Το κρατος, θελοντας στα υστερα του να αποδειξει οτι δεν ειναι μπορντελο οπως του προσαπτουν, αποφασισε να κανει επιδρομες στα μπορντελα.  Αυτα καλε.  Που δουλευουνε χωρις αδειες, παρανομα, οχι σαν κατι αλλα που δουλευουνε νομιμα και πληρωνονται απο τους φορολογουμενους και τα λενε δημοσιες υπηρεσιες, ναι αυτα, εκει στα περιξ φυλης και αχαρνων, στην αμαρτωλη περιοχη του αγιου παντελεημονα, που ολους τους ελεει και ολους τους ανεχεται, και δε σηκωσε ακομα την αγιαστουρα του να ανοιξει και κανενα κεφαλι, να τονε δουμε πως θαυματουργει..   Μπουκαρε λοιπον στους οικους ανοχης κι εκανε "αιφνιδιαστικους ελεγχους", ασχετο που ειπαμε ειναι ολοι παρανομοι, τοσο καιρο δε τους εβλεπε, τωρα με το φως των εκλογων τους ειδε, κι επιασε και μια ρωσιδα λεει που ητανε φορεας του aids, σπερνοντας τον πανικο στους απανταχου μπουρδελιαρηδες, κι ελπιζοντας πως ετσι θα κερδισει την ψηφο τους αφου νοιαζεται τοσο πολυ για την υγεια και την ευημερια τους...  Και τους εστειλε ολους μαζι στο Συγγρος και δεν ξερω που αλλου, για να ανακαλυψουν την ομορφια των δημοσιων νοσοκομειων και των παροχων υγειας, εμεις φροντιζουμε για σας βρε, ασε που τωρα αμα τιναξει κανενας τα μυαλα του στον αερα παλι, θαναι που εκανε "απροφυλακτο συνευρεση" με πορνη, κι οχι που δεν εχει με τι να θρεψει τα παιδια του...

Και επιασε λοιπον τη ρωσιδα, και τις απηγγειλε κατηγοριες, κι εβγαλε και τη μουρη της φατσα καρτα σε ολο τον κοσμο, οσοι πηγατε μαζι της παει την πατησατε, ουοουου 666 εξω απο δω, μονο σε καρο δε την ανεβασε κουρεμενη γουλι να τη γυρναει στις γειτονιες.  

Και μετα το κρατος εφυγε απο τη φυλης.

Σα να το πηρε η κατηφορα, δεν ανεβηκε στην πατησιων, δεν βγηκε στην πλατεια αμερικης, δεν πηγε κατα Κυψελη μερια... Τσουλησε κατα την ομονοια, για να μας κανει τη νεα τρανταχτη αποκαλυψη:  αλλες 11 ιεροδουλες φορεις του ειτζ σκορπουσαν το θανατο...

Στη φορα κι οι δικες τους οι φατσες.  Τα ονοματα, οι -πιθανοι- τοποι κατοικιας τους, ολα.  Συγγνωμη μαμα, τη δικια μου ζωη νομιζα οτι θα καταστρεψω μονο....

αν ειχα ποτε μια ελπιδα να ζησω, μου τη σκοτωσες.  Αν εβγαινα ποτε απο τουτο το πηγαδι, τωρα εισαι σιγουρος οτι δε θα βγω ποτε.  

Και πουσαι φιλαρακι... οτι ειχα εγω να σκορπισω το σκορπισα... Τη ζωη, τα ονειρα και τις ελπιδες μου... Χεστηκα να σκορπισω το aids... Εδινα μονο οτι μου ζητουσαν καθε φορα, για να καταφερω να βγαλω τη δοση μου.. 

Ειμαι αρρωστη φιλαρακι... Και κουρασμενη πολυ.... Δε το βλεπεις;

Κι ετσι , ολοι ειμαστε ησυχοι οτι καποιοι φροντιζουν για την υγεια μας.  Οι ενοχοι βρεθηκαν, διαπομπευτηκαν, η κοινωνια μπορει να κοιμαται ησυχη πια... 

Κανεις δε θα μας πει, ποιος ηταν αυτος που εβαλε τη νεαρη ρωσιδα στο μαγαζι του να εκδιδεται, γιατι αυτος δεν εχει καμμια ευθυνη.

(Αμα σου πουλησουνε μπουγατσα χαλασμενη, φταιει παντα η μπουγατσα κι οχι το μαγαζι που στην πουλησε...)

Κανεις δε θα μας πει, ποιοι ηταν οι πελατες αυτων των ματιων, ισως το μονο ζωντανο πανω σε τουτα τα κορμια, και που πηγανε μετα...

Ποτε δε θα μαθουμε τι εχουνε να πουν αυτα τα ματια.

Γιατι δε μας ενδιαφερει.

Ειναι καπου εκει, εξω, μακρια απο μας.

Στις υπογειες στοες της Ομονοιας και της πλατειας Βαθη.  

Τα μπορντελα παλι, θα συνεχισουν να δουλευουν οπως παντα.  Γιατι ειναι επιχειρησεις και απο τις επιχειρησεις τρωει ψωμακι κοσμος πολυς, κι ειναι δυσκολοι οι καιροι.  

