολούθησε τη λεγόμενη "πολιτική της εκπλήρωσης" (Erfόllungspolitik) των υποχρεώσεών της. Της επετράπη έτσι, η είσοδος στην Κοινωνία των Εθνών (Συνθήκες του Λοκάρνο), που οδήγησε σε άρση του εμπάργκο και βελτίωση των κρατικών οικονομικών, ειδικά με την αθρόα εισροή αμερικανικών δανείων, καθώς και ελαφρά άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Ταυτόχρονα, αναπτύχθηκε η συνεργασία με τον έτερο διεθνή παρία, τη Σοβιετική Ένωση (Συνθήκη του Ραπάλλο). Κατά το διάστημα 1924-1929 η Δημοκρατία της Βαϊμάρης γνώρισε τη "χρυσή εποχή" της. Ωστόσο, λίγο πριν τον θάνατό του το 1929, ο Στρέζεμαν έκανε την εξής διαπίστωση: "Η οικονομική κατάσταση της Γερμανίας εμφανίζεται ανθηρή μόνο στην επιφάνεια. Η Γερμανία στην πραγματικότητα βαδίζει επάνω στον κρατήρα ενός ηφαιστείου. Αν κληθεί να εκπληρώσει άμεσα τις βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις της, ένα μεγάλο τμήμα της οικονομίας της θα καταρρεύσει".[4]

alt
alt
Η κάρτα μέλους του DAP του Χίτλερ με την υπογραφή του Ντρέξλερ

Μέσα σε αυτή την κατάσταση, εμφανίστηκε στη Βαυαρία του 1919 ένα μικρό πολιτικό κόμμα, το Κόμμα των Γερμανών Εργατών (Deutsche Arbeiterpartei, DAP).

Πηγή http://el.wikipedia.org 

Τα υπολοιπα τα ξερετε...

Βαλε τωρα εσυ απο πανω σαλτσα καμποσους λαθρομεταναστες να μετατρεπουν σε γκετο μια απο τις παραδοσιακα δεξιες περιοχες της Αθηνας, βαλε και την τρομοκρατια της τηλεορασης και το "ουτε στη χουντα δεν ηταν ετσι", και νατο το αυγο, νατη κι η κλωσσα που το κλωσσαγε... 

Και τωρα που το αυγο αρχιζει να ραγιζει, την κλωσσα την εχει πιασει πανικος.  

Πιο πολυ που τα υπολοιπα αυγα της, αρχιζουνε να δειχνουν κλουβια...

Τρελλή είμαι ότι θέλω λέω!
Κυριακή, 29 Απριλίου 2012 6:44 μμ  3 Σχόλια
Tags: Τουρλουμπούκι