Ε λοιπον, εσχατως, αποκτησαμε αλλους 232 απο δαυτους.  Ορκιζονται τωρα, μονιμοποιουνται, ανεβαζουνε γυρω στους 2000 το συνολο των παρατρεχαμενων των βουλευταδων, και να μη σας πω τι ακριβως κανουνε στα οικονομικά της χώρας, γιατι ειστε εξυπνα παιδια και μπορειτει να το καταλαβετε... 

Φυσικα, ειναι απολυτως νομιμο αυτο, διοτι ολοι ετουτοι, ειχανε θεσεις παρατρεχαμενων λεει απο τον Ιουνιο, μερικοι γινανε παρατρεχαμενοι παραμονες των εκλογων, και ο κυριος Σιουφας ειχε βγαλει ενα διαταγμα που λεγε οτι θα πρεπει να μονιμοποιηθουνε.  Και τουτοι δω πουρθανε τωρα, που μεσα σε μια νυχτα κοψανε μισθους, επιδοματα, ανεβασανε ΦΠΑδες και κεραταδες, δε μπορουσανε να βγαλουνε αλλο διαταγμα.  Οχι.  Τους πονουσε ο ποπος τους τοση ωρα καθισιο να ψηφισουνε τα προηγουμενα, γιαυτο τους μονιμοποιησανε.

Γιατι λεει, αμα πηγαινανε σε ενα διοικητικο δικαστηριο, ετσι κι αλλιως θα δικαιωνοντουσαν.

Και μεις, που μας κοψανε απο παντου τα λειψα που παιρναμε, σε ποιο ρημάδι δικαστηριο να παμε;  Εμεις, που κατι τετοια τα μαθαινουμε τελευταιοι, αμα τα μαθουμε και ποτε δηλαδή, τι μπορουμε να κανουμε;  Να σηκωσουμε τους ωμους και να πουμε "ετσι ητανε παντα στην Ελλαδα;".  Να σιχτιρισουμε κι αυτους και το μπαρμπα τους απο την Κορωνη που τους διορισε, και να συνεχισουμε να βλεπουμε ειδησεις στην tv? 

Αυτο θα κανουμε, και γιαυτο την αλλη φορα να μη μιλησουμε καθολου οτι και να μας κοψουν, κι ας ειναι το δεξι μας το ποδαρι.... Γιατι μας μαθανε να μη μιλαμε.  Γιατι μας μαθανε πως "ετσι γινεται". 

Κι αν καποιοι μιλανε, ειναι λιγοι και δεν ακουγονται.  Μια φωνη χανεται στο πληθος, πολλες φωνες γκρεμιζουνε τα τειχη.

Εδω ειναι το κειμενο.  Συνυπογραψτε το και στειλτε το στη γραμματεια της Βουλης, στους βουλευτες, σε ολους.  Ας μιλησουμε επιτελους.

Γιατι η σιωπη, ειναι συναινεση και συνενοχή.....

Ομαδα fb

Γραμματεια Βουλης

Το site του ΓΑΠ

Με το προιόν στο ραφι του σουπερμάρκετ, η ετικέτα του σε αγγλικά και καποια βαλκανικη γλωσσα, η περιγραφή του στα ελληνικά ελάχιστη ως ανυπαρκτη...

Τρομαζω...

Με τα αυξανομενα σταντς των βαλκανικών εφημερίδων, και τις στριμωγμένες, εως ανυπαρκτες, ελληνικες εφημεριδες σε μια γωνια.

Τρομάζω..

Που το παιδι μου στο σχολείο, αντι να βοηθήσει τους συμμαθητές του να μάθουνε τη γλώσσα του τοπου που μενουν, μαθαινει ολο και πιο πολύ τη δικιά τους τη γλώσσα... Ελπιζοντας πως συντομα θα τη μιλάει αρκετα καλά για να μην ξεχωριζει...

Τρομάζω..