Δε θα κλεισουμε τωρα τις μονες επιχειρησεις που εξακολουθουν να κανουνε τζιρο σε αυτον τον τοπο.  

Το υλικο μας μπορουμε ευκολα να το βρουμε αναμεσα σε αυτα τα αρρωστα ματια, τα γεματα κουραση και απορια.  Τα τσιγκελια ετοιμα περιμενουν.

Σηκωστε τις μια μια, ελαφριες ειναι, πουπουλα σκετα, και κρεμαστε τις ψηλα...

Υστερα γυριστε πλευρο και κοιμηθειτε ησυχοι... Τα παντα λειτουργουν, και το κρατος δεν ειναι μπουρδελο...

Αυριο: η Χρυση αυγη στη Βουλη.

Πανικος επικρατει στον πολιτικο κοσμο, ανοδος του φασισμου στην Ελλαδα, τι πραγματα ειναι αυτα, χωρα με παραδοση στη Δημοκρατια, τα κοκκαλα των παππουδων μας θα τριζουνε και θα μπουνε στη Βουλη οι τραμπουκοι κι οι στρατοκαυλοι (εδω που τα λεμε, εχετε δει φατσες;  Ημαρτον δηλαδη).  Κι ενας ψιλοπανικος επικρατει και στας Ευρωπας γενικως, διοτι οι ακροδεξιοι πολυ παιρνουνε κεφαλι, και το φιδι μοιαζει νατανε καρπερο...

Και λεω εγω τωρα, της μπακαλικης αποφοιτησασα, αυτο που η ιστορια επαναλαμβανεται, τοχει παρει κανεις τους χαμπαρι, η απλα το επαναλαμβανουνε επειδη απο καπου το ακουσαν;  Οταν στραγγαλιζεις μια χωρα, οταν ευτελιζεις τους κατοικους της, νεκρωνεις την οικονομια της, και της στερεις καθε ελπιδα τι γινεται;  Δεν ξερω τι γινεται.  Αλλα μπορω να σας πω τι εγινε.  Οχι εγω.  Η ιστορια.

Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η γερμανική μοναρχία καταλύθηκε και, από το 1919, εγκαθιδρύθηκε η Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών υπήρξε εξουθενωτική για τη Γερμανία, επιβάλλοντάς της σημαντικές εδαφικές παραχωρήσεις στην Πολωνία και τη Γαλλία, ασφυκτικούς περιορισμούς στις ένοπλες δυνάμεις (στράτευμα - Ράιχσβερ (Reichswehr) έως 100.000 στελέχη κατ' ανώτατο όριο), υπέρογκες πολεμικές αποζημιώσεις, καθώς και την περίφημη παράγραφο περί αποκλειστικής ενοχής της Γερμανίας για το ξέσπασμα του πολέμου.^[1] Συνθήκες εμφυλίου πολέμου επικράτησαν την περίοδο 1919-1923, με βίαιες συγκρούσεις μεταξύ σοσιαλιστών, κομμουνιστών και ακροδεξιών παραστρατιωτικών ομάδων, των Φράικορπς. Από τα πιο αιματηρά επεισόδεια αυτής της διαμάχης ήταν και η αιματηρή καταστολή της "Δημοκρατίας των Συμβουλίων" (Rδterepublik) στο Μόναχο. Ταυτόχρονα, τα προβλήματα της οικονομίας, μαστιζόμενης από τον πληθωρισμό, προκάλεσαν κατά το 1922-23, την κατάληψη της Ρηνανίας από γαλλικά στρατεύματα, καθώς η γερμανική κυβέρνηση αδυνατούσε να καταβάλει έγκαιρα τις οφειλόμενες πολεμικές αποζημιώσεις. Η γερμανική κυβέρνηση, ανίκανη να αντιδράσει στρατιωτικά, υποκίνησε απεργία των εργαζομένων στις βιομηχανίες του Ρουρ^[2], η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο εκατό εργατών από το πυρ που άνοιξαν τα γαλλικά στρατεύματα. Ο στραγγαλισμός του εμπορίου και των διεθνών σχέσεων της Γερμανίας, λόγω της Συνθήκης, οδήγησε σε πληθωρισμό, ανεργία και οικονομική ανέχεια. Στις αρχές, μάλιστα, της δεκαετίας του '20 ο πληθωρισμός έφθασε σε πρωτόγνωρα, ακόμη και σε διεθνές επίπεδο, ύψη^[3].

Η κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται κάπως, όταν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι αντιλήφθηκαν ότι η Γερμανία τείνει να μετατραπεί σε καζάνι που βράζει. Υπό την ηγεσία του Γκούσταβ Στρέζεμαν (Gustav Stresemann), ενός έντονα εθνικόφρονα αλλά και ρεαλιστή πολιτικού, η Γερμανία ακολούθησε τη λεγόμενη "πολιτική της εκπλήρωσης" (Erfόllungspolitik) των υποχρεώσεών της. Της επετράπη έτσι, η είσοδος στην Κοινωνία των Εθνών (Συνθήκες του Λοκάρνο), που οδήγησε σε άρση του εμπάργκο και βελτίωση των κρατικών οικονομικών, ειδικά με την αθρόα εισροή αμερικανικών δανείων, καθώς και ελαφρά άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Ταυτόχρονα, αναπτύχθηκε η συνεργασία με τον έτερο διεθνή παρία, τη Σοβιετική Ένωση (Συνθήκη του Ραπάλλο). Κατά το διάστημα 1924-1929 η Δημοκρατία της Βαϊμάρης γνώρισε τη "χρυσή εποχή" της. Ωστόσο, λίγο πριν τον θάνατό του το 1929, ο Στρέζεμαν έκανε την εξής διαπίστωση: "Η οικονομική κατάσταση της Γερμανίας εμφανίζεται ανθηρή μόνο στην επιφάνεια. Η Γερμανία στην πραγματικότητα βαδίζει επάνω στον κρατήρα ενός ηφαιστείου. Αν κληθεί να εκπληρώσει άμεσα τις βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις της, ένα μεγάλο τμήμα της οικονομίας της θα καταρρεύσει".^[4]

Η κάρτα μέλους του DAP του Χίτλερ με την υπογραφή του Ντρέξλερ

Μέσα σε αυτή την κατάσταση, εμφανίστηκε στη Βαυαρία του 1919 ένα μικρό πολιτικό κόμμα, το Κόμμα των Γερμανών Εργατών (Deutsche Arbeiterpartei, DAP).

Πηγή http://el.wikipedia.org 

Τα υπολοιπα τα ξερετε...

Βαλε τωρα εσυ απο πανω σαλτσα καμποσους λαθρομεταναστες να μετατρεπουν σε γκετο μια απο τις παραδοσιακα δεξιες περιοχες της Αθηνας, βαλε και την τρομοκρατια της τηλεορασης και το "ουτε στη χουντα δεν ηταν ετσι", και νατο το αυγο, νατη κι η κλωσσα που το κλωσσαγε... 

Και τωρα που το αυγο αρχιζει να ραγιζει, την κλωσσα την εχει πιασει πανικος.  

Πιο πολυ που τα υπολοιπα αυγα της, αρχιζουνε να δειχνουν κλουβια...

Αυλές με σπιτάκια στοιβαγμένα, παιδιά πεινασμένα, και μανάδες μαθημένες στα δύσκολα, σήμερα εχεις θρεψίνη εσύ και γω ψωμί, κι αύριο έχει ο θεός.. Και να χεις φάει εσυ τη φέτα σου, και να παρακαλάς το φιλαράκι, δω μου ρε λίγο, κι αυτος να μη σου δίνει, κι ύστερα να τσατίζεσαι, και να του λες αει απο κει ρε πεινάλα, εσύ ο χορτάτος, και να ανηφορίζεις στην πλατεία κυριακού να παίξεις τόπι.  Ξυπόλητος, γιατί αμα τα χάλαγες τα πατούμενα δεν ειχε αλλα, και το ζωναρι του πατερα ποναγε πολυ...

Φορτωμενος το καροτσι με τα καρπουζια το καλοκαιρι, πανω κατω, πλατεια Αττικης, σταθμό Λαρίσης κι υστερα πανω ως τον αγιο παντελέημονα, κει που βαφτίστηκες, κι αργότερα παντρεύτηκες, και βάφτισες και τα παιδιά σου, κι ακόμα εγραφε "ενισχύστε την αποπεράτωση", και μια φέτα καρπούζι να μη μπορείς να φας, το πρωτο σου μεροκαματο το καμες κερασια, κι υστερα εχασες το επομενο απο τον πονοκοιλο.  Και να βγαινει ο δισκος τις κυριακες, υπερ των πτωχων, και πιο φτωχοι απο σας δεν ητανε, αλλα αμα περνατε δευτερο κομματι αντιδωρο εβγαινε ο παπας κι ολο σας κυνηγουσε...Καταιγιδα σε μια Αθηνα τοσο διαφορετικη, να τρεχετε ολη η μαριδα μαζι, και να βουτατε απο τη μανα σας τη σκάφη, τρεχοντας την ανηφορα της παρασιου μεχρι την αχαρνων, κι υστερα κατω βαρκαδα ισαμε το σταθμο, και μετα παλι τη σκαφη στους ωμους και πισω, να κατεβουνε κι οι υπολοιποι..

Να κανεις το τσιράκι του μάστορη, τον κουλουρτζη και τον σερβιτόρο, κάθε μερα μεροκάματο, κι η κυρΑρετη απο διπλα με τους πεντε της γιους, στρωματσαδα ολοι κατω απο το τραπεζι της κουζινας, και το πρωι τους ξυπναγε και τους ξεχωριζε απ τα ποδαρια, σηκω Τασο μου, σηκω Θοδωρη μου,τις κλεβατε τα φονταν πουκρυβε κατω απο το στρωμα και της αφηνατε τα χαρτακια τυλιγμενα, κι αδειαζατε κρυφα το ταψι με τις τηγανισμενες τις πατατες που βγαζε στο παραθυρο για να κρυωσουν.... Και το παλιο πουκαμισο του μεγαλου σου αδερφου που μπηκε στο κουτι και στολιστηκε με τις κορδελες για να παρεις και συ ενα δωρο τα χριστουγεννα....