Με τις ξενογλωσσες διαφημίσεις, τα μελλοντικά ξενογλωσσα κανάλια, τα κουπονια που πρέπει να δεχτω στο ταμείο του σουπερμάρκετ χωρις να καταλαβαινω καν τι λενε...

Τρομαζω...

Τρομάζω που η γλώσσα μου, γινεται γλώσσα βοηθητική στον τοπο της, που ερχομαι δευτερη στη χωρα μου, και δεν ξερω ποιος ειναι που ερχεται πρωτος...

Τρομαζω..

Μα αυτο που πραγματικα με τρομοκρατεί, ειναι που νομιζω πως σιγά σιγά, αρχισα να το συνηθίζω....

Μεγαλη παρενθεση: Ελληνικα audio books βρηκα ελαχιστα, κατι ελληνες πεζογραφους που με βαζανε να διαβαζω με το ζορι οταν ημουνα μικρή, κανενα συγχρονο βιβλιο, τιποτα πραγματικα ενδιαφερον, σαν οι ανθρωποι με προβληματα ορασης ναναι καταδικασμένοι σε ενα ειδος τυφλωσης χειροτερο απο αυτο που ηδη εχουν, ή τους απειλει: την πνευματικη τους τυφλωση, και την αδυναμια να απολαυσουν μια καλη αναγνωση ενος ελληνικου βιβλιου.  Τελως παντων.

Τρισευτυχισμένη εγω που ειχα μια τοσο μεγαλη βιβλιοθηκη πια στο πισι μου, που δεν ηξερα τι να πρωτοδιαλεξω δηλαδη, μεχρι που προσφερθηκα να ηχογραφησω την αναγνωση βιβλιων για τη φιλη μου.  Δε το δεχτηκε, μη σας πω οτι τρομαξε κι ολας.  Προτιμουσε να το ακουσει στα αγγλικα, τα γαλλικα, ακομα και τα κινεζικα, παρα να της το διαβασω εγω.  Κριμα.  Κι ανοιξα το πρωτο βιβλιο κι αρχισα να διαβαζω.

Λοιπον, το να διαβαζεις στην οθονη ενος υπολογιστη ειναι εντελως σπαστικο.  Οσο ενδιαφερον και ναχει αυτο που διαβαζεις, στη δευτερη σελιδα εχεις βαρεθει, εχει πιαστει το σβερκο σου, ο κωλος σου, ολα σου, και θες να πας να κουλουριαστεις στον καναπε και να παρεις αγκαλια ενα συμβατικο βιβλίο.  Ή να το ριξεις στα παιχνιδια του fb: ακομα χειροτερα.  Κι ετσι, ολη αυτη η βιβλιοθηκη που κατεβασα, καθησε μεσα στο σκληρο δισκο, κι ευτυχως που τανε ψηφιακη γιατι θα με τρωγανε οι αραχνες....

Υστερα, επεσε το ματι μου στο ebook του πλαισιου... Πανακριβο μου φανηκε.  Δε μου φανηκε δηλαδη, ειναι, 250 εβραιους κανει.  Αλλα επειδη 250 εβραιοι ειναι μολις 10 βιβλια, χωρια τα εξοδα για εξτρα ραφια στη βιβλιοθηκη, αρχισε να μου καλοφαινεται. Πηγα σε ενα καταστημα να το δω κι απο κοντα.  Παιζει και Mp3 μου ειπε ο πωλητης.  Αυτο που δε μου ειπε, ειναι πως ειναι αποκλειστικα ασπρομαυρο.  Που θα πει οτι ακομα κι αν του φορεσεις μεσα ενα pdf με εγχρωμες εικονες -ενα αλμπουμ του Αρκα ας πουμε, ή το συλλεκτικο τευχος του Κοκομπιλ που βρηκα στα γνωστα παρανομα στεκια- παλι ασπρομαυρο θα το δεις.  Τελως παντων.