Τα ρεπο του σερβιτορου στον Κωτσεα, εκει στην παροδο στην αχαρνων, που σου παραγγειλαν τα δυο "κακνα απο την πουλη της κακνης αλα δικελω", κι εμαθες τα καλλιαρντα για να μη χασεις τη δουλεια, γιατι δεν ητανε να χανεις δουλειες κεινη την εποχη...

Κι υστερα, μια αθηνα που αλλαζε, μεγαλωνε, κι οι αυλες δοθηκαν αντιπαροχη και γινηκανε πολυκατοικιες, μα τιποτα δεν ειχε ακομα αλλαξει, κι ακομα με τους πεντε γιους της κυρΑρετης μαζι ησουνα, και μενατε σε διαμερισματα διπλανα, και φτιαξατε οικογενειες, και γω τοσο δα σκατο στο πισω μπαλκονι, να φωναζω στους μαστορους που σηκωνανε τη διπλα πολυκατοικια, ματολα, ματολα, και μετα γυρναγε ο ματολας και γω του σκαγα γελιο μεγαλο, και πολυ γελαγε ο ματολας που ημουνα χαζο, και πεταγα ολα τα κουταλακια στο φωταγωγο και τα μαζευε η κυρα Φανη, και τα φερνε πισω στη μαμα μου, και μετα πεταξα και τη ζακετα μου απο το μπαλκονι, κι ετρεξε η μανα μου να τη μαζεψει, και πατησε τα λαδια κι εκοψε το ποδι της στα γυαλια, κι ετρεξε η γειτονια ολη να τη βοηθησει, και μενα με στειλανε στο μαναβη να με κρατησει μεχρι να την πανε στην Γ Σεπτεμβριου για τα ραμματα, κι εκανα παρεα στα μαρουλια...  

Οι βολτες στο παρκο με το καροτσι τις κυριακες, και συ να καμαρωνεις, κι υστερα με τη γιαγια στο σκαμμα του Αγιου Παντελεημονα να παιζω με την αμμο, και αργοτερα στο λουνα παρκ καπου πισω απο το σταθμο, να μου βαζεις καφασια για να φτανω στο  ποδοσφαιράκι, και να μου δειχνεις πως να παιζω καλη αμυνα χωρις να με σουβλισει κανενα απο τα σκουριασμενα σιδερα...  Οι σοκολατες που μου αγοραζαν οι φιλοι σου στο καφενειο, κι ο φιλος σου ο καφετζης που ανοιγε το πορτακι με τους ξηρους καρπους για να γεμισω τις μικρες μου χουφτες με φυστικια αιγινης... Οι βολτες μας σε μια γειτονια που αλλαζε, που δεν ητανε πια η ιδια, μα εσυ ηθελες να τη θυμαμαι, Μιχαηλ Βοδα και Παιωνιου, και πανω ως την πλατεια κυριακου, και πισω μεχρι την πλατεια αττικης και το σταθμο, να μην την ξεχασω, θυμασαι μουλεγες που ητανε εδω το ψιλικατζιδικο του Αγησιλαου που σου δινε τις καραμελες; και γω δε το καλοθυμομουνα, αλλα θυμομουνα τις καραμελλες, και το δισκαδικο στην παιωνιου που μουγραφε κασσετες για να "μαθω μουσικη", και το βιβλιοπωλειο στην Αχαρνων που χανομουνα, και με αφηνατε εκει με τις ωρες κι υστερα με κατεβαζε η κυρια που το ειχε μεχρι το καφενειο για να παμε πια στο σπιτι...

Κι ειναι ολα αυτα που δε θελω να τα χασω, και παλι εκει στη γειτονια ειμαι, αλλα τιποτα δεν ειναι ιδιο πια, μονο τα μεγαλα δεντρα που σκιαζουνε τη Μιχαηλ Βοδα ειναι ακομα εκει,  γλιτωσανε απ τον Κακλαμανη γιατι δεν ηξερε που ειναι....Και καθε φορα πρεπει να κανω προσπαθεια για να θυμαμαι πως ητανε... Γιατι παει, και γω μεγαλωνω, και δεν εχω τιποτα να δειξω απο κεινη την αθηνα στα παιδια μου....

Τωρα εγω τον συγκεκριμενο αοιδο δε θαλεγα οτι τονε χωνευα και ποτε μου.  Να λεμε και την αληθεια, δηλαδη.  Δεν τονε χωνευα, πιο πολυ που πηγα να τον δω μια φορα κι εναν καιρο στο Αττικον -θεος χωρεστο- με τη μαμα μου -κι αυτη επισης- που τραγουδαγε με τον Παπακωνσταντινου -αυτος γλιτωσε- και παρολο που για αλλον πηγα, οταν αρχισε να τραγουδαει "πουναι τα χρονια ωραια χρονια", τραγουδαγα και γω μαζι του, και καταφερε να μας ξεσηκωσει ολους εκει μεσα τελικα.  Ισως να τον πηρα στραβα απο τοτε.  Δε μου αρεσει να με βαζεις να κανω πραγματα που δε θελω να κανω.  Γενικως.  

Δε τονε χωνευα κι απο κεινη τη συναυλια της Διεθνους αμνηστειας στην Αθηνα, που ητανε το ονομα του τυπωμενο πανω στο εισητηριο λες κι ητανε ο σταρ της βραδιας, και τον πλαισιωναν κατι περαστικοι σα τον Gabriel, τον Sting, τον Yussudur και την αλλη την ανθρωποφαγα δε θυμαμαι πως τη λεγανε... 

Αλλα τα τραγουδια του τα τραγουδαγα.  

Ηθελα και δεν ηθελα εδω που τα λεμε.  Κακο πραμα αυτο.  Να κανεις κατι θελεις και δε θελεις δηλαδη.  Τα τραγουδαγα γιατι με αυτα μεγαλωσα.  Νατανε το εικοσιενα.  Ασχετο που ητανε εβδομηντατρια, ημουνα πεντε χρονων κι ειχαμε χουντα.  Ολα καλα κι ολα ωραια, ασχετο που τιποτα δεν ητανε καλο κι ωραιο, και σπουδαζαμε ανεργοι τραγουδωντας τα βραδια στην αυλη του Τηνιακου.  Κι υστερα πιο μεγαλη, τραγουδαγα "οχι αλλο Νταλαρα, Παριο κι Αλεξιου", αλλα παλι ακουγα Νταλαρα, Παριο κι Αλεξιου.  Γιατι τελικα αλλο πραγμα το τραγουδι κι αλλο ο τραγουδιστης.  Το καλο με το τραγουδι, ειναι οτι μιλαει στην ψυχη σου, οταν εχει κατι να πει, και το αγαπας για παντα.  Ο τραγουδιστης παλι, συνηθως μιλαει γενικως, και καμμια φορα τον βαριεσαι και για παντα.  Και μενεις μετα να λες "κριμα το τραγουδι".  Αλλα το τραγουδι ποτε δε χανεται.

Ο τραγουδιστης παλι χανεται.  Καμμια φορα εμφανιζεται σαν κομητης, ειδικα οταν τα εσοδα μειωνονται, η θελει απλα να συντηρησει το μυθο του.  Η αμα θελει να σωσει τα προσχηματα.  Και το τομαρι του.  Γενικως.  Κι επειδη τουτος ο λαος εχει κοντη μνημη στα προσωπα, και μακρια στα τραγουδια, συνηθως τα καταφερνει.  Λαθος.  Τα καταφερνε.

Γιατι νομιζω πως περασαμε πια απο τη γενια του χρυσοψαρου στη γενια της γκαμηλας.  Η μαλλον το ελπιζω.  Στη γενια που δεν ξεχναει ευκολα.  Που βαζει στο στοχαστρο εναν εναν, ολους αυτους που πετανε το μελλον της στον υπονομο, κι ολους αυτους που τραγουδανε την επανασταση τραβωντας το καζανακι.  Και δε θα τους ξεχασει.  Οσα τραγουδια κι αν ακουσει.  Οσο και να την αγγιξουνε αυτα τα τραγουδια.  Τι να τα κανω τα τραγουδια σας, ειναι πολυ ζαχαρωμενα.  Λιγουρα εχουνε αρχισει να φερνουν πια.. Πιασε ενα γιαουρτακι για τη λιγουρα...

Και πουσαι, σιγα σιγα ειναι ωρα να φυγεις... Αυτη η γενια θυμαται -κι ακομα χειροτερα, μαθαινει.....

Η μαμα με τη γιαγια μου τσακωνονταν για το αν θα μου φορουσαν τα κλασσικα ναιλον βρακακια, τις υφασματινες πανες, η τα πρωτοποριακα babylino, με ταιζανε βαζακια Gerber, στα οποια οφειλονται ολα τα κουσουρια που εβγαλα μεγαλη νομιζω, και μου φοραγανε παπουτσια απο το Μουγερ, που εκτοτε μισησα θανασιμα...

Με λουζανε με σαμπουαν omor, και σε μια απελπισμενη προσπαθεια να μη το σκαω για να γλιτωσω το χτενισμα, μου πασαλειβανε το μαλλι με μπολικο Malorin... Μια φορα το μηνα με πηγαινανε στο κομμωτηριο της γειτονιας "να μου κοψουνε τις ακρες για να δυναμωσουνε τα μαλλια μου", τα οποια ουτε δυναμωνανε ουτε μακραινανε ποτε με αυτο το συστημα.  Στο κομμωτηριο, ειχε κυριες με ρολει στα μαλλια που καθοντουσαν σε κατι ηλεκτρικες καρεκλες και φοραγανε κατι κασκες  και μοιαζανε σαν αστροναυτες, διαβαζανε περιοδικα, Ρομαντζο και Φανταζιο, και μιλουσανε, αλλα δεν ακουγε η μια την αλλη κι ειχε πολυ πλακα.  Μετα το κουρεμα η κομμωτρια μου βαζε στα μαλλια μου και "πλιξ" ποτε μου δεν καταλαβα τι ητανε αυτο το πλιξ, αλλα σκεφτομουν οτι μπορει ναναι γαλατικο μαγικο φιλτρο για να μακραινουν τα μαλλια, και καθομουνα να μου το βαλουν.  