Το πηρα, το φορτισα, το φορτωσα, και κουλουριαστηκα στον καναπε.  Περιεργη αισθηση.  Σα να καθεσαι στον καναπέ κρατώντας ενα πινακα στο χερι, ολο εψαχνα το στυλο για να γραψω κατι... Το πρωτο βιβλιο που ανοιξα, ηταν ασχημα σκαναρισμενο, η λειτουργια μεγαλωματος της γραμματοσειρας δεν λειτουργουσε γιατι οι σελιδες ειχανε περαστει σαν εικονες στο pdf, γινηκανε τα ματια μου σαν τα πιατακια του καφε, το παρατησα.  Το δευτερο ομως ήτανε πολυ καλυτερο.  Η πινακοθηκη των ηλιθιων του Τσιφορου.  Μου πηρε γυρω στη μιση ωρα.  Καποια pdf δεν διαβαζοντουσαν καθολου, χωρις να φταιει το μηχανημα γιαυτο, καποια αλλα ητανε πραγματικη απολαυση, καποια σε ταλαιπωρουσανε λιγο αλλα διαβαζοντουσαν.  Το κυριοτερο ειναι οτι η οθονη του ειναι τετοια, που ακομα και σε ενα κακο σκαναρισμα, με μικρα γραμματα, να διαβαζεις ανετα.  Κι οταν αυτο που διαβαζεις ειναι ενδιαφερον, ξεχνας πολυ γρηγορα οτι δεν κρατας πραγματικο βιβλιο: η αλλαγη των σελιδων με το πατημα του κουμπιου γινεται μηχανικά, οπως μηχανικά κανουμε και την αλλαγη της σελιδας σε ενα κανονικο βιβλιο, και το μονο που σε προσγειωνει αποτομα, ειναι οταν πας να το κλεισεις: Δε βρισκεις το εξωφυλλο, και σουρχεται μια συγχιση.  Και πρεπει να θυμηθεις να πατησεις και το σελιδοδεικτη, για να μην ψαχνεις να βρεις μετα που εμεινες -ευτυχως, δεν τσακιζει τις σελιδες στη γωνια, πραγμα που μου τη σπαει αφανταστα, και θυμαται τουλαχιστον πιο ρημαδοβιβλιο διαβαζες τελευταιο. 

Ο αντρας μου λεει οτι βιαστηκα να το παρω, και μαλλον εχει δικιο.  Οι επομενες εκδοσεις του σιγουρα θαναι πιο προηγμενες, θα υπαρχει δυνατοτητα εγχρωμης απεικονισης, και πολυ πιο γρηγορα φορτωμα λογισμικου οταν το ανοιγεις -ενα τσιγαρο δρομο κανει μεχρι να ανοιξει παναθεμά το... Λες και πας να παρεις το βιβλιο απο την βιβλιοθηκη του γειτονα στον τριτο ενα πραμα.  Αλλα εγω πρεπει να σας πω οτι το ερωτευτηκα!

Παω τωρα να αρχισω να διαβαζω το πρωτο απο τα εξη βιβλια του Λαβκραφτ που εχω κατεβασει...

Τυχαια τηλεφωνηματα.  Τυχαιες συναντησεις.  Εκεινο το μαγαζι που μουλεγες, το λενε ετσι; Ναι.  Ειμαι εδω, αμα θες ελα.

Τυχαια.

Κακο timing.  Κακη μερα.  Κακη τυχη.

Και ξαφνικα, να σε γεμιζει το συναισθημα πως εχεις αργησει.  Πως ο χρονος σου τελειωσε, και συ δε το χες καταλαβει.  Ποτε δε τα πηγαινα καλα με τον αφεντη χρονομετρη, μια ωρα, μια μερα, ενας χρονος... Ποτε μου δεν καταλαβα πως εφευγαν, ουτε και που πηγαίναν...

Αμα δεις τα παιδια, να τους πεις ενα γεια.

Κι αν εκανα καινουργιους φιλους, νιωθω ξαφνικα πως εκεινους, τους παλιους, τους αληθινους, τους παντα εκει, τους εχω χασει.  Δε τους εχω χασει.  Το ξερω.  Αλλα νιωθω ξαφνικα πως τελειωνει ο χρονος μου.