Στο σπιτι ειχαμε παντα Βιταμ, οχι το σοφτ, το αλλο πουναι σαν τουβλο, και το βαζαμε πανω στο ψωμι και πηγαιναμε βολτα μεχρι να μαλακωσει για να το πασαλειψουμε και να βαλουμε απο πανω και ζαχαρη και να το φαμε, και μεχρι να λιωσει ειχε ερθει η ωρα για να φαμε φαγητο, και τις πιο πολλες φορες καταληγαμε να το τρωμε το απογευμα.  Και τοματοπελτε σε τσιγκινο κουτι, καθε φορα που ανοιγα το ψυγειο βουταγα μεσα το δαχτυλο μου κι εκλεβα λιγο, και μια μερα το κοψα κι ολας στο γυρω γυρω της κονσερβας, κι εφαγα και ξυλο απο πανω.  Ψωνιζαμε ρυζι και φακες απο τον κυρΘαναση που χε κατι μεγαλα τσουβαλια και μια σεσουλα, και μετα πηγαιναμε σπιτι και καθομαστε και τα καθαριζαμε, ολοι γυρω γυρω απο το τραπεζι, γιατι ειχανε μεσα και κατι χαλικια καμμια φορα και το σπαγες ανετα το δοντι σου.  Στο σχολειο τα παιδακια φοραγανε ποδιες μπλε με ασπρα γιακαδακια που κεντουσανε οι μαμαδες ολο το καλοκαιρι, και μας τα αλλαζανε καθε μερα γιατι τα καναμε μαυρα κι ελλεεινα, και τα κοριτσακια φοραγαμε κι ασπρες κορδελες ελαστικες στα μαλλια που τις περναμε απο το ψιλικατζιδικο, και μας σφιγγανε το κεφαλι κι απο τοτε μας εμεινε μονιμος ο πονοκεφαλος.  Αμα μας ποναγε το κεφαλι μας πολυ, μας δινανε Καλμολ και μας περνουσε...

Μετα μεγαλωσα, και φοραγα παπουτσια Ζητα Ελλας, τα μποτακια τα πανινα,με στενο κοτλε Rex,  και BAT που τα αγοραζα απο το μοναστηρακι, κι ολο τους ετρωγα τα λαστιχα απο κατω γιατι τα χρησιμοποιουσα για φρενα στο ποδηλατο μου, απο κεινα που σπαγανε στη μεση και ψηλωνε η σελα και το τιμονι, μεχρι που εφτανες στην ηλικια που εβγαινες να κανεις ποδηλατο κι ησουνα σα να βγηκες σε νουμερο στο τσιρκο  Ανακαλυψαμε το ketcup, Κυκνος, στο γυαλινο μπουκαλι, επρεπε να το χτυπας απο πισω για να πεσει, κι αμα δε το χτυπαγες σωστα, γυρναγε το μπουκαλι κι ελουζε τον απεναντι κι ετρωγες ξυλο, κι υστερα σταματησαμε να τρωμε μακαρονια με σαλτσα, και τρωγαμε ολο μακαρονια με "κετσα".  Ανοιξε και το πρωτο σουπερμαρκετ στη γειτονια, δεν παω εκει, ολο να ψαχνεις πρεπει, θα παω στον κυρΘαναση που μου τα φερνει μονος του, αλλα υστερα ητανε μοδα να πηγαινεις στο σουπερμαρκετ, και πηγαιναμε καθε Σαββατο καμαρωτες καμαρωτες με το καροτσι μας, κι ο κυρΘανασης εκλεισε μετα, και περναμε "κετσα" και μπεηκον, και ζαμπον και τυρι σε φετες που δεν ειχε ο κυρΘανασης για να κανουμε τοστ, κι υστερα πηγαιναμε απεναντι και αγοραζαμε ντονατς απο το Jax, και γυριζαμε σπιτι πασαλλειμενοι κι ευτυχισμενοι...

Γιατι τα θυμηθηκα τωρα ολα αυτα;  Ξερω και γω;  Τα θυμηθηκα.  Χαζευοντας τα ραφια με τα σαμπουαν, τα μαλακτικα, τα γυναικεια περιοδικα στο περιπτερο, τα adidas και τα nike στις βιτρινες, και τα φυλλαδια των προσφορων απο τα σουπερμαρκετ, τα θυμηθηκα.... 

Αυτο που δε μπορω να θυμηθω, ειναι με τι σκατα γραφαμε πριν κυκλοφορησουνε τα bic...

Θυμασαι τοτε πουσουνα νιος, τσιλικος κι ολοκαινουργιος, και σουλεγα οτι την εχεις ασχημα;

Ε, δεν ελεγα τα νουμερα του τζοκερ τρομαρα μου, ακομα καλυτερα δε ταπαιζα κιολας,  

Που ευχηθηκαμε να μας φερεις οτι δε μας φερανε οι αλλες οι χρονιες, και συ πηγες και μας ταφερες ολα.  Ολα ομως.  Και περικοπες στους μισθους, και στις συνταξεις, κι αρρωστιες, και θανατους και λιμους και καταποντισμους μας εφερες... Οτι ειχανε ξεχασει οι προηγουμενοι, πηγες και μας το κουβαλησες.  Αλλα δε φταις εσυ.  Εμεις φταιμε που δεν προσεχουμε τι ευχομαστε, και που καθε χρονο νομιζουμε οτι εισαι νεος και ωραιος, και συ εισαι ο ιδιος αναποδος σκατογερος που δεν εχει μπαταρια στα ακουστικα του, κι οτι θελει καταλαβαινει...  

Γιαυτο, αιντε, μαζεψτα και φυγε, και μεις ετοιμαζουμε το σκουποξυλο για τον καινουργιο χρονο.

Που τιποτα δεν εχουμε να ευχηθουμε.

Ισως ενα πραμα μοναχα.

Να μη μας κανει να σε νοσταλγησουμε.

Τιποτα αλλο.

Ακομα εδω εισαι;  Αντε, αντε, μεχρι να παρεις τα ποδαρια σου, εφυγε κι ολας η μερα...

Αλλα εκει κατα τις αρχες του Δεκέμβρη, και τελευταια με τα τελη , μη σου πω και τα μεσα του Νοεμβρη, η πολη επαιρνε χρωμα.

Λαμπερο χριστουγεννιατικο χρωμα.

Στολισμενες βιτρινες, πολυχρωμα λαμπιονια, ενα κλικ να σου ανεβασει τη διαθεση, δυο φραγκα στην τσεπη σου παραπανω, μυρωδια μελομακαρονου και φουσκωτοι αγιοβασιληδες στα πεζοδρομια.  Μερες χαρας και γιορτης, μερες που κανανε την πολη λιγοτερο γκριζα και τα μουτρα μας να αποκτουν μεγαλυτερη αποσταση απο το πατωμα.

Τα περσινα χριστουγεννα, ητανε μια υστατη προσπαθεια χαμογελου.  Με μαγαζια στολισμενα απο πολυ νωρις, με φωτα αναμμενα κοντρα στην επερχομενη κριση, με σταγονες αισιοδοξιας, μετρημενες σα το χρυσο των Μαγων στη Βηθλεεμ.  

Στριμωγμενα, αλλα φωτεινα.

Τα φετεινα χριστουγεννα ειναι σκοτεινα.

Και οχι, δεν ειναι που φταιει η δικια μου η διαθεση.

Τα σπιτια αργησαν να στολιστουν.  Οι ανθρωποι αργησαν να στολισουν τα σπιτια.  Το στολισμα θελει κεφι κι αισιοδοξια.  Τα οποια εξανεμιστηκαν μαζι με τις υπολοιπες περικοπες.  Αμα σουρθει τρακοσια ευρω η ΔΕΗ, που να βρεις ορεξη να βαλεις λαμπακια στα μπαλκονια;  Εχουν αναψει τα δικα σου, και φτανουνε και περισσευουν.

Τα μαγαζια παλι, εχουνε στολιστει απο νωρις.  Με λουκετα τα περισσοτερα.  Και χρωματιστα ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ στα τζαμια.  Οσα πρωτοτυπησαν, αντι για καλες γιορτες, γραφουνε στα τζαμια τους "εκπτωσεις εως 70%".  Σα να κανεις χριστουγεννα στις εκπτωσεις του Αυγουστου ενα πραμα.

Η βολτα στην αγορα, εχει γινει πια "φατε ματια ψαρια" κι απο τις δυο μεριες.  Οι καταναλωτες περνανε και κοιτανε τις βιτρινες απο μακρια.  Οι μαγαζατορες κοιτανε τους καταναλωτες επισης απο μακρια.  Και στα ματια και των δυο, υπαρχει η επιθυμια που δεν μπορει να πραγματοποιηθει.  Σαν καταδικασμενος ερωτας ειναι η βολτα στην αγορα, και αντι να σου φτιαξει τη διαθεση, στη χαλαει περισσοτερο.

Τα γιορτινα τραπεζια στρωνονται με προσφορες, στην καλυτερη περιπτωση, και με τα οικογενειακα πακετα των δημων και των ενοριων στη χειροτερη.  Τα παιδια μαθαινουν αποτομα για το θανατο του Αη Βασιλη, που εκοψε τις φλεβες του με την πιστωτικη καρτα του μπαμπα.  Η νεα παιχνιδομηχανη χανει τη σειρα της μπροστα στα παπουτσια που χρειαζονται για το σχολειο.  Και το Ipad που περιμεναμε, το πηρε ο Βενιζελος για εκτακτη εισφορα.  Τα παιδακια θα πουν τα καλαντα σε συνταξιουχους, που θα τα φιλεψουνε μονο μελακαρονα, κι ισως για καποια αυτα, τουτο το φιλεμα να αξιζει πιο πολυ απολα τα δωρα, γιατι θα χορτασει τουλαχιστον την πεινα τους.  Και οι κλειστες πορτες θα αυξηθουνε, γιατι ποιος μπορει να αρνηθει το χαρτζιλικι στα καλαντα ενος παιδιου;  

Κι ολοι σε τουτη την πολη, ψαχνουνε το Χριστουγεννο, που μοιαζει να βουλιαξε μαζι με το δεντρο του Μπουταρη.

Και δε θα το βρουνε.

Γιατι το Χριστουγεννο ειναι παντα εκει που ηταν.