Πως ισως να μην προλαβω.

Ετσι χαζα, χωρις κατι συγκεκριμενο, νιωθω πως πρεπει να βιαστω.  Πως με περιμενουν, μα σε λιγο θαναι αργα.  Δεν ξερω για ποιον.  Ή για τι.  Απλα ξερω πως θαναι αργα.

Προαισθημα;

Μπα, μαλλον βλακεια.

Αμα δεις τα παιδια, να τους πεις ενα γεια.

Κι ελπιζω πως θα προλαβω να περασω....

Ευχαριστω.

Οσοι σηκωσατε το χερι σας να περασετε εξω, για να μεινουνε οι υπολοιποι.  Εσεις να πατε να κοιταξετε τα μεηλ σας με την 24αρα σας συνδεση.

Ειμαι στο ιντερνετ απο την εποχη του Ναπστερ.  Ειμαι ενοχη πειρατείας εδω και πολλα χρονια, και μην κοιτατε που το Πειρατικο το καπετανευει η Γιωτα, ειναι που εμενανε με πιανει κομματι η θαλασσα. (Και δεν ξερω και κολυμπι).  Εχω κατεβασει απειρα μουσικα κομματια, εχω ανακαλυψει δεκαδες συγκροτηματα που δεν ηξερα, δισκους που δεν ηξερα, εχω κανει ερευνα αγορας και εχω αγορασει αυθεντικα ολα αυτα που αξιζανε τον κοπο.  Διοτι αν ολα αυτα τα αγοραζα για να δω αν πραγματικα αξιζουνε, τωρα θα σας καθαριζα το παρμπριζ στα φαναρια, δε θα καθομουνα να σας γραφω εδω. 

Και ναι ζουμε στη χωρα της πειρατειας.  Δεν ειναι αναγκη να κοιταξεις στο ιντερνετ για να το δεις αυτο.  Καφε πας να πιεις κι ερχονται δεκα φουρνιες εγχρωμοι να σου πουλησουνε σιντι και ταινιες.  Και δεν κανουνε κι ενα διαχωρισμο ανα ειδος να ξερεις τι σου γινεται.  Να περασει ο θριλερας, ο δραμας, ο κωμωδιας, να ξερεις και συ ποιον να προτιμησεις.  Τελως παντων.

Επισης, ως λαος ειμαστε πειρατες εκ φυσεως, διοτι εχουμε εκεινο το "καλα διαβασα ενα βιβλιο φοβερο, θα στο φερω αυριο να το διαβασεις", ή "ακουσες τον καινουργιο δισκο των ταδε, καταπληκτικος, θα στον φερω να τον ακουσεις".  Αυτο ειναι παρανομο.  Κανονικα πρεπει να πεις "διαβασα ενα φοβερο βιβλιο, αυτο, να πας να το αγορασεις" διοτι αλλιως το κρατος χανει ενα σωρο φορους, και χανονται χιλλιαδες θεσεις εργασιας.  Αληθεια.  Τοπανε και στις ειδησεις. 

Αλλα, επειδη ειμαστε και λιγο χυμα λαος, ποτε κανεις δεν ασχοληθηκε με αυτο. Ασχολιοντουσαν με αλλα πραγματα, τη ζημενς και το βατοπεδι, και το πως θα κανουνε καλυτερη μπαζα καθε φορα που ερχοντουσαν στην εξουσια, και ποιος χεστηκε τωρα που καποιοι τρελλοι μοιραζονται αρχεια αναμεταξυ τους.  Εδω καλε δε νοιαστηκαν μεγαθηρια σα τη sony και τη microsoft, γκρινιαζανε μεν, μετα λεγανε, σιγα τους ψωριαρηδες τους ελληνες, μιας χουφτας αγορα, και μας παραταγανε στην ησυχια μας. 

Και μετα ηρθε η τσοντα. 

Και τα χαμενα χρηματα απο την προικα της πρωταγωνιστριας, και τα πνευματικα δικαιωματα του δημιουργου.