Εκει που δεν κοιταξαμε ποτε.

Διπλα μας.

Μεσα μας.

Στις αγκαλιες των ξεχασμενων συγγενων και φιλων, στο χαμογελο του παιδιου που παιρνει μια σοκολατα, στο χερι που απλωνουμε σε αυτον που ειναι σε χειροτερη κατασταση απο μας.

Κι ισως να μας χρειαζονται που και που καποια σκοτεινα Χριστουγεννα, μπας και δουμε κατα που πεφτει το αληθινο το φως...

Με θυμασαι;

Ειμαι κεινο το παιδι, που σε ακουγε κεινο το βραδι του Νοεμβρη, απο το ραδιοκασσετοφωνο που χε διπλα στο κρεβατι του.

Εκεινος ο εφηβος που η φωνη σου γεμιζε τα αυτια του και φουσκωνε την ψυχη του "εδω πολυτεχνειο, εδω πολυτεχνειο..."

Ειμαι κεινο το παιδι, που τοχε σκασει τοτε νυχτα απο το σπιτι του, κι ετρεχε στην ανταριασμενη Πατησιων, αναμεσα σε φανταρους και δακρυγονα.

Ειμαι ο γιος κεινης της μανας που αναψε το καντηλι και ξενυχτησε πανω απο το ραδιοφωνο, τρεμοντας απο το φοβο αν θα γυρισω πισω ξανα, και απο την περηφανεια που το παιδι της ητανε ενας ηρωας.

Την επιταγη μου απο κεινο το βραδι ξερεις, δε την εξαργυρωσα ποτε.  Την κραταγα παντα στην ψυχη μου σαν κατι ομορφο, σαν κατι δυνατο που βιωσα στα νιατα μου, την ειχα καμαρι μου και φυλαχτο μου.

Εσυ ηξερες πιο καλα.

Με θυμασαι;

Με ξαναδες πριν μερικες βδομαδες, ειμαι κεινος ο πενηνταπενταρης ανεργος, απολυθηκα πριν μερικους μηνες και δεν εχω καμμια ελπιδα να ξαναβρω δουλεια.  Ημουνα εκει, και φωναζα το ιδιο συνθημα με τοτε, και κατι νεαροι διπλα μου συμπληρωναν οτι η "χουντα δεν τελειωσε το 73", αλλα εγω δεν ηθελα να το φωναξω αυτο, γιατι εγω θυμαμαι οτι καποιοι παλαιψαν για να τελειωσει... Γιατι εγω νομιζα οτι η γενια μου την ειχε τελειωσει.

Με θυμασαι;

Δεν ειχε φανταρους τωρα, ειχε αστυνομικους, και τα δακρυγονα ητανε τα ιδια, κραγιον και βαζελινη γυρω απο τα ματια και μην τριβετε τα ματια σας, οπως ελεγες καποτε απο τα μικροφωνα του σταθμου, το θυμομουνα και το κανα και τωρα, μονο που τωρα δεν ειμαι πια δεκαεφτα, κοντευω εξηντα και δεν εχω πια τις ιδιες αντοχες.  

Ειμαι μια μειοψηφια που αντιστεκεται λες.

Οπως τοτε.

Νομιζα πως η γενια μου αλλαξε τη χωρα.

Τωρα ξερω καλυτερα.

Δωσε μου το μικροφωνο.

"Εδώ Πολυτεχνείο,εδω Πολυτεχνείο.Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των προδομενων αγωνιζομενων φοιτητων, των προδομενων αγωνιζομενων Ελληνων. Εκπέμπουμε σε 1.050 χιλιόκυκλους. Μεταδίδομε μήνυμα  προς αυτους που αγωνίζονται κλεισμένοι στο Εθνικό Κοινοβουλιο,των εκπροσώπων των Τραπεζων  που έφθασαν στην Αθήνα για να παρεμποδίσουν την συρρικνωση των κερδων τους.  Και ΔΕΝ ειναι μυνημα συμπαραστασης αυτη τη φορα"

Θυμάσαι;

Κι υστερα, ειδα τα πιτσιρικια τα ανηψακια μου να πιανουνε σειρα να κοινωνησουνε για τη "θεια Κομπι", και να σπρωχνουνε τα λουλουδια για να δουνε τη φωτογραφια, σα να θελανε να σιγουρευτουνε οτι κοινωνανε για τη σωστη θεια, μην τυχον και κανουνε κανενα λαθος.(Κι επειδη ξερω πως ισως το διαβασεις ετουτο, να σου πω κι απο δω ευχαριστω..)

Κι υστερα, ειδα τη μοναδικη, τελευταια πελατισσα της, μια παχουλη νεα κοπελα, που μαθε τα νεα ακομψα απο το τηλεφωνο, να σπαραζει μονη της σε μια γωνια.. Η μανα μου ελεγε οτι οι τεχνιτες ραβουνε για παχουλες... οι ατζαμηδες ραβουνε ρουχα για σανιδια... 

Κι υστερα, δεν μπορουσα να γινω κακια πια.. 

Μονο που μου ξανανεβηκε κεινος ο κομπος στο λαιμο, και ακομα ψαχνω πως να κλαψω...