Και χρειαστηκε μια τσοντα, για να χαθουνε με μιας απο το διαδικτυο ολα τα ελληνικα τορρεντς.

Χρειαστηκε μια τσοντα μονο, για να χαθουνε σπανιες σειρες που δεν προβαλλονται πια, σπανιες ταινιες ελληνικες και ξενες παμπαλαιες, σπανιοι δισκοι που καποιοι ειχανε το μερακι να μετατρεψουνε σε ψηφιακα αρχεια και να τα μοιραστουνε με τους γυρω τους.  Χρειαστηκε μια τσοντα μονο, για να χασουνε οι ελληνες του εξωτερικου τους ελληνικους αγωνες ποδοσφαιρου και τα ελληνικα σηριαλ, ακομα και τα ελληνικα δελτια ειδησεων που καποιοι ανεβαζαν για να τους ευχαριστησουν...

Δε χρειαστηκε καμμια πολυεθνικη.

Μονο μια τσοντα.

Και τωρα, ολοι θα τρεχουμε να αγοραζουμε καθε νεα κυκλοφορια, καθε νεο dvd, καθε νεο cd, και θα το κρυβουμε καλα στο ντουλαπι μας, και θα λεμε στο φιλο μας να παει να το αγορασει αμα θελει να το ακουσει, τι μας περασε εμας, πειρατες να του το δανεισουμε; 

Ο νομος σε τουτη τη χωρα, με μια τσοντα εφαρμοζεται.

Και ετσι, καθαρισαμε σε μια νυχτα απο ολους αυτους τους κλεφτες που βουταγαν τα χρηματα του κρατους...

Ναναι η ψυχη σου επαναστάτης, απο τα χρονια σου τα παιδικα, μεχρι τα γεράματά σου.

Ναναι τα ματια σου μεγάλα, και να χωρανε ολο τον κοσμο. 

Να σαι μαγκας αληθινος, απο κεινους που αξιζουν να φορανε παντελονια.

Νασαι γυναικα, με το Γ κεφαλαιο, εκει που χρειαζεται να εισαι.

Νασαι αγωνιστρια, να μη το βαζεις κατω, και να χεις ενα γελιο δυνατο και καθαρο που ξεσηκωνει.

Νασαι η Μελινα του κοσμου, του λαου και των σαλονιων, η Μελινα που δεν ειχε ουτε χρωμα ουτε κομμα, μοναχα την Ελλαδα στην ψυχή της -κι αυτη η Ελλαδα τηνε λατρεψε.

Νασαι η Μελινα, που χει φυγει εδω και δεκαξη χρονια.

Και στα καναλια, να δειχνουνε τη Τζουλια και το Dvd...

Η χωρα λες βουλιαζει.

Η χωρα λες χρεοκοπεί.

Σαραντα χρονια τουτη η χωρα δεν κανει τιποτα αλλο.  Δεν ειναι χωρα τουτη, η γαλερα των Πειρατων ειναι, κι ολο πανω στον Οβελιξ παει και πεφτει...

Το καραβι εχει τρυπα στον πατο, κι εμεις αδειαζουμε τα νερα με τους κουβαδες για να το βασταμε στον αφρο..

Και ποτε δε λες τιποτα για την τρυπα.

Μονο τωρα, λες πηγες και της πηρες τα μετρα.

Κι εκοψες λεει τοσο τοις εκατο απο τις αμοιβες των δημοσιων υπαλληλων, και τοσο απο τα επιδοματα, και τοσο απο δω και τοσο απο κει. Μια χουφτα ανθρωποι εχουμε δυο χουφτες δημοσιους υπαλληλους να μας εξυπηρετουνε, και μενουμε χωρις εξυπηρετηση.  Και λεω και γω, ναι, να κοψεις.

Αλλα να μην κοψεις απο το κουτσο χιλιάρικο του σκουπιδιάρη τα τριαντα ευρω...  Να μην κοψεις απο το χαμηλομισθο μπατσονι.  Να μην κοψεις απο το δασκαλο.

Γιατι ο σκουπιδιαρης θα σου φερει τα σκουπιδια σου στα μουτρα.

Και το χαμηλομισθο μπατσονι θα παει να συμπληρωσει απο αλλου.

Κι ο δασκαλάκος, θα γινει ενας μιζερος γκρινιαρης, χωρις οραμα και φιλοδοξιες, και αυτή θαναι η παιδεία που θα δωσει στα παιδιά σου.

Να κοψεις απο αυτον τον κυριο εκει, που καθεται σε ενα γραφειο και ειναι προισταμενος των προισταμένων που επιβλέπουνε αυτους που δουλευουνε...  Να σταματησουνε δεκα ανθρωποι να κανουνε τη δουλεια μισου, να στρωσει τον κωλο του ενας να δουλεψει, κι οι αλλοι να πανε να βοηθησουνε εκει που χρειαζεται.  Στα νοσοκομεια, στους δρομους, στα σχολεια, στις ουρες που περιμένουνε οι πολιτες για ενα χαρτι.  Αμα δεν ξερουνε να βοηθησουνε σε τιποτα απο αυτα, να πανε σπιτι τους. 

Να μαθεις τι θα πει ερευνα αγορας, και να μην αγοραζεις γουρουνι στο σακι οτι σου πασαρουνε, κι οτι θα σου δωσει μεγαλυτερη μιζα... Να μαθεις να κανεις μια δουλεια και να τελειωνει, κι οχι να την ξανακανεις εκατο φορες και να την πληρωνεις αλλες τοσες μεχρι να τελειωσει τελικα... Πληρωνεις μωρε το μπογιατζή στο σπιτι σου αμα δεν στο τελειωσει για να μπεις μεσα; Δεν τονε πληρωνεις.  Εκτος δηλαδη αμα εισαι κοπανος.  Αλλα αμα εισαι κοπανος εσυ, ποιος σουπε οτι εμεις ειμαστε  μπουγαδα;

Κι αμα τα κανεις ολα αυτα, κι αλλα τοσα ακομα, και η τρυπα ακομα βαζει νερα, τοτε ναρθεις σε μενα, στο σκουπιδιαρη, στο δασκαλακο, σε ολους μας, και να μας πεις να σου τσονταρουμε.  Και θα το κανουμε.  Γιατι ο Ελληνας εχει φιλοτιμο.  Τοσο, που καμμια φορα τονε περνανε για μαλακα.

Ενταξει;

Παω τωρα να παρω τον κουβα μου....

Μου ειπανε τη Δευτερα, πως εξω στον πεζοδρόμο πεφτανε πιστολιές, πως δεν εφυγε καμμια ξωφαλτση να φαει καμμια γιαγιά ή καμμια κοπελίτσα απο τα ταμεία, θαυμα ητανε...  Η αστυνομια ηρθε λιγο αργοτερα, γιατι δεν μπαινει η αστυνομια στον πεζοδρομο οταν γινεται συμπλοκή, ειναι λεει επικινδυνο.  Δεν καταλαβα για ποιον. 

Πυροβολιοντουσαν λοιπον οι αλβανοι της περιοχης, με τους πακιστανους, ιρακινους, δεν ξερω ποιους, που εχουνε πολλαπλασιαστει ξαφνικα -καποια καραβιά πρέπει ναρθε- και τους χαλανε την περιοχη.  Διοτι η περιοχή ανηκει στους αλβανους.  Ειναι πλειοψηφια, και κανουνε κουμαντο.  Αμε.

Και σημερα, μπαινω και γω στο αμαξάκι μου να γυρισω σπιτάκι μου το μεσημέρι.  Και κατεβαινω την Αγαθουπολεως, χαλαρα, δεν ειναι και να τρεχεις εκει, και βλεπω απο μακρια την αναμπουμπουλα....  Φωνες.  Ενα περιπολικο βγαινει απο τη Μιχαήλ Βοδα και κατεβαινει το δρομο μπροστα μου, με ολα του τα μπλιμπλικια αναμμενα.  Κοβω κι αλλο ταχυτητα μη μου πεταχτει και δευτερο.  Και ξαφνικα βλεπω μπροστα μου ενα καδο.  Απο τους μπλε.  Της ανακυκλωσης.

Τον καδο τον κραταει ενας μπατσος.  Ετερος μπατσος μου κανει νοημα να φυγω.  Και πισω απο τους μπατσους, ξαπλωμενος εκει, στη μεση της ασφαλτου, ο ανθρωπος.  Το περιπολικο δεν τον καλυπτει ολοκληρο.  Και δεν ειναι πια ανθρωπος.  Ειναι ενα πτωμα.  Ειναι ενας ανθρωπος πυροβολημενος -δεν ξερω ποσες φορες.

Ο μπατσος λυσσαει να φυγω.  Και γω θελω να φυγω.  Αλλα εκει που εχει βαλει τον καδο, δε μπορω να στριψω αριστερα.  Με παρκαρισμενα αυτοκινητα και στις δυο πλευρες και τον καδο καταμεσης της διασταυρωσης, που να στριψω;  Ο μπατσος δεν καταλαβαινει.  Ο μπατσος ειναι δεν ειναι εικοσπεντε χρονων....  Τραβαει τον καδο με μανια, κοντευει να τον ανεβασει πανω στο καπω του αυτοκινητου.  Κοιταω το μπατσο.  Και τα ποδια.  Αυτου που πριν λιγο ητανε ανθρωπος.  Πριν γινει πτωμα, ξαπλωμενο στην ασφαλτο καταμεσημερο. 

Πισω μου μαζευονται αυτοκινητα.  Γυρω μου μαζευεται κοσμος.  Επιτελους, καποιος βρισκεται να μετακινησει τον καδο σε ενα λογικο σημειο.  Στριβω. Δεν υπαρχει χρονος για καθυστερησεις, πισω μου εχουν μαζευτει αυτοκινητα που κορναρουν ανυπομονα.  Μονο μια τελευταια ματια δεξια.  Σε κεινα τα ποδια.  Που καποτε ητανε ανθρωπος...

Αφροδιτες μου δειχνουν κωλοδαχτυλα, πολιτικοι επιχειρουν να μου τα φορεσουν, καποιος ηρθε να μου κλεψει την πασχαλιατικη λαμπαδα μου, και να με στειλει στην εκκλησια μερα Αναστασης με το χρησιμοποιημένο κεράκι του επιταφίου....

Βομβαρδιζομαι.

Απο το εντελως κακογουστο βιντεο που δημοσιευσε εδω η Γιωτα, και που δε θα του κανω την τιμή να το δημοσιευσω και γω στο μπλογκ, μη του δωσουμε και μεγαλη αξια..  Γιατι η κακη σατιρα, ειναι παντου η ιδια.  Και μιλαει παντου την ιδια γλωσσα: αυτην της χυδαιοτητας. 

Τη σατιρα του Αριστοφάνη, ακομα την κοιταμε απο μακρια.

Απο το γραμμα σε ενα Γερμανο που μου εστειλε ενας φιλος, απο τουτο δω το Blog, κι αυτο αξιζει αναδημοσιευσης, αλλα αξιζει και πολλα πολλα κλικ, και να πατε να το διαβάσετε απο την πηγή του, γιατι αξίζει τον κόπο.

Γιατι τελικα, και γω λαος, και συ λαος.

Και συ ΜΜΕ, και γω ΜΜΕ.

Και συ και γω, στον ιδιο βοθρο κολυμπάμε.

Αν ο δικος σου ειναι πιο οργανωμενος, και καταληγει σε βιολογικο καθαρισμο, κι ο δικος μου ειναι χυμα και παει ντουγρού στη θαλασσα, δεν εχει και πολυ σημασια.

Σημασια εχει οτι κολυμπαμε και οι δυο στα σκατα.

Και το βλεπουμε στην τηλεοραση